หมื่นอสุราสยบฟ้า หนึ่งมรรคานิจนิรันดร์

บทที่ 41 เจ้าหนูเจ้าเล่ห์

        การที่หลัวเจินไม่ตกรางวัลให้ ทำให้ฉินชูรู้สึกเสียเปรียบยิ่งนัก แต่ไป๋อวี้ หลินเจิงและเอ้อพั่งต่างพากันดีใจ เพราะฉินชูจะได้อยู่ที่หอศิษย์รับใช้ต่อ

        เมื่อมาถึงหอศิษย์รับใช้ ฉินชูก็มาที่เรือนของพวกไป๋อวี้ “ข้ายั่วโมโหปรมาจารย์ผู้ดูแลยอดเขาหลักจนโกรธเข้าแล้ว เวลาพวกเจ้าออกไปไหนมาไหนก็จงระวังตัว พวกนั้นทำได้ทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธีการ”

        จากนั้นฉินชูก็นำกระบี่ของหลินชาง มู่เหย่และอู๋เฉิง รวมถึงเข็มขัดมิติเก็บของสองสามเส้นขึ้นมาวางบนโต๊ะ “พวกเจ้าเอาไปแบ่งกันใช้”

        “ขอบคุณครับลูกพี่” ไป๋อวี้ หลินเจิงและเอ้อพั่งพยักหน้า

        “เอ้อพั่ง ข้าบอกตามตรง เจ้าอ่อนสุดในบรรดาพวกเรา แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะความมุมานะย่อมชดเชยความเขลา ขอแค่พยายาม เจ้าจะต้องพัฒนาขึ้นอย่างแน่นอน” ก่อนจากไป ฉินชูกำชับเอ้อพั่งเอาไว้ พวกหลินเจิงเคยเป็นถึงศิษย์สายนอกมาก่อน จึงมีศักยภาพค่อนข้างสูงเป็นทุนเดิน ส่วนไป๋อวี้เป็นศิษย์รับใช้เพราะจำวันผิด ศักยภาพของเขาเหนือกว่าเอ้อพั่งแน่นอน ดีไม่ดีเหนือกว่าพวกหลินเจิงอีกด้วยซ้ำ

        เอ้อพั่งประสานมือคารวะฉินชู เขารู้ตัวเองดี แต่เขาเชื่อว่าตัวเองทำได้ ขนาดฉินชูยังเริ่มต้นฝึกจากวิชากระบี่พื้นฐานที่สุดแสนจะธรรมดาจนประสบความสำเร็จได้เลย

        หลังจากกลับมาถึงผาหินตัด ฉินชูก็ฝึกวิชากระบี่ ขัดเกลาตบะและบ่มเพาะพลังปราณต่อ เขารอคอยวันที่ตัวเองจะสามารถปลดปล่อยพลังปราณออกมานอกร่างกายได้ ตบะของเขาในตอนนี้อยู่ที่ขั้นหนิงหยวนระดับแปด ไม่นานจะบรรลุระดับเก้า ขยับเข้าใกล้ขั้นที่สามเจินหยวนมากขึ้น

        ตอนที่ฉินชูฝึกตน เหลยอินก็ได้เดินทางมาที่ศาลาหลังหนึ่งด้านหลังตำหนักหลักของยอดเขาชิงจู๋

        “ไฉนศิษย์น้องเหลยตามมาถึงที่นี่ ฉินชูไม่ได้ทำอะไรลูกศิษย์จากยอดเขาเชียนหลัวไม่ใช่หรือ”

        “ศิษย์พี่หลัว ฉินชูบรรลุวิถีกระบี่ขั้นเจี้ยนหลิงแล้วใช่หรือไม่” เหลยอินถามอย่างตรงไปตรงมา

        “ไม่กี่วันก่อน ศิษย์พี่ได้บ่มชาชั้นเลิศเอาไว้ ศิษย์น้องสนใจลองดื่มดูหรือไม่เล่า” หลัวเจินเปิดฝากาน้ำชา แล้วหยิบใบชาที่บ่มเอาไว้ใส่ลงไป

        เหลยอินนั่งลง “ขอศิษย์พี่โปรดอย่านอกเรื่อง จิตวิญญาณรวมเป็นหนึ่ง เล็งโจมตีจุดอ่อนและจุดบอดโดยเฉพาะ นั่นคือพลังของวิถีกระบี่ขั้นเจี้ยนหลิงใช่หรือไม่ กระบวนท่ากระบี่พื้นฐานฉับไวเช่นนั้น นั่นเป็นผลของการฝึกจากเคล็ดวิชากระบี่กายสิทธิ์ของท่านผู้เฒ่าอาวุโสโม่ไม่ใช่หรือ”

        “มีเรื่องบางเรื่องที่ศิษย์ไม่อยากกล่าวถึง” หลัวเจินพยายามเลี่ยงคำถามของเหลยอิน

        “มิน่า วันนั้นศิษย์จึงถูกศิษย์พี่เข้ามาขัดจังหวะตอนที่มาหาฉินชู ที่แท้เขามีคุณสมบัติชั้นเลิศที่คุ้มค่าพอจะบ่มเพาะขัดเกลา แต่ศิษย์พี่จงระวัง ในเมื่อศิษย์น้องมองออก พวกซูซานเหอกับจางจี้ก็ต้องมองออกเช่นกัน” เหลยอินพูดกับหลัวเจินด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        เมื่อได้ยินคำพูดของเหลยอิน ดวงตาทั้งสองข้างของหลัวเจินก็ฉายแววเยียบเย็นออกมา “เรื่องเล็กน้อยที่ผ่านไปแล้ว ศิษย์พี่ไม่อยากถือสาพวกเขาหรอก แต่ครั้งนี้ปล่อยผ่านไม่ได้ ขืนพวกเขาล้ำเส้นไปมากกว่านี้ ศิษย์พี่จะไม่ทนอีกต่อไป”

        “หลายปีมานี้ ทางยอดเขาหลักกดขี่ยอดเขาลูกอื่นเกินไปจริงๆ เพียงแต่ทางยอดเขาลูกอื่นไม่อยากมีปัญหากับพวกพ้องสำนักเดียวกัน แต่ตอนนี้ความบาดหมางของยอดเขาชิงจู๋กับยอดเขาหลักกำลังเริ่มคุกรุ่นและความรุนแรงคงทวีขึ้นในไม่ช้า” เหลยอินพูดขึ้น

        “ศิษย์พี่รู้ จึงไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้นไปมากกว่านี้ ศิษย์น้องอาจไม่รู้ ก่อนหน้านี้ซูซานเหอได้ส่งผู้คุมกฎมาจับฉินชูไปขังที่คุกบนยอดเขาหลัก พวกเรารู้ดีว่าฉินชูลงมือเหี้ยมโหด แต่เขาทำอย่างมีขอบเขตและไม่เคยละเมิดกฎของสำนัก แต่ซูซานเหอเอาแต่ยกตนข่มไพร่ กลายเป็นว่าตอนนี้ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ใช้อำนาจอวดเบ่ง พวกลูกศิษย์บนยอดเขาหลักก็พลอยติดนิสัยเสียแบบนี้ไปกันหมด ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะมีลูกศิษย์จากยอดเขาหลักคนหนึ่งส่งคนมาก่อกวนที่หอศิษย์รับใช้ของยอดเขาชิงจู๋โดยไม่สนใจสายตาคนอื่น” หลัวเจินระบายความในใจออกมาอย่างหมดเปลือก

        เหลยอินถอนหายใจ “หากพวกผู้ใหญ่ไม่ทำตัวยโสโอหังเป็นเยี่ยงอย่าง เหล่าลูกศิษย์จะกล้าทำตัวไร้กฎแบบนี้หรือ การที่เจ้าลูกศิษย์ที่ชื่ออู๋เฉิงนั่นถูกฆ่าตายคาลานประลอง ทั้งหมดเป็นเพราะคิดว่าคนจากยอดเขาหลักสูงส่งกว่าใคร จะทำอะไรก็ได้ แต่หารู้ไม่ว่ายอดเขาชิงจู๋ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

        “แล้วเรื่องโบราณสถานชิงหวาง ศิษย์น้องคัดเลือกลูกศิษย์แล้วหรือยัง ทางฝั่งของยอดเขาชิงจู๋ได้เริ่มเตรียมตัวไปบ้างแล้ว” หลัวเจินเปลี่ยนประเด็น

        “เตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว มีหลิวเสวี่ยเป็นหัวหน้านำกองกำลัง มีสมาชิกสี่คนก็พอ ถ้าส่งไปมากกว่านี้จะเปลืองทรัพยากรเปล่าๆ” เหลยอินเอ่ย

        “ศิษย์คิดว่าจะให้ฉินชูเป็นหัวหน้านำกองกำลังของยอดเขาชิงจู๋ โดยปล่อยให้เขาเลือกสมาชิกอีกสองสามคนด้วยตัวเอง หลังจากเข้าไปในโบราณสถาน ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาเองแล้ว” หลัวเจินถอนหายใจอย่างเป็นกังวล การส่งฉินชูเข้าไปในโบราณสถานชิงหวางนับเป็นเรื่องที่อันตรายมากในช่วงเวลานี้ แต่คนหนุ่มจำเป็นต้องขัดเกลาหนักขึ้น

        “เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวศิษย์น้องจะไปคุยกับฉินชู ศิษย์น้องอยากให้กองกำลังจากยอดเขาชิงจู๋และยอดเขาเชียนหลัวดูแลซึ่งกันและกัน” เหลยอินพูดขึ้น

        หลัวเจินพยักหน้า เขาหวังว่าฉินชูจะได้รับความช่วยเหลือเช่นกัน

        ครั้นเหลยอินมาถึงผาหินตัด ฉินชูยังคงเข้าฌานบ่มเพาะพลังปราณอยู่

        เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู จึงหยุดลงและเดินไปเปิดประตู

        ฉินชูแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเหลยอิน “ท่านอาวุโสเหลย...ศิษย์แค่ประลองวัดฝีมือกับลูกศิษย์จากยอดเขาเชียนหลัว ท่านคงไม่คิดจะมาหาเรื่องศิษย์ถึงหน้าประตูบ้านหรอกกระมัง”

        “ไฉนถึงคิดกับข้าเช่นนี้ ข้าแค่แวะมาเยี่ยมเจ้าไม่ได้หรือ” เหลยอินมองเหยียดฉินชู นางเริ่มแปลกใจ ไฉนเจ้าหนูซื่อบื้ออย่างฉินชูถึงบรรลุวิถีกระบี่ขั้นเจี้ยนหลิงได้ สำนักชิงหยุนก่อตั้งมาเป็นเวลาช้านาน แต่มีเพียงสองคนที่บรรลุขั้นเจี้ยนหลิงได้ ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นถึงท่านบรรพชนผู้ก่อตั้งสำนัก

        “เช่นนั้นย่อมได้! ที่นี่ไม่มีชาชั้นเลิศ มีเพียงน้ำร้อนสำหรับต้อนรับ” ฉินชูเดินไปจุดไฟพลางเอ่ย

        “ฉินชู ข้าจำเป็นต้องขอบใจที่เจ้าเมตตาลูกศิษย์จากยอดเขาเชียนหลัวหรือไม่” เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้หวายหน้ากระท่อมไม้ เหลยอินก็มองฉินชูที่กำลังต้มน้ำอยู่พลางเอ่ยถาม

        “ท่านอาวุโสอย่าพูดเช่นนี้เลยขอรับ การที่ศิษย์ลงมือฆ่าลูกศิษย์จากยอดเขาหลักก็เพราะพวกเขาเสื่อมทรามและเป็นฝ่ายคิดจะฆ่าข้าก่อน ส่วนลูกศิษย์จากยอดเขาเชียนหลัว เป็นเพียงการต่อสู้วัดฝีมือเท่านั้น เกรงว่าใช้คำว่า ‘เมตตา’ คงไม่ค่อยเหมาะสมนัก” เมื่อไฟติด ฉินชูตั้งกาน้ำพร้อมตอบคำถามเหลยอิน

        “เจ้าเป็นคนอย่างไรกันแน่” เหลยอินมองพินิจฉินชู นางรู้สึกว่าฉินชูในตอนนี้มีนิสัยไม่เหมือนกับที่คนนอกมอง

        ฉินชูหันไปมองทางหอคัมภีร์พลางยิ้มขื่น “อันที่จริง ศิษย์ก็อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใครเช่นกัน”

        “ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก!” เหลยอินถลึงตาใส่ฉินชู นางคิดว่าเขาไม่ต้องการพูด แต่หารู้ไม่ว่าเขาก็ไม่รู้ที่มาที่ไปของตัวเอง

        เหลยอินเริ่มพูดคุยกับฉินชูถึงเรื่องลูกศิษย์จากยอดเขาเชียนหลัวที่จะเข้าไปในโบราณสถานชิงหวาง มีหลิวเสวี่ยเป็นหัวหน้าและหวังว่าพวกเขาทั้งสองจะช่วยดูแลซึ่งกันและกัน

        “แค่ดูแลซึ่งกันและกันเฉยๆ ก็ย่อมได้ แต่ว่า...ท่านอาวุโสเห็นหรือไม่ว่าศิษย์เป็นเพียงศิษย์รับใช้ผู้ยากจน ไม่มีโอสถหรือชุดเกราะป้องกันตัวใดๆ” ฉินชูตอบสนองในทันที สีหน้าเปลี่ยนไปเพราะต้องการผลประโยชน์

        เหลยอินมองพินิจฉินชูอีกรอบอย่างจนปัญญา แข็งแกร่งก็จริง แต่หนังหน้ากลับหนาเกินคาด

        เหลยอินลุกขึ้น จากนั้นก็ควักโอสถวางลงบนเก้าอี้สองสามขวด “นี่เป็นโอสถถอนพิษกับโอสถสมานแผล เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์เสียจริง”

        และแล้วเหลยอินก็จากไป นางรู้สึกว่าขืนอยู่ต่ออีกสักพัก คงถูกฉินชูปอกลอกอีกเรื่อยๆ แน่ ช่างหน้าด้านเสียจริง คนที่กล้าขอนั่นของนี่ผู้อื่นซึ่งๆ หน้าเช่นนี้ ดูเหมือนว่าทั้งสำนักจะมีฉินชูแค่คนเดียว