(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 40 มากินข้าวแล้วก็ล้างจานด้วย

"ใช่" ซือหลินตอบยิ้มกริ่ม "พี่ก็รู้นี่ผมเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆมาตั้งแต่เด็ก! แต่เสี่ยวเล่ยเป็นคนแรกเลยนะที่เรียกผมว่าเทพบุตร ～" 

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ 

เหลียงเฉินเหลือบมองเขา สายตาดูแสดงออกว่ารังเกียจนิดหน่อย

"…" ซือหลิน "เอาล่ะ พี่เฉินเข้าเรื่องกันเถอะ" 

"ว่ามา" เหลียงเฉินจิบโจ๊กด้วยท่วงท่าสง่างาม 

"เฉินลั่วลั่วนั่นเป็นมายังไง?" ซือหลินดูเป็นห่วง "เธอไม่ได้มีเจตนาร้ายกับพี่ใช่ไหม? จะปล่อยภัยไหมถ้าให้เธออยู่ที่นี่?" 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยกับเฉินลั่วลั่วที่กำลังเดินลงบันไดมาก็ได้ยินประโยคนี้พอดี 

"…" เซี่ยเสี่ยวเล่ยเหลือบมองเฉินลั่วลั่วอย่างเงียบๆ

เทพบุตรจ๋า~ บทพูดกับน้ำเสียงของนายเหมือนคุณแม่ของพระเอกเลยนะ ถึงแม้ว่าคุณแม่ของพระเอกจะไม่ใช่คนที่ถามอะไรแบบนี้ก็เถอะ 

สีหน้าของเฉินลั่วลั่วก็ดูไม่ดีเช่นกัน 

ซือหลินทำไมถึงพูดแบบนี้! ครั้งก่อนที่เจอกัน เขาก็ดูหน้าตาดี นิสัยก็ดี! แต่พออยู่ต่อหน้าเหลียงเฉินกลับมาพูดแบบนี้ใส่ฉัน! เป็นอย่างที่คิด การที่ฉันมาอยู่บ้านของเหลียงเฉิน มันทำให้คนอื่นเข้าใจผิดจริงๆ 

แววตาของเฉินลั่วลั่วเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม เซี่ยเสี่ยวเล่ยดูออกและพอเดาความคิดของนางเอกได้ ด้วยนิสัยของนางเอก ปฏิกิริยาแบบนี้ก็ถือว่าปกติ 

ดูท่าเนื้อเรื่องยังคงดำเนินไปตามต้นฉบับ ความรู้สึกดีๆ ที่เฉินลั่วลั่วมีต่อเทพบุตรคงจะหายไปหมดก็เพราะช่วงนี้

หลังจากนี้ไป สองคนนี้คงจะกลายเป็นคู่กัดกันแล้ว 

เป็นอย่างที่คิด ในวินาทีถัดมา เฉินลั่วลั่วก็เดินลงบันไดมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ขอโทษนะคะคุณซือ ฉันไม่ได้มีเจตนาชั่วร้ายจริงๆ" 

ซือหลินหันกลับมา 

พอเห็นว่าเป็นเฉินลั่วลั่ว เขาก็รู้สึกเหมือนโดนจับได้ตอนที่กำลังนินทา 

จากนั้น เพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย เขารีบหันไปมองเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่เดินตามหลังมา "เสี่ยวเล่ยลงมาแล้วเหรอ? อาหารเช้าอร่อยมาก เมื่อกี้ฉันยังบอกกับพี่เฉินเลยว่าอยากจะมากินอาหารที่นี่ทุกวัน!" 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยเกือบจะยืนไม่อยู่ 

เทพบุตรจ๋า นี่นาย…เอาจริงเหรอ? เมินลั่วลั่วกันแบบนี้มันไม่โอเคนะ ความเป็นสุภาพบุรุษของนายหายไปไหน แน่ใจนะว่าอยากเพิ่มความแค้นให้นางเอก? 

โชคดีที่ซือหลินไม่ได้เมินเฉินลั่วลั่ว เพราะประโยคถัดมาของเขาคือ "ลั่วลั่วตื่นแล้วเหรอ? กินข้าวเช้ามั้ย?" 

"…" คราวนี้คนที่รู้สึกเหลือจะเชื่อกับซือหลินกลายเป็นเหลียงเฉิน 

เฉินลั่วลั่วเดินไปนั่งที่โต๊ะ ตรงหน้าของเธอมีโจ๊กทะเลที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยตักไว้ให้แล้ว 

"คุณเหลียง ฉันเคยอธิบายไปแล้วนะคะ ที่ฉันมาอยู่ที่นี่เป็นเพราะคุณพ่อของคุณ แถมตอนที่ฉันมา คุณก็ยังไม่กลับมา ฉันก็นึกว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่ ฉันไม่ได้คิดอะไรแปลกๆกับคุณเลย" เฉินลั่วลั่วพูดอย่างจริงจัง การที่โดนเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกแย่มาก 

ซือหลินมองเฉินลั่วลั่วที่พูดกับเหลียงเฉินแบบนี้ เขาขมวดคิ้วกำลังจะพูด แต่เหลียงเฉินกลับพูดบางอย่างที่ราวกับเป็นเรื่องมหัศจรรย์ขึ้น

เสียงของเขาเรียบเฉย พูดกับเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่ยืนนิ่งอยู่ตรงบันได "เซี่ยเสี่ยวเล่ย มากินข้าวแล้วก็ล้างจานด้วย" 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่กำลังคุยกับระบบ 666 ที่เพิ่ง "ตื่น" ก็สะดุ้ง เกิดอาการพูดไม่ออก เครื่องหมายคำถามสีดำผุดขึ้นเหนือหัว

ขอโทษนะ? พระเอกจ๋า นายก็ตั้งใจเมินลั่วลั่วเหมือนเทพบุตรสินะ ว่าแต่ทำไมพวกนายสองคนถึงได้มาเพ่งเล็งที่ฉันแทนเล่า!