บทที่ 48: อสูรปะทะอสูร
เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นระงมทั่วทั้งลานประลอง! ไม่มีใครคาดคิดว่าเซียวอี้เฟิงจะกล้าใช้ "โอสถโลหิตอสูร" ซึ่งเป็นโอสถต้องห้ามที่แม้จะมอบพลังมหาศาลให้ชั่วคราว แต่ก็จะทิ้งผลข้างเคียงที่ร้ายแรงไว้กับร่างกายและบั่นทอนอนาคตในการบำเพ็ญเพียร!
"ฮ่าๆๆๆ!" เซียวอี้เฟิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงของเขาแหบพร่าและผิดเพี้ยนไป "รู้สึกรึยัง, ไอ้สารเลว? นี่คือพลังที่เจ้าจะไม่มีวันได้สัมผัส! พลังที่แท้จริง! วันนี้เจ้าต้องตาย!"
พลังปราณที่เกรี้ยวกราดของขอบเขตทะเลวิญญาณแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาราวกับพายุ! มันรุนแรงและไม่เสถียร แต่กลับทรงพลังอย่างยิ่งยวด!
"ตายซะ!"
เขาไม่ใช้เคล็ดกระบี่อีกต่อไป แต่กลับพุ่งเข้าใส่เย่เฉินด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า! กรงเล็บเหล็กในมือถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณสีเทาดำ ฟาดฟันเข้าใส่เย่เฉินอย่างไม่หยุดยั้ง!
เย่เฉินมีสีหน้าเคร่งขรึมถึงขีดสุด! เขารีบถอยหลังและใช้แขนทั้งสองข้างขึ้นป้องกัน!
"เคร้ง! เคร้ง! ตูม!"
ทุกครั้งที่การโจมตีปะทะกัน ร่างของเย่เฉินจะถูกซัดถอยหลังไปหลายก้าว แม้กายาโลหิตขั้นปลายของเขาจะแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่พลังที่อยู่คนละระดับชั้นนั้นก็ยังคงสร้างความเสียหายให้แก่เขาได้ บาดแผลใหม่ๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขา!
เขาถูกผลักดันจนตกเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างสมบูรณ์แบบ!
'ไอ้หนู! อย่าปะทะตรงๆ!' เสียงของหุนตุ้นตะโกนลั่นในหัว 'พลังของมันไม่เสถียร! จงยื้อเวลา! ร่างกายของมันรับพลังระดับนั้นได้ไม่นาน! หาโอกาสสวนกลับเพียงครั้งเดียว!'
เย่เฉินเข้าใจในทันที! เขาเปลี่ยนจากการป้องกันเป็นการหลบหลีก ใช้ย่างก้าวที่คล่องแคล่วและสายตาที่เฉียบคมหลบหลีกการโจมตีที่บ้าคลั่งของเซียวอี้เฟิงให้ได้มากที่สุด
"หนีรึ! ไอ้ขี้ขลาด!" เซียวอี้เฟิงคำรามลั่น ยิ่งเห็นเย่เฉินหลบหลีกได้ เขาก็ยิ่งโกรธเกรี้ยวและโจมตีอย่างสะเปะสะปะมากขึ้น สติปัญญาของเขาเริ่มถูกความบ้าคลั่งของโอสถกลืนกิน
เมื่อเห็นว่าการโจมตีธรรมดาไล่ตามไม่ทัน เซียวอี้เฟิงก็หยุดและรวบรวมพลังอีกครั้ง เตรียมจะใช้ท่าไม้ตายที่รุนแรงกว่าเดิม
แต่เย่เฉินจะปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไปได้อย่างไร!
"ถึงเวลาของเจ้าแล้ว!" เขาคำรามในใจ!
ในจังหวะที่เซียวอี้เฟิงกำลังจะโคจรพลังนั้นเอง เถาวัลย์อสูรกลืนสวรรค์สีดำสนิทหลายสิบสายก็พุ่งออกมาจากใต้พื้นเวที! มันคือเถาวัลย์ที่เย่เฉินสั่งให้แทรกซึมลงไปในรอยแตกของเวทีตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้!
"อะไรกัน!?"
เซียวอี้เฟิงตกใจ! เถาวัลย์เหล่านั้นพุ่งเข้าพันธนาการแขนและขาของเขาไว้อย่างแน่นหนา!
"แค่กิ่งไม้เน่าๆ! คิดจะหยุดข้างั้นรึ!" เขาระเบิดพลังปราณออกมา ฉีกกระชากเถาวัลย์เหล่านั้นจนขาดสะบั้น!
แต่มันก็ได้ซื้อเวลาอันล้ำค่าให้แก่เย่เฉินได้สำเร็จ!
ในชั่วพริบตาที่เซียวอี้เฟิงกำลังง่วนอยู่กับการทำลายเถาวัลย์ ร่างของเย่เฉินก็ได้พุ่งเข้าไปประชิดแล้ว!
ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้หมัด...
พลังกายาโลหิตทั้งหมด...พลังชีวิตที่ได้รับมาจากรากไม้จันทราพันปี...และพลังงานบรรพกาลที่หลงเหลืออยู่...ทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ที่ปลายนิ้วชี้ขวาของเขาเพียงจุดเดียว!
นิ้วของเขาเปล่งแสงสีแดงเข้มอมดำออกมา...แหลมคมและอันตรายยิ่งกว่าศาสตราวุธใดๆ!
'เคล็ดวิชากายาอสูร...ดรรชนีประหารอสูร!'
เซียวอี้เฟิงที่เพิ่งทำลายเถาวัลย์เส้นสุดท้ายได้ก็รู้สึกถึงอันตรายที่พุ่งเข้ามา! เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นเพียงปลายนิ้วที่น่าสะพรึงกลัวกำลังจี้เข้ามาที่กลางหน้าอก...ตำแหน่งหัวใจของเขา!
เขาไม่มีเวลาพอที่จะใช้ท่าไม้ตาย...ทำได้เพียงรวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่เหลืออยู่มาสร้างเป็นเกราะป้องกันสุดท้ายอย่างตื่นตระหนก!
"อ๊ากกกกก!"
เสียงคำรามของทั้งสองคนดังขึ้นพร้อมกัน!
ดรรชนีที่รวบรวมพลังทั้งหมดของเย่เฉิน...ปะทะเข้ากับเกราะป้องกันสุดท้ายของเซียวอี้เฟิง!
นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้าย!
เดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง...ทั้งชีวิต...ความแค้น...และอนาคต!
243K
