มิติรักข้ามกาล

        ในห้องครัวเล็กๆ ของครอบครัวลั่วสะท้อนภาพสาวน้อยนั่งถอนหายใจจากการได้เห็นสภาพครัวที่เล็กและเก่ายิ่งนัก

        "มีเงินเมื่อไหร่ ข้าจะเปลี่ยนบ้านไม้มุงหลังคาให้เป็๞คฤหาสเลยคอยดู"

        ลั่วซวงทำอาหารไปบ่นไป มือเล็กหั่นเนื้อหมูอย่างคล่องแคล่ว ตำพริกและกะเทียมป่าเพื่อเพิ่มรสชาติให้ผัดกะเพราน่ากินยิ่งขึ้น ลั่วซวงทำหมูป่าทอดกะเทียมและทำบัวลอยมันม่วงเพิ่ม แค่คิดน้ำลายก็ไหลแล้ว

        กลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยฟุ้งออกมานอกบ้าน

        "กลิ่นอะไรหอมจัง" ท่านพ่อท่านแม่พี่ใหญ่ข้ากลับมาแล้ว

        ลั่วหลันที่พึ่งมาถึงบ้านหลังจากที่วิ่งเล่นกับเพื่อนที่อยู่บ้านข้างๆ ในแถบนี้มีบ้านอยู่สองหลังคือครอบครัวลั่วและครัวครัวของท่านป้าจาง เพื่อนของลั่วหลันคือลูกของท่านป้าจางนั้นเอง ผู้คนไม่ค่อยอยู่แถบนี้นักเพราะอยู่ห่างไกลความเจริญ  

        "ไปล้างไม้ล้างมือมาทานข้าวได้แล้วลูก"

        ฮูหยินเอ่ยบอกบุตรชาย ลั่วซวงยกอาหารทั้งหมดออกมารอแล้ว ทั้งสามคนเมื่อมองเห็นอาหารแปลกๆ อยู่บนโต๊ะแต่ไม่มีใครกล้ากิน ลั่วซวงจึงตักผัดกะเพราให้ท่านพ่อได้ชิมเป็๲คนแรก

        " ท่านพ่อลองชิมดูเถิด สิ่งนี้เรียกว่าผัดกระเพราเ๯้าค่ะ"

        เมื่อหน่วยกล้าตายของครอบครัวชิมแล้ว ทั้งสี่คนก็เริ่มกินข้าวกัน ได้ชิมคำนึงแล้วไม่มีใครวางช้อนเลย

        "ลั่วซวงก้อนสีม่วงๆ ที่ลอยอยู่ในถ้วยนี้คือมันม่วงที่เ๯้าว่ารึ รสชาติหวานมัน อร่อยยิ่งนัก"

        "ใช่ขอรับข้าเห็นด้วยกับท่านแม่" ลั่วหลันที่กำลังกินบัวลอยเอ่ยเห็นด้วยกับท่านแม่ ครอบครัวของพวกเขาไม่ได้กินของดีๆ แบบนี้มานานแล้ว วันนี้จึงเป็๲วันที่มีความสุขที่สุดได้กินของที่อร่อยไม่ต้องอดมื้อกินมื้ออีกแล้ว

        "ซวงเออร์ เ๯้าแบ่งบัวลอยนี้ไปให้ท่านป้าจางด้วยสิ ตอนที่เ๯้าแม่ของเ๯้าไม่สบายก็มีป้าจางนี่แหละที่คอยมาเยี่ยมเยียนอยู่ตลอด" ลั่วซูหวินเอ่ยหลังจากที่ได้ชิมบัวลอยแล้ว

        "ข้าแบ่งไว้แล้วเ๽้าค่ะท่านพ่อ" ประเดี๋ยวจะรีบนำไปฝากท่านป้าเ๽้าค่ะ พอพูดจบนางก็เดินเข้าไปหยิบของในครัวเพื่อเอาไปฝากท่านป้าจางทันที