[New Life] อิสระของชีวิต

[32] กลับไทย
จากวันที่เซ็ทรู้ว่าโลกกำลังต้องเผชิญหน้ากับอะไร และเขาตัดสินใจที่จะปล่อยมันไปเฉยๆ โดยไม่ลงมือทำอะไรทั้งสิ้นก็ผ่านไปหลายวันแล้ว หลังจากวันนั้นเซ็ทจะเห็นภาพหลอนที่เขาไม่เคยเห็น บางครั้งก็มาเป็นเงาร่างสีดำสนิท บางครั้งก็มาเป็นเสียงที่จับใจความไม่ได้ หนักหน่อยคือรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังมีใครสักคน แตะต้องร่างกายเขาอยู่ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วมันไม่ได้มีอะไรเลยเซ็ทไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับสมองของเขา เขาได้เห็น ได้ยิน ในสิ่งที่ตัวเองจำไม่ได้ว่าเคยประสบพบเจอมา ภาพเหล่านั้นมันไม่ต่อเนื่อง ความรู้สึกที่รู้สึกได้ตอนเห็นภาพพวกนั้นก็แตกต่างกันไปเช่นกัน{ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น หาคำตอบด้วยตัวคุณเองสิ}คำตอบที่ได้จากโรทำให้เดาได้อยู่ว่าสิ่งที่เขากำลังประสบคืออะไร ถึงจะไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่ก็มีความเป็นไปมากที่สุด นั่นก็คือ......ความทรงจำถ้าไม่ใช่ความทรงจำของเขาเองก็ต้องเป็นความทรงจำของเด็กโง่เซ็ทคนก่อน ซึ่งข้อแรกนั้นมีความเป็นไปได้มากกว่า หากว่ามันเป็นความทรงจำของเขาที่กองทัพเป็นผู้ลบทิ้ง... เซ็ทพยายามนึก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็มีเพียงความว่างเปล่า เหมือนกับว่าภาพเหล่านั้นอยู่ๆ ก็โผล่มาตามใจมันเอง ไม่สามารถบังคับให้นึกออกมาได้ส่วนอีกความเป็นไปได้หนึ่งคือมาจากระบบไร้ประโยชน์ ซึ่งไม่น่าใช่ เพราะมันจะให้เขาเห็นอะไรแบบนี้ไปเผื่ออะไร?เพราะจากหลายๆ เหตุผลรวมกัน เซ็ทจึงตัดสินใจที่จะปล่อยผ่านมันไว้ก่อน กระทำเพียงจดจำความรู้สึกและภาพต่างๆ ที่ได้เห็น เก็บทุกเสียงประหลาดที่ได้ยินไว้ในหน่วยความจำของตัวเองและของโร แล้วรอให้สิ่งที่เห็นเชื่อมโยงกันมากพอ ...เพื่อสักวันหนึ่ง เขาจะสามารถไขปริศนาของตัวเองได้{เซ็ท ใกล้ได้เวลาแล้วนะ}“โอเค”...“ขอบคุณที่ช่วยดูแลผมมาตลอดนะครับ”เซ็ทมาบอกลาทุกคนในกองถ่ายอีกครั้ง เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่เขากำลังจะเดินทางกลับไทย ทุกคนในกองถ่ายมีของเล็กๆ น้อยๆ มอบให้จนเซ็ทต้องโหลดกระเป๋าอีกใบกันเลยทีเดียว“แล้วมาร่วมงานกันอีกนะ เซ็ท”“เป็นเกียรติมากครับผู้กำกับ”บรรดานักแสดงตัวเอกนั้นไม่ได้มาที่กองแล้วเนื่องจากปิดกล้องไปแล้ว เซ็ทจึงไม่ได้พบใครนอกจากทีมงาน ถึงกระนั้นเซ็ทก็บอกลาพวกเขาทุกคนอย่างสุภาพก่อนจะเดินทางไปที่สนามบิน“กรี๊ดดดดดดด!!”“เซ็ท!! ไว้มาเกาหลีอีกนะ!!!”“เราจะรอนะ!!!”บรรดาผู้ชื่นชอบในผลงานถึงขนาดตั้งตัวเป็นแฟนคลับมารวมตัวกันรอส่งศิลปินที่ชอบ เซ็ทส่งยิ้มกว้างทักทายบรรดาแฟนๆ แชะภาพถ่ายรูปหลายต่อหลายรูป รับของขวัญที่แฟนคลับมอบให้แค่บางส่วน เพราะหากให้เอาไปทั้งหมดคงเอาไปไม่ไหว“ขอบคุณที่มาส่งผมนะครับ รักทุกคนเลยนะ”“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!”“เราก็รักนายนะ!!!”แค่ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาหลังจากเปิดตัว และไม่นานหลังจากเปิดไอจี ในปัจจุบันไอจี Zet_Akira แม้จะไม่มีการเคลื่อนไหวบ่อยนักก็ยังมียอดติดตามเกินสองล้านคน และยังคงมากขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไป จะบอกว่าเซ็ทเป็นหนึ่งในศิลปินที่เติบโตไวและมั่นคงที่สุดก็ไม่ผิดนักอย่างน้อยที่สุดฝีมือในเรื่องการร้องเพลง การเต้น และการแสดงล้วนโดดเด่น สำหรับคนที่ติดตามดูผลงานต่างก็พร้อมใจกันยอมรับ ต่อให้เป็นแอนตี้มาก่อน แต่หากได้เปิดใจลองดูและรับฟังสักนิด การจะโดนเซ็ทตกก็ไม่ยากเลยแม้แต่น้อย“ไว้พบกันใหม่นะครับ!”“ไว้พบกันใหม่!!!”เชื่อเถอะว่าการพบกันครั้งหน้าในเกาหลีนั้นจะไม่นานเกินรอ อีเว้นท์พบปะที่ไม่ต่างจากมินิคอนเสิร์ตของบรรดานักแสดงจากกองถ่ายโลกสีดำกำลังอยู่ในขั้นดำเนินการแล้ว ...หลังลงจากเครื่อง บรรดาแฟนคลับชาวไทยที่มารอรับนั้นมากมายจนปิดทางเดินได้มิดเลย ดีหน่อยที่เหล่าสต๊าฟที่ลุงโชคส่งมาเตรียมไว้ก็ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี สนามบินเลยไม่วุ่นวายนัก“เซ็ท!! ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ!!!”“ยินดีด้วยกับความสำเร็จนะเซ็ท!!!”“มาไกลมากสุดยอดมาก!!”ภาษาไทยที่ไม่ได้ฟังมาหลายเดือนยังดูไม่ค่อยคุ้นหูอยู่บ้าง แถมแต่ละคนยังตะโกนแข่งกันจนเสียงนั้นดังลั่นชวนปวดหู แต่เซ็ทก็โบกไม้โบกมือ ขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์มารอรับ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้จำเป็นอะไรเลย“ขอบคุณทุกคนนะครับที่มารับผมกลับบ้าน ลำบากแย่เลย”“กรี๊ดดดดดดดดดด!!!”“ไม่เป็นไร!! เราทุกคนยินดี!!”“ตอนไปก็มาส่งด้วย ยังอุตส่าห์มารอรับผมอีก ต้องขอบคุณมากเลยนะครับ”“อร๊ายยยย! เซ็ทจำฉันได้!!”เสียงกรีดร้องยังคงดังตลอดเวลาที่ เซ็ทเดินทักทายบรรดาแฟนๆ ทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่ เซ็ทจึงต้องเอานิ้วจุ๊ๆ ที่ปากเพื่อบอกให้เงียบเสียงลงนิดหน่อยจะได้ไม่รบกวนคนอื่น ซึ่งบรรดาแฟนๆ ก็พร้อมใจกันเงียบลง แต่ก็ยังมีเสียงกรีดร้องเล็ดลอดมาอยู่ดี“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ”เซ็ทยิ้มเจ้าเสน่ห์ไปที หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอก็เดินไปขึ้นรถตู้ที่มารับเพื่อกลับบ้าน ส่วนเรื่องเข้าไปพบลุงโชคนั้นไม่จำเป็น เพราะเซ็ทรู้ดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายก็คงไปนั่งรอเขาอยู่ที่บ้านแทนที่บริษัทแล้ว“เหนื่อยหน่อยนะเซ็ท กลับไปแล้วก็พักให้สบายล่ะ”“ครับเจ๊”...เซ็ทเดินลงจากรถ ตอนแรกเจ๊เจสซี่จะช่วยลากกระเป๋าใบใหญ่สองใบไปส่งที่ห้อง แต่เซ็ทปฏิเสธแล้วขอให้พนักงานมาช่วยแทน โดยให้เหตุผลว่าเจ๊เจสซี่เองก็เหนื่อยเหมือนกัน พอเจ้าหล่อนเห็นว่าเซ็ทเป็นห่วงตัวเองก็เคลิ้มไป พยักหน้ากลับบ้านตัวเองแต่โดยดี“กลับมา-”ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!“ยินดีต้อนรับกลับนะเซ็ท / พี่ชาย / ไอ้หนู”พลุกระดาษถูกดึงพร้อมๆ กัน จากฝีมืออดัมและแม่อรที่มีน้ำตาคลอ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ข้างๆ กันคือลุงโชคที่ยังคาบน่องไก่ชิ้นใหญ่ไว้ในปากอยู่ และเด็กสาวร่างเล็กที่พุ่งเข้ามากอดเซ็ททันทีที่ประโยคคำพูดที่ตกลงกันไว้จบลง“พี่จ๋า!”“พี่กลับมาแล้วอลิซ”เซ็ทส่งสายตาให้พนักงานช่วยวางกระเป๋าไว้ที่ด้านในข้างประตู ส่วนตัวเขาก็เอื้อมมือไปอุ้มเด็กสาวตัวน้อยขึ้นมาแนบอก ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มของอลิซเต็มไปด้วยคราบน้ำตา กอดคอเซ็ทร้องไห้สะอึกสะอื้น“ฮึก! อลิซ...คิดถึง พี่จ๋าอย่าไปไหนอีกนะ”“พี่กลับมาแล้วไงครับ หยุดร้องก่อนเร็ว เดี๋ยวไม่น่ารักนะ พี่ชอบให้อลิซยิ้มกว้างๆ มากกว่า”เซ็ทปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าของอลิซอย่างเบามือ อลิซที่ได้ฟังดังนั้นก็ใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าลวกๆ แล้วส่งยิ้มตาหยี พูดด้วยประโยคที่ครั้งหนึ่งแม่อรเคยพูดไว้ แม้จะจำได้ไม่หมดก็ตาม“หนูรอพี่ เอาใจช่วยพี่ชายตลอดนะ”“เป็นกำลังใจที่สุดยอดมากครับ พี่มีแรงขึ้นเยอะเลย”เซ็ทหยอกล้ออลิซที่ส่งยิ้มกว้างให้เขาแบบใสซื่อเสร็จก็หันกลับไปหาอดัมกับแม่อร วางร่างอลิซลงกับพื้นก่อนจะเดินไปกอดอดัมกับแม่อรเบาๆ“กลับมาแล้วครับ”“สบายดีนะเซ็ท”“สบายดีอดัม”“ยินดีต้อนรับกลับเซ็ท ลูกสูงขึ้นเยอะเลยนะ อยู่นู่นไม่ลำบากตรงไหนใช่มั้ย?”อรว่าพลางปาดน้ำตา ยิ้มจนแก้มแทบปริ ทำมือวัดส่วนสูงลูกชายที่สูงเลยตัวเองไปไกล ดูท่าว่าน่าจะสูงเกินร้อยแปดสิบไปแล้วแน่ๆ รูปร่างก็ไม่ได้ผอมแห้งอย่างน้อยๆ ก็คงกินดีอยู่ดี“ไม่ลำบากครับ ทุกคนดูแลผมดีมาก แม่อรล่ะครับ ร่างกายเป็นไงบ้าง?”“แข็งแรงขึ้นเยอะแล้วจ้ะ แต่อดัมน่ะชอบกังวลเกินเหตุ เรื่องลูกก็เหมือนกัน”“ก็เรื่องปกตินี่ครับ”สองแม่ลูกหัวเราะกันสนุกสนาน ส่วนคนที่อยู่ๆ ก็โดนนินทาระยะเผาขนนั้นทำท่างอนไปเรียบร้อย อดัมยกมือกอดอกสะบัดหน้า“ผมก็ยืนหัวโด่อยู่นี่นะ ใจร้ายกันจัง”“โธ่ แก่จะแย่แล้วยังจะงอนเป็นเด็กไปได้ แม่กับพ่อจะรอกินข้าวนะเซ็ท”เซ็ทปล่อยหน้าที่ง้ออดัมให้แม่อรจัดการ ส่วนแม่อรเองก็รู้ว่าลูกชายคงมีอะไรจะพูดกับลุงโชคถึงได้ลากอดัมและอลิซให้เดินเข้าไปในครัวก่อน เซ็ทถึงได้เดินไปหาลุงโชคที่นั่งแทะไก่อยู่คนเดียว“ไงลุง กลับมาแล้วนะ” เซ็ททัก แต่ไม่ได้เดินเข้าไปกอด “ผลงานผมเป็นไงบ้าง พอใจมั้ย ได้ตามที่ลุงคาดหวังรึเปล่า?”“หึ เอ็งทำดีมาก แต่อย่าพึ่งเหลิงไป นี่แค่ก้าวแรกเอง”“รู้แล้วน่า ไม่ได้เหลิงสักหน่อย” เซ็ทยิ้มมุมปากแล้วหันหน้าหนีคนแก่ที่มีน้ำตาคลอเบ้าด้วยรู้ดีว่าลุงแกไม่อยากให้เห็น เขาทิ้งท้ายไว้ด้วยเสียงที่เบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน“ยังไงก็ขอบคุณนะ ...ที่ลุงลากผมเข้าวงการนี้ ผมสนุกมาก”“พี่ชาย อลิซช่วยแม่ทำของกินไว้เยอะแยะเลย พี่ชายไปชิมเร็ว”“ไปสิ ไหนอลิซทำอันไหนเอ่ย”เซ็ทอุ้มน้องสาวที่วิ่งกลับมาดึงชายเสื้อเขาขึ้น เธอเชิญชวนให้ไปลองชิมอาหารที่ช่วยแม่เตรียมไว้อย่างน่ารัก จนอดไม่ได้ที่จะรับคำนางฟ้าตัวน้อยโดยไม่คิดมาก แล้วจึงเดินหายเข้าไปในห้องครัวส่วนลุงโชคนั้นนั่งปิดปากกลั้นสะอื้น น้ำตาไหลหยดเต็มใบหน้า เขาภูมิใจในตัวเพชรเม็ดงามที่เขาเจอ เขาไม่ได้มองเซ็ทเป็นแค่ศิลปินในสังกัดแต่มองว่าเซ็ทไม่ต่างจากหลานคนหนึ่ง ดังนั้นเขาเลยคิดมากมาตลอดว่าต่อให้เซ็ทมีความสามารถมากแค่ไหน แต่เส้นทางที่เขายัดเยียดให้อาจจะไม่ใช่เส้นทางที่เจ้าตัวอยากเดินเขาอยากให้เซ็ททำอะไรที่ตัวเองมีความสุข และแอบกลัวมาตลอดว่าบนเส้นทางที่ยากลำบากนี้จะทำให้ความสุขของเด็กคนหนึ่งหายไป และมันอาจจะเป็นการทำร้ายอนาคตของเซ็ทก็ได้ ...แต่แล้วความกังวลที่เคยก็มีราวกับถูกพัดหายไปด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวเซ็ทแอบเดินกลับไปมองลุงโชคที่นั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่คนเดียวหน้าประตูครู่เดียวก็เดินมาหาแม่อรเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น{ลุงหลานขี้เขินทั้งคู่เลยสิน่า}‘หุบปากน่ะโร’“อ้าวเซ็ท ลุงโชคไม่มากินเหรอ หรือว่าจะกลับไปแล้ว?”“เดี๋ยวเขาก็ตามมาครับ”เซ็ทนั่งลงบนโต๊ะที่มีอาหารมากมายเตรียมไว้ตอนรับเขา แม้ว่าแม่อรจะต้องกินอาหารแยกต่างหากเพื่อดูแลสุขภาพ แต่ครอบครัวก็ยังนั่งกินข้าวด้วยกันพร้อมหน้า ทั้งยังมีคนมาเพิ่มอีกหนึ่งชวนให้ครึกครื้นขึ้นอีกด้วย แน่นอนว่าทุกคนในครอบครัวต้อนรับอย่างยินดี“ฮ่าๆ ยังไงก็...ขอฝากท้องด้วยนะ”“แน่นอนค่ะ ตามสบายเลยนะคะลุงโชค”

เซ็ทต้องกลับไปโรงเรียนอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น ความวุ่นวายเทียบกับตอนก่อนที่เซ็ทจะไปเกาหลีไม่ติด นักเรียนแทบทุกระดับชั้นพร้อมใจกันยื่นหน้ามาดูเขาราวกับจะดูสัตว์ในกรง “แกๆ นั่นเซ็ทใช่มั้ยอ่ะ ตัวจริงด้วย ฮือ ไม่เคยรู้สึกโชคดีที่เรียนที่นี่จนกระทั่งได้เจอเนื้อคู่”“โอ๊ยหล่อ ในซีรี่ย์ว่าหล่อแล้วนะ ตัวจริงนี่หล่อกว่าอีก!”“ต้องสูงขนาดนั้นมั้ย ต้องขาวขนาดนั้นมั้ย แม่ง หน้ายังขาวกว่าตีนกูอีกสัด”“มึงงง ได้เขาสักครั้งกูจะตั้งใจเรียน!”บางคนใจกล้าแกล้งไม่มองทางจะทำเนียนมาชนก็มี บางคนแอบเหล่มองอยู่ไม่ไกล หรือจะเป็นพวกสายรุกเข้าหาตรงๆ ก็มีอีกเช่นกัน“น้องเซ็ท พี่ขอถ่ายรูปคู่ด้วยได้รึเปล่า?”“พี่ด้วยๆ พี่อยากขอลายเซ็นต์น่ะ ที่บ้านพี่ชอบน้องมากเลย”“ได้ครับ แต่เดี๋ยวผมต้องไปห้องพักอาจารย์เพื่อตามสอบก่อน ไว้ทีหลังได้มั้ยครับ?”“อ๋อ ได้สิ ยังไงก็เดี๋ยวรบกวนด้วยนะ”ผู้หญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกจะเป็นพวกที่ใจกล้าที่สุดด้วยถือคติว่าเป็นนักเรียนที่โตสุดในโรงเรียน แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้เข้าหามากจนน่ารำคาญ ที่พูดแบบนั้นได้ก็เพราะมีพวกใจกล้ากว่าคือเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิง ที่ปรี่เข้ามายืนขนาบข้างเซ็ท ถือวิสาสะจับแขนเขาอย่างไร้มารยาท“พี่ๆ มารบกวนเพื่อนหนูแต่เช้าไม่ดีนะคะ เซ็ทพึ่งได้กลับมาเรียนเอง”“ใช่ๆ นี่ที่โรงเรียนพี่ก็ควรให้เวลาส่วนตัวเซ็ทนิดนึง แน่นอนว่าพวกน้องๆ ก็ด้วยรู้มั้ย”“พี่ๆ กับน้องๆ เขาไม่ได้กวนฉันขนาดนั้นหรอก”“แต่เซ็ท ของอย่างนี้มันต้องพูดกันให้เคลียร์นะ ไม่งั้นเดี๋ยวก็ไม่จบไม่สิ้นเอา”“ใช่ๆ ถ้าไม่พูดกันตรงๆ ก็ไม่เข้าใจหรอก พวกนี้น่ะ...หน้า...ด้าน”เซ็ทอยากจะกรอกตามองบนไม่ก็ด่ากลับว่าใครกันแน่ที่หน้าด้าน ตั้งแต่สาวเท้าเข้าโรงเรียนมา ต่อให้คนจะมอง หรือมีคนเข้ามาหาขอถ่ายรูปขอจับมือ นั่นก็ยังขอไง ไม่ใช่พุ่งเข้ามาจับมือถือแขนเขาแบบนี้“อ้าว นี่น้องพูดงี้ก็สวยสิ!”“ปากดีนักนะ!”“อะไร! ถึงโตกว่าก็ไม่กลัวหรอกนะอีบ้า!”พี่ม.6 กับเพื่อนร่วมห้องของเซ็ทตั้งท่าจะปะทะกันอยู่แล้ว เป็นใครใครก็คงไม่พอใจที่อยู่ดีๆ ก็ถูกรุ่นน้องปีนเกลียวมาด่าใส่ ความจริงประเมินดูด้วยสายตาก็รู้ว่าถ้าตบกันจริงใครจะชนะ แล้วเซ็ทเองก็อยากเห็นเพื่อนร่วมห้องสาวแสนปากดีโดนดีซะบ้างเช่นกัน ...แต่ขืนปล่อยให้เป็นแบบนั้นภาพลักษณ์ได้เสียหายหมด“ใจเย็นนะ อย่าทะเลาะกันเลย ขอโทษพี่ๆ แทนเพื่อนร่วมห้องผมด้วยนะครับ”“ถึงจะไม่ชอบใจ แต่ถ้าเซ็ทพูดอย่างนั้นก็ได้...”“ขอบคุณแทนเพื่อนร่วมห้องผมด้วยครับ”เซ็ทค่อยๆ ขยับตัวหนีแบบเนียนๆ แต่เพราะผู้หญิงหน้าด้านทั้งสองยังจับแขนเซ็ทแน่นไม่ต่างจากหนวดปลาหมึก เซ็ทเลยต้องใช้มือจับมือพวกเธอออกจากแขนเขา แล้วขยับตัวออกห่างนมแบนๆ ที่มีแต่ฟองน้ำที่ขยันเบียดเข้าหาเหมือนเจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ ...แต่ความจริงนั้นตอแหลสิ้นดี ถ้าเอาขึ้นมาอุดหน้าเขาได้ก็คงทำไปแล้ว{เซ็ทชอบนมใหญ่ๆ เหรอ?}‘แบบไหนมันก็นมเหมือนกันแหละ น้องจากไว้ใช้เลี้ยงเด็กก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อย่างอื่น’“ขอโทษนะ แต่อย่าทะเลาะกันเลย พูดไม่ดีแบบนั้นไม่น่ารักหรอกนะ อีกอย่างถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้พวกเธออาจจะเสียหาย”“แหม่ ถ้าเซ็ทบอกแบบนั้น”“เราก็ไม่มีปัญหาเนอะ”เซ็ทว่ายิ้มๆ พอให้ปลิงสองนางได้ยิน ซึ่งแม่ปลิงมือปลาหมึกก็ขยับถอยออกด้วยท่าทางอายๆ ก่อนที่เซ็ทจะหันกลับไปหานักเรียนมุงคนอื่นแล้วพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นค่อนข้างมาก พอให้ได้ยินทุกคน“ถ้ายังไงผมขอตัวไปพบอาจารย์ก่อน แล้วไว้ค่อยคุยกันใหม่นะครับ”“...ได้จ้า”จากการล่อลวงด้วยรอยยิ้มและสายตา บรรดานักเรียนต่างพร้อมใจกันเปิดทางให้เซ็ทอย่างยินดี{ใช้เสน่ห์เก่งนะคนเรา}

“กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยหน่อยนะนายอคิราห์”“ไม่หรอกครับอาจารย์”เซ็ทที่หลุดพ้นจากบรรดานักเรียนต้องมาเจอสายตาบรรดาอาจารย์สาวๆ ต่อ แต่กระนั้นเซ็ทก็ทำนิ่งๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไร พูดคุยกับอาจารย์ประจำชั้นตามปกติ“ผมมาขอตามสอบน่ะครับ”“สอบย่อย กลางภาค ปลายภาคทั้งหมด ไหวแน่นะ”เพราะเทอมแรกหมดไปแล้ว ทั้งยังเปิดเทอมสองมาได้สองเดือนแล้วด้วย เซ็ทจึงมีข้อสอบต้องตะลุยทำเยอะมาก ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้เป็นปัญหา“ไหวครับ ผมจะทำทั้งหมดนั่นแหละครับ ไม่งั้นถ้าผมไม่ได้จบก็แย่สิ”“สอบย่อยมันเยอะแต่คะแนนค่อนข้างยิบย่อย ยังไงก็ทำกลางภาคกับปลายภาคให้ได้คะแนนดีๆ ก็แล้วกัน บอกไว้ก่อนว่าถ้าสอบตกมีสิทธิ์ติดศูนย์ ตกทุกวิชาเตรียมเรียนซ้ำชั้นนะ”“จะพยายามครับ”เซ็ทรับถุงใส่กระดาษข้อสอบวิชาแรกที่อาจารย์ศิริเพ็ญยื่นให้ไปนั่งทำที่โต๊ะด้านใน คนคุมสอบก็คืออาจารย์ศิริเพ็ญเอง ส่วนชั้นเรียนก็ขอสลับคาบสอนกับอาจารย์คนอื่นเอาในความเป็นจริงแล้วต่อให้มีเวลาเช้าจรดเย็นทุกวันตามเวลาเรียนปกติ เซ็ทก็ยังต้องใช้เวลาสอบทั้งสิ้นไม่ต่ำกว่าสี่วัน ในการทำข้อสอบใหญ่ทั้งหมด ซึ่งเวลาดังกล่าวไม่ได้นับรวมข้อสอบย่อยทั้งหลาย “ค่อยๆ ทำไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบ เธอมีเวลาเท่าเวลาสอบปกติต่อหนึ่งวิชา เธออาจเสียเปรียบเพราะปริมาณมันเยอะต่างจากสอบทั่วไป แต่ถ้าแบ่งเวลาทำดีๆ ก็เสร็จหมดทันแน่นอน”“ครับ”ยังไงก็ตามไม่สามารถเอาเซ็ทไปรวมกับเด็กนักเรียนทั่วไป ในเมื่อความจริงแล้วสมองของเซ็ทนั้นเรียกได้ว่าฉลาดสุดๆ ทั้งยังมีตัวขี้โกงอย่างโรอยู่อีกต่างหาก“ภาษาอังกฤษเสร็จแล้วครับ”“ไวจริง ชั่วโมงเดียวเอง แต่สำหรับลูกครึ่งแบบเธอมันก็คงไม่ยากอะไร “แล้วผมต้องไปสอบพูดสอบฟังกับอาจารย์เขาทีหลังใช่รึเปล่าครับ?”“อ่อจริงสิ สอบพูดสอบฟังอาจารย์เขาอนุโลมให้ เป็นสอบย่อยเมื่อกี้แทน ดังนั้นเธอไม่ต้องไปติดต่อขอสอบกับอาจารย์แก”“อ่อ เข้าใจแล้วครับ”อาจารย์ศิริเพ็ญมาเก็บกระดาษคำตอบทั้งข้อเขียนและข้อกาไป พร้อมกับยื่นกระดาษคำถามวิชาต่อไปให้ ...ชั่วโมงต่อมาเหตุการณ์เดิมๆ ก็เกิดขึ้นอีกหลายต่อหลายครั้งข้อสอบทั้งสอบย่อยสอบใหญ่ของแต่ละวิชาจึงถูกทำอย่างรวดเร็ว และทันทีที่ทำเสร็จข้อสอบทั้งหมดก็จะถูกส่งไปให้อาจารย์ประจำวิชานั้นๆ ตรวจทันที (เฉพาะอาจารย์ที่ยังไม่มีสอน)“นี่ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี้จะนึกว่าเธอโกงข้อสอบแล้วนะ นี่เธอทำไวขนาดนี้ได้ยังไง?”“ก็อ่านคำถามแล้วคำตอบในหัวก็ออกมา แล้วผมก็เขียน มันก็เลยไม่ได้ใช้เวลาเสียเปล่าไงครับ”เซ็ทตอบอาจารย์ศิริเพ็ญ ในขณะเดียวกันก็ไขข้อสงสัยจากอาจารย์ท่านอื่นที่มามุงดูเซ็ทเขียนคำตอบลงกระดาษโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิด ข้อกาทั้งหลายต่างถูกกาอย่างว่องไวราวกับกามั่ว แต่คำตอบจากวิชาที่สอบเสร็จก่อนหน้าและได้รับการตรวจแล้ว จึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่การกามั่ว แต่เป็นความมั่นใจ เพราะมันถูกต้องทั้งหมด“ตอนเธอทำงานมีเวลาอ่านหนังสือด้วยเหรอ?”“อ่านจากตอนทำการบ้านครับ ผมอ่านหนังสือเรียนเอาเองแล้วก็อ่านทบทวนตอนว่าง ถ้ามีเวลาเหลือก็จะหาข้อมูลเพิ่มเติมด้วยตัวเองครับ”{ตอแหล การบ้านยังให้ผมทำอยู่เลย}ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วว่าเซ็ทสามารถทำข้อสอบทั้งกลางภาค ปลายภาค สอบย่อย ได้เสร็จหมดทุกวิชาโดยใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวันกว่าๆ เท่านั้นเอง!และที่ต้องตกตะลึงไปยิ่งกว่านั้นก็คือ เมื่อข้อสอบทุกชุดถูกตรวจ เซ็ทสามารถคว้าคะแนนเต็มมาได้ทั้งหมด!!“นี่เธอไม่ได้โกงจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย!?”“อาจารย์ก็ดูตอนผมทำ คนยื่นคำถามมาให้ก็อาจารย์เองนะครับ ต่อให้ผมรู้คำตอบมาก่อนแต่ถ้าคำตอบสลับชุดกันมันก็ไม่ถูกหรอกครับ”“ถึงอย่างงั้นแต่นี่ก็น่าเหลือเชื่อเกินไป...”“ผมทำด้วยตัวเองจริงๆ นะครับ”เซ็ททำหน้าเศร้าๆ เสมือนว่าเสียใจที่ความพยายามของตัวเองกลายเป็นที่น่าสงสัย จนอาจารย์ศิริเพ็ญได้แต่ปล่อยผ่าน เลิกซักต่อ ซึ่งเซ็ทก็ไม่ได้โกงอะไรจริงๆ เพราะแค่กวาดตามองเขาก็ได้คำตอบของคำถามทุกข้ออยู่ในหัวแล้ว และแน่นอนว่ามันต้องถูกหมด นั่นแปลว่าต่อให้โรไม่บอกเขาก็ทำได้ ...ดังนั้นการที่โรบอกคำตอบจะเรียกว่าโกงไม่ได้หรอก{ไม่ได้โกงเล้ยยยยย}'เลิกแซะสักที!!'
‘ต่อให้เดินทางไปทั่วโลก ก็ไม่มีที่ไหนอบอุ่นเท่าที่บ้าน’
-------------------------เซ็ทกลับไทยแล้ว กลับมาก็อ่อยเหยื่อ โกงข้อสอบไปอีกที อะไรนะ ไม่ได้โกงเล้ยยยยยย (อยากจะเหรอไกลถึงดาวอังคาร โรมีขายที่ไหนจะไปซื้อ) เซ็ทดูจะเริ่มชินกับการโดนเเซะขึ้นนิดนึง โดนโรแซะก็ยังนิ่ง แต่ก็นิ่งได้ไม่สุด ถถถ อนึ่งเขียนจนจบตอนแมวพึ่งนึกได้ว่าลืมน้องอเล็กซ์ แบบว่าโดนความน่ารักของอลิซบังตาแมวซะมิดเลย สงสารรรร ไว้เราค่อยเจอกันนะอเล็กซ์ ถถถถถปล. ผู้หญิงแบบเพื่อนร่วมห้องเซ็ทมีในชีวิตจริงนะคะ แมวเคยเจอกับตัวแล้ว ละตอนนั้นคือพึ่ง ม.3 เป็นประสบการณ์ที่หัวร้อนแล้วก็ตลกดี ตอนนั้นก็คิดในใจว่าคนแบบนี้ก็มีด้วย แต่พอโตมาก็เออ เจอบ่อยแหะ แค่ไม่ใช่ผู้เสียหาย 5555วันพรุ่งนี้แมวจะเอาที่ติดเหรียญตอนที่ 26-27 ออก วันศุกร์เอาตอนที่ 28-29 ออก และวันอาทิตย์จะเอาตอนที่ 30 ออก ตามที่บอกว่าขึ้นภาคต่อแมวจะเว้นยาวให้นะคะ สำหรับทุกคนที่ช่วยแมวเปย์ทุกตอนที่ผ่านมานั้น ต้องขอขอบคุณอีกครั้งค่ะ //กราบทอล์กยาวขึ้นทุกตอน ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม ที่ให้กำลังใจ ที่คอมเม้นต์ ที่รีวิว ที่ไลค์รีวิว ที่แชร์ และทุกๆ อย่าง และแน่นอนว่าที่ช่วยเปย์ แมวรักทุกคนเลยนะคะ //ส่งหัวใจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[32] กลับไทย

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[32] กลับไทย

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้