(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 21หมัดขั้นเชี่ยวชาญ

หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆเกล็ดขาวโพลนกดกิ่งไห่ถังจนโค้งต่ำกลบฝังพื้นอิฐเขียวในลานเรือนจนเหลือเพียงความเวิ้งว้าง

เฉาเฟิงพาจ้าวเทียนซิงออกไปเมืองทางใต้แล้วเห็นว่าพาไปพบยอดฝีมือเพื่อเรียนวิชาธนูที่ขับเคลื่อนด้วยพลังปราณโลหิต

จ้าวเทียนซิงมีพื้นฐานการยิงธนูที่ดีอยู่แล้วหากได้วิชาที่เหมาะสม พละกำลังย่อมก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้น

ส่วนลู่เฟิงเองก็ยินดีกับสหายไม่น้อย

'เมื่อเทียนซิงเรียนสำเร็จข้าก็สามารถใช้แต้มพลังวิญญาณศึกษาประสบการณ์ยิงธนูของเขาได้'

เขาคิดพลางยิ้มออกมาและทอดสายตามองแผงระบบ

[ทักษะ:หมัดสิบสองรูปแบบ (ขั้นชำนาญ) ความคืบหน้า: 299/300 (คุณลักษณะ: ไม่มี)]

เหลืออีกเพียงแต้มเดียวก็จะทะลวงขั้น!

ลู่เฟิงก้าวออกไปกลางลานตั้งท่าร่างหมัดสิบสองรูปแบบทันที

ลมหมัดอันหนักหน่วงปะทะความหนาวเย็นพัดพาเกล็ดหิมะให้หมุนวนเป็นเกลียว ทุกย่างก้าวมั่นคงดุจศิลาทุกหมัดเชื่องช้าแต่ซ่อนคม เสียงลมหายใจสอดรับกับการเคลื่อนไหวอย่างเด่นชัด

ฮ่า! ฮู่!

จังหวะหมัดเริ่มเร่งความเร็วขึ้นฝ่ามือราวกับคมดาบผ่ารัตติกาล กำปั้นดุจลูกศรทะลวงเหล็กกล้าแรงลมบดขยี้เกล็ดหิมะรอบกายจนแตกกระจาย ราวหยกละเอียดปราณโลหิตภายในร่างคำรามกึกก้องดุจสายน้ำหลาก

ตูม!

ผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชาร่างของลู่เฟิงสั่นสะท้าน กระแสความร้อนสายหนึ่งพุ่งทะยานจากตันเถียนกวาดผ่านทั่วทั้งร่างในพริบตา

[ค่าประสบการณ์หมัดสิบสองรูปแบบ+7][ทักษะ: หมัดสิบสองรูปแบบ(ขั้นเชี่ยวชาญ) ความคืบหน้า: 6/800 (คุณลักษณะ: ไม่มี)]

การทะลวงขั้นในครั้งนี้ต่างจากทุกครั้งอย่างสิ้นเชิงนอกจากภาพเงาหมัดนับไม่ถ้วนที่ผุดขึ้นในจิต ความเจ็บแสบร้อนยังลามไปทั่วอวัยวะกระดูก และเส้นลมปราณ

แม้แต่ดวงตาก็ปวดแปลบราวถูกเข็มแทงลู่เฟิงกัดฟันแน่น หลับตานิ่งเพื่อรับความเข้าใจอันลึกซึ้งที่หลั่งไหลเข้ามา

ครู่ต่อมาเมื่อเขาลืมตาขึ้นแรงกดดันอันดุดันก็ระเบิดออกจากร่าง กวาดเอาหิมะหนารอบตัวให้ปลิวสะบัด

เส้นเอ็นและกระดูกสั่นประสานพลังอุ่นร้อนหลั่งไหลไปทั่วแขนขา โลกตรงหน้าคล้ายกับช้าลงเกล็ดหิมะหกเหลี่ยมแต่ละชิ้นที่ร่วงหล่นละสายตาปรากฏชัดเจนราวกระดาษตัด

'รูปแบบอินทรีขั้นเชี่ยวชาญทำให้สายตามองเห็นสิ่งละเอียดอ่อนได้ถึงเพียงนี้...'

เมื่อหมัดสิบสองรูปแบบเข้าสู่ขั้นเชี่ยวชาญประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาก็ยกระดับขึ้นอย่างน่าตกใจซึ่งความเปลี่ยนแปลงระดับนี้คนทั่วไปต้องทะลวงถึงขั้นบำรุงโลหิตจึงจะเริ่มสัมผัสได้

ไม่แปลกใจเลยที่ศิษย์คนอื่นเพียงฝึกได้รูปแบบเดียวก็มีสิทธิ์เข้าพรรคอย่างเป็นทางการ

ลู่เฟิงพุ่งตัวเหยียบกำแพงทะยานร่างขึ้นไปด้านบน ก่อนกางแขนร่อนลงกลางลานแผ่วเบาราวกับเหยี่ยว

แม้เขาจะยังไม่ได้ฝึกวิชาตัวเบาอย่างเป็นทางการแต่รูปแบบนางแอ่น รูปแบบเหยี่ยว และรูปแบบปลาก็ทำให้ร่างกายคล่องแคล่วว่องไวเกินคนธรรมดาไปมาก

ลู่เฟิงเดินไปหยุดหน้าตุ้มหินลูกใหญ่ที่สุดริมกำแพงมันคือตุ้มหินขนาดสามร้อยชั่งซึ่งใหย่ที่สุด

เขาใช้นิ้วทั้งห้าจิกด้ามจับแน่นดุจกรงเล็บอินทรีก่อนจะออกแรงยกมันขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างมั่นคงท่าร่างของเขาไร้รอยสั่นคลอน

ฟู่...

หลังยกขึ้นลงอยู่หลายครั้งเขาก็วางมันลงแม้ตอนนี้จะยังไม่ควบแน่นปราณโลหิต แต่พละกำลังของเขากลับเหนือสามัญไปไกลแล้ว

เมื่อคุ้นชินกับพลังใหม่ลู่เฟิงจึงไปขอผ้าสีดำจากนางจางมาตัดเป็นผ้าปิดหน้าสามเหลี่ยมซ่อนไว้ในอกเสื้อ

จากนั้นเหน็บขวานผ่าฟืนไว้ที่เอวหนึ่งเล่มและแอบหยิบขวานอีกเล่มซ่อนไว้ในเสื้อ ก่อนจะก้าวเดินออกจากพรรคเจ็ดดารา

บ้านตระกูลลู่อยู่ในเขตนอกเมืองตอนเหนือห่างจากสาขาพรรคไม่มาก เดินเพียงหนึ่งถ้วยชาก็มาถึงทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาต้องหยุดชะงัก

สิงโตหินหน้าประตูถูกผลักล้มบานประตูใหญ่ถูกทุบจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ลานบ้านเละเทะไม่มีชิ้นดีโอ่งน้ำแตกกระจาย แหจับปลาถูกฉีกขาด ฟืนไม้ระเกะระกะ

แม้แต่ม้านั่งผ่าฟืนก็ถูกทุบจนแหลกเป็นเศษไม้

'หลิวต้า...'

นัยน์ตาของลู่เฟิงฉายประกายเย็นเยียบ

"เสี่ยวเฟิง?"

เสียงของจ้าวหูดังมาจากทางขวา

ทันทีที่สบตากับลู่เฟิงจ้าวหูกลับชะงักกึกไปชั่วครู่คล้ายถูกสัตว์ร้ายจ้องมอง ทั้งที่เป็นลู่เฟิงคนเดิมแต่ไม่ได้เจอกันเพียงครึ่งเดือน กลิ่นอายรอบตัวกลับเปลี่ยนไปจนน่าหวั่นใจ

"ท่านอาจ้าวใบหน้าและขาของท่านไปโดนอะไรมา?"

ลู่เฟิงเอ่ยถามเมื่อเห็นรอยบวมช้ำและการเดินกะเผลกของอีกฝ่าย

"ถูกหลิวต้ากับพวกของมันรุมซ้อมมาน่ะสิ..."

จ้าวหูเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแค้นเคือง

"ไม่รู้หวงโส่วเหลียงเป็นบ้าอะไรไม่เพียงแต่อยากได้บ้านบรรพบุรุษของเจ้า แต่มันยังจะเอาบ้านผุๆ ของข้าด้วย”

“พอข้าไม่ยอมพวกมันก็ส่งหลิวต้าบุกเข้ามาพังบ้านแล้วซ้อมข้าจนเป็นแบบนี้หากไม่ติดว่าห่วงลูกเมีย ข้าคงยอมตายสู้กับพวกมันไปแล้ว!"

ลู่เฟิงขมวดคิ้ว

"หวงโส่วเหลียงต้องการบ้านของท่านด้วยรึ?"

บ้านตระกูลลู่ยังพอมีราคาแต่บ้านของจ้าวหูทั้งเก่า และทรุดโทรมมาก

"ไม่ใช่แค่บ้านเราสองหลังหรอก"

จ้าวหูเอ่ยด้วยความคับแค้นใจ

"ทั้งบ้านของจางหมาจื่อในตรอกสายลมบ้านหลี่ซื่อในตรอกน้ำดำ และบ้านเฉินเฉียงในตรอกธัญพืชต่างก็ถูกพวกหลิวต้าไปเยี่ยมเยียน มาจนเละเทะเหมือนกันหมด"

ลู่เฟิงยิ่งงุนงงตรอกสายลม ตรอกน้ำดำ และตรอกธัญพืชไม่ได้อยู่ติดกันเลยแต่กลับกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง หวงโส่วเหลียงคิดจะทำอะไรกันแน่?

เงินทองของมันมากพอจะซื้อเรือนดีๆในเมืองชั้นในได้ อีกทั้งหวงอวี่บุตรชายก็เป็นถึงหัวหน้าย่อยในพรรคดาบโลหิตเหตุใดต้องมาไล่ฮุบที่ดินซอมซ่อของคนจนในเมืองชั้นนอกเช่นนี้?

'เป็นแผนของหวงอวี่หรือเป็นความต้องการของพรรคดาบโลหิตกันแน่?'

เรื่องนี้มีเงื่อนงำผิดปกติอย่างมากลู่เฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะคลานผ่านรูโหว่ของประตูเข้าไปในลานบ้านยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งแล้วจึงคลานกลับออกมา

จากนั้นเขาหยิบกุญแจทองแดงขึ้นมาไขแม่กุญแจผลักเปิดบานประตูใหญ่แล้วเดินเข้าไปตามปกติ

จ้าวหูมองภาพนั้นด้วยความอึ้งชั่วครู่ก่อนจะรีบเดินตามเข้าไป

"เสี่ยวเฟิงเจ้าหลบหน้าพวกมันต่อไปแบบนี้ไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างไรข้าว่าเจ้าขายบ้านหลังนี้แล้วหนีไปเมืองทางใต้เสียเถอะอย่างน้อยก็มีชีวิตรอด"

"ข้าเข้าใจ"

ใบหน้าของลู่เฟิงยังคงสงบเรียบเฉยทว่าในใจกลับมีรอยยิ้มเย็นเยียบ เขาหันไปถามต่อ

"ท่านอาจ้าวแล้วพวกนักเลงคุมท่าที่รุมตีบุตรชายคนโตของตระกูลหลิวจนตาย ทางการจับตัวได้หรือยัง?"

"เหอะ!"

จ้าวหูส่ายหน้าพลางหัวเราะขมขื่น

"คนตายไม่ใช่ลูกผู้ลากมากดีทางการจะเสียแรงไปตามจับคนร้ายทำไมกัน? ใครๆ ก็รู้ว่าพวกนักเลงคุมท่าเป็นคนของพรรคดาบโลหิตใครจะกล้าไปหาเรื่องพรรคดาบโลหิตกันเล่า"

ลู่เฟิงพยักหน้าไม่เอ่ยคำใดอีก

เขาต้องการแค่ยืนยันให้แน่ใจก่อนจะลงมือเฉาเฟิงบอกเขาให้แสดงความเด็ดขาดออกมาให้ดูแต่มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องบ้าคลั่งหากเขาจะลงมือเขาจะต้องจัดการทุกอย่างให้สะอาดหมดจด!