บทที่ 11 ศิษย์ที่ไม่เหมาะสม
คุณหนูไป๋ถูกจับจ้องมองมาเป็ตาเดียว หลังนางขยับกายออกจากแถวแสดงตนให้โฉ่โม่จินเห็นว่าอยู่จุดใด ไป๋ลี่เฟยมีเม็ดเหงื่อผุดพราวจากการจมอยู่ในแถว แต่นั่นกลับทำให้ผู้คนตีความไปว่านางเหงื่อออกเพราะกำลังกลัวความผิดบางอย่าง
“มาสิ” อาจารย์โฉ่ของสำนักศึกษาหลวงเรียกให้ไป๋ลี่เฟยออกไปหา
เมื่อนางเดินมาถึงบริเวณหัวแถว ผู้ช่วยอาจารย์ที่นั่งเฝ้ากระดาษลงชื่อมองไป๋ลี่เฟยด้วยมุมปากหยักโค้งน้อยๆ คล้ายจะเย้ยหยันนาง เสียงอื้ออึงของศิษย์ใหม่ทั้งหลายที่เคยมี เงียบเสียงลงจนน่าหวาดหวั่น ทุกคน้าจะรู้ว่าอาจารย์ที่เก่งกาจในวิชาศาสตร์โบราณและการประยุกต์ที่สุดในสำนัก ้าอันใดจากศิษย์ระดับม่วงที่ยังไม่เข้าเรียนผู้นี้กัน
“ท่านอาจารย์ ศิษย์กำลังรอลงชื่อเ้าค่ะ” ลี่เฟยคลี่ยิ้มให้อาจารย์ของตน
“อ่า ไม่ต้องๆ เดี๋ยวเ้าตามข้ามา” โฉ่โม่จินโบกมือน้อยๆ
“นางทำอันใดให้ท่านอาจารย์โฉ่ขุ่นเคืองหรือ หากไม่ลงชื่อวันนี้ นางจะต้องไปเป็ศิษย์สำนักอื่นเชียวนะท่านอาจารย์” ผู้ช่วยอาจารย์ที่รับลงชื่อเอ่ยออกมาคล้ายเป็ห่วง แต่ความจริงมีอารมณ์สมน้ำหน้า เพราะตัวเขานั้นเป็ชาวบ้านธรรมดาที่บังเอิญระดับพลังสูง จึงได้มานั่งชูคออยู่ในสำนักศึกษาหลวง แต่เด็กที่นี่บางคนวัดได้แค่ส้ม แดง หรือม่วง แต่กลับได้เข้าเรียนในสำนักที่ดีที่สุด เพียงเพราะมาจากสกุลใหญ่โต
“อ้อ…ข้าจะรับไป๋ลี่เฟยเป็ศิษย์ในของข้า ต้องไปลงทะเบียนไว้กับอาจารย์ใหญ่ ไม่จำเป็ต้องลงทะเบียนกลาง เ้าไม่ต้องต่อแถวแล้ว” ประโยคหลังอาจารย์หันมาบอกกล่าวกับไป๋ลี่เฟย ออกท่าทางว่าตนเหนือชั้น ชวนให้ศิษย์ตัวน้อยรู้สึกหมั่นไส้ ท่าทีมีอารมณ์ขันเช่นนี้ อาจารย์โฉ่จะมีให้เฉพาะกับคนสนิทและศิษย์ในของตนเองเท่านั้น
“แต่นางพึ่งเข้าศึกษา การเลือกอาจารย์จะเกิดขึ้นตอนจบปีหนึ่งมิใช่หรือเ้าคะ” ศิษย์ในระดับม่วงที่อยู่หัวแถวถามออกมาอย่างมึนงง
“ทั่วไปแล้วก็เป็เช่นนั้น แต่กรณียกเว้นก็มีอยู่ สามารถพิจารณาได้ตามเหมาะสม” โฉ่โม่จินคลายสงสัยให้
“แต่นางไร้ความเหมาะสม!” คุณหนูเสิ่นะโออกมาจากแถวสีส้มที่ผู้คนน้อยกว่า นางจึงอยู่บริเวณด้านหน้า ทั้งที่มาถึงเวลาเดียวกัน
“คุณหนูท่านนี้กล่าวเกินไปแล้วหรือไม่!” ไป๋ซินหยานพูดแทรกขึ้นมา เมื่อเห็นว่าคุณหนูผู้หนึ่งว่ากล่าวพี่สาวตนซึ่งหน้า เสมือนเป็การดูิ่คนสกุลไป๋ทั้งหมด
“ไม่เป็ไรซินหยาน…อย่างไรเสียนางก็มิใช่ผู้ตัดสิน อาจารย์เก่งกาจกว่าพวกเรานักคงมีมุมมองที่พวกเราไม่อาจเข้าใจ” ไป๋ลี่เฟยตอบออกมาเบาๆ ยกอาจารย์มายอเพื่อให้เสิ่นหรงฮวารู้ตัวว่า หากนางโต้แย้งเท่ากับดูิ่ผู้เป็อาจารย์าุโ
“ไปกันได้แล้ว อย่างที่เ้าว่าข้าเป็ผู้ตัดสินใจ” อาจารย์โฉ่พูดจบก็เดินออกไปโดยไม่สนเสียงนินทาของผู้คน ที่กำลังคับข้องใจ หากอาจารย์ผู้นี้เลือกเด็กจากระดับสีน้ำเงินคงจะเข้าท่ามากกว่านี้
ส่วนขุนนางไป๋และฮูหยินเอกต่างมองหน้ากันด้วยความฉงน แต่ก็ไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายการจัดการของสำนักศึกษาหลวง มีแต่ต้องรอสอบถามเอาในภายหลัง ส่วนมารดาของไป๋ซินหยานออกอาการหงุดหงิดใจที่บุตรสาวของตนไม่มีอาจารย์มาดึงตัวไปเช่นเดียวกัน ทั้งที่มีระดับสูงกว่า
“ยิ้มเช่นนั้น สมน้ำหน้าข้าอยู่หรือ” ลี่จีฮวาตวัดสายตาจิกกัดจงว่านกุ้ย
“จีฮวา…ทุกสิ่งมิได้เกี่ยวข้องกับเ้าไปเสียหมด วันเช่นนี้ไม่ควรมีอารมณ์ด้านลบ” จงว่านกุ้ยส่ายหัวระอา เกือบยี่สิบปีแล้ว สตรีนางนี้ก็ยังไม่ปล่อยวางความชิงชังในหัวใจลง แม้จะเข้าใจแต่ว่านกุ้ยเหนื่อยล้าเหลือเกินแล้ว
เมื่อความวุ่นวายจบลงไป๋ซินหยานเดินกลับมาพูดคุยกับผู้ใหญ่ในบ้านตน เพื่อรอประกาศว่าต้องทำสิ่งใดต่อ “เหมือนว่าข้าจะได้อยู่ชั้นเรียนเอกด้วยท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านแม่ใหญ่”
“น่ายินดี แม่ใหญ่ยินดีกับเ้าด้วย” ว่านกุ้ยกล่าว
“เก่งมากลูกพ่อ” ท่านเ้ากรมไป๋ที่ลาราชการมาเป็พิเศษปลื้มใจกับบุตรทั้งสองยิ่งนัก
ทว่าเมื่อแยกไปยืนกับมารดาแท้ๆ ไป๋ซินหยานกลับถูกหยิกต้นขา จนน้ำตาคลอเบ้า ด้วยเหตุความผิดที่ว่าคุณหนูรองผู้นี้ไม่มีอาจารย์มารับเป็ศิษย์ในทันที
.
.
.
“ท่านอาจารย์ทำเช่นนี้ แปลกเกินไปแล้ว ระดับของศิษย์ต่ำเกินไปที่จะถูกดึงตัว” ไป๋ลี่เฟยกล่าวเมื่อเดินห่างออกมาแล้ว
“แล้วเ้าจะไม่เบื่อหรือไร หากต้องไปเรียนพื้นฐานซ้ำอีกคราน่ะ” โฉ่โม่จินส่ายศีรษะขบขันออกไป
“อ่า จริงสิ ดวงจิตคงปิดการรับรู้ไปเลยทีเดียว” ลี่เฟยยกยิ้ม เล่าเื่ราวว่าชาติที่แล้วอาจารย์โฉ่ต้องแย่งกับอาจารย์อีกสามท่านเพื่อชิงตัวนางไปเป็ศิษย์ใน ทั้งลี่เฟยยังกล้าหาญขอเลือกอาจารย์พร้อมเพื่อนศิษย์ด้วยกัน เพื่อหาความชอบของตนเอง และเพราะไป๋ลี่เฟยสนใจวิชาประยุกต์มากกว่าจึงได้เลือกอาจารย์โฉ่ผู้นี้
อาจารย์าุโท่านอื่นก็มีความเก่งกาจแตกต่างกันไป วิชาพลังธาตุ กระบวนยุทธ มนตราโอสถ และสัตว์ในพันธะ ล้วนเป็วิชาที่ได้รับความนิยม อาจารย์อีกสามท่านล้วนแบ่งกันเป็เอกในศาสตร์เหล่านี้ แต่แม้จะเป็เพียงศิษย์นอกของอาจารย์ท่านอื่น แต่เพราะความเก่งกาจในชาติที่แล้ว จึงทำให้ได้เรียนในห้องที่อาจารย์ทั้งสามเป็ผู้สอนในวิชาเหล่านี้อยู่
เมื่อคิดได้ดังนี้ลี่เฟยก็รู้ว่าในภพนี้ตนเองคงมีบางวิชาที่ได้เรียนกับอาจารย์ท่านอื่นเสียแล้ว จากลำดับการเลือกนางคงมิได้เลือกวิชาเรียนก่อนใครอย่างที่เคยอีก
เห้อ…ต่อแถว ต่อๆๆๆ ต่อตลอดกาล เอาเถอะอาจารย์คนอื่นก็เก่งเช่นกัน อย่างไรก็เป็สำนักหลวง
“ลี่เฟย!” อาจารย์โฉ่ดีดนิ้วตรงหน้าไป๋ลี่เฟย
“เ้าคะ…ขออภัยเ้าค่ะ คิดอะไรเพลิดเพลินไปเสียหน่อย” ไป๋ลี่เฟยที่พึ่งรู้ตัว ยามนี้ยืนอยู่หน้าห้องของอาจารย์ใหญ่ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีม้วนกระดาษมากมายจัดวางอยู่บนชั้น สลักอักษรบอกหมวดหมู่ไว้พร้อมสรรพ
อาจารย์ใหญ่ที่ไม่ได้รับศิษย์ในมาหลายปี พยักหน้ายิ้มรับอาจารย์โฉ่ และตัวนางให้เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว “มาลงชื่อนางเป็ศิษย์ในหรือ”
“ขอรับท่านอาจารย์ใหญ่” อาจารย์โฉ่ตอบรับ
อาจารย์ใหญ่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหันมาท่านไป๋ลี่เฟย “เมื่อได้รับสิทธิ์เช่นนี้ ต้องอดทนต่อคำนินทา”
“เ้าค่ะ” ไป๋ลี่เฟยรู้สึกขนลุกวาบไปทั้งร่าง อาจารย์ใหญ่ผู้นี้ยามมองมาคราใด ล้วนแต่ทำให้รู้สึกว่าอาจารย์กำลังมองทะลุร่างจนเห็นทุกสิ่งอย่าง
คุณหนูไป๋ผู้ไม่โดดเด่นในชาตินี้ นั่งลงตวัดพู่กันเขียนชื่อเข้าเป็ศิษย์ในของอาจารย์โฉ่โม่จินเป็ครั้งที่สอง และในชาตินี้นางตั้งใจจะไปถึงระดับสีขาว เพื่อตอบแทนอาจารย์โฉ่ให้จงได้
“ไปกันเถิด”
เมื่อมาถึงเรือนเรียนของอาจารย์โฉ่ ของสำหรับทำพิธีกราบไหว้เป็อาจารย์ก็ถูกยัดใส่มือนาง ไป๋ลี่เฟยรับถาดนั้นมาคำนับอาจารย์ตามลำดับขั้นตอนอย่างไม่มีผิดพลาด คราแรกลี่เฟยคิดว่าอาจารย์จะให้ตนเป็ศิษย์ในสามัญไปก่อน ไม่นึกเลยว่าจะรับเข้าเป็ศิษย์ในสืบทอดั้แ่แรกเช่นนี้
แม้ในความคิดจะสับสนแต่คล้ายร่างกายจดจำได้เองว่าต้องทำสิ่งใด ท่องขานคำใด จึงทำให้ศิษย์พี่ที่เตรียมจะนำศิษย์น้องคนใหม่นี้ให้ทำตามขั้นตอนชะงักเล็กน้อย แล้วจึงปล่อยให้ทำไปจนถึงตอนจบที่ต้องยกถาดน้ำชาขึ้นเหนือหัว
“อืม” อาจารย์โฉ่โม่จินรับจอกชาบนถาดมายกดื่มจนหมดก็ถือเป็อันเสร็จสิ้นพิธี
“แม้จะรับมาแล้วแต่ศิษย์ขอถามบางอย่างได้หรือไม่ท่านอาจารย์” ศิษย์พี่ที่มีพลังระดับเขียวขั้นต่ำเอ่ยถาม ‘ตงหม่าจาง’ ผู้นี้มาจากสกุลวาณิช แต่เพราะพลังที่อยู่ในระดับสูงจึงถูกทาบทามให้มาเรียนในสำนักศึกษาหลวง
“ข้ามองเห็นแววในตัวของศิษย์น้องของพวกเ้าผู้นี้”
“ระดับพลังของข้าอาจจะไม่ได้น่าตื่นตาตื่นใจ หากแต่ที่อาจารย์เจาะจงเลือกข้ามา เป็เพราะข้าสามารถใช้พลังธาตุได้แล้วเ้าค่ะ ศิษย์พี่ทั้งหลาย” ไป๋ลี่เฟยยอมเผยความลับส่วนนี้ เพราะอย่างไรก็เป็ส่วนที่พลั้งเผลอแสดงให้องค์ชายหกเห็นไปแล้ว หากบอกเื่นี้อาจทำให้คำดูิ่เจือจางลงบ้าง ไม่สูงเกินไปหรือต่ำเกินไป และรักษาชื่อเสียงอาจารย์ให้ไร้มลทินดังเดิม
ไป๋ลี่เฟยกลัวว่าจะไม่ได้รับความเชื่อถือ นางจึงตั้งสมาธิสร้างลูกลมก้อนเล็กๆ ปัดผมศิษย์พี่ที่อยู่ข้างกายให้พลิ้วไหว
“อืม ผู้ใช้ธาตุลม แม้จะยังควบคุมลมได้อ่อนๆ แต่ก็นับว่าก้าวหน้ากว่าพวกเรายามที่พลังปราณพึ่งตื่นขึ้น” เมื่อตงหม่าจางเห็นว่าแม่นางน้อยที่อาจารย์พามา มิได้เข้ามาด้วยเส้นสายของสกุลชั้นสูงก็พยักหน้ายอมรับ
“คนล่าสุดที่ใช้พลังธาตุได้ั้แ่ปราณตื่นขึ้น เหมือนจะสิบปีที่แล้วเลยมิใช่หรือ” ศิษย์คนอื่นพูดแทรกขึ้น
“ถูกต้อง ศิษย์พี่รุ่นห่างๆ ของพวกเ้าอย่างไรเล่า เอาล่ะอย่างไรเื่นี้ก็รู้กันเฉพาะเรา ข้าชิงตัวนางมาโดยง่ายเพราะอาจารย์ผู้อื่นยังไม่รู้ก็เท่านั้น” โฉ่โม่จินยิ้มแย้ม ก่อนจะสั่งให้ศิษย์แต่ละระดับฝึกฝนวิชาเดิม จากนั้นเรียกไป๋ลี่เฟยออกไปทดสอบส่วนตัว เพื่อหาการต่อยอดวิชาที่เหมาะสมกับตัวนางในยามนี้
616
