สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 40

“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆ พะ........พะ.......พอ..........พอได้แล้ว” เสียงหัวเราะของสตีฟดังออกมาไปทั่วบริเวณ ตอนนี้ร่างของสตีฟที่ติดอยู่บนใยแมงมุมนั้นกำลังโดนแมงมุมหลายตัวลุมกัดอยู่

ไม่จะพูดให้ถูกคือลุมขบมากกว่าเนื่องด้วยพลังกายของสตีฟมันมากเกินไปทำให้ร่างของเขาแข็งแกร่งเป็นอย่างมากจนแมงมุมพวกนี้กัดสตีฟไม่เข้า

ตอนแรกสตีฟก็ตกใจอยู่หรอกแต่พอรู้ว่าโดนแมงมุมพวกนี้กัดไม่เข้าเขาก็เลิกกังวลและพยายามหาทางหลุดออกจากใยแมงมุมให้ได้ แต่ทว่าแมงมุมพวกนี้มันมีความพยายามเป็นอย่างมากมันเข้ามาลุมกัดสตีฟทั้งๆที่กัดไม่เข้าจนสตีฟรู้สึกจั๊กกะจี๋ไปทั่วทั้งตัว

สตีฟทนอยู่ในสภาพนี้เป็นชั่วโมงจนเขาหัวเราะจนแทบจะขาดใจตาย

“พะ พะ พอ...ได้แล้ว...หาย..ใจไม่ทัน” สตีฟพูดออกมาสีหน้าเขาแดงกล่ำไปหมดเพราะหายใจไม่ทัน

“สภาพดูไม่ได้เลยนะคะ” เสียงโฟว์ดังขึ้นมาจากด้านบน

“ฮ่ะๆ...ฮ่าๆ.....คะ คะ คุณโฟว์..ช่วยผมด้วย” สตีฟเงยหน้าขึ้นก่อนจะขอความช่วยเหลือกว่าจะพูดออกมาได้แต่ละประโยคช่างยากเย็นสำหรับสตีฟมากที่ต้องทนกับการจั๊กกะจี๋แบบนี้

“เฮ้อ !!!” โฟว์ถอนหายใจออกมาก่อนจะใช้สกิลของเธอพาสตีฟออกมาจากใยแมงมุม

วู่บ !!! ปรากฎประตูมิติขึ้นมาที่ด้านหลังของสตีฟก่อนร่างของเขาจะถูกดูดเข้าไป

สตีฟรู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่ด้านบนเขาจุดชมวิวที่เดิมที่สู้กับแองกี้เบิร์ดเสียแล้ว

แฮ่ก !! แฮ่ก !! แฮ่ก !! แฮ่ก !! สตีฟล้มลงคุกเข่ากับพื้นก่อนจะหอบหายใจอย่างหนัก

“ขะ ขะ ขอบคุณครับ” สตีฟกล่าวขอบคุณโฟว์ที่ช่วยให้เขารอดตายจากการถูกจั๊กกะจี๋

“ภารกิจล้มเหลวนะคะ ทุเรศมากเลยที่ไปติดบนใยแมงมุมแบบนั้น” โฟว์พูดออกมาตอนแรกเธอกะจะให้สตีฟโดนกัดสักทีแล้วค่อยลงไปช่วย แต่ทว่าเมื่อเห็นว่าแมงมุมพวกนั้นทำอันตรายสตีฟไม่ได้เธอเลยปล่อยให้สตีฟโดนกัดอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมงๆเพื่อคอยมองดูว่าสตีฟจะหาทางออกจากสถานการณ์ตรงนั้นยังไง แต่ผิดคาดสตีฟกลับไม่ทำอะไรเลย เอาแต่หัวเราะออกมาตลอดเกือบสองชั่วโมง

“โธ่ !! ผมเองก็ไม่ได้อยากไปติดใยแมงมุมสักหน่อยแถมไอ้แมงมุมพวกนั้น ถ้าพ่อเจออีกทีจะตื้บให้แบนเลย เล่นเอาตรูเกือบตาย !!!” สตีฟพูดออกมาด้วยความแค้นเสมือนพวกแมงมุมเคยฆ่าพ่อของสตีฟยังไงยังงั้น

โฟว์มองดูสตีฟที่นั่งอาฆาตเจ้าแมงมุมอยู่ด้วยสายตาว่างเปล่า

นี่เราต้องมาฝากความหวังของมนุษย์ชาติกับคุณพ่อบ้านจริงๆเหรอ โฟว์คิดในใจอย่างสิ้นหวัง

“เฮ้อ...เอาล่ะค่ะคุณพ่อบ้านฉันจะบอกคุณเองว่าทำไมคุณถึงทำภารกิจล้มเหลว” โฟว์พูด

“เพราะผมไปติดไยแมงมุมไงครับ” สตีฟตอบแน่นอนว่าโฟว์ส่ายหน้า

“ไม่ใช่หรอกค่ะเพราะคุณประมาท ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังต่างหากล่ะคะ” โฟว์พูด

“ผมเนี่ยนะครับประมาท !!” สตีฟถามพลางชี้หน้าตัวเอง

“ใช่ค่ะ ที่คุณลงไปติดใยแมงมุมแบบนั้นเพราะคุณประมาทค่ะ ฉันถามจริงๆเถอะคิดอะไรคะถึงกระโดดลงไปในป่าจากที่สูงแบบนี้” โฟว์ถาม

“เอ่อ...ก็มันเร็วดีนี่ครับกระโดดลงไป แถมผมว่ามันก็เท่ห์ดีด้วยนะ” สตีฟพูดออกมาตามความคิดของเขา

“ให้ตายเถอะนี่คุณคิดอย่างนั้นจริงๆเหรอคะเนี่ยคุณพ่อบ้าน” โฟว์พูดด้วยน้ำเสียงระอาแต่คำตอบที่ได้จากสตีฟคือพยักหน้านั่นยิ่งทำให้เธอแทบจะเป็นลม

“เอาล่ะค่ะเรามาเริ่มกันใหม่ฉันอยากจะถามว่าถ้าเกิดคุณติดอยู่บนใยแมงมุมแบบเมื่อครู่คุณจะหาทางแก้สถานการณ์ตอนนั้นอย่างไรคะ” โฟว์ถามสตีฟ

“ก็คงร้องหาคนช่วยมั้งครับเพราะผมพยายามแล้วแต่ใยแมงมุมนั่นเหนียวเป็นบ้าเลย” สตีฟพูด

“นั่นเป็นตัวเลือกที่สิ้นคิดมากค่ะ เป็นฉันนะคะจะค่อยๆตั้งสติและมองว่ามีอะไรที่สามารถทำได้บ้างใยแมงมุมนั้นแพ้ความร้อน ถ้าคุณมีสกิลเกี่ยวกับความร้อนล่ะก็รอดได้สบายๆ แต่ในกรณีนี้คุณไม่มีสกิลอะไรเลย เป็นฉันจะใช้กระเป๋ามิติที่พกอยู่ติดตัดนั่นเก็บใยแมงมุมไปซะ เพราะใยแมงมุมไม่ใช่สิ่งมีชีวิตมันสามารถเก็บได้ค่ะ” โฟว์พูด

“สุดยอด !!! คิดได้ยังไงกันเนี่ยคุณโฟว์ สมแล้วที่เป็นหนึ่งในสิบผู้ก่อตั้งที่เคยเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ฉลาดที่สุด โคตรอัจฉริยะเลย” สตีฟอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความฉลาดเลยค่ะมันคือการเอาตัวรอดล้วนๆ” โฟว์พูด

“อย่างนั้นเหรอครับแฮ่ะๆ เอ่อแต่ว่าถ้าเกิดผมไม่มีกระเป๋ามิติผมก็ตายน่ะสิครับ” สตีฟพูด

“ไม่หรอกค่ะถ้าเป็นฉันที่ติดอยู่ตรงนั้นแล้วมีความแข็งแกร่งมากมายแบบคุณฉันจะทำยังไงก็ได้ให้เสื้อผ้าของฉันขาดออกเพราะใยแมงมุมนั้นมันติดกับเสื้อผ้า ถ้าถอดออกได้ล่ะก็จะรอดค่ะ” โฟว์พูดออกมาทำให้สตีฟอึ้งทันที

นั่นสินะถอดเสื้อผ้าออกก็ได้นี่นา แรงของเราตอนนั้นน่าจะกระชากร่างตัวเองให้ชุดขาดและหลุดออกมาได้ ทำไมนึกไม่ถึงนะ สตีฟคิดในใจซึ่งตอนนั้นสตีฟเอาแต่ดิ้นไปดิ้นมาอย่างเดียว

“แต่จุดที่เป็นจุดผิดพลาดที่สุดของคุณพ่อบ้านครั้งนี้คือตอนที่คุณตัดสินใจกระโดดลงไปนั่นแหละคะ ก่อนคุณจะกระโดดได้มองข้างล่างหรือยังคะว่ามันมีอะไรบ้าง ด้านล่างเป็นยังไง ถ้าโดดลงไปแล้วเกิดข้างล่างมีไม้แหลมตั้งอยู่คุณไม่กลายเป็นว่าถูกเสียบก้นเหรอคะ” โฟว์พูดออกมาทำให้สตีฟรีบเอามือปิดก้นทันที เขาดันไปนึกภาพตามว่าโดนไม้เสียบทางก้นจนทะลุปากกลายเป็นสตีฟเสียบไม้พร้อมย่าง

“ก่อนหน้านี้ก็เหมือนกัน ตอนที่คุณสู้กับแองกี้เบิร์ดถ้าคุณพ่อบ้านรู้จักวิเคราะห์คุณคงจัดการมันได้ในเวลาไม่ถึงสองนาที การโจมตีของมันมีอยู่รูปแบบเดียวเท่านั้นซึ่งเป็นเส้นตรงความเร็วของคุณพอๆกับมัน ถึงแม้คุณจะไม่มีสกิลเร่งความเร็วชั่วพริบตาแบบเจ้านกนั่นแต่คุณน่าจะหลบได้ถ้าหลบในจังหวะเดียวกันกับที่มันโจมตี” โฟว์ยังไม่พอเธอยังบ่นสตีฟเพิ่มอีกจนสตีฟหน้าแทบจะเหลือนิ้วเดียว

“ขะ ขะ ขอโทษครับ” สตีฟพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

“ดูเหมือนฉันจะต้องสอนถึงวิธีดึงสัญชาติญาณการเอาชีวิตรอดและสอนถึงการวิเคราะห์คู่ต่อสู้ก่อนสินะคะ นี่ที่ผ่านมาคุณเลเวลขึ้นมาถึงหนึ่งร้อยได้ยังไงคะเนี่ย” โฟว์อดส่ายหน้าไม่ได้

“ก็รับภารกิจ และก็จัดการสัตว์กลายพันธ์ไม่กี่ตัวเองครับ” สตีฟยังมีหน้าตอบกลับไป

“ฉันประชดค่ะดูเหมือนสกิลยูนีคของคุณจะทำพิษซะแล้วล่ะค่ะ เพราะค่าสถานะของคุณสูงเกินไป พอไปจัดการกับสัตว์กลายพันธ์ที่เลเวลระดับนั้นทำให้คุณรู้สึกเหมือนทุกอย่างง่ายไปหมดสินะคะ แต่ถ้าเจอสัตว์กลายพันธ์ระดับสูงๆล่ะก็พวกมันฉลาดค่ะ แถมยังมีสกิลติดตัวด้วย เดิมทีร่างกายของสัตว์แข็งแกร่งกว่ามนุษย์อยู่แล้ว พอมันกลายพันธ์มันก็เลยยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีกดังนั้นด้วยเลเวลที่เท่ากัน สถานะของมันจะมากกว่ามนุษย์ก็ไม่แปลก แต่เพราะคุณมีสกิลยูนีคค่าประสบการณ์สิบเท่านั่นอยู่ ทำให้ค่าสถานะคุณพอจะเทียบเท่าได้กับพวกสัตว์กลายพันธ์” โฟว์พูดออกมายาวเหยียดสตีฟพยายามฟังและจับใจความสำคัญ

“เพราะสกิลผมทำให้ผมแข็งแกร่งผิดมนุษย์สินะครับแถมมันยังทำให้ผมเลเวลขึ้นเร็วผิดปกติอีกด้วย เลยทำให้ผมอ่อนประสบการณ์ แถมที่ผ่านมาสิบปีของผมไม่เคยคิดจะศึกษาเรื่องฮีโร่และสัตว์กลายพันธ์เลยอีกด้วย เลยเป็นแบบนี้สินะครับ” สตีฟพูดออกมาอย่างเข้าใจ

“ใช่ค่ะ คุณในตอนนี้น่ะเหมือนกับเด็กทารกแรกเกิดเลย” โฟว์พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมควรทำไงดีครับ” สตีฟถามโฟว์ตรงๆ

“คงต้องให้เรียนรู้จากตัวอย่างล่ะมั้งคะ เอาแบบนี้แล้วกันคุณตามดูวิธีการจัดการสัตว์กลายพันธ์จากฉันสักสามสี่วัน จากนั้นฉันจะให้ภารกิจใหม่อีกรอบแบบนี้เป็นไงคะ ไหนๆคุณพ่อบ้านก็มีสกิลทำอาหารเลเวลเต็มแล้ว ฉันจะล่าพวกมันให้คุณทำอาหารให้ฉันกินแล้วกัน” โฟว์พูดเธอนั้นสนใจสกิลทำอาหารของสตีฟมากเพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยเจอใครที่มีสกิลทำอาหารเลเวลเต็มมาก่อนอย่างมากก็เคยเจอพวกเลเวลเกือบเก้าสิบซึ่งพวกนั้นเป็นเชฟจากภัตราคารดังๆทั้งนั้น

“ฝากตัวด้วยครับ!!!” สตีฟรีบพูดออกมาทันที

“ค่ะทางนี้เองก็ต้องฝากท้องด้วยนะคะ” โฟว์พูดก่อนจะพาสตีฟลงไปในป่าอีกครั้งด้วยสกิลประตูมิติของเธอ

“เอาล่ะค่ะตัวแรกที่ฉันจะจัดการให้คุณดูคือแมงมุมพวกนี้ แมงมุมพวกนี้ที่ต้องระวังให้ดีคือตอนมันพ่นใย และระวังเขี้ยวของมันเพราะเขี้ยวของมันมีพิษทำให้เหยื่ออัมพาต แต่คุณคงไม่ต้องระวังมั้งคะเพราะมันกัดคุณไม่เข้า” โฟว์พูดก่อนจะหยิบดาบออกมาจากกระเป๋ามิติของเธอ

“ดาบซามูไร ???” สตีฟถามหลังจากเห็นดาบของโฟว์

“ใช่ค่ะเป็นดาบซามูไรโบราณ ทำจากเหล็กอุกาบาตมีความคงทนเป็นอย่างมาก สมัยก่อนตอนไปเรียนที่ญี่ปุ่นฉันเคยได้เรียนวิชาดาบมาด้วย ดังนั้นนี่จึงเป็นอาวุธของฉัน” โฟว์พูด

“เอ่อ...คุณจะใช้มันไปหั่นพวกแมงมุมเหรอครับ” สตีฟถาม

“ไม่หรอกค่ะเพราะผิวด้านนอกของแมงมุมเหล่านี้แข็งอย่างมาก ฟันไปเท่าไหร่คงสะท้อนออกมาหมดแต่มันก็มีจุดอ่อนอยู่ค่ะดูให้ดีนะคะ” โฟว์พูดออกมาก่อนจะใช้สกิลประตูมิติของเธอสร้างประตูมิติที่เหนือหัวของแมงมุมพวกนั้นโดยมันไม่รู้ตัวเลยก่อนเธอจะสร้างประตูมิติอีกอันที่ด้านหน้าของเธอเธอตั้งท่าโจมตีและพุ่งเข้าไปในประตูมิตินั่นทันที

ฟุ่บ !! ร่างของโฟว์พุ่งหายเข้าไปในประตูมิติ ส่วนสตีฟนั้นจ้องมองที่ประตูมิติอีกอันซึ่งเป็นทางออกอย่างใจจดใจจ่อ

ฟุ่บ !! ฉัวะ !! โฟว์โผล่ที่อีกด้านของประตูมิติแทบจะทันทีหลังจากเธอพุ่งเข้าไป เธอตวัดดาบใส่ข้อต่อขอของแมงมุมทันที

กี๊ซ !!!!!!!!!! แมงมุมที่โดนโฟว์ฟันที่ขาข้างหนึ่งของมันเข้าไปร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทันทีมันพยายามหาตัวคนโจมตีมันไปทั่วแต่โฟว์ไม่อยู่ให้มันโจมตีเธอได้หรอกเพราะหลังจากที่เธอโจมตีเธอก็สร้างประตูมิติอันต่อไปแล้ว ที่ขาอีกฝั่งของมัน

ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! โฟว์ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขาทั้งแปดของมันถูกตัดออก

“สุดยอด !!! เลือกเล็งที่ข้อต่อของขาที่ซึ่งน่าจะเป็นจุดที่ฟันเข้าได้มากที่สุด เพราะข้อต่อของมันมีขนาดเล็กมาก” สตีฟอุทานออกมาหลังจากเห็นภาพตรงหน้าและเมื่อขาแมงมุมถูกตัดออกไปหมดแล้วโฟว์ไม่รอช้าใช้ดาบของเธอแทงเข้าไปที่หัวของแมงมุมเพื่อปลิดชีวิตมันอย่างง่ายดาย

กี๊ซ !!!!!! เสียงเจ้าแมงมุมร้องออกมาก่อนจะขาดห้วงไปบ่งบอกว่ามันตายแล้วในที่สุดเธอรีบเก็บร่างของแมงมุมเข้ากระเป๋ามิติเธอทันทีก่อนจะกลับมาหาสตีฟ

“รีบหนีกันเถอะค่ะ เสียงร้องของมันน่าจะทำให้แมงมุมตัวอื่นๆมาทางนี้แล้ว จำไว้นะคะหลังจากต่อสู้กับสัตว์กลายพันธ์จบแล้วคุณต้องรีบออกจากบริเวณนั้นให้เร็วที่สุดเพราะนี่เป็นป่ายังมีสัตว์กลายพันธ์อีกหลายชนิดที่ได้ยินเสียงและพร้อมที่จะตรงมาทางนี้เสมอเพื่อจัดการกับเหยื่อหลังต่อสู้เสร็จ” โฟว์พูดพลางสอนสตีฟไปในตัว

“ดูการล่าของฉันแล้วก็จำ แล้วอย่าลืมนำไปใช้ด้วยล่ะคุณพ่อบ้าน” โฟว์ยิ้มออกมาก่อนจะไปหาสัตว์กลายพันธ์ตัวอื่นต่อ

“ครับ” สตีฟพยักหน้ารัวๆก่อนจะวิ่งตามโฟว์ที่กำลังไปหาเหยื่อตัวอื่นต่ออย่างรวดเร็ว

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 40 ดูแล้วจำและนำไปใช้ !!

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 40 ดูแล้วจำและนำไปใช้ !!

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้