Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบสอง Drum of War

Drum of War

เสียงกลองศึก

นั้นดังกึกก้องสร้างขวัญกำลังใจให้กับตนเองและข่มขวัญฝั่งตรงกันข้าม

ตราบใดที่มีเสียงกลองศึกและธงของกองทัพยังสูงขึ้นบนฟ้าตราบนั้นกองทัพนั้นยังไม่ล่มสลายแตกพ่าย

ดังนั้นคนที่ถือธงได้ต้องเป็นคนที่สูงที่สุดคนหนึ่งในกองทัพแม้แต่มนุษย์หรือบีสต์แมนก็ไม่เว้น

บีสต์แมนเองก็เช่นกันคนที่ได้คุมทหารร้อยคนขึ้นไปเท่านั้นจึงจะได้ถือธงกองทัพ

คือบีสต์แมนที่มีสติปัญยาสูงพอที่จะควบคุมความดหดเหี้ยมของตนเองและของบีสต์แมนในกองทัพ

หน้าที่ในวันนี้ของพวกเขาก็คือการปล้นฆ่าระบายความเครียดหลังจากที่เครียดมาจากการต่อสู้กับทัพใหญ่

ได้มีกองทัพเล็กๆแตกออกมาจากกองทัพไม่ได้มาจากการวางแผนใดใดของผู้นำทัพของบีสต์แมน

แต่คือสิ่งที่รู้กันว่ากองทัพของบีสต์แมนไม่ได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมากนัก

แต่ละคนยอมตามกันเพราะมีการใช้กำลังเข้าข่มขู่บังคับ

นี่คือสาเหตุที่แม้ว่าบีสต์แมนจะมีพละกำลังเหนือกว่ามนุษย์ปรกติและทำสงครามกันตลอดเวลาเชี่ยวชาญการทำสงครามมากกว่า

การรรวมตัวกันจนเรียกว่า

“กองทัพ”

ที่มีธงนำทัพมีกองศึกจึงเรียกว่าเป็นเรื่องแปลกสำหรับบีสต์แมน

แต่ในเวลาที่โลกเกิดการเปลี่ยนแปลง

เทพเจ้ายังตายได้อะไรก็เกิดขึ้นได้

กรี๊ด

เสียงกรีดร้องของชาวบ้านในหมู่บ้านกลางป่าไม่ได้อาศัยอยู่ในตัวเมืองนั้นได้โดนบีสต์แมนเข้าปล้นฆ่าข่มขืน

ตึง ตึง ตึง

เสียงกลองหนังมนุษย์ที่บีสต์แมนทำขึ้นมาดังขึ้นไม่หยุดสร้างความบ้าเลือดและความป่าเถื่อนให้กับกองทัพทำการปล้นฆ่าอย่างกล้าหาญไม่กลัวตาย

นี่คือการรบของบีสต์แมนที่ใช้ความป่าเถื่อนทำลายหมู่บ้านและเมืองของฝ่ายมนุษย์

ทำให้มนุษย์ที่ปกป้องประชากรของตนเองไม่ได้เสียขวัญกำลังใจและสร้างกองทัพให้กับบีสต์แมนมากขึ้นได้หากลักพาตัวหญิงสาววัยเจริญพันธุ์ออกมาจากหมู่บ้านของมนุษย์ได้

มันคือวิธีการที่ป่าเถื่อนและได้ผล

กรี๊ด

ในขณะที่หญิงสาวคนหนึ่งได้ถูกบีสต์แมนฉีกกระชากเสื้อเธอเคยวาดหวังว่าจะมีเจ้าชายอัศวินมาช่วยเธออย่างในตำนานที่เคยได้ยิน

แต่เมื่อเธอโดนกระบองหนามตีเข้าที่ศีรษะ

น้ำตาเธอก็ไหลออกมาเลือดไหลอาบ

พร้อมรู้สึกว่าไม่มีเจ้าชายในนิทานอยู่จริง

ว่านี่คือความจริง

ไม่มีเจ้าชายที่มาอุ้มเธอไปจากสถานการณ์ตรงนี้

ไม่มีเจ้าชาย

ไม่มีอัศวินม้าขาว

แต่มีคนป่าเถื่อน

ว๊ากกกกกกก