ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        “เหล่านักเรียนทุกท่าน พวกเราได้พบกันอีกแล้วนะ”

        อู่เหมิงเอินเดินเข้ามากลางลานประลองพร้อมกับเอ่ยทักทายเหล่าผู้เข้าสอบทุกคนตามธรรมเนียม

        “คารวะท่านรองคณบดี”

        เมื่อเหล่าผู้เข้าสอบเห็นดังนั้นต่างก็พากันเอ่ยทำความเคารพด้วยความเคารพ

        “ทุกคนไม่ต้องมากพิธี”

        อู่เหมิงเอินยิ้มบางๆก่อนจะเอ่ยต่อว่า “ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่ผ่านการทดสอบรอบที่สองของการสอบระดับชาติในปีนี้ไปได้พวกคุณขยับเข้าใกล้สถาบันฝึกตนในฝันไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว”

        เฮ...

        สิ้นคำพูดนี้ใบหน้าของฝูงชนโดยรอบต่างปรากฏร่องรอยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด

        แน่นอนว่าการที่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางการแข่งขันที่ดุเดือดของคนนับล้านและฟันฝ่ามาจนถึงจุดนี้ พวกเขาย่อมมีต้นทุนเพียงพอให้ภาคภูมิใจได้จริงๆ

        “ก่อนที่จะมอบรางวัลสำหรับการทดสอบในรอบนี้มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าจำเป็นต้องประกาศให้ทุกคนได้รับทราบ ณ ที่แห่งนี้”

        ในขณะเดียวกันอู่เหมิงเอินก็เอ่ยขึ้นอีกประโยค

        “เรื่องอะไรกัน?”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นผู้คนในลานต่างก็พากันเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        อู่เหมิงเอินเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้าเข้าประเด็นทันทีว่า “เนื่องจากมีสถานการณ์พิเศษบางอย่างเกิดขึ้นการสอบระดับชาติในครั้งนี้จะข้ามการทดสอบรอบที่สามและรอบที่สี่ไปโดยจะเข้าสู่การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศรอบที่ห้าทันที ซึ่งก็คือการประลองบนเวที”

        ตูม...

        สิ้นเสียงนี้ฝูงชนที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นานก็กลับมาแตกฮือราวกับระเบิดลงอีกครั้ง

        “อะไรนะ? เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศเลยเหรอ?”

        “การสอบระดับชาติปกติจะมีการทดสอบห้ารอบไม่ใช่เหรอทำไมปีนี้เหลือแค่สามรอบล่ะ?”

        “มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ถึงขั้นทำให้สถาบันจิงหลงต้องตัดกระบวนการทดสอบปกติออกไปถึงสองรอบ?”

        “ฉันรู้ได้ยินมาว่าสถาบันฝึกตนสเตมอร์จากจักรวรรดิอินทรีขาวเดินทางมาถึงประเทศเสินเซี่ยของเราแล้วและตั้งใจจะจัดงานประลองแลกเปลี่ยนมิตรภาพกับพวกเรา”

        “หา? สถาบันฝึกตนสเตมอร์งั้นเหรอ? นั่นมันสถาบันฝึกตนของผู้ใช้อาชีพติดอันดับหนึ่งของดาวสีน้ำเงินเราไม่ใช่หรือไง?”

        “ได้ยินว่าแม้แต่โรดริเกซ ผู้ใช้อาชีพ ‘มหาจอมเวทอันเดด’ที่รั้งอันดับหนึ่งในทำเนียบร้อยเทพสงครามโลกปัจจุบันก็ยังเป็นผลผลิตที่สร้างขึ้นมาจากสถาบันนี้”

        “แล้วไอ้การประลองแลกเปลี่ยนมิตรภาพนี่มันคืออะไรกันแน่?”

        “พูดง่ายๆ ก็คือทั้งสองประเทศจะคัดเลือกอัจฉริยะผู้ใช้อาชีพวัยเยาว์มาสู้กันตัวต่อตัวเรื่องแบบนี้ปีก่อนๆ จักรวรรดิอินทรีขาวก็ทำบ่อย แถมปากก็บอกว่า ‘แลกเปลี่ยนมิตรภาพ’ แต่ความจริงพอลงสนามทีไรก็ใส่กันไม่ยั้งจนถึงแก่ชีวิตฉากการต่อสู้เลือดสาดกระจาย มีคนบาดเจ็บล้มตายเป็นเรื่องปกติ”

        “เฮ้ย นี่มันจงใจมาหาเรื่องชัดๆ”

        “มิน่าล่ะ การสอบระดับชาติปีนี้ถึงได้จัดขึ้นอย่างรีบร้อนที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...”

        ผู้คนต่างพากันกระซิบกระซาบแลกเปลี่ยนความคิดเห็นผู้เข้าสอบที่เป็นคนท้องถิ่นของนครจิงตูบางคนถึงกับเผยเบื้องลึกเบื้องหลังออกมาในคำเดียวทำให้คนอื่นๆ ถึงกับตื่นตระหนกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        “สถาบันฝึกตนสเตมอร์? การประลองแลกเปลี่ยนมิตรภาพ?”

        แม้แต่ลู่เซิ่งเองเมื่อได้ยินข่าวที่น่าตกใจนี้ สีหน้าก็ยังอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไป

        ทว่าอู่เหมิงเอินไม่ได้อธิบายในรายละเอียดเขาเพียงรอให้บรรยากาศสงบลงเล็กน้อย ก่อนจะประกาศเสียงดังอีกครั้งว่า“ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้เข้าสอบที่ได้รับสี่อันดับแรกในการทดสอบรอบนี้ขึ้นมารับรางวัลบนเวที”

        เมื่อได้ยินคำนี้ทุกคนต่างก็เลิกสนใจเรื่องที่คุยกันเมื่อครู่ แล้วหันไปรวมจุดสนใจที่ลู่เซิ่งอวิ๋นเทียนหลัน ฉู่เอ้า และหลงเฉิน ที่อยู่กลางลานประลอง

        “ดูเร็ว ในที่สุดช่วงไฮไลต์ก็มาถึงแล้ว”

        “พวกนายว่าครั้งนี้สถาบันจิงหลงจะงัดเอาของรางวัลที่ล้ำค่าขนาดไหนออกมาให้?”

        “ครั้งก่อนรางวัลเป็นอาวุธระดับทองคำมืดครั้งนี้ก็น่าจะเป็นพวกอุปกรณ์ป้องกันแล้วล่ะ”

        ฝูงชนต่างแสดงความเห็นกันเสียงเบาพลางคาดเดากันไปต่างๆ นานา

        และการคาดเดาของพวกเขาก็ไม่ผิดเพี้ยนไปเลยจริงๆ

        อู่เหมิงเอินยังคงทำเหมือนการมอบรางวัลครั้งก่อนโดยเริ่มจากหลงเฉินที่ได้อันดับสี่ไปจนถึงอวิ๋นเทียนหลันที่ได้อันดับสองเขาได้มอบอุปกรณ์ป้องกันระดับทองคำมืดที่มีค่าสถานะจัดว่าหรูหราให้แก่ทุกคนคนละชิ้น

        จนกระทั่งมาถึงคิวของลู่เซิ่งซึ่งได้อันดับที่หนึ่ง

        ยังไม่ทันที่อู่เหมิงเอินจะทันได้อ้าปากพูดลู่เซิ่งก็โบกมือแล้วเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยว่า “ผมขอแค่เหรียญมังกรส่วนอุปกรณ์ระดับทองคำมืดนั่น พวกคุณเก็บไว้ใช้เองเถอะ”

        “หือ?”

        สิ้นคำพูดนี้อู่เหมิงเอินถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ ยังไม่ทันจะมีปฏิกิริยาตอบโต้เหล่าฝูงชนที่มามุงรอดูความสนุกอยู่ด้านล่างก็เริ่มทนไม่ไหวขึ้นมาก่อน

        “อะไรน่ะ? ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?”

        “ลู่เซิ่งเขา... ถึงกับไม่เอาอุปกรณ์เป็นรางวัลเลยเหรอ?”

        “เหอะ สงสัยเขาคงเดาได้อยู่แล้วล่ะมั้งว่าสถาบันจิงหลงคงไม่ให้อุปกรณ์ดีๆอะไรกับเขาแน่ เลยตัดปัญหาเป็นไม่เอาเลย”

        “แต่ถึงจะเป็นอุปกรณ์ระดับทองคำมืดที่ไม่ได้ใช้ แต่มันก็คือระดับทองคำมืดนะเอาไปย่อยเป็นวัตถุดิบก็ยังขายได้เงินตั้งเยอะ”

        “นี่มันพวกทำตัวรวยแต่เปลือกชัดๆ”

        ผู้คนต่างพากันวิจารณ์ไปต่างๆนานา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เข้าใจการกระทำของลู่เซิ่งเลยสักนิด

        ทว่าลู่เซิ่งไม่คิดจะสนใจว่าใครจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

        เพราะเขาคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วว่าสถาบันจิงหลงไม่มีทางมอบรางวัลที่เป็นชิ้นเป็นอันให้เขาแน่และคงไม่พ้นต้องมีลูกไม้ตุกติกตามมาอีก

        แทนที่จะยอมโดนหยามซ้ำซากสู้ไม่เอาเลยยังจะดีกว่า

        อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกดีๆ ต่อสถาบันจิงหลงหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อยและไม่มีทางที่จะสมัครเข้าเรียนที่นี่ในอนาคตอย่างแน่นอน

        บวกกับทรัพย์สินที่เขามีอยู่ในตอนนี้ลำพังแค่อุปกรณ์ระดับทองคำมืดเพียงชิ้นเดียว ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาจริงๆ

        เมื่อคิดได้ดังนี้ลู่เซิ่งก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่

        แน่นอนว่าเหรียญมังกรเป็นสิ่งที่ปลอมแปลงไม่ได้และมีประโยชน์ต่อผู้ใช้อาชีพอย่างมาก ลู่เซิ่งจึงยังเลือกที่จะรับไว้

        “ดี เธอพูดเองนะ”

        ในตอนนั้นอู่เหมิงเอินที่เพิ่งตั้งสติกลับมาได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย

        เมื่อเห็นว่าลู่เซิ่งเป็นฝ่ายเสนอตัวไม่รับอุปกรณ์รางวัลเองมีหรือที่เขาจะไม่ดีใจ เขาจะปฏิเสธไปเพื่ออะไรล่ะ?

        “ในเมื่อเธอมีรสนิยมสูงจนมองข้ามอุปกรณ์ระดับทองคำมืดที่สถาบันจิงหลงมอบให้พวกเราก็คงไม่บังคับฝืนใจ”

        อู่เหมิงเอินกล่าวเสียงเรียบก่อนจะหยิบเอาบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ลู่เซิ่ง พลางเอ่ยว่า“ในบัตรใบนี้มีเงินอยู่ 25 ล้านเหรียญมังกรสามารถถอนออกมาใช้ได้ทุกธนาคารในประเทศเสินเซี่ย เก็บไว้ให้ดีล่ะ”

        ลู่เซิ่งรับบัตรมาโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองอู่เหมิงเอินก่อนที่เขากำลังจะหมุนตัวเตรียมเดินจากไป

        ทว่าในจังหวะนั้นเอง

        “เดี๋ยวก่อน”

        ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้าและขวางหน้าลู่เซิ่งไว้พอดิบพอดีคนที่มาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ลั่วฉางเกอ รองคณบดีแห่งสถาบันจิงหัวนั่นเอง?

        “อ้าว? ลั่วฉางเกอ ทำไมคุณถึงมาที่นี่อีกแล้วล่ะ?”

        เมื่อเห็นลั่วฉางเกออู่เหมิงเอินก็ตกใจจนต้องขมวดคิ้วถามออกไป

        “เหอะ ในเมื่อคุณมาได้ แล้วทำไมผมจะมาไม่ได้ล่ะ?”

        ลั่วฉางเกอแค่นยิ้มเย็นชาพลางย้อนถาม

        “เหลวไหลสถาบันจิงหลงของเราคือหน่วยงานหลักที่รับผิดชอบการสอบระดับชาติในครั้งนี้ผมย่อมต้องมามอบรางวัลให้กับผู้เข้าสอบที่ชนะรางวัลสิ” อู่เหมิงเอินแผดเสียงอย่างฉุนเฉียว

        “หึๆ งั้นก็บังเอิญจริงๆเพราะผมเองก็ตั้งใจจะมามอบรางวัลให้กับผู้เข้าสอบที่ชนะรางวัลเหมือนกัน” ลั่วฉางเกอกล่าวอย่างเรียบเฉย

        “หือ? มะ... มอบรางวัล?”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นอู่เหมิงเอินก็ถึงกับมึนงงไปหมด ทั้งยังหลุดปากถามออกไปว่า“แล้วคุณจะมอบให้ใคร?”