ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

   รัตติกาลอันเเสนยาวนานนี้ ทำให้สตรีผู้ร้อนใจยังคงนอนไม่หลับ ซูเจินยังคงเดินไปเดินมาเพื่อคิดหาวิธีช่วยสนมลีออกมาจากคุก ในตอนนั้นเอง อาเหมยก็ได้เดินมาบอกว่าอาฉางมาขอพบ นางรีบเดินออกมาพบอาฉางโดยทันที เพราะคิดว่าอาฉางคงจะมาส่งข่าวเรื่องที่อี้เฉียนยอมช่วยสนมลี

    “อาฉาง…อี้เฉียนยอมช่วยข้าแล้วใช่ไหม แผนการคืออะไร?”

    “เอ่อ…ไม่ใช่แบบนั้นพะยะค่ะ คือว่า…องค์ชายอี้เฉียนทรงรับสั่งให้ข้ามาบอกพระชายาว่าคืนนี้องค์ชายอี้เฉียนไม่ได้มา….”

    “..........ฮ้ะ? มาบอกข้า…เเค่นี้เนี้ยนะ?”

    “องค์ชายอี้เฉียนทรงรับสั่งว่า จะต้องไปดูเเลพระสนมฮงพะยะค่ะ”

    “......................”

    “หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยทูลลาพะยะค่ะ”

    “...................” ทันทีที่ได้ยินจากอาฉางทำให้ซูเจินถึงกับนิ่งไปพักใหญ่ ความรู้สึกตอนนี้มันเคว้งไปหมด ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไงกับสิ่งที่ได้ยิน อาเหมยเห็นเจ้าายเงียบไป นางจึงรีบเข้ามาปลอบใจ

    “พระชายาเจ้าคะ….”

    “ไม่คิดจะช่วยกัน..ยังไม่พอ นี่ยังอาสาไปดูเเลสนมฮงถึงจวนอีก ให้อาฉางบอกขาดนี้คงอยากให้เราหึงสินะ เชอะ!!! ข้าไม่มีวันหึงหวงคนใจเเคบเช่นท่านหรอก หวังอี้เฉียน!!! อาเหมย…เจ้าจงรีบไปที่จวนอี้เถียน บอกอี้เถียนไปว่าคืนนี้ข้าเลือกเขา!!!”

    “ไม่ทันแล้วเจ้าค่ะ…อาเฟยเพิ่งจะมาบอกข้าว่าองค์ชายอี้เถียนก็มาไม่ได้เจ้าค่ะ คืนนี้องค์ชายอี้เถียนต้องไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเจ้าค่ะ เห็นอาเฟยบอกว่าฝ่าบาทมีเรื่องต้องเจรจาเกี่ยวกับการขยายผังเมืองเจ้าค่ะ ไม่เเน่ว่าเร็วๆนี้อาจจะมีการล่าเเคว้นใกล้เคียงเจ้าค่ะ”

    “อะไรกันทุกคนมีเรื่องต้องทำหมดเลย เเต่ไม่มีใครบอกข้าซักคำว่าตอนนี้สนมลีเป็นอย่างไรบ้างอ่ะ โอ้ย!!! ข้าไม่ชอบอารมณ์เช่นนี้เลยอ่ะ”ซูเจินรู้สึกสับสนกับอารมณ์ตัวเอง นางไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป ได้เเต่เดินไปเดินมาอยู่ย้ำๆเช่นนั้น ในขณะที่ตอนนี้อาฉางได้มาถึงจวนของสนมฮงแล้ว

    “ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?”

    “ข้าบอกทุกอย่างตามที่องค์ชายสั่ง ไม่ขาดตกเลยซักคำพะยะค่ะ เอ่อ..ว่าเเต่คืนนี้องค์ชายจะ…..”

    “ใช่..ข้าจะอยู่ดูเเลสนมฮงที่นี่ ทั้งคืน!!! เจ้าไม่เข้าใจตรงไหนหรือ?”

    “ตอนเจ้าไปบอกนาง นางมีท่าทียังไงบ้าง?”

    “ก็มีไม่สบอารมณ์อยู่บ้างเล็กน้อยและก็ต่อว่าองค์ชายยกใหญ่เลย เเต่ถึงองค์ชายจะไม่ได้ไปหานาง องค์ชายอี้เถียนก็ต้องไปอยู่ดีมิใช่หรือพะยะค่ะ”

    “เเต่ข้าว่า…อี้เถียนเองก็คงไม่ได้ไปหานางหรอก ฮึฮึ!!!”

    “อะไรทำให้องค์ชายมั่นใจถึงเพียงนั้นล่ะพะยะค่ะ?”อี้เฉียนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา พร้อมกับมองไปฝั่งจวนของซูเจิน ในขณะที่อีกฟากฝั่งนั้นกำลังเนรมิตที่อยู่ใหม่ให้สนมลีอยู่ คุกใต้ดินห้องท้ายสุดเพราะอี้เถียนอยากให้มั่ใจว่าจะไม่มีนักโทษคนใดเข้ามาทำร้ายนางได้

    “ที่นี่ยิ่งดึกก็จะยิ่งมืด ข้าจะสั่งให้ทหารเอาคบเพลิงมาติดเพิ่ม เจ้าจะได้รู้สึกปลอดภัย ส่วนเเคร่นี้ข้าก็ทำมาไว้ให้ เจ้าจะได้ไม่ต้องนอนพื้น ทุกๆสามเวลาจะมีนางกำนัลจากจวนของข้านำอาหารมาให้เจ้าและข้าเองก็จะหาเวลาลงมาอยู่เป็เพื่อนเจ้าบ่อยๆ”

    “ขอบพระทัยท่านพี่ที่ทรงเมตตาข้า เเต่ถ้าหากท่านมาหาข้าบ่อยเกินไปมันจะเป็นที่สังเกตเอาง่ายๆนะเจ้าคะ ทุกสิ่งที่ท่านพี่ทำเพื่อข้ามันก็มากมายแล้วเจ้าค่ะ”

    “ขอโทษนะที่ทำให้เจ้าต้องมาเจออะไรเช่นนี้ ไว้ข้าจะรีบหาหลักฐานมาช่วยเจ้าเอง ข้าต้องไปแล้ว…เจ้าอยู่ได้ใช่ไหม?”

    “ได้เจ้าค่ะ ท่านพี่ได้โปรดวางใจ ข้าอยู่ที่นี่ได้จริงๆเจ้าค่ะ น้อมส่งท่านพี่อี้เถียนเจ้าค่ะ” อี้เถียนจัดเตรียมห้องสำหรับสมลีเสร็จ เขาก็รีบขึ้นไปด้านบนเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต จากนั้นอี้เถียนก็รีบไปที่จวนใหญ่เพื่อไม่ให้ใครสงสัย อี้เถียนปักหลักอยู่ที่นั่นจนดึกสงัดแล้วถึงแอบย่องกลับจวนไปเงียบๆ อีกฝั่งของจวนใหญ่…สนมฮงกำลังใช้ให้เสี่ยวอี้เปลี่ยนชุดผ้าปูที่นอนทุกอย่างใหม่หมดเพราะคืนนี้อี้เฉียนออกปากแล้วว่า เขาจะดูเเลางทั้งคืน สนมฮงคิดจะใช้คืนนี้ในการถ่ายทอดมารยาหญิงเพื่อให้อี้เฉียนลุ่มหลงในเรือนร่างของนาง ซึ่งในตอนนั้นอี้เฉียนกับอาฉางก็เดินเข้ามาพอดี สนมฮงยิ้มเล็กยิ้มน้อยเมื่อเห็นว่าอี้เฉียนมาตามที่บอกไว้จริงๆ

    “ท่านพี่…ข้ายังจัดห้องไม่เสร็จเลยเจ้าค่ะ”

    “หน้าที่นั้นปล่อยให้เสี่ยวอี้ทำไม เจ้าไม่สบายอยู่มานี่ดีกว่า ดูสิว่าข้าได้อะไรมา อาฉางส่งถ้วยยาให้สนมฮงไปสิ”

    “พะยะค่ะองค์ชาย สมุนไพรหายากจากจวนใหญ่พะยะค่ะพระสนม” สนมฮงทำหน้าเหวอเพราะนางไม่คิดว่าจะต้องกินยาชนิดอื่นด้วยเหตุที่ว่านางได้กินยาถอนพิษจนครบตามจำนวนแล้ว ทว่า..หากจะไม่กินก็กลัวว่าอี้เฉียนจะสงสัย สนมฮงพยายามใช้เวลาอันน้อยนิดในการคิดวางแผนเพื่อที่จะไม่ต้องกินยาถ้วยนั้น นางพยายามส่งสายตาให้เสี่ยวอี้ช่วยเเต่ทว่านางเองก็จนปัญญาเพราะคนที่นำยามาให้ดื่มนั้นเป็นถึงลูกของเจ้าเมือง หากทำอะไรผิดพลาดไปนางก็กลัวว่าจะต้องโทษ ทว่าในตอนนี้ไม่มีใครน่ากลัวไปกว่าสตรีผู้จ้องนางจนตาแทบถลนอยู่ตรงหน้า

    “เอ่อ..ทูลองค์ชาย วันก่อนที่หมอหลวงเข้ามาตรวจพระวรกายคุณหนู หมอหลวงบอกไว้ว่า คุณหนูต้องกินยาตามที่หมอหลวงจัดไว้ให้เท่านั้น ทั้งนี้ก็เพื่อให้การรักษาได้ผลดีที่สุดนะเจ้าคะ”

    “จริงด้วย ข้าก็ลืมข้อนี้ไปเลย….เอ่อ ท่านพี่เจ้าคะ ข้าว่า…”

    “ยานี้ข้าได้มาจากท่านพ่อ หากเจ้าไม่ดื่มมันซักหน่อย ข้าก็จำเป็นที่จะต้องให้อาฉางนำส่งคืนท่านพ่อและหากท่านพ่อทรงทราบเรื่องนี้เข้า ข้าว่าท่านพ่อต้องไม่พระทัยเป็นเเน่” สนมฮงเก็บเรื่องนี้กลับไปคิดทบทวนอีกครั้ง เพราะทั้งหมดที่นางทำไปคือการเอาชนะและได้รับการยอมรับจากเจ้าเมืองรวมไปถึงเอาชนะใจอี้เฉียนด้วย สนมฮงมองถ้วยยาด้วยใบหน้าที่แสดงความกังวล เเต่พอมองกลับกัน…นางก็คิดว่ายาถ้วยนั้นก็เเค่สมุนไพรบำรุง นางจึงยินยอมที่จะกินมันเเต่โดยดี