องค์หญิงใบ้ กับ เจ้าชายยาจก

ฟังเพลงเพราะๆ ประกอบ นิยาย องค์หญิงใบ้ กับ เจ้าชายยาจก

เป็นเพียงความบันเทิงในการฟัง เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ รวมถึง เหตุการณ์ของตัวละครในนิยาย เพื่อให้เกิดอรรถรสในการอ่านเท่านั้น ไม่ได้มีผลใดๆกับทางการค้าทั้งสิ้น .. ด้วยความเคารพ ผู้ประพันธ์นิยาย .. พัชฌา

(เพลงประกอบ นิยาย องค์หญิงใบ้ กับ เจ้าชายยาจก) พัชฌา

ด้วยลมหายใจ - พลพล

https://www.youtube.com/watch?v=CutD38UXOK4

ขอขอบคุณ คุณพลพล พลกองเส็ง จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

Romance Fiction - นิยายรัก / รักโรแมนติก

ตอนที่ 50 .. “ บ้านของเรา ”

“อีงาม กูนึกว่ามึงจะไม่ยอมกลับมา หนีกูไปลำบากคนเดียวซะแล้ว กูดีใจมากเลยที่มึงกลับมา”

ด้วยความเคยชินที่เรียกกันจนติดปาก งามจึงไม่สนใจอะไร กลับชอบเสียอีกที่ยุ้ยยังคง คงเส้นคงวาไม่ตอแหลแกล้งทำดี

“กูก็ดีใจที่เจอมึงอียุ้ย ได้ข่าวว่าป่อง มีน้องแล้วใช่ไหมหละมึงหนะ จนได้ แซงกูกับพี่นกเป็นคนแรกเลยนะมึง แสบนะแอบมีจนได้ กูจะได้เป็นน้าแล้วซิ” งามตาและยุ้ย ตีฝีปากกันอย่างสนุก งามตายกมือไหว้นก

“หรือมึงอยากจะเป็นป้า กูก็ไม่ว่านะ” ยุ้ยแซว งามตารีบโบกมือ

“ไม่เอาๆ มึงก็รู้ว่ากูอ่อนที่สุดในบรรดาเมียทั้งหมด เป็นน้าหนะดีแล้ว พี่นกสบายดีนะพี่”

“สบายดี มาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน ถ้าไม่อยากกลับไปอยู่บ้านโน้นคนเดียว ก็อยู่ด้วยกันซะที่นี่นะ ในฐานะน้องสาวหรือญาติคนหนึ่ง” ประโยคนี้หลุดออกมา ทำให้งามตา นิ่งเงียบไปเลย เอาหละซิ จะทำยังไงหละทีนี้ แต่ที่นกพูดมามันก็ถูก

“เออ..” งามตาพูดไม่ออก เจอคำพูดนิ่มๆ แต่เชือดแบบเลือดเย็นเลยคราวนี้ งามตาหันไปมองหน้าธวัช ธวัชช่วยอะไรไม่ได้

“ถ้าไม่รังเกียจอะไร พี่ยกห้องที่พี่ทำให้ใหม่อยู่ไปก่อนนะ คงสบายกว่าเมื่อก่อนแล้วหละ นอนคนเดียวไม่ต้องเบียดใคร บอกตามตรง ตอนนี้พี่คงยอมให้งามตาได้เพียงเท่านี้นะ คงไม่ว่ากัน อีกอย่างคนอื่นเค้าจะได้ไม่มาเข้าใจอะไรพี่วัชผิดๆ ว่าพี่วัชได้ ว่า แอบเอางามตาเข้าบ้านมากกมากอดอีก เพราะงามตาได้หย่ากับพี่วัชไปแล้วอย่างถูกต้องตามกฎหมายจริงไหม เพราะฉะนั้น สถานะของงามก็คงเป็นได้เพียงผู้อาศัยไม่ใช่ภรรยาอีกต่อไปแล้ว คงเข้าใจและไม่โกรธพี่นะ ที่พี่พูดตรงๆ”

“เข้าใจค่ะพี่” งามตาเสียงอ่อยเลยคราวนี้ ยุ้ยไม่รู้ว่า งามตาหย่ากับธวัชแล้ว พึ่งรู้ว่าหย่าก็วันนี้และเดี๋ยวนี้นี่แหละ

“อ้าว อีนี่ นี่มึงไม่ได้เป็นอะไรกับพี่วัชแล้วนี่ แหม ทำมาตีเนียน เป็นคนในครอบครัว แล้วเมื่อกี้พูดฉอด ฉอด ฉอด เป็นต่อยหอยเลยนะมึง กูก็หลงว่ายังใช่อยู่ ที่แท้ก็อดีต ไป ไป จะไปไหนก็ไป เราไม่ใช่สถานะเดียวกัน กูไม่เสวนาด้วย กูก็หลงพูดด้วยแบบเมียๆซะตั้งนาน” ยุ้ยเปลี่ยนท่าทีทันที งามตารีบเดินจากตรงนั้น ตรงไปยังห้องใหม่ที่นกทำไว้

งามตา เปิดประตูห้องเข้าไป โยนกระเป๋าและข้าวของเล็กๆน้อยลงบนที่นอน แล้วล้มตัวลงนอนทับผ้าปูที่นอน แล้วบ่นกับตัวเอง “บ้านของเรา คงไม่ใช่อีกแล้วหละมั้ง จริงซินะ ก็เราหย่าขาดกับพี่วัชแล้วนี่ จะมาเรียกว่าบ้านของเราไม่ได้ ต้องบ้านของเขา เรามันก็แค่คนอาศัย แล้วเราจะไปโกรธเขาทำไมหละเนี่ย เห้อ ตัดสินใจไปแล้ว แล้วจะมาเรียกร้องอะไรอีก อีงามเอ๊ย”

ธวัชมาเคาะประตูเรียก “งาม อย่าลืมออกมาทานมื้อค่ำด้วยกันนะ” งามตาตะโกนออกไป “ค่ะพี่ เดี๋ยวหนูออกไป ขอเปลี่ยนชุดก่อน” ไม่นาน หลังจากที่ทำใจได้ งามตาก็ปั้นหน้าแกล้งยิ้มออกไปนั่งทานข้าวร่วมกันกับทุกคน งามตายกมือไหว้ทดและสะอิ้ง ขณะที่ทุกคนได้เริ่มทานไปบ้างแล้ว งามตา เดินผ่านหลังธวัชไปนั่งทางซ้ายมือ หัวโต๊ะอีกฝั่งหนึ่งซึ่งตรงข้ามกับยุ้ย ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีสักเท่าใด แต่พยายามไม่ให้ใครเห็นหรือรู้ ยุ้ยสังเกตุงามตาตลอด แต่ไม่พูดอะไร อยากจะรู้ว่างามตาจะทำยังไงต่อจากนี้ไป นกไม่สนใจนั่งตักอาหารให้กับธวัชและอี๋อ๋อกับธวัชต่อหน้าทุกคน เสมือนว่าไม่มีงามตาอยู่ตรงนั้น งามตานั่งจ๋อย

!!!!! &&&&& !!!!!

หลังจากเหตุการณ์ร้ายๆต่างของเพื่อนรักได้ผ่านพ้นไปด้วยดี เมืองรามจึงได้กลับมามุ่งมั่นทำงานอย่างเต็มที่ ตอนนี้ถึงจะอยู่กันคนละ สน. แต่ด้วยคำว่าเพื่อน มีงานที่ต้องคอยช่วยเหลือและมีงานที่ต้องทำร่วมกันค้างอยู่ เมืองราม จึงทำเรื่องกับกองปราบ ขอเข้าปราบปรามและจัดการกับพวกบ่อนการพนันให้มันสิ้นซากเสียที จึงได้ทำเรื่องขอยืมตัวชาญชัย จาก สน.เพื่อมาร่วมทำโปรเจ็คพิเศษนี้และขอตัวพิมพ์ มาช่วยงานอีกครั้ง เป็นครั้งที่สองหลังจากที่มีผลงานเด่นเข้าตากรรมการไปแล้วจากคดีของนก

เมืองราม ชาญชัยและพิมพ์ ได้ถล่มบ่อน เข้าปิดและจับกุมบ่อนทั้งนอกและใน กทม.เท่าที่จะทำได้ ให้มันน้อยลง ถึงมันจะไม่หมดไปจากโลกใบนี้ก็ตาม แต่อย่างน้อยมันก็สามารถช่วยให้สังคมดีขึ้นได้มากโขเลยทีเดียว ผีพนันขยาดกันเลยคราวนี้

<<<<< $$$$$ >>>>>

2 วันต่อมา งามตาขอตัวย้ายกลับไปอยู่บ้านตัวเองดีกว่า เพราะไม่สะดวกใจ เมียก็ไม่ใช่ ญาติก็ไม่ใช่ งามตาตะขิดตะขวมใจ จึงตัดใจมาลานก “ที่ผ่านมาหนูขอขอบใจพี่นกมากนะที่ยอมให้หนูอยู่บ้านนี้ด้วย ทั้งๆที่หนูก็ไม่ได้เป็นอะไรกับที่นี่เลย”

“พี่ก็บอกแล้วไงว่า เอาที่งามสบายใจ ถ้าอยู่แล้วไม่สบายใจ อยากจะไปอยู่ที่ไหน ก็ตามใจงามเลย ถ้าไม่มีที่ไป พี่ก็ให้อยู่ได้”

“ค่ะพี่ ตอนนี้หนูสบายใจแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะพี่ หนูลาแล้วนะค่ะพ่อ สำหรับเรื่องพาแม่ไปโรงพยาบาล ไม่ต้องห่วง ถึงหนูจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับที่นี่แล้ว แต่หนูก็ยินดีจะช่วยพาแม่ไปทำการรักษา ไม่ต้องเกรงใจหนูนะพ่อ มีอะไรเรียกใช้ได้เลย”

“ขอบใจมากลูก โชคดีนะ เอาไว้มีอะไรเดือดร้อนจริงๆ พ่อจะติดต่อไป ไป ไป เดินทางดีๆ ดูแลตัวเองด้วยนะลูกนะ”

งามตาก้มกราบทั้งสองคนแล้วก็เดินลงบันไดไป ยุ้ยกำลังซักผ้าอยู่ จึงได้แต่ยืนแอบมองอยู่ห่างๆ

“ไปซะได้ก็ดี อยู่แล้วรำคาญลูกกะตาหวะ ดีไม่ดี เดี๋ยวมางาบผัวกูอีก ชิ สมน้ำหน้า”

นกหันไปดูยุ้ยด้วยสายตาที่ไม่ชอบเลย นิสัยบางอย่างยังไม่ผ่าน จึงเดินเข้าไปทำโทษยุ้ยเล็กๆน้อยๆ เพื่อบอกให้รู้ว่า ยุ้ยทำผิดข้อตกลงบางอย่าง โดยไม่รู้ตัว “ตั้งแต่คืนนี้ ยุ้ยย้ายออกไปนอนห้องเล็กเหมือนเดิมนะ”

“อ้าว ทำไมหละพี่ หนูพึ่งเข้ามาอยู่ได้แค่ 3 วันเอง แล้วทำไม..”

นกชี้หน้ายุ้ย “อยากจะอยู่ต่อไหมที่นี่หนะ ไหนบอกว่าจะไม่เรื่องมาก พูดอะไรแล้วจะทำตามไง อย่าเรื่องมาก ถ้าไม่พอใจก็เก็บเสื้อผ้า แล้วไสหัวออกไปจากบ้านนี้ได้เลย จะไปอยู่ที่ไหนก็ไป ในเมื่อตอนนี้งามตาก็ย้ายออกไปแล้ว แกก็ต้องกลับไปอยู่ที่เดิม ที่ฉันให้แกเข้าไปอยู่ในห้องกับฉันก็เพราะพี่วัชขอไว้ว่าจะเอางามตามาอยู่ด้วย ฉันจึงยอม อย่าลืมนะว่า ตอนนี้แกยังอยู่ในช่วงสัญญาของการปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงตัวเองนะ ถ้าไม่พอใจ จะเลิกข้อตกลงก็ได้นะ พี่ยังไงก็ได้”

ยุ้ยไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องยอม อดทนทำมาถึงขนาดนี้แล้ว อีกแค่ไม่กี่วันก็จะครบเดือนแล้ว ทนๆไปก่อนแล้วกัน

“ก็ได้ๆ เดี๋ยวหนูจะไปย้ายของเองเดี๋ยวนี้แหละ” พูดจบก็เดินบิดเข้าห้องไปจัดการขนย้ายเสื้อผ้ากลับไปที่ห้องเดิมทันทีอย่างไว

>>>>> ##### <<<<<

งามตาเดินลากกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจากซอยบ้านธวัชอย่างช้าๆ ผ่านหน้าร้าน ธวัชเห็นพอดี จึงรีบวิ่งออกมาถาม

“อ้าว ทำอะไรหนะงามจะไปไหนอีกหละ ไหนบอกว่าจะอยู่กับพี่ที่บ้านไง แล้วนี่ อะไร ทำไม”

“มันอยู่ไม่ได้หนะพี่ มันบอกไม่ถูก พอสถานะมันเปลี่ยนไป มันก็ทำใจไม่ได้ ตอนนี้หนูกับพี่มันก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว หนูขอกลับไปอยู่คนเดียวที่บ้านหนูดีกว่า อย่างน้อย มันก็เป็นบ้านของเราเอง จะสุขจะทุกข์มันก็บ้านเรา หนูขอตัวก่อนนะพี่ ขืนช้ากว่านี้แดดมันจะร้อน งานที่บ้านยังมีอีกเยอะ บ้านปิดมาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าบิลค่าน้ำค่าไฟคงเต็มบ้านไปหมดแล้วมั้ง”

“แล้วงามจะอยู่ยังไงคนเดียว พี่ไม่อนุญาตนะ ไม่มียายแล้วงามจะอยู่ยังไง ให้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนไหมช่วงแรกนี้หนะ”

“แล้วพี่มีสิทธิ์อะไรที่จะไม่อนุญาตหนู เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ อย่าพูดแบบนี้ให้พี่นกได้ยินเชียวนะ แกโกรธแน่ๆ หนูไปหละ พี่กลับไปทำงานเถอะ หนูขอบใจมากที่พี่เป็นห่วงหนู ไม่ต้องห่วง หนูอยู่ได้ ตอนนี้หนูเริ่มชินแล้วกับการอยู่ตัวคนเดียว”

พอพูดจบ งามตาก็ลากกระเป๋าเดินจากธวัชไปโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองอีกเลย ไปตามทางของเธอ ซึ่งเธอเลือกเองแล้ว

%%%%% ----- %%%%%

แต่เนื่องจากคนในสลัมแถวนั้น ยังไม่ลืมอะไรง่ายๆ ถึงพวกนั้นจะรู้ว่า ธวัชได้ฟื้นคืนชีวิตมาจากความตายแล้วก็จริง แต่ความทรงจำและความเกลียดชังที่ได้ฝั่งรากลึกลงไปสำหรับใครบางคนนั้น ก็ยังไม่เคยจืดจางลงไป หลังจากที่นกได้เข้ามาอยู่ในสลัมแห่งนี้เกือบเดือน พวกที่ไม่ชอบนกยังมีอยู่ส่วนหนึ่ง ก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาอีก ที่เห็นนกยังเดินไปเดินมาอยู่ในสลัมแห่งนี้ จึงเริ่มมีการกระแนะกระแห พูดดูถูกถากถางทางอ้อม แกล้งทำให้ได้ยินเล่นๆอย่างนั้นแหละ

นกกลับมาเปิดร้านเหมือนเดิม โดยคราวนี้ให้ยุ้ยมาช่วยแทนพิมพ์ตามข้อตกลง ยุ้ยก็ยอมทำตามโดยดี ดีซะอีกที่จะได้มีวิชาแม่บ้านติดตัวกับเขาบ้าง ถึงแม้จะไม่มากแต่ก็ได้รู้ไว้บ้างก็ไม่เสียหลาย คนที่เข้าใจก็ไม่มีอะไร ส่วนคนที่ไม่ชอบก็คอยจ้องแต่จะหาเรื่องอยู่ทุกวัน จนบางวันที่ร้านก็มีเรื่อง เพราะ คนที่ไม่ชอบ คอยมาหาเรื่องตลอด แต่ไม่มากเท่าใด แค่สงครามน้ำลาย

2 วันต่อมา ซึ่งเป็นวันอังคารที่ 23 กุมภาพันธุ์ เช้านี้นกก็เดินออกไปซื้อของที่ตลาดเหมือนเดิมกับยุ้ย ก็เจอสายตาและคำพูดที่ดูถูกถากถางอีกเช่นเคยจากผู้ที่หวังดีแต่ประสงค์ร้าย ไม่รู้ว่าจะพูดทำไม พูดแล้วได้อะไรขึ้นมา ทั้งๆที่นกก็ไม่ได้ไปขอข้าวใครกิน เรื่องต่างๆมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว จะอะไรกันนักหนา สงสัยไม่ถูกกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนหละมั้ง

“เฮ๊ย..พวกแกดูซิ เมียหลวง จูงมือเมียน้อยมาซื้อกับข้าวโว๊ย เจ้าชายนี่ทำบุญมาดีนะ มีเมีย 2-3 คน ก็ยังรักกันดียุ เมียน้อยแม่งอยู่ในโอวาทเมียหลวงด้วยหวะเห้ย อยู่กันได้ไงวะ เป็นกู กูไล่เปิดไปนานแล้ว นี่นี่ ได้ข่าวว่า เขี่ยอีงามออกไปคนแล้วนะ สงสัยจะเป็นฝีมืออีเมียหลวง Sure เลยหวะ ธรรมดาเจ้าชายหนะ ไม่กล้าหรอก กูรู้ว่าเจ้าชายหนะรักและเป็นห่วงอีงามจะตาย คิดๆไปกูก็สงสารอีงามมันจับใจเลยหวะ จริงไหมพวกเรา” ฝ่ายสนับสนุนก็ตอบกลับช่วยกัน “ช่าย” จนยุ้ยทนไม่ไหว เดินเข้ามากลางวง

“เมื่อกี้ป้าพูดอะไร เห่าอะไร ออกมา เรื่องจริงไม่จริงพูดออกมาได้ยังไง แบบนี้เขาเรียกว่าหาเรื่องนี่หว่า”

“อ้าว อีนี่ เห้ย พวกเราดูซิ เมียน้อยออกรับแทนเมียหลวงโว๊ย น่าให้รางวัลหวะ ฮิ้ว”

“ถ้ากูตบคนแก่จะผิดไหมวะเนี่ย เสียค่าปรับเท่าไหร่กูก็ยอมหละวะวันนี้ ทนไม่ไหวแล้ว”

ยุ้ยวางของแล้วยกมือซ้ายจะตบ นกรีบจับแขนซ้ายยุ้ยไว้ทันที “อย่ายุ้ย ตบไปก็เสียมือ ใครจะพูดอะไรเห่าอะไรก็ปล่อยมัน”

“พี่นก แต่อีนี่มันพูดโกหก ไม่เป็นความจริงเรื่องงามตานี่พี่” ยุ้ยโมโหมากที่เจอคนสะตอมากกว่าเธออีกในตอนนี้

“ช่างเถอะ ความจริงก็คือความจริง ใครไม่รู้แต่เรารู้ว่าอะไรคืออะไร ใครอยากจะคิดจะเห่าอะไรออกมาก็ปล่อยมัน เราอย่าไปเต้นตามมัน กลับบ้านเถอะ งานยังมีอีกเยอะไป คนดีๆเค้าไม่คิดอกุศลแบบนี้หรอก ถ้ายุ้ยรักพี่ ต้องฟังพี่และกลับบ้าน เร็ว”

“ฝากไว้ก่อนนะมึง ถ้าพี่นกไม่ห้าม มึงแหลก อีมนุษย์ป้า จำไว้นะมึงอย่าเดินผ่านหน้าร้านกูแล้วกัน”

“ทำไม อียุ้ย มึงจะทำไมกู” ป้ามหาภัยสงสัย “กูก็จะเอาน้ำมันเครื่อง สาดใส่หน้ามึงนะซิอีโง่ อีมนุษย์ป้า อีล้าสมัย”

“ไปได้แล้ว ยุ้ย ยังจะไปต่อล้อต่อเถียงกับพวกบัวใต้น้ำอยู่อีก ต่อให้พูดยังไง พูดเท่าไหร่ มันก็ไม่เข้าใจหรอก ยิ่งกว่าสีซอให้ควายฟังซะอีก ไป เร็ว แดดเริ่มออกแล้ว วันนี้พี่อุตส่าห์ปิดร้านหนึ่งวัน เพื่อที่จะทำความสะอาดร้าน ขับไล่พวกเสนียดออกไป”

ยังไม่ทันที่นกจะพูดจบ ยัยป้ามหาภัยก็ร้อนตัวทันที รีบพูดสวนออกไปทันที

“แหมๆๆ ตั้งแต่พูดได้เนี่ย ปากดี ปากจัด ขึ้นมาเลยทีเดียวเลยนะมึง” นกกำมือแน่นทั้งสองมือ นับ 1-100 ในใจ

นกไม่สนใจเก็บอารมณ์ไว้ ถึงจะไม่ชอบยังไงก็ไม่อยากที่จะมีเรื่องกับคนจำพวกนี้ มันไม่คุ้มกับผลเสียที่จะตามมา พอถึงบ้านยุ้ยก็วางของลงบนโต๊ะและหาน้ำเย็นๆทาน นกเอาของจัดใส่ตู้แช่ไว้ก่อน กะว่าจะทำอาหารสำหรับขายพรุ่งนี้ตอนช่วงบ่าย และว่าช่วงสายๆจะออกไปทำความสะอาดร้านสักหน่อย หมดอารมณ์เลย

“หนูบอกพี่แล้ว ตบแม่งไปสักฉาดสองฉาด จะได้หายอารมณ์เสีย พี่ก็ไม่ให้หนูทำ”

ยุ้ยพูดอยู่คนเดียว นกเดินเข้าห้องหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาทันที ว่าจะตบะไม่แตกแล้วนะ แต่ก็ไม่ไหวจริงๆคราวนี้ พอได้ยินบ่อยๆเข้า จึงรับไม่ได้ ว่าจะไม่คิดแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ จริงๆพอจัดกระเป๋าเสร็จ ก็ลากกระเป๋าลงบ้านไปเลยทันที ยุ้ยงงมากจึงรีบตะโกนเรียก “พี่นก พี่นก อ้าว แล้วนั่นลากกระเป๋าจะไปไหนอีกหละ ไหนว่าจะทำ..” ไม่ทันแล้วนกหน้ามุ่ยไม่สนใครทั้งสิ้น

นกเดินลากกระเป๋าเข้าไปที่ร้านและบอกธวัช “พี่วัช หนูขอตัวกลับวังก่อนนะ คิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่”

“ดีๆ งั้นพี่ไปด้วย” ธวัชขอไปด้วย “ไม่ต้อง หนูขอกลับคนเดียว อยู่เฝ้าร้านไป ไม่ต้องตามไปนะ” นกไม่ให้ธวัชตามไป

ธวัชก็ไม่ได้สนใจอะไร จะถามว่า แล้วจะไปยังไง ก็ไม่ทันแล้ว เพราะลูกค้าเข้าร้านมาพอดี

***** ..... *****

กรรมของนกคงยังไม่หมด หลังจากที่ถึงวังในช่วง 10 โมง นกก็รีบวิ่งขึ้นห้องตัวเองทันที กระเป๋าเสื้อผ้าใบโตวางอยู่ที่หน้าประตูเรือนรับรองนั่นแหละ เดือดร้อนพวกนางกำนัลต้องลากขึ้นไปให้อีกแล้ว นกเครียดมากที่คนในชุมชนบางส่วนไม่ยอมรับ แอนตี้ ทำให้แม่สามีเป็นบ้าและทำให้คนเข้าใจผิดว่าเป็นเมียหลวงใจร้าย ไล่เมียน้อยอย่างงามตาออกจากบ้าน จึงทำให้เกิดอาการหลอนและเครียดจนถึงขีดสุด ทำให้เธอรับแรงกดดันนี้ไม่ไหวอีกแล้ว เมื่อรับไม่ได้จึงกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง

“ทำไม ทำไม ถึงไม่มีใครให้อภัยฉันเลย ทำไม ทำไม” กรี๊ด!! เสียงกรีดร้องดังสนั่น ก้องไปทั้งวัง จนทุกคนในนั้นกลัวมาก

แล้วก็สลบไปเลยทันที ทั้งๆที่ตนเองก็ตั้งครรภ์อยู่โดยไม่รู้ตัว นางกำนัลสนองพระโอษฐ์ทั้งสองสาว พิกุลและแขไข จึงรีบแจ้งเสด็จเจ้าฟ้าและหม่อมมณีกุล ทันที แล้วนำส่งโรงพยาบาลโดยเร่งด่วนในเที่ยงของวันนั้น โดยรถนำขบวนของวังบุษบง

xxxxx ===== xxxxx

บ่ายโมง รถนำขบวนของวังบุษบง เปิดหวอมาแต่ไกลเปิดทางมาตลอด นำนกมาถึงโรงพยาบาลในเครือของราชนิกูลหัสดี พระองค์เจ้า อดิเทพ หัสดี เสด็จลุง ของ หญิงยุ ลงมาสั่งการด้วยพระองค์เอง พร้อมกับคณะทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ได้รีบทำการรักษาอย่างเร่งด่วนทุกวิถีทาง ผ่านไป 3 ชั่วโมงยังไม่มีอะไรคืบหน้า

หญิงยุเมื่อรู้ข่าว จึงรีบโทรบอกให้เมืองรามมารับและพาเธอมาที่โรงพยาบาลอย่างรีบด่วน ไม่ถึงชั่วโมงหญิงยุก็มาถึง เมื่อมาถึงก็รีบมาที่หน้าห้องฉุกเฉินทันที เห็น 4 นางกำนัล คือ พิกุล แขไข เพทายและบุษบา กำลังยืนและเดินสวนสนามกันอยู่ที่หน้าห้อง

“ว่าไง พิกุล หญิงรันเป็นไงบ้าง ยังไม่ออกมาจากห้องนั้นอีกเหรอ” พิกุลส่ายหัว

“ยังเลยเพคะท่านหญิง หม่อมฉันกลัวเหลือเกิน ว่าองค์หญิงจะทรงเป็นอะไรขึ้นมาอีก”

“ทำไม มีอะไร ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น ก่อนเกิดเรื่องหญิงรันเป็นอะไร”

“หม่อมฉันก็ไม่ทราบที่มาที่ไปเพคะ องค์หญิงมาถึงก็วางกระเป๋าแล้วรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องบรรทม สักพักก็มีเสียงกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน ก้องดังไปทั้งวังเลย จากนั้นก็สลบและก็พาที่นี่หละเพคะ หม่อมฉัน รู้แค่นี้จริงๆ”

“โธ่เอ๊ย รัน ทำไมนะ แกอย่าเป็นอะไรนะเพื่อน”

หญิงยุยกมือพนมขอพรจากสรวงสวรรค์ เมืองรามวิ่งเข้ามา หลังจากหาที่จอดรถได้แล้ว

“เป็นไงบ้างหญิง นกเป็นไงบ้าง” เมืองรามเป็นห่วงนก เพราะฟังจากเสียงที่ได้ยินตอนที่เมียบอกให้มารับ มันไม่ดีเลย

“ไม่รู้ท่านลุง ยังไม่ออกมาเลย” สักพักไฟหน้าห้องฉุกเฉินดับลง ท่านลุงเดินออกมา พร้อมด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

“เสด็จลุงเพคะ หญิงรัน เป็นไงบ้าง” หญิงยุรีบยิงคำถามสำคัญ

“ยังตอบไม่ได้ในตอนนี้ แต่ยังมีเรื่องที่สำคัญอีกเรื่องที่ต้องบอกให้รู้”

พระองค์เจ้า อดิเทพ หยุดเดินและหันไปถามหญิงยุ “ทำไมไม่มีใครแจ้งลุงว่าหญิงรันตั้งครรภ์” ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกใจมากที่ได้ยินประโยคนั้น “ว่าไงเพคะ เสด็จลุง ช่วยทรงดำริใหม่อีกสักครั้งได้ไหมเพคะ ว่า..”

“หญิงรันตั้งครรถ์ได้ 3 เดือนแล้ว ทำไมไม่มีใครแจ้งให้ลุงทราบ ดีนะที่ลุงตรวจเจอเข้าพอดีไม่งั้นเราต้องเสียเด็กไปแล้ว นี่ถือว่าโชคดีนะที่เด็กไม่เป็นอะไร เพราะอายุครรภ์มากพอสมควร เอาหละตอนนี้ลุงยังตอบอะไรหญิงมากกว่านี้ไม่ได้ ขอดูผลพรุ่งนี้ก่อน ตอนนี้ยังห้ามเยี่ยมเข้าใจไหม จนกว่าลุงจะรู้ผลที่แน่นอนในคืนนี้ก่อน วันนี้กลับไปก่อนนะ มีอะไรแล้วลุงจะให้คนแจ้งไป ลุงขอตัวก่อน ตอนนี้คณะทีมแพทย์ที่เกี่ยวข้องรอลุงอยู่ ต้องรีบไปสรุปงานก่อน”

พูดจบ พระองค์เจ้า อดิเทพ หัสดี ก็รีบเดินจากไปทันที หญิงยุขาเริ่มหมดแรงจะล้มลง เมืองรามวิ่งเข้าประคองได้ทัน

“รามได้ยินไหม ได้ยินไหม หญิงรันท้อง ไอ้รันมันท้อง 3 เดือนแล้ว ทำไมหญิงถึงไม่ฉุกคิดถึงเรื่องนี้เลยนะ แล้วที่ผ่านมาที่หญิงสงสัยมันก็เป็นเรื่องจริงนะซิ 3 เดือน แล้วนี่ไอ้รันมันไม่รู้ตัวเองเลยเหรอว่ามันท้องหนะราม มันถึงได้ทำตัวแบบนั้น”

“เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้นะว่านกเค้าคิดอะไรอยู่ อาจจะรู้หรือไม่รู้ก็ได้ ทำใจเย็นๆก่อนนะ ผมว่า ตอนนี้เรากลับวังกันก่อนดีกว่า ไปพวกนั้นนะ กลับวังกันก่อน ไม่ได้ยินเหรอว่า ตอนนี้เขาห้ามเยี่ยมหนะ ไป มีอะไรเดี๋ยวฉันจะไปบอกเอง”

ทุกคนรับคำเมืองรามแล้วก็รีบเดินกลับไปที่รถนำขบวนที่จอดรออยู่หน้าโรงพยาบาล เมืองรามพาหญิงยุกลับวังหัสดีทันที ไม่กลับเข้าที่ทำงานแล้ว เพราะดูแล้วสภาพจิตใจคงไม่น่ารอด ถ้ากลับไปทำงาน ก็คงทำไม่ได้แน่

----- ^^^^^ -----

หลังจากที่ท่านลุงได้ตรวจอย่างละเอียดได้พบว่า นกตั้งครรภ์ได้ 3 เดือนแล้ว ยิ่งเพิ่มความเครียดในการรักษาเข้าไปอีก จ้าวลุงแจ้งเรื่องนี้ให้กับหญิงยุและท่านพ่อท่านแม่ของนกด้วยในเวลาต่อมา ทุกคนตกใจมากที่รู้ว่านกท้อง แล้วทำไมถึงไม่มีใครรู้ อาจเป็นเพราะท้องแรกและท้องสาวด้วย ท้องจึงไม่โตมาก จึงไม่มีใครสังเกตุ ทุกคนนึกว่านกอ้วนขึ้นหรืออวบขึ้นเท่านั้นเอง

เพราะช่วงหลังอาการอ๊วก อาการเวียนหัว เริ่มไม่มีแล้ว จึงไม่ได้เอ๊ะใจอะไร ขนาดเมนต์ไม่มาร่วมสองสามเดือน นกยังไม่ได้สนใจอะไรเลย แล้วนับประสาอะไรกับคนรอบข้างที่ไม่ใช่เจ้าตัวจะรู้ว่านกท้องหรือไม่ ถ้าไม่มาตรวจอย่างจริงจังแบบนี้

///// +++++ /////

ทางฟากธวัชยังไม่รู้เรื่องนี้ เพราะหญิงยุห้ามเมืองรามไว้ ไม่ให้แจ้งเรื่องนี้ให้ได้รับรู้ เอาไว้ให้ผลออกมาก่อนแล้วค่อยบอกทีเดียว เมืองรามก็ทำตาม ยุ้ยเมื่อเห็นว่านกไม่อยู่แล้วเพราะลากกระเป๋าออกไปอย่างนั้น จึงไม่ขนเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ออกไปจากห้อง ได้โอกาสขอนอนกอดผัวที่ห้องนี้ดังเดิมคนเดียวสบายใจไป อีกอย่างจะได้ทำรักได้สะดวกโยธินซะที เพราะตอนนี้ไม่มีใครเป็นก้างอีกแล้ว งามตาก็เลิกราไปแล้ว นกก็ไม่อยู่ อยู่ดีๆไม่รู้เป็นอะไร ถึงลากกระเป๋าใบโตออกไปอย่างนั้น เมื่อมีโอกาสยุ้ยจึงตักตวงเอาไว้เพียงคนเดียวสบายไป เหมือนส้มหล่นบุญหล่นทับยังไงยังงั้นเลยทีเดียว ยิ่งกว่าถูกล๊อตเตอรี่รางวัลที่ 1 เสียอีก

***** ฿฿฿฿฿ *****

สองวันผ่านไป เป็นวันพฤหัสบดีที่ 25 กุมภาพันธุ์ ตี 5 โดยประมาณ พอนกตื่นฟื้นมีสติขึ้นมา ก็พูดไม่ได้อีกครั้ง จึงทำให้เธอเครียดหนักมากกว่าเดิมอีก “น้ำ น้ำ ขอน้ำ หน่อย” พยาบาลที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ได้ยิน เพราะนั่งหันหลังให้อยู่ที่โซฟา กำลังนั่งดูคลิปเพลินๆ

“ทำไมถึงไม่มีใครได้ยินที่ฉันเรียกเลยหรือนี่” นกตัดสินใจตะโกนออกไป ก็เงียบ หันไปทางขวาเห็นมีพยาบาลนั่งหันหลังให้ ทำยังไงถึงจะให้พยาบาลรรู้ว่านกขอความช่วยเหลือ

นกหันไปเห็นแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง จึงค่อยๆเอื้อมมือไปเพื่อจะหยิบมาทานเอง แต่เนื่องด้วยพึ่งฟื้นจากการหลับมาถึง 2 วันเต็มๆ มือจึงยังไม่ค่อยมีแรง มือไปปัดถูกแก้วน้ำหล่นลงมาดังเพล้ง พยาบาลจึงได้หันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“องค์หญิงเพคะ ทรงต้องการอะไรทำไมถึงไม่เรียกหม่อมฉันหละเพคะ” นกมองไปที่พยาบาลแล้วพูดออกไป

พยาบาลไม่ได้ยินเพราะกำลังก้มเก็บเศษแก้วที่แตกอยู่ จากนั้นก็ลุกไปเลยเพื่อเอาเศษแก้วแตกไปทิ้ง แล้วเดินกลับมาใหม่

“ตกลงองค์หญิง ทรงต้องการอะไรเพคะ หม่อมฉันจะได้หามาให้ได้ถูกพระทัย”

พยาบาลสั่งเกตุเห็นว่า ปากนกขยับแต่ไม่มีเสียง เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จึงรีบโทรหา พระองค์เจ้า อดิเทพ ทันทีเพราะท่านสั่งเอาไว้ว่า ถ้าเกิดมีอาการแปลกๆให้รีบแจ้ง ไม่นาน พระองค์เจ้า อดิเทพ ก็มาถึง ท่านลองทำทุกวิธีลองสื่อสาร ลองพูดคุยกับนกตามปกติ สุดท้ายก็ไม่มีเสียงเหมือนเดิม นกเริ่มถอดใจและหมดกำลังใจทันที ที่จะกลับมาเป็นใบ้เหมือนเดิมอีกแน่แล้ว ทำไมช่างโชคร้ายอะไรอย่างนี้ เดือดร้อนเสด็จลุงที่ต้องค้นหาวิธีรักษาเพื่อให้นกกลับมาพูดให้ได้อีกจงได้

***** +++++ *****

เสด็จลุงแจ้งข่าวไปที่วังบุษบงและวังหัสดี เรื่องที่หญิงรันฟื้นแล้วแต่ไม่สามารถพูดได้ กลับมาเป็นใบ้ดังเดิมอีกครั้ง ทุกคนเสียใจมากที่นกทำไมถึงโชคร้ายแบบนี้ เมืองรามแจ้งข่าวนี้ให้ธวัชทราบทันทีโดยไม่รอช้า ทุกเรื่องทั้งเรื่องท้องและพูดไม่ได้ ทันทีที่ธวัชรู้ เขารีบบึ่งมาหาเมียที่โรงพยาบาลทันที นกดีใจมากที่เห็นหน้าธวัช นกร้องไห้ที่ไม่สามารถพูดและสื่อสารกับสามีได้ดังเดิมอีกแล้ว ธวัชลูบหัวนกและบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มๆสบายๆ แบบไม่เครียด เมื่อก่อนเคยพูดยังไงตอนนี้ก็จะเป็นอย่างนั้น

“ไม่เป็นไรนะ พี่รับได้ ถึงนกจะกลับมาพูดไม่ได้อีก พี่ก็ยังรักและอยากอยู่กับนกเหมือนเดิมนะ โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องของหนูเนี่ย พี่ดีใจมากๆที่สุดเลยนะ พี่ถามจริงๆ หนูไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าหนูท้อง อุ้มลูกของเราอยู่หนะ”

นกส่ายหัวและกอดธวัชอยู่ตลอดเวลา ร้องไห้น้ำตาซึมตลอด “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เอาเป็นว่า พี่จะไม่ถามอะไรอีกนะครับ” ธวัชจับตัวนกให้นอนลงเพื่อพักผ่อน “นอนพักผ่อน เพื่อตัวหนูและลูกในท้องนะ นี่ยา ทานซะ ยาบำรุงครรภ์ หมอฝากไว้ให้ทาน ต่อไปนี้น้องห้ามทำงานหนักอีกเข้าใจไหม” นกพยักหน้า มือทั้งสองจับมือธวัชไว้แน่นไม่ปล่อยเลยตลอดเวลาจนหลับไป

<<<<< ----- >>>>>

นกนอนพักรักษาตัวและดูอาการอยู่อีก 1 สัปดาห์ หลังจากฟื้นขึ้นมา จากนั้นเสด็จลุงก็อนุญาตให้กลับวังได้ เพราะอาการอื่นไม่มีอะไรอีกแล้ว นอกจากดูแลครรภ์ของตัวเองให้ดีเท่านั้นเอง

วันนี้เป็นวันพุธที่ 3 มีนาคม ก่อนที่ธวัชจะพานกกลับเข้าวังในช่วงเช้า ธวัชอยากให้นกมีกำลังใจในการต่อสู้ชีวิตมากขึ้น จึงบอกให้ลุงอาดช่วยพาไปที่อำเภอ นกดีใจมากที่ธวัชพาเธอมาจดทะเบียนสมรส เพื่อเป็นการตอกย้ำว่า ธวัชรักเธอจริงๆ ไม่คิดที่จะตีจากไปไหน นกรักธวัชมากขึ้นกว่าเดิมอีกมาโขเลย เพราะครั้งนี้เธอมีบัตรประจำตัวเหมือนคนทั่วไปแล้ว จึงสามารถทำอะไรก็ได้ หลังจากที่จดทะเบียนสมรสเสร็จ นกก็ได้บัตรประชาชนใหม่ทันที เป็น นางอรัญญิกา รุจิศม ไปแล้ว นกดีใจมาก

ธวัชพานกกลับมาถึงวังในช่วงเที่ยง เสด็จพ่อรอรับนกอยู่ที่ห้องรับแขกด้านล่าง พร้อมท่านแม่และเหล่าข้าราชบริพาน เสด็จเจ้าฟ้าขอให้นกอยู่ที่วังก่อนในช่วงที่ท้อง ไม่อยากให้กลับไปอยู่ที่บ้านของธวัช นกยิ้มและพยักหน้าให้ด้วยความเต็มใจ

“เป็นไงบ้างลูกหญิง มา มานั่งตรงนี้ก่อน ค่อยๆนะ ตอนนี้ห้ามเดินเร็วทำอะไรแผลงๆไม่ได้อีกแล้วนะ เข้าใจไหม”

“ค่ะท่านแม่” นกเอามือลูบท้อง “หญิงรู้ค่ะว่ามีอีกชีวิตอยู่ในท้องของหญิง เพราะฉะนั้นหญิงต้องระวังตัวให้มากขึ้น”

หม่อมมณีกุลดีใจยิ้มหน้าบานที่จะได้อุ้มหลานยายแล้วในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า จึงดูแลและประคบประหงบกันใหญ่เลย และตั้งแต่รู้ว่าลูกสาวท้องตั้งครรภ์ เสด็จเจ้าฟ้าไม่อยากให้ลูกไปลำบาก จึงขอร้องธวัช ธวัชก็ยินดี เพราะใจนั้นก็ไม่อยากให้นกลำบากเช่นกัน แต่เขาก็ไม่สามารถทิ้งยุ้ยไว้ที่บ้านตามลำพังได้ เมื่อเป็นดังนั้น ธวัชจึงขอความกรุณาจากเสด็จเจ้าฟ้า พ่อตาทันที

“เสด็จพ่อขอรับ กระผมขอความกรุณาให้เอายุ้ยมาอยู่ที่นี่อีกสักคนจะได้ไหมขอรับ ไม่อยากจะทิ้งให้อยู่ที่บ้านเพียงคนเดียวตามลำพัง เพราะยุ้ยเองก็ท้องเหมือนกัน ถ้ากระผมมาอยู่ทางนี้ แล้วทางโน้นใครจะดูแล กระผมคงจะทำเช่นนั้นกับยุ้ยไม่ได้”

“อย่างนั้นรึ เอาซิมาเลยตามสบาย ที่นี่กว้างขวางจะเอามาอยู่ ฉันไม่ว่า ดีซะอีก พวกนางกำนัลจะได้มีงานทำกันบ้าง ว่างกันเกิ้น”

เสด็จเจ้าฟ้าเหน็บพวกนางกำนัล จนนางกำนัลไม่กล้าสบตาเจ้านายเลย

“ไป รีบไปรับมาเลย จะขับไปเองหรือให้คนขับไปให้ก็ได้ ส่วนพวกเจ้าทั้ง 5 คนหนะ รีบไปจัดห้องเด็กไว้อีกห้องนึงเลย เอาห้องทางปีกซ้ายที่ติดกับห้องหญิงรันนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องเดินไกล ไปไป รีบไปจัดการเลย วันนี้ต้องเสร็จนะ”

“ขอบพระทัยเพคะเสด็จพ่อที่กรุณาหนูกับพี่วัช” นกกลับมาทำเหมือนเดิม คือเขียนใส่กระดานไวท์บอร์ด

เสด็จพ่อเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม ดีใจที่ได้เป็นเสด็จตาแล้ว นกหันหน้าหันหลัง บอกให้พิกุลเรียกคนขับรถส่วนตัวทันที

“ลุงอาดๆๆ” นกกวักมือเรียกคนขับรถส่วนตัว สะอาดรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าพนมมือรับคำสั่ง

“ทรงมีอะไรรับสั่งกระหม่อมขอรับ ฝ่าบาท” นกชี้ไปที่ธวัช และบอกให้พิกุลเตรียมตัวไปกับธวัช

“ลุงช่วยไปส่งพี่วัชที่บ้านและรอรับกลับมาด้วยเลยนะ จะให้ไปรับคนมาอยู่ที่นี่อีก 1 คน จะให้พิกุลไปช่วย ไป เดี๋ยวมันจะมืดค่ำซะก่อน นี่ก็บ่ายแล้ว รีบไป” สะอาด อ่านข้อความจนเข้าใจ พิกุลกับธวัชจึงรีบไปที่รถทันที

พอธวัชไป นกก็นั่งคิดและบ่นพึมพรำอยู่คนเดียวพร้อมกับเอามือลูบท้องตัวเองไปด้วย

“ลูกจ๋า ขอบใจที่มาเกิดมาอยู่ในท้องแม่นะลูก ดีนะที่พ่อของลูกฟื้นคืนชีพมาได้ทันเวลา ไม่งั้นหนูก็ต้องกลายเป็นเด็กที่กำพร้าพ่อแล้วรู้ไหม ขอให้หนูแข็งแรง และเป็นกำลังใจให้แม่ เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้นะลูกนะ แม่รักหนูนะครับ แล้วเจอกันอีก 6 เดือนข้างหน้านะเจ้าตัวเล็ก ไม่ว่าหนูจะเป็นหญิงหรือชาย แม่ก็รักหนูนะครับคนดี”

\\\\\ +++++ \\\\\

ไม่ถึงชั่วโมง รถพระที่นั่งก็มาถึงบ้านธวัช ธวัชเข้าไปสั่งงานลูกน้องทั้งสองคน เบื้องต้นว่าช่วงนี้ให้ดูแลร้านไปก่อนระยะหนึ่ง สัก 2-3 วัน เดี๋ยวจะกลับมาอธิบายทั้งหมดให้ฟัง จากนั้นก็รีบเดินเข้าบ้าน พาพิกุลและลุงอาดเข้าไปขนของ พอถึงบ้าน ยุ้ยก็งงว่าเกิดอะไรขึ้น ธวัชไม่มีเวลาอธิบาย “อย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้ได้ไหม พี่ให้ทำอะไรก็ไปทำ ไปเก็บเสื้อผ้าและข้าวของที่จำเป็น โดยเฉพาะยาบำรุงครรภ์ เร็ว พิกุลฉันฝากด้วย แล้วหนูก็ไปอาบน้ำแต่งตัวเลย พี่ขอตัวไปคุยกับพ่อก่อน”

พิกุลรีบเอาเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าตามที่ยุ้ยชี้บอกว่าเอาอะไรไปบ้างและรีบไปอาบน้ำ ธวัชเข้าไปคุยธุระกับพ่ออยู่พักใหญ่ก็เดินออกมา ธวัชยกมือไหว้พ่อ แล้วรีบโทรไปหางามตา ธวัชขอความช่วยเหลือจากงามตาให้มาอยู่ดูแลพ่อกับแม่ช่วงที่เขาไม่อยู่ งามตาก็ยินดีช่วย รีบจัดกระเป๋าเสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นแล้วมาหาธวัชที่บ้านทันที

ลุงอาดรีบยกกระเป๋าเดินทางใบโตของยุ้ยลงไปไว้ที่รถทันที เมื่อพิกุลจัดเสร็จ ส่วนยุ้ยก็รีบแต่งตัวแบบง่ายๆใส่ชุดคลุมท้องแล้วเดินลงบันไดตามพิกุลไป เดินสวนกับงามตาตรงหน้าร้านพอดี จึงสงสัยว่างามตาถือกระเป๋าเข้าบ้านธวัชทำไม

ธวัชใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการจัดการธุระที่นี่ “งาม พี่ฝากพ่อกับแม่พี่ด้วยนะ ขอเวลาสัก 1 สัปดาห์แล้วพี่จะกลับมาสะสางงานทางนี้อีกที พี่ไปหละ” พูดจบธวัชก็จูบหน้าผากงามตา เมื่อพูดฝากฝังทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อย ก็รีบเดินทางกลับวังทันที

>>>>> ***** <<<<<

พอยุ้ยมาถึงวัง ยุ้ยก็ต้องตกใจมากที่รู้ว่า นกก็ท้องเช่นเธอเหมือนกัน เพราะตอนนี้ท้องของนกโตและใหญ่ขึ้นมากจนเห็นได้ชัดเจนเลย พอๆกับเธอ ยุ้ยเอื้อมมือมาคลึงท้องนก และเอาหูลองอังท้อง ฟังเสียงข้างใน จนนกจั๊กกะจี้ ผลักหัวยุ้ยออก

“กี่เดือนแล้วพี่” ยุ้ยถามแบบยิ้มๆ “3 เดือน เห็นเสด็จลุงบอกมาอย่างนั้น”

“งั้นก็ไล่ๆกันกับหนูนะซิ แสดงว่าอนาคตไม่พี่กับหนู ไม่ใครก็ใครต้องคลอดก่อนแน่เลย เผลอๆจะพร้อมกันด้วยซ้ำไป”

พอได้ทานยาบำรุงครรภ์ไปไม่กี่วัน ร่างกายของนกจึงสมบูรณ์ขึ้น สภาพร่างกายเริ่มปรับสภาพได้ เข้าที่เข้าทางพร้อมที่จะเป็นคุณแม่แล้ว “นมของหนูเริ่มคัดแล้วพี่ แล้วของพี่หละเป็นไหม” ยุ้ยถามตามประสาคุณแม่มือใหม่

นกลองคลำเต้าตัวเอง “ก็รู้สึกเหมือนกันนะ ตะคริวก็เริ่มจะมีบ้างเป็นบ้างครั้งคราว แล้วแกหละเป็นไหม”

“เหมือนกันพี่ หนูก็เป็น คืนก่อนแทบตาย ดีนะที่ให้พี่วัชนวดทัน” ยุ้ยจึงเริ่มเข้าใจแล้วว่า ธวัชไปรับเธอมาที่นี่ทำไม

ขณะที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานออกรสออกชาด ธวัชเข้ามาขัดจังหวะพอดี ธวัชจ้องมองไปที่ทั้งสองเมียนั่นแหละ

“ยุ้ย พรุ่งนี้เตรียมตัวไปฝากท้องนะ ของนกพี่ฝากแล้วเมื่อเช้านี้ เอามันที่เดียวกันนี่แหละดูแลง่ายดี จะได้ไม่ต้องวิ่งหลายที่ คราวหน้ามีอะไรต้องบอกพี่รู้ไหม ทั้งสองคนเลย อะไรโตจนเป็นแม่คนแล้ว ไม่มีความรับผิดชอบเลยต้องให้บอกให้เตือนตลอด”

“พี่วัช” ทั้งสองเมียพูดพร้อมกัน แล้วเอามือชี้หน้าพร้อมกันอีก “อย่ามาหือกะหนูสองคนนะ เรื่องของผู้หญิง พี่ไม่เกี่ยว”

“จร้า..อะไรวะ พี่แค่พูดนิดเดียว นี่แท็กทีม เป็นพันธมิตรกันตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย ไปดีกว่า” ธวัชรีบหลบฉากทันที

ทั้งสองเมียหัวเราะมีความสุข ที่สามารถควบคุมสามีให้อยู่ในโอวาทได้ นกบอกให้นางกำนัลพายุ้ยขึ้นไปยังห้องส่วนตัวของยุ้ยทันที และตั้งแต่นั้นมายุ้ยก็ได้กลายเป็นนายหญิงคนใหม่ที่นี่อีกคนโดยปริยาย พร้อมกระนั้นนกจึงยกเพทายและบุษบาให้เป็นนางกำนัลประจำตัวของยุ้ยไปในบัดดล สองสาวไม่อยากเปลี่ยนนายเลย แต่ก็ต้องยอม ธวัชมีความสุขมากที่เห็นภาพแบบนี้

<<<<< ===== >>>>>

หลังจากที่ธวัช กลับมาอยู่ที่บ้านนี้อีกครั้ง เป็นการถาวร ก็ไปไปมามา ระหว่างบ้านตัวเองกับวังบุษบง จนเป็นความเคยชิน 1 เดือนที่ไปๆมาๆ จึงไม่รู้สึกว่าไกลกันอีกต่อไป วันไหนว่างหญิงยุก็เข้าไปหาเพื่อน ส่วนใหญ่ก็ จะเป็นเสาร์-อาทิตย์ เสียมากกว่า

+++++ ***** +++++

สุดท้ายความเหงา ก็ไม่เข้าใครออกใครอีกจนได้ 1 สัปดาห์ที่ธวัชอยู่ห้องเพียงคนเดียวตามลำพัง ขนาดมุทำงานแบบไม่ให้มีเวลาฟุ้งซ่านแล้วเชียวนะ ก็ไม่วายตบะแตกจนได้ วันนี้วันพุธที่ 10 มีนาคม ถ้าภาษาชาวบ้านเขาเรียกว่า มุดมุ้ง

ธวัช ตบะแตก มุดมุ้งเข้าไปปล้ำงามตาจนได้ เพราะความเหงาหรือจะเพราะอะไรก็ตาม งามตาไม่ได้ล๊อกห้อง เพราะคิดว่าไม่มีอะไร เพราะ 1 สัปดาห์ที่ผ่านมาเธอปลอดภัยดี

4 ทุ่ม งามตาปิดไฟนอนอย่างดีตามปกติ ธวัชเปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบๆในชุดเตรียมพร้อม ถึงห้องจะมืดแต่ไม่มาก พอมีช่องที่แสงจันทร์ส่องเข้ามาได้ สามารถเห็นภาพลางๆ ธวัชค่อยๆดึงผ้าห่มของงามตาออกจากล่างขึ้นบน จากนั้นค่อยๆถลกกระโปรงนอนของงามตาขึ้นอย่างช้าๆจนเห็นของสงวน

<เวลานอน งามตาจะไม่ใส่ชั้นในทุกชนิด เพราะอึดอัด ใส่มาทั้งวันแล้ว เวลานอนจึงถอดออกไม่ใส่> ธวัชบรรจงเอาปากดูดที่เนินถ้ำและใช้ลิ้นเปิดทางโผล่เข้าไปสำรวจก่อนเป็นอันดับแรกทันทีอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข งามตานึกว่าฝันไป เพราะความสุขและรสชาดแบบนี้ เธอไม่ได้พบและเจอมันมานานแล้ว พอได้สัมผัสอีกครั้ง เธอจึงเผลอตัวอ้าขาออกทันที ธวัชจึงดึงผ้าขาวม้าของตัวเองออก แล้วยัดตอปิโดของเขาใส่ถ้ำลึกลับของงามตาทันที แต่พอสักพักงามตาเริ่มรู้สึกตัวว่า มันไม่ใช่ความฝันแล้ว เพราะความรู้สึกนี้มันคือความจริง งามตาลืมตาขึ้นมาทันที และเห็นว่าธวัชกำลังทำรักให้เธออยู่ “พี่วัช” ธวัชเอาปากประกบปากงามตาไว้ทันที มือทั้งสองข้างก็เริ่มคลึงเต้าทั้งสองข้าง งามตาเก็บอารมณ์ไม่อยู่แล้วตอนนี้ เอาไงเอากัน ในเมื่อธวัชเริ่มก่อน งามตาจึงปล่อยอารมณ์เต็มที่ กลับตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายขย่มตอแทนบ้าง และมีกิจกรรมทำรักกันจนเสร็จกิจกามเลยทีเดียว

หลังจากเสร็จกิจ ธวัชก็ยอมรับและสัญญาว่าจะรับผิดชอบงามตากลับมาเป็นเมียอีกครั้ง งามตาไม่อยากเอาเปรียบธวัช เพราะรู้ดีว่า ที่ทำไป เพราะธวัชเหงา เมียทั้งสองคนก็ไม่อยู่ จึงมาลงกับเธอ แต่เธอก็เต็มใจให้ธวัชเอา เพื่อปลดปล่อย เพราะรักนั่นเอง

“อย่าฝืนเลยพี่ พี่ไม่ต้องมารับผิดชอบหนูหรอก หนูรู้ตัวดี ว่าที่พี่ทำไปเพราะอะไร”

ธวัชเอามือขึ้นมาปิดปากงามตา “ไม่เอาซิ อย่าพูดแบบนั้น พี่รักงามตานะ รักเหมือนนกกับยุ้ยนั่นแหละ จะหาว่าพี่เห็นแก่ตัวก็ได้ พี่ยอมรับว่าพี่ขาดงามไม่ได้ ไม่รู้ทำไม นะมาอยู่กับพี่นะ ยังไงตอนนี้งามก็ถือว่า เป็นเมียพี่แล้ว”

งามตาไม่รู้จะพูดยังไง ไม่อยากที่จะเชื่อคำหวานของชายคนนี้อีกเลย เดี๋ยวพอนกกับยุ้ยกลับมา เธอก็คงต้องเจ็บอีก จึงให้คำตอบแบบเลี่ยงธวัชไปก่อน เดี๋ยวจะไม่ได้นอนอีก ถ้าไม่มีคำตอบให้ งามตาทำได้แค่พยักหน้า รับคำไปก่อน ธวัชดีใจมากที่งามตายอมกลับมาอยู่เป็นเมียดังเดิม จึงรีบอุ้มงามตาทั้งๆที่เปลือยอยู่ กลับเข้าไปที่ห้องเดิมของเขาทันที

“พี่วัช ทำอะไร หนูยังโป๊ะยังเปลือยอยู่เลย เห็นไหม” ธวัชไม่สนใจ เพราะยังไงคืนนี้ก็คงจะไม่ได้ใส่อีกเช่นเคย

“จะไปใส่มันทำไมหละ เพราะเข้าห้องไป ก็ต้องถอดออกอยู่ดี ไม่ต้องส่งต้องใส่มันแล้ว ไปถึงจะได้พร้อมทำงานเลยไง”

“พี่วัช” ช้าไปแล้ว ธวัชใช้ความเร็วในการพาตัวออกมาจากห้องงามตามายังห้องตัวเองไวมากทั้งๆที่เปลือยอยู่

เมื่อมาถึงก็ไม่ได้นอนจริงๆ เมื่องามตายอมให้ธวัชล่วงเกิน ก็เพราะรักนั่นแหละ สุดท้ายคืนนั้นยันเช้างามตาไม่ได้นอนจริงๆ เพราะธวัชร่วมรักทั้งคืนจนหายอยากไปเลย และตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ธวัชกับงามตาก็นอนเอากันทุกคืน จนมีความสุขอิ่มเอมกันไป และธวัชก็ไม่ลืมที่จะให้งามตาทานยาคุม เพราะยังไม่อยากให้มีลูกคนที่สามโผล่มาในตอนนี้ แค่สองคนก็แย่แล้ว

>>>>> @@@@@ <<<<<

1 เดือนผ่านไป ก็หมดหวัง พระองค์เจ้า อดิเทพ ไม่สามารถทำให้นกหายกลับมาพูดได้ดังเดิม นกจึงต้องยอมรับโชคชะตานี้อีกครั้ง จนถึงทุกวันนี้นกก็ยังไม่สามารถที่จะพูดได้อีกเลยตั้งแต่วันนั้น นกจึงยอมทำใจ เพราะมีสามีคอยให้กำลังใจอยู่ข้างกายตลอดเวลา รวมถึงลูกน้อยที่กำลังจะโผล่ออกมาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้อีก

ยุ้ยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นิสัยก็เปลี่ยนไป ดีขึ้นเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ไม่ขี้วีนขี้โวยวายเหมือนแต่ก่อน เพราะนกคอยเข้ามาสั่งสอนอยู่เป็นประจำตลอดเวลา ธวัชสบายใจเมื่อเห็นยุ้ยกับนกเข้ากันได้ดี เขาจึงกลับมาอยู่บ้านตัวเองดังเดิม ปล่อยให้ยุ้ยอยู่กับนก และดูแลเรียนรู้ชีวิตซึ่งกันและกัน และให้ได้รู้ได้เห็นถึงชีวิตของคนชาววังว่า ที่จริงแล้ววันๆ เขาทำอะไรกันบ้าง

ยุ้ยเต็มใจที่จะเรียนรู้และปฏิบัติตาม เก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตให้กับตัวเองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเก็บได้ กับสังคมอีกแบบหนึ่งที่เธอแทบไม่เคยจะมีโอกาสได้สัมผัสง่ายๆ และนี่ถือว่าเป็นโชคดีของเธอที่ได้มีประสบการณ์ตรงเลยทีเดียว นี่แหละถือว่าเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตของยุ้ย ที่ได้มีโอกาสมาเรียนรู้และสัมผัสชีวิตแบบนี้ ชีวิตที่ใครๆอยากจะเป็นกัน ที่เขาเรียกว่า “ชาววัง”

xxxxx ===== xxxxx

เมื่อการรอคอยไม่เป็นผล 1 เดือนที่ผ่านมา นกไม่สามารถรักษาให้หายจนกลับมาพูดได้ดังเดิม เมื่อลองทุกวิถีทางแล้วไม่ได้ นกจึงได้ขอเสด็จพ่อและท่านแม่ กลับมาอยู่เป็นส่วนหนึ่งของสังคมสลัมสมดังเจตนาดังเดิม คราวนี้ทุกคนยอมรับและให้อภัยนกทันที เมื่อรู้ว่านกเป็นใบ้พูดไม่ได้อีกครั้ง เหมือนกับว่าพระเจ้าได้ลงโทษเธอแล้ว

ทุกคนจึงยอมให้อภัย คนที่เกลียดก็กลับมาดีดังเดิม นกกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมเหมือนก่อนที่จะพูดได้ มันแปลกตรงที่ว่า เธอรู้สึกว่า เธอมีความสุขมาก เมื่อได้มาอยู่แบบนี้ มากกว่าตอนอยู่ในวังอีก เธอได้เพทายกับบุษบามาเป็นพี่เลี้ยงเด็กเลี้ยงลูกให้เธอและได้ยายปลิกมาเป็นแม่ครัวช่วยเธอทำร้านอาหารขาย

พอนกและยุ้ยกลับมา งามตาได้โอกาสหนีธวัชกลับไปอยู่บ้านตัวเอง เพราะรู้ตัวดีว่าเธออยู่ในฐานะอะไร เรื่องนี้นกกับยุ้ยยังไม่รู้ เพราะ งามตาทำตัวตามปกติ ไม่แสดงออกเหมือนเมื่อก่อน อีกอย่าง งามตาขอธวัชเอาไว้

“ถ้ารักหนูจริง อย่าบอกเรื่องนี้กับทั้งสองคนอย่างเด็ดขาด ถ้าคิดถึงหนู อยากเอาหนู ไปหาหนูที่บ้าน หนูช่วยพี่ได้แค่นี้ ไปหละ”

%%%%% ----- %%%%%

หลังจากนอนคิดอยู่หลายวันหลายคืนจนคิดว่าดีที่สุดแล้ว รุ่งขึ้นวันศุกร์ที่ 9 เมษายน องค์หญิงรันกลับไปที่วังของตนเอง เพื่อไปขอสละฐานันดรศักดิ์ ไม่อยากเป็น พระองค์เจ้าหญิง อรัญญิกา บุษบง ผู้สูงศักดิ์อีกแล้ว ขอไปเป็น น้องนก นางสกุณา รุจิศม ภรรยา ที่เป็นชาวบ้านธรรมดาเหมือนคนทั่วไป ท่านพ่อท่านแม่ ไม่รู้จะทำยังไง ก็คงต้องยอมปล่อยลูกสาวของตัวเองไปตามทางของตัวเอง และไม่ห้ามที่จะเข้าออกวังได้ตามปกติ เช่นเดิม ขอแค่ให้มาเยี่ยมพ่อกับแม่บ้างเท่านั้นพอ ทั้งสองคน กราบขอบพระคุณในน้ำใจอันนี้ของท่านพ่อและท่านแม่มาก

เสด็จเจ้าฟ้า ขอไถ่โทษในความผิดที่เคยทำผิดกับธวัชไว้ โดยได้ให้ที่ดินแปลงหนึ่งประมาณ 200 ไร่ ที่เชียงรายไว้ให้ทำกินในอนาคตโดยห้ามปฏิเสธ และในที่สุดธวัชกับนก ก็ได้กลับไปอยู่ที่บ้านเดิมของเขาทั้งสอง ถึงจะเล็กแต่ก็มีความสุข และพยายามรักษาแม่ของธวัชให้หายให้ได้ ในเร็ววัน โดยที่มีงามตาเป็นคนพาไป อาการของแม่สะอิ้งก็ดีขึ้นเป็นลำดับจนเป็นที่น่าพอใจ

***** ..... *****

1 เดือนผ่านไป ธวัชไม่อยากที่จะหลบๆซ่อนๆอีกแล้ว ไม่อยากลักกินขโมยกินอีกต่อไปเรื่องงามตา จึงตัดสินใจบอกความจริงกับนกและยุ้ย แต่คนที่จะตัดสินใจได้ก็คือนกเพียงคนเดียว จึงหาวิธีบอกแบบนุ่มนวลละมุนละม่อม ไม่พูดออกมาตรงๆ

ธวัชได้ขอสิ่งหนึ่งจากนกเมียสุดที่รัก ในเช้าของวันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม ในห้องนอนต่อหน้ายุ้ยด้วย ด้วยความบริสุทธิ์ใจ “พี่ขอให้งามตามาอยู่รวมเป็นครอบครัวเดียวกับเราได้ไหม เพราะงามตาเป็นเด็กกำพร้าไม่มีใครดูแล ยายเธอได้มาเสียชีวิตลงไปแล้ว อย่างน้อยงามตาก็เป็นส่วนหนึ่งของพี่เช่นกัน ถึงแม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม ตอนเหงา ช่วงที่นกกับยุ้ยไม่อยู่ พี่ต้องขอโทษด้วยนะ ที่ได้เผลอใจทำเรื่องนี้ลงไป นะนก นะยุ้ย พี่ขอรับผิดกับเรื่องนี้ทุกประการ” นกเบือนหน้าหนีสะบัดมือธวัชทิ้งทันที

ยุ้ยก็เช่นกัน นกและยุ้ยไม่รู้จะพูดยังได้ดี ได้แต่เอามือลูบท้อง ทั้งสองคนลุกขึ้นพร้อมกัน แล้วเดินอุ้ยอ้ายอย่างช้าๆไปรวมกันที่ปลายเตียง ยืนพิงหน้าต่าง เอามือจับกัน ยุ้ยพยักหน้าให้กับนกเพราะถือว่าเป็นเมียเอก นกว่าไงเธอยอม เอาไงเอากัน นี่ก็ 6 เดือนเข้าไปแล้วกับอายุครรภ์ของทั้งสองเมีย จะคลอดตอนไหนก็ยังไม่รู้ได้ นกขอให้ยุ้ยส่งไวด์บอร์ดให้หน่อย แล้วเขียนบอก

“ได้ แต่มีข้อแม้นนะ ว่าไง งามตาจะยอมไหม เพราะตอนยุ้ย ยุ้ยยังยอมเลย ถ้างามตาอยากเข้ามาอยู่ด้วยกัน เป็นครอบครัวเดียวเหมือนยุ้ย ก็ต้องยอมรับเงื่อนไขได้ด้วยเหมือนกัน”

ธวัชโทรหางามตาทันที และบอกทุกอย่างทุกคำตามที่นกเขียนไว้ “ได้ งามตาตกลง” ธวัชบอกนกและยุ้ย นกจึงสะกิดให้ยุ้ยบอกธวัช “ถ้าอีงามมันยอมก็ไปพามันมาได้เลย” นกและยุ้ยคิดว่า คงอีกนาน เพราะจากบ้านงามตามานี่ อย่างน้อยก็ต้องอีก 10 นาที กว่ามันจะแต่งตัวและเดินมา แต่ทั้งสองคนคิดผิด เพราะธวัชได้โทรให้งามตามารออยู่ด้านนอกนานแล้ว

ธวัชลุกขึ้นจากที่นอนเดินเปิดประตูออกไป และจูงงามตาที่รออยู่ภายนอกเข้ามา ทั้งสองคนตกใจมากที่เห็นงามตาอยู่ที่นี่แล้ว แต่เมื่อลั่นวาจาออกไปแล้วก็ต้องให้โอกาส งามตานั่งลงแล้วกราบนกและยุ้ย ขอโทษในสิ่งที่ผ่านมา นกและยุ้ยให้อภัย เพราะเข้าใจว่า เพื่อคนที่เรารัก ทุกคนย่อมทำอะไรร้ายๆได้ทั้งนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอเอง

“เอาหละ ที่ผ่านมาอะไรที่เคยผิดใจกัน เคยไม่ยอมกัน ก็ขอให้มันจบซะทีนะ อยู่ด้วยกัน ต้องช่วยเหลือกัน ไม่มีการเอาเปรียบ ไม่มีการริษยา แก่งแย่งชิงดีกัน มีอะไรก็มานั่งปรึกษาหารือกัน พี่ขอแค่นี้แหละ แกทำได้ไหมงาม”

นกเขียนบอกอย่ายืดยาว งามตาพนมมือและพยักหน้า “หนูทำได้ค่ะพี่” นกลบข้อความเดิมทิ้งแล้วเขียนใหม่

“ตั้งแต่นี้ไป ก็ขอให้อยู่กันอย่างมีความสุข ห้ามทะเลาะเบาะแว้งกันอีก เข้าใจไหม ส่วนเรื่องการนอน ค่อยว่ากันอีกที”

และนกก็หันไปบอกกับธวัชทันทีกับเรื่องสำคัญ “หนูให้มี งามตา เป็นคนสุดท้ายเท่านั้น เข้าใจไหมพี่ คนอื่นห้าม” ธวัชยิ้มแหยๆ และก็รับปากทันที โดยไม่ต้องคิด “จร้าแม่ ผัวรับทราบ ไม่มีแล้ว พอแล้ว จริงๆ” นกหยิบกรรไกร ขึ้นมาแล้วชี้ไปที่หน้า

งามตายอมทุกอย่าง โดยทำตามที่นกขอทั้งหมดทุกอย่างโดยดี เพื่อได้อยู่กับคนที่เธอรัก เธอยินดี เพราะไม่อยากอยู่ห่างจากธวัชอีกแล้ว ธวัชขอบใจนกและยุ้ยมากที่ยอมให้โอกาสงามตามาอยู่ร่วมชายคาด้วยอีกครั้ง

สำหรับนก นอกจากที่งามตาจะยกมือไหว้แล้ว ยังคงก้มลงกราบที่เท้าอีกด้วย เพราะถ้านกไม่อนุญาต ธวัชคงจะไม่สามารถให้เธออยู่ที่นี่ได้แน่ เพราะสิทธิ์ขาดทุกอย่างในบ้านธวัชได้ยกให้นกจนหมดแล้ว แต่ถ้างานข้างนอก นกไม่มีสิทธิ์

“1 เดือน” นกใช้เงื่อนไขเดิมเหมือนที่เคยให้โอกาสยุ้ย “อะไรคะพี่ 1 เดือน” งามตางง

ยุ้ยอธิบายแทน เพราะนกได้บอกหน้าที่และงาน ที่งามตาต้องทำไว้กับยุ้ยเรียบร้อยหมดแล้ว

“ซักผ้า ถูบ้าน ล้างจาน เป็นแจ๋วรับใช้ทุกคนในบ้าน ถ้าทำไม่ได้ ก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ จะหาว่าฉัน 2 คนใจร้ายใจดำก็ยอม ว่าไง”

“ได้ค่ะพี่ หนูทำได้ เรื่องแค่นี้สบายมาก แล้วนอกจากเรื่องพวกนี้หละพี่มีอีกไหม ที่จะให้หนูทำ”

“ถ้าเสร็จจากงานบ้านแล้วก็ออกไปช่วยกันขายของที่ร้าน ว่าไง หนักไปไหม”

“ได้ยุ้ย ฉันทำได้ แค่นี้ใช่ไหม” นกพยักหน้ารับทราบ

เมื่อข้อตกลงและเงื่อนไขเป็นไปได้ด้วยดี ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตัวเองได้เลย โดยไม่ต้องให้บอก

xxxxx ===== xxxxx

1 เดือน ผ่านไปงามตาแสดงให้นกและทุกคนเห็นว่าเธอทำได้ นกเลยยอมให้อภัยและมาทำข้อตกลงระหว่าง 3 เมียทันทีในคืนวันหนึ่ง คือวันพฤหัสบดีที่ 10 มิถุนายน นกคือเมียใหญ่ = เมียคนโต ยุ้ยคือเมียกลาง = เมียรอง และ งามตาเด็กสุด คือเมียสุดท้อง = เมียเล็ก โดยเมียน้อยทั้ง 2 คนต้องเชื่อฟังนกที่เป็นเมียเอก ทั้ง ยุ้ยและงามตา ตกลงยอมทำตามกฏและกติกา โดยไม่มีข้อโต้แยงใดๆ ธวัชดีใจมากที่ครอบครัวอยู่กันเป็นสุขและร่มเย็นสักที สรุปทั้งสองเมียอุ้มท้องมาได้ก็ 7 เดือน ใกล้คลอดแล้ว

>>>>> ##### <<<<<

อีก 1 เดือนผ่านไป ถ้านับรวมก็ 8 เดือนแล้ว กิจการขายข้าวแกงของนกไปได้ดี เพราะมีแม่ครัวเอกตั้ง สองคน คือ นกกับยายปลิก หลังจากที่ นกและยุ้ย อุ้มท้องอุ้ยอ้ายไปขายของทุกวัน จึงทำคนในสลัมต่างก็ลุ้นว่าใครน้อจะคลอดก่อนกัน

<<<<< $$$$$ >>>>>

นกอนุญาตให้ธวัชมีเมียได้แค่ 3 คน เท่านั้น ส่วนคนที่ 4 ที่ว่าเป็นผีวิญญาณเร่ร่อนนั้น เธอรับไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้ก็มองไม่เห็นและติดต่อกันไม่ได้แล้ว ก็ควรจะตัดใจซะ ไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เธอแทนแล้วกัน

ธวัชไปยังบ้านของพลอยตามที่พลอยเคยบอกและพาไปตอนที่เป็นวิญญาณเร่ร่อน ก็พบว่ามีอยู่จริง บ้านของพลอยเป็นบ้านคนจน ไม่ร่ำรวย เป็นคนหาเช้ากินค่ำ ธวัชเข้าไปสวัสดีทำความรู้จักและพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ และให้เงินไว้จำนวนหนึ่ง เพื่อช่วยเหลือคนที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ตอนที่อยู่ในโลกของวิญญาณ จากนั้นธวัชก็ทำบุญและอุทิศส่วนกุศลให้กับพลอยเป็นประจำไม่เคยขาดทุกครั้ง ธวัชขอรูปพลอยจากพ่อและแม่มาไว้ที่บ้าน 1 บาน เพื่อให้ทุกคนได้เห็นว่าพลอยมีหน้าตาเป็นเช่นไร นกให้ได้แค่นี้ นี่แหละ บ้านของเรา ธวัชบอกกับบรรดาเมียๆทั้งสามคนว่า ไม่ต้องการอะไรมาก ขอแค่นี้แหละ ก็มีความสุขแล้ว

>>>>> ##### <<<<<

และแล้ววันที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง วันที่นกและยุ้ยคลอดลูกออกมาได้เสียที นกคลอดก่อนในวันอาทิตย์ที่ 8 สิงหาคม ช่วงเช้าประมาณ 08.08 น. นกให้ลูกชายกับธวัชเป็นคนแรก และถัดมาอีก 15 วัน ไม่ขาดไม่เกิน ยุ้ยก็ได้คลอดลูกชายคนที่สองตามมาให้ธวัชอีกคน ในวันจันทร์ที่ 23 สิงหาคม ช่วงบ่ายประมาณ 15.55 น.

ทุกคนดีใจมากที่ธวัชได้ลูกชายเลย 2 คนแรก ที่ห่างกันเพียง 15 วันเท่านั้น และของขวัญที่ล้ำค่าอีกอย่างในวันนี้ที่ทุกคนจะลืมไม่ได้เลย ก็คือ วันที่สะอิ้งหายจากอาการเป็นบ้า กลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติเสียที ต้อนรับหลานที่เกิดมาในวันนี้เลยทีเดียว

ทุกคนมาชุมนุมกันที่วังบุษบง ยุ้ยไม่ลืมที่จะเชิญพ่อและแม่ของตนเองมางานนี้ด้วย แต้มกับพริ้มเพรา รีบบินตรงจากกระบี่ มาร่วมงานนี้อย่างไว โดยไม่รีรอ เมืองราม หญิงยุ ริชาร์ด พิมพ์ ชาญชัย ทด สะอิ้ง จ้อยและเอี้ยง ทุกคนต่างมีความสุขมาก นี่แหละคือชีวิตที่เติมเต็มไม่ต้องการอะไรมากไปกว่า คำว่า บ้านของเรา บ้านที่มีแต่ความสุขและรอยยิ้มมาให้เสมอ มีแต่ความสุข

เด็กแต่ละคน ได้ของขวัญ การรับขวัญที่แตกต่างกันไป แล้วแต่ตายายจะให้กัน แต่ทั้ง 4 คน ก็ไม่คิดที่จะน้อยหน้ากันสักเท่าใด ทางเสด็จเจ้าฟ้ากับหม่อมมณีกุล ให้ของรับขวัญหลายชายตัวเองไปแล้ว ก็ไม่ลืมที่จะให้ของรับขวัญลูกชายของยุ้ยเช่นกัน ส่วนทางแต้มกับพริ้มเพราก็เหมือนกัน ให้ของรับขวัญหลานชายคนแรกของตัวเองไปแล้ว ก็ไม่ลืมที่จะให้ของรับขวัญลูกชายของนกเช่นกัน ว่าง่ายๆ คือไม่ยอมให้เสียหน้า เสียชื่อนายหัวแต้มคนดัง เจ้าของสวนยางแห่งกระบี่ว่างั้น 5555+

“ผมขอขอบคุณคุณพ่อ ทั้ง 2 และคุณแม่ทั้ง 2 มากๆเลยนะครับที่เอ็นดูและห่วงใยลูกชายของผมทั้ง 2 คน ผมขอให้คำสัญญากับทุกคนที่อยู่ในที่นี้เลยนะครับว่า จะประคับประคองครอบครัวนี้ให้ดีแบบนี้ตลอดไปเพราะนี่คือบ้านของเรา บ้านแห่งความสุข”

>>>>> @@@@@ <<<<<

< มั่นคง - วิษณุ เทศขยัน > https://youtu.be/_IqHDr2K6kM

1 ปีต่อมา นกมีลูกชายคนที่ 2 ให้กับธวัช ตามมาติดๆงามตา มีลูกสาวให้ธวัชคนแรก ห่างกันไม่ถึง 6 เดือน (พลอยจุติมาเกิดในท้องของงามตา เพราะธวัชจำหน้าของพลอยตอนเด็กๆได้ ตอนที่ไปช่วยพลอยตามหาครอบครัว สงสัยพลอยคงจะอธิษฐานขอตามธวัชไปทุกหนแห่ง จึงได้มีโอกาสมาเกิดเป็นลูกของธวัชตามคำอธิษฐาน) และยุ้ยก็มีลูกสาวที่น่ารักคนที่ 2 ซึ่งกำลังใกล้คลอดอยู่ในท้องอัตราซาวมาแล้วเรียบร้อย นกพาลูกชายของเธอทั้ง 2 คน ลูกสาวของงามตา และลูกชายคนโตของยุ้ย ไปเยี่ยมเสด็จพ่อและท่านแม่ที่วัง ท่านทั้งสอง มีความสุขมากที่ได้หลานถึงห้าคน

เสด็จฯ ได้รับลูกของงามตาและยุ้ย เป็นหลานบุญธรรมด้วย และได้มอบฐานันดรศักดิ์ เพื่อเป็นการตอบแทนคุณความดีของธวัชที่มีต่อองค์หญิงลูกสาวของท่านในอดีต ถึงแม้ว่า องค์หญิงจะยอมถอดยศและฐานันดรศักดิ์เป็น สามัญชนไปแล้วก็ตาม แต่เสด็จเจ้าฟ้าก็อยากที่มอบให้ จึง พระราชทานฐานันดรศักดิ์ให้กับลูกๆของธวัชทุกคนเป็น หม่อมราชวงค์ (ม.ร.ว.)

ลดชั้นยศลงมา 2 ขั้นจากแม่ ซึ่งเดิมเป็นถึงพระองค์เจ้า และนอกจากนั้นยังไม่พอ ยังพระราชทานนามสกุลต่อท้ายให้กับธวัชอีก เป็น รุจิศม ณ.บุษบง สืบเชื้อสาย ราชนิกูล บุษบงสืบไป โดยใครที่เห็นนามสกุลนี้ต่อท้าย จะรู้เลยว่า ครอบครัวนี้สืบเชื้อสายมาจากราชนิกูลใด มีสิทธิ์และเทียบเท่ากับราชนิกูลบุษบงโดยตรง สามารถมีสิทธิ์และมีเสียงเหมือนราชนิกูลอื่นๆด้วย

ที่เสด็จเจ้าฟ้าทรงทำเช่นนี้ก็เพราะ อยากให้เชื้อสายบุษบงของท่านยังคงอยู่และมีผู้สืบเชื้อสายต่อไปอีกยาวนาน ไม่อยากให้จบลงเพียงเท่านี้ เพราะท่านไม่มีบุตรชายที่จะสืบเชื้อสาย มีแต่ธิดาคือ พระองค์เจ้าหญิง อรัญญิกา บุษบง เพียงพระองค์เดียวเท่านั้น เมื่อหมดจาก หญิงรันแล้วก็ไม่มีใคร ที่จะสืบสันติวงศ์ต่ออีกได้เลย จะหวังจากบุษบงคนอื่น ท่านก็ไม่สนิทใจ เพราะไม่ใช่ทายาทที่สืบเชื้อสายโดยตรงจากท่าน อย่างน้อย หญิงรันก็มีเชื้อสายสืบสันติวงค์ต่อให้ท่านอีกถึง 2 คนเลยทีเดียว

ซึ่งต่างจากหญิงยุที่หลังจากยอมถอดพระยศและฐานันดรศักดิ์เป็น สามัญชนแล้วนั้น ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเหมือนนก เพราะ เสด็จพ่อและเสด็จแม่ ทรงไม่พอพระทัยที่ลูกสาวทำเช่นนี้ แอบไม่มีความสัมพนธุ์กับสามัญชน ทั้งๆที่เสด็จพ่อและเสด็จแม่ได้หาคู่ครองไว้ให้แล้ว แต่เมื่อลูกสาวไม่รักดี ก็ต้องยอมปล่อยไป หญิงยุยืดอกรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเธอถือว่า ความรักบังคับกันไม่ได้ ยศถาบรรดาศักดิ์มันก็เท่านั้น เป็นคนธรรมดาสามัญ สบายกว่าจ้าวเยอะ หญิงยุจึงเป็นแค่เพียงหญิงสาวสามัญชนเหมือนคนทั่วๆไป ที่มีความสุขและไม่ต้องคอยปั้นหน้าในสังคมโดยมีอะไรมาครอบคลุมหัวไว้คล้ายหัวโขนอีก

!!!!! &&&&& !!!!!

พระองค์เจ้าหญิง อรัญญิกา บุษบง หลังจาก ถอดพระยศและฐานันดรศักดิ์แล้ว จึงเป็นเพียง นางสาว อรัญญิกา บุษบง และจากนั้นไม่กี่นาทีก็ขอเปลี่ยนชื่อ และนามสกุล เป็น นางสกุณา รุจิศม ณ.บุษบง ทันที โดยไม่รอช้า

ส่วน หม่อมเจ้าหญิง วรุณยุภา หัสดี หลังจากที่ทรงดื้อแพ่ง ดันทุรังมานาน หลังจากตัดใจยอม ถอดพระยศและฐานันดรศักดิ์แล้วนั้น จึงเป็นเพียง นางสาว วรุณยุภา หัสดี และเธอก็ทำเหมือนนกเช่นกัน คือ ยอมเปลี่ยนนามสกุลไปใช่นามสกุลสามี เป็น นางวรุณยุภา วรรณวัฒน์ เมื่อทำใจได้แล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีคำว่าหญิงยุและหญิงรันอีกแล้ว จะมีแต่ นกและยุ เท่านั้นตลอดไป

<<<<< $$$$$ >>>>>

วรุณยุภา เมื่อถึงเวลาได้ Clear ปัญหาต่างๆกับทางครอบครัวได้จนเสร็จหมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็ได้มาร่อนการ์ดแต่งงานให้เป็นเรื่องเป็นราวถูกต้องเสียที หลังจากที่อยู่กินกันมานาน 2 ปีแล้ว มากับ นายตำรวจหนุ่ม เมืองรามนั่นแหละ เมืองรามได้เป็นพันตรีแล้วนะ ชาญชัยก็เช่นกัน สองคนนี้มีผลงานดีควบคู่กันมาตลอด ทางผู้ใหญ่เล็งเห็นแล้วเหมาะสม จึงได้มอบรางวัลให้

ส่วนพิมพ์หลังจากที่ช่วยองค์หญิงได้แล้วนั้น ก็ยุ่งกับการทำภาระกิจต่างๆทั้งส่วนตัวและราชการ ก็ได้หายหน้าไปจากชีวิตทุกคนพักใหญ่ กลับมาคราวนี้ ก็มาพร้อมกับยศร้อยโท สมใจสักที ควงคู่มากับแฟนหนุ่มนักนักธุรกิจ ไม่ใช่ใครที่ไหนก็ ริชาร์ดนั่นเอง ที่สามารถพิชิตใจครอบครัวของตำรวจสาวนางนี้ได้จนสำเร็จ 1 ปีที่ผ่านมาสามารถสร้างบ้านที่อยู่ใหม่ให้พ่อตา แม่ยาย ได้สำเร็จสมความตั้งใจ และกว่าจะหาเวลาว่างเพื่อจัดพิธีมงคลสมรสให้กับเมียได้นั้น จนลูกที่อยู่ในท้องของพิมพ์ โตจวนจะคลอดได้แล้วมั้ง 5555+ บ้านของทุกคนมีความสุขกันคนละแบบ นกไม่ลืมที่จะพาเด็กๆไปหาคุณตาคุณยายเสมอในทุกสัปดาห์

>>>>> ##### <<<<<

ความรักและความผูกพันของคนทั้งสี่คนนั้น ก็ยังคงมีต่อไปไม่มีการจืดจางและเปลี่ยนแปลงไป ธวัชก็ยังคงเป็นเจ้าชายยาจกของคนจนแถวสลัมต่อไป ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง ธวัชไม่แตะต้องเงินของนกเลยแม้แต่บาทเดียว ให้ลูกหมด และก่อนนอน เขาก็เล่านิทานให้ลูกทั้งห้าของเขาฟังทุกวันๆ โดยตั้งชื่อนิทานว่า “ องค์หญิงใบ้กับเจ้าชายยาจก ”

ส่วนงามตาหลังจากที่ได้เป็นแม่คนแล้ว นิสัยก็เปลี่ยนไป ใจเย็นลงมีลูกสาวที่น่ารักเพียง 1 คน ถึงแม้จะเรียนจบแค่ ปวช.3 แต่เธอก็ตั้งใจทำงาน ไม่ทำตัวให้เปล่าประโยชน์เหมือนที่ผ่านมา ยุ้ยเปลี่ยนนิสัยจากคนนิสัยไม่ดี เห็นแก่ตัวเป็นคนดี มีเหตุผลไม่เหวี่ยงไม่วีน เป็นแม่ที่ดีของลูก เมียที่ดี น้องสาวที่ดีของนก และ พี่สาวที่ดีของงามตา

ร้านซ่อมรถธวัช ซึ่งมียุ้ยเป็นเจ้าของนั้น ก็ได้ถูกปรับปรุงเปลี่ยนไปให้ใหญ่และดีขึ้นกว่าเดิม เพราะยุ้ยตัดสินใจขอซื้อเป็นของตนเองไม่เช่าอีกแล้วจากเจ้าของเดิมเลยทีเดียว เจ้าของก็ตัดใจขายเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีของธวัชที่มาช้านานในอดีต ที่ยุ้ยทำเช่นนั้นก็เพราะอยากจะเอาให้ไว้ให้เป็นอนุสรณ์ความรักของเธอกับธวัชและเป็นสมบัติให้กับลูกๆในอนาคต แต่ยังคงราคาเดิมไม่คิดแพง ทำให้มีลูกค้ามาใช้บริการมากขึ้น และธวัชก็ไม่ลืมที่จะเอาตู้รับบริจาคมาตั้งไว้เหมือนเดิมดังก่อน

ร้านข้าวแกงของนกและงามตาก็เช่นกัน ยังคงราคาเดิมและบริการเหมือนเดิมทุกประการ เพราะตั้งมีเด็กๆมาช่วย ยิ่งทำให้ร้านมีสีสันมากขึ้น ยายปลิกมีความสุขที่ได้ทำอาหารฝีมือชาววังให้กับชาวสลัมทาน และมีคนรับช่วงสูตรลับอาหารชาววังต่อจากเธอสักที ไม่ใช่ใคร นั่นก็คือนกนั่นเอง และเพื่อเป็นการตอบแทนคุณความดีของยายปลิก นกจึงขอเปลี่ยนชื่อร้าน จากเดิมที่ชื่อ ข้างแกงคนจน เป็น “ข้าวแกงชาววัง” ทุกคนแถวนั้น ก็ยอมรับ เข้าใจว่าถึงจะเปลี่ยนชื่อยังไง ก็ยังคงราคาเดิม ไม่ว่ากัน

***** ฿฿฿฿฿ *****

เมื่อครอบครัวของธวัชมีคนมากขึ้น บ้านหลังเดิมคงจะไม่พอสำหรับครอบครัวของเขาเสียแล้ว เล็กเกินไปโดยถนัดตา เพราะเมีย 3 ลูก 5 ไหนจะบ่าวไพร่ที่นกหอบเอามาอยู่อีก ถึงจะทำห้องเพิ่มแล้วก็ตาม แต่มันคงยังไม่พอสำหรับบ้านเล็กๆหลังนี้ ทดจึงบอกกับธวัช ว่าถึงเวลาอันสมควรแล้วที่ต้องแยกบ้านออกไป เพื่อมีชีวิตใหม่ต่างหากตามทางของธวัชเสียที เพราะมีคนมากขึ้นค่อนข้างเยอะ

“วัชเอ๊ย พ่อว่าบ้านหลังนี้ มันคงจะเล็กเกินไปสำหรับเอ็งแล้วหละ มันถึงเวลาแล้วที่เอ็งและครอบครัวต้องแยกตัวออกไป เพื่อที่จะสร้างรังใหม่กันเสียที” ทดมองดูบรรดาเมียๆและหลานๆที่ กำลังเจริญเติบโตขึ้นเรื่อยๆทุกวัน ทุกคืน

“ใช่ แม่เห็นด้วยนะวัช สำหรับบ้านหลังนี้ แกอยากจะกลับมาเยี่ยม มาหาเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะยังไงมันก็คือสมบัติของเจ้า แม่ไม่อยากให้หลานๆมันมาอุดอู้และแออัดยัดเยียดกันแบบนี้ ถึงเราจะพยายามกั้นห้อง จัดตรงนั้น เพิ่มตรงนี้แล้วก็ตาม แต่เนื้อที่ของเรามันจำกัด คงไม่สามารถที่จะต่อเติมหรือเพิ่มอะไรได้อีกแล้วหละ เชื่อพ่อกับแม่นะลูก หาที่อยู่ใหม่ได้แล้ว แม่ไม่ได้ขับไล่ไสส่งพวกแกนะ แต่พ่อกับแม่อยากให้พวกแกอยู่กันสบายๆกับเขาบ้าง”

“ดูซิ ไหนจะพวกบ่าวไพร่ ที่อุตส่าห์มาช่วยกันทำมาหากิน มันหลายชีวิตนะลูก ลองคิดดูดีๆ” ทดกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ให้ธวัชคิด

ธวัชหันกลับไปมองดูคนที่นั่งอยู่ข้างหลัง ซึ่งหลายชีวิตนั้นได้ฝากชีวิตไว้กับการตัดสินใจของธวัชเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะนก ยุ้ย งามตา ลูกๆทั้ง 5 คน ยายปลิก พิกุล แขไข เพทาย บุษบา จ้อยและเอี้ยง ทุกคนล้วนมีชีวิตที่อดทนและฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันทั้งสิ้น ธวัชพยักหน้ารับคำพ่อและแม่

“ครับพ่อ แม่ ผมจะยอมออกไปสร้างบ้านหลังใหม่ เพื่อทุกคน เพื่อชีวิตของทุกคนที่ร่วมฝ่าฟันมาด้วยกันกับวัช ให้ดีขึ้น”

ทุกคนเฮออกมาพร้อมกันเลยทีเดียว และหลังจากนั้นไม่กี่วัน ธวัชได้ไปขอความช่วยเหลือจากริชาร์ดให้ช่วยออกแบบบ้านหลังใหม่ที่จะสร้าง บนที่ดินผืนใหม่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เดิมนั้นเท่าใดนัก ธวัชถูกใจที่ดินผืนหนึ่งในเมืองนนท์ ซึ่งดูแล้วชอบมาก ติดแม่น้ำ เป็นสวนเดิมที่เจ้าของเขาทิ้งร้างเอาไว้นานแล้ว มีเนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ ธวัชจึงไปติดต่อขอซื้อ เจ้าของยินดีขายให้ เพราะรู้ว่าธวัชเป็นใคร มีความสำคัญเช่นไรกับคนในชุมชนนี้ เขาขายให้ธวัชในราคาที่ไม่แพงถูกแสนถูก ดีกว่าทิ้งไว้ให้มันรกร้างไว้เปล่าๆ ในราคาตารางวาละ 30,000 บาท ธวัชดีใจมากที่สามารถหารังใหม่ให้ครอบครัวได้สมใจเสียที อย่างน้อยงามตาก็ชอบเพราะผูกพันกับน้ำมาตลอด ส่วนยุ้ยกับนก ก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะเชื่อใจและฝากชีวิตทุกอย่างไว้กับสามีคนนี้หมดแล้ว

%%%%% ----- %%%%%

ส่วนที่ดินที่เชียงราย ที่พ่อตาให้มานั้น ธวัชเก็บเอาไว้ให้ลูกๆเพื่อแบ่งกันทำมาหากินในอนาคต นกก็เห็นด้วย เพราะมันเป็นสิทธิ์ของธวัช เมื่อพวกเขาเติบใหญ่ขึ้น ช่วงระหว่างสร้างบ้านใหม่รอการขยายรังนี้ ธวัชให้ยุ้ยกับงามตาไปอยู่ที่บ้านเดิมของงามตาก่อน โดยให้เพทายและบุษบา ตามไปเป็นพี่เลี้ยงดูแลเด็กๆ นกให้เพทายเป็นพี่เลี้ยงลูกของยุ้ย ส่วนงามตา นกยกบุษบาให้

----- ^^^^^ -----

เนื่องจากเพทายและบุษบา ทำงานอยู่กับนกมานานนับถึงวันนี้ก็ 2 ปีเข้าไปแล้ว ทั้งสองสาวถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอกันกับสองหนุ่มจ้อยเอี้ยงสักเท่าใด แต่ก็พูดคุยกันบ้างเมื่อมีโอกาส แต่ทั้งสองหนุ่มตกหลุมรักชอบสองสาวโดยปริยาย คิดว่าเมื่อถึงเวลาอันสมควรแล้ว จึงอยากที่จะมีครอบครัวกับเขาบ้าง จ้อยและเอี้ยงจึงใจดีสู้เสือ มาขอเพทายและบุษบากับนกทันทีในเย็นวันหนึ่ง วันนี้เป็นวันหยุดของเขาทั้งสอง จ้อยกับเอี้ยง <คือตั้งแต่ทำร้านใหม่ ยุ้ยขยายร้านจึงรับลูกจ้างเพิ่มมาอีก 2-3 คน จ้อยกับเอี้ยง จึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้างานกันแล้วโดยปริยาย จึงมีวันหยุดกับเขาบ้าง>

“มีอะไรกันเหรอพี่” นกชูไวท์บอร์ดขึ้นขณะที่กำลังเลี้ยง 2 หน่ออยู่เพลินๆ

“คือ พี่กับเอี้ยง อยากแต่งงานมีครอบครัวแล้วหนะจร้า” จ้อย ไม่รู้จะเริ่มยังไง

นกพอจะรู้มาบ้างเรื่องนี้ แต่ทำเฉยๆเพราะไม่อยากที่จะเข้าไปวุ่ยวายกับชีวิตใคร จึงอยากจะดูว่าสองหนุ่มจะจัดการยังไงกับชีวิตตนเอง “มีอะไรก็พูดมา อย่าอ้อมค้อม หนูยังมีงานอีกเยอะ มานี่ลูกอย่าซน” จ้อยมองหน้าเอี้ยง เอี้ยงเลยชิงพูดก่อนเลย

“พี่ชอบบุษบา อยากแต่งงานอยู่กินกันฉันผัวเมียครับ” ก็เท่านั้น ไม่รู้ว่าจะอ้ำอึ้งกันทำไม นกมองไปที่จ้อย และพยักหน้าถาม

“พี่ชอบเพทาย อยากแต่งงานด้วยเหมือนกัน” จ้อยพูดตาม นกจึงก้มเขียนข้อความแล้วชูออกไป

“แล้วทั้งสองเค้าว่าไงหละ คุยกันหรือยัง” จ้อยกับเอี้ยงมองหน้ากันอีกครั้ง แล้วหันไปส่ายหน้ากับนก

“ยังเลย พี่ไม่กล้า” นกงงมาก แล้วอยู่ดีๆจะมาขอสองสาวจากเธอได้ยังไง

“อ้าว..ยังไงกัน” นกเลยส่งข้อความไปบอกทั้งสองสาวให้รีบมาหาเธอที่บ้านใหญ่ด่วนเลยทันที

“เพทาย บุษบา เธอรีบมาหาฉันด่วนเลยที่บ้านใหญ่ เดี๋ยวนี้” ไม่ถึง 5 นาที สองสาวกระหืดกระหอบมาถึงบ้านใหญ่ทันที

“ฝ่าบาทมีอะไรให้หม่อมฉันสองคนรับใช้เพคะ ทรงบอกมาได้เลย” คือทั้งสองคนติดปากแล้วจึงเรียกนกเช่นนั้น

“เอ้านี่” นกชี้ไปที่ สองหนุ่ม นกไม่อ้อมค้อม ยิงคำถามตรงๆกันเลย

“เธอสองคนชอบเขาไหม พี่จ้อยกับพี่เอี้ยงเขามาขอเธอทั้งสองกับฉัน ว่าไง”

สองสาวมองหน้ากัน เอาไงดี ลึกๆก็อยากแต่ง แต่กลัวองค์หญิงว่า นกรู้ทันจึงรีบชิงบอกไปทันทีก่อนที่อะไรๆมันจะสายจนเกินไป “ชีวิตใครชีวิตมัน ฉันไม่ว่าหรอก ถึงมีครอบครัวแล้วก็ยังสามารถทำงานกับฉันได้ ฉันไม่ว่า”

ทั้งสองสาวรีบตอบพร้อมกัน โดยมิได้นัดหมาย “แต่งเพคะ” จ้อยกับเอี้ยงดีใจมาก รีบเข้าไปสวมกอดว่าที่เจ้าสาวทั้งสองคน ด้วยความดีใจ จึงกอดผิดกอดถูกกันในทีแรก “เอ๊ยนี่ของกูไอ้เอี้ยง ของมึงอยู่โน่น”

***** +++++ *****

พอถูกคู่ถูกคน วันรุ่งขึ้น ทั้งสองคู่ 4 คน ก็มานั่งพับเพียบพนมมืออยู่ตรงหน้านกและธวัช โดยมียุ้ย งามตา ยายปลิก พิกุล แขไข ทดและสะอิ้ง มานั่งเป็นสักขีพยาน ให้กับคู่บ่าวสาวทั้งสองคู่ นกและธวัชจัดพิธีแต่งให้กับ 4 คนแบบเงียบๆง่ายๆเรียบง่ายตามประสาชาวสลัม “หนูดีใจนะ ที่พี่สองคนให้ความเอ็นดูและเมตตาคนของหนู หนูฝากเพทายและบุษบา ด้วยนะ อยู่ด้วยกันช่วยเหลือซึ่งกันและกันนะ สินสอดทองหมั้น พี่ทั้งสองไม่ต้องเอามาให้หนูหรอก ถือซะว่า เอาไว้ให้กับลูกๆที่จะเกิดขึ้นมาในอนาคตก็แล้วกัน นี่จ๊ะ ของขวัญเล็กๆน้อยที่หนูให้” นกคล้องสร้อยข้อมือหนัก 1 บาท ให้กับ เพทายและบุษบา ที่ข้างขวา

ธวัชให้เงินสดใส่ซองสีชมพู ส่งให้ทั้งสองสาว คนละ 1 หมื่นบาท แล้วให้พรกับสองหนุ่มของเขาที่ทำงานร่วมเป็นร่วมตายฝ่าฟันอุปสรรค จนมีวันนี้มาได้เป็นแรมปี “ฉันดีใจกับแกด้วยนะจ้อย เอี้ยง ที่มีวันนี้กับเขาสักทีนะไอ้น้อง คนเรามันต้องโต เพทาย บุษบา ฉันฝากน้องชายสองคนของฉันด้วยนะ มันสองคนเป็นคนดี ถึงมันจะไม่รวย แต่มันสองคนก็ขยัน รักใครรักจริง ไม่เคยขี้เกียจย่อท้ออะไรเลย อย่าทิ้งกันนะ ขอให้มีความสุข มีชีวิตที่ดีตลอดไปนะ แล้วอย่าลืมอยู่ช่วยกันต่อไปหละ”

“เพคะ เอ๊ย ค่ะ คุณผู้ชาย เราสองคนขอรับปากว่าจะรักและอยู่ดูแลคุณหนูลูกของพระองค์หญิงจนชีพจะหาไม่เลย”

เพทายกล่าวขึ้นมาก่อน บุษบากล่าวตาม “ไม่ว่าเราสองคน จะได้แต่งหรือไม่ เราสองคนก็จะไม่หนีองค์หญิงไปไหนค่ะ”

“ขอบใจนะ ที่เธอสองคนรักและซื่อสัตย์กับเมียฉันมาตลอด จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราทั้ง 4 คน นับต่อแต่จากนี้ไปก็ถือว่าได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวฉันแล้ว ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัว รุจิศมนะทุกคน”

ทุกคนยินดีและปรบมือให้ ธวัช คล้องสร้อยคอหนัก 1 บาทให้กับจ้อยและเอี้ยงคนละเส้น กลับกัน นกมอบเงินสดใส่ซองสีชมพูให้จ้อยกับเอี้ยงรับไปคนละ 1 หมื่นเช่นกัน เมื่อเจ้าพ่อและนางพญาเสร็จ ต่อไปก็ถึงคราวของยุ้ยและงามตา ตามลำดับหละ

สำหรับยุ้ย ในฐานะที่เป็นเจ้านายโดยตรงของคนทั้งสองก็ไม่อยากที่น้อยหน้าสักเท่าใด เสียชื่อเถ้าแก่เนี้ยยุ้ยหมด จึงหยิบอั่งเปา ที่เอาเงินใส่ซองไว้ให้แล้ว 4 ซองๆละ 2 หมื่น ส่งให้กับทั้ง 4 คน สำหรับงามตา ไม่มีอะไรจะให้ เพราะไม่มีจริงๆ แต่นกเข้าใจ จึงแอบเตรียมไว้ให้แล้ว จึงให้แขไขแอบส่งให้ทันทีก่อนที่งามตาจะลุกหนี งามตางง ไม่เข้าใจ

พิกุลบอกให้งามตารีบรับไป “ไม่ต้องถามได้ไหม รับไปและโน้นเอาไปให้ทั้ง 4 คน” งามตามองหน้านกและก้มหัวขอบคุณ รีบเดินออกไปแล้วส่งซองสีชมพูให้กับทั้ง 4 คน <ในซองนั้น นกได้ใส่ไว้ให้ ซองละ 1 หมื่น> หลังจากนั้น ทดและสะอิ้งก็ให้ศีลให้พร รวมถึงยายปลิกด้วย จ้อยและเอี้ยงก็เปรียบเสมือนลูกหลานที่ทำงานและเห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ส่วนเพทายกับบุษบา ยายปลิกก็เห็นมาตั้งแต่เข้ามาทำงานที่วังวรรณรัตน์นานแล้ว จึงถือว่าเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

ตั้งแต่วันนั้น ธวัชให้จ้อยย้ายออกจากห้องเช่ามาอยู่กับเพทายที่บ้านนี้ ส่วนเอี้ยงธวัชก็ให้ย้ายออกจากวัดมาอยู่กับบุษบาที่บ้านเขาเช่นกัน และเหมือนเดิมพอรุ่งเช้าก็แยกย้ายกันไปทำงานตามปกติ

เพทายกับบุษบา จะไปดูแลเด็กๆในเวลา 8 โมงเช้า ถึง 2 ทุ่ม เท่านั้น เพราะยุ้ยต้องออกมาบริหารร้านมอเตอร์ไซด์ งามตาต้องไปบริหารร้านข้าวแกง จากนั้นก็ให้ยุ้ยและงามตาเลี้ยงลูกและดูแลเองบ้าง เดี๋ยวจะเลี้ยงลูกไม่เป็น เพราะมัวแต่ให้คนรับใช้เลี้ยงอย่างเดียวมันจะไม่ดี อ้อ..ลืมบอกไป นกได้เอาพิกุลและแขไข มาช่วยด้วยเลี้ยงด้วยอีก 2 คน หลังจากที่มีลูกคนที่สอง เพราะเพทายกับแขไข สองคนดูแลเด็กทั้ง 5 คนไม่ไหว นกให้พิกุลและแขไขมาเลี้ยงลูกของเธอทั้งสองคน ตอนที่เธอออกไปขายของ

<<<<< ----- >>>>>

หลายวันต่อมา วรุณยุภา คิดถึงเพื่อน หลังจากที่กลับมาจาก Honey Moon รอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ จูงลูก 2 คน ชายคนหญิงคน มาหาเพื่อนที่ร้านข้างแกง เมืองรามขอตัวแยกไปหาธวัช ลูกของวรุณยุภา ทั้งสองคน อ่อนกว่าลูกของนก ไม่นาน ริชาร์ดกับพิมพ์ก็มาถึงอีกเช่นกัน ทั้งสองคู่ พร้อมใจกันมาโดยไม่ได้นัดหมาย ที่ริชาร์ดมาก็เพราะว่าเอาแปลนบ้านที่เสร็จแล้วมาให้ธวัช

>>>>> ***** <<<<<

นกได้จัดสันแบ่งเวลาให้ธวัชไปหาบรรดาเมียๆไว้เป็นอย่างดี อดีตเป็นยังไง ปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนั้น คือ จันทร์และพฤหัส เป็นของนก อังคารและศุกร์เป็นของยุ้ย สุดท้าย พุธและเสาร์ เป็นของงามตา ส่วนวันอาทิตย์ เป็นของส่วนรวม แต่ยุ้ยกับงามตาให้เกียรติ์และสิทธิ์ความเป็นเมียหลวงและพี่สาวที่ดีจึงยกคืนวันอาทิตย์ให้นกอีกวัน ด้วยความเต็มใจ

\\\\\ +++++ \\\\\

ธวัชให้ลูกๆเรียกแม่ทั้งสามคนดังนี้ นกแม่ใหญ่ ยุ้ยแม่รอง และงามตาแม่เล็ก ที่เรียกเช่นนั้นเพราะเรียงตามอายุและการได้มาเป็นเมีย ทั้งสามคนอายุไล่ตามกันมา นก 24 ยุ้ย 21 และงามตา 19 ธวัชมีลูกชาย 3 คน ผู้หญิง 2 คน ธวัชสอนให้ลูกๆทุกคนรักกัน ไม่ทะเลาะกัน พี่คนโต ต้องรักและคอยดูแลน้อง ซึ่งทุกคนก็ทำตาม โตไม่รู้ว่าต้องแบกรับภาระหน้าที่อะไรต่อจากแม่บ้าง

ไม่นานบ้านหลังใหม่ก็สร้างเสร็จ โดยได้งบสนับสนุนจากพ่อตาแม่ยาย ของทั้งสองฝ่ายนกและฝ่ายยุ้ย ทุกคนย้ายเข้าไปอยู่บ้านหลังใหม่อย่างมีความสุข ได้มีการเลี้ยงฉลองทำบุญขึ้นบ้านใหม่ ที่ขาดไม่ได้ในงานนี้ก็คือ หลวงตาบุญ มาทำพิธีให้

บ้านใหม่ เป็นบ้าน สามชั้น ปลูกเป็นแนวยาว เกือบเต็มพื้นที่ ตัวบ้านกินพื้นที่ไปเกือบ 200 ตารางวา ด้านหลัง 100 ตารางวา แบ่งทำเป็นสนามหญ้าหลังบ้าน เอาไว้ให้เด็กๆวิ่งเล่นและตากเสื้อผ้า ด้านข้างทั้งสองด้านเอาไว้สำหรับปลูกต้นไม้ เพื่อทำให้บ้านร่มรื่น ส่วนด้านหน้า ปล่อยว่างเอาไว้เกือบ 100 ตารางวา สำหรับจอดรถและเดินเข้าออก ไม่อยากให้มีอะไรมาบดบัง

ชั้นล่างสุด เป็นห้องรับแขก ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องเลี้ยงเด็กอ่อน ห้องนอนยายปลิก พิกุล แขไขห้องเดียวกัน จ้อยกับเพทาย เอี้ยงกับบุษบา และสุดท้ายห้องเก็บของ ชั้นสองเป็นของ ธวัช+นก ยุ้ยและงามตา คนละห้อง ชั้นสามเป็นของเด็กๆในอนาคต

!!!!! &&&&& !!!!!

3 ปีผ่านไป เพื่อนๆทุกคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง หลังจากที่ได้แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตามชะตาของแต่ละคน วรุณยุภามีลูกให้เมืองราม 3 คน ชาย 2 หญิง 1 (คนกลางเป็นผู้หญิง) ผลิตตามกันมาติดๆภายใน 3 ปี เฉลี่ยปีละคน ส่วนพิมพ์ก็มีลูกให้กับริชาร์ด เพียงสองคน (คนโตเป็นผู้หญิง คนเล็กเป็นผู้ชาย) และงามตาก็มีน้องอีกคนเป็นคนที่ 6 ให้กับธวัชเป็นผู้หญิง จากนั้นจึงจับทั้งสามเมียทำหมันทั้งหมด เพื่อไม่ให้มีอีกปิดอู่ทันที ทั้งสามคนก็ยินยอมทำตามที่สามีขอร้อง เพราะไม่ต้องการมีอีกแล้วเช่นกัน จ้อยกับเพทาย มีลูก 2 คน หญิงคน ชายคน ส่วนเอี้ยงกับบุษบา ก็มี 2 คน ชายคน หญิงคน เท่านั้น เด็กๆมีอายุไล่กันตามเวลาว่าง

xxxxx ===== xxxxx

สรุป ธวัชมีลูกทั้งหมด 6 คน สามเมียๆละ 2 คน ผู้ชาย 2 คน คนโตและคนที่ 3 เกิดจากนก ผู้ชายคนที่ 2 และผู้หญิงคนที่ 5 เกิดจากยุ้ย ผู้หญิงคนที่ 4 และผู้หญิงคนที่ 6 คนสุดท้อง เกิดจากงามตา

ธวัช อนุญาตให้บรรดาเมียๆตั้งชื่อลูกกันเอาเองตามความชอบและพอใจ โดยที่ธวัชจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวเลย จะขอตั้งเพียงชื่อเล่นเท่านั้น ธวัชขอใช้นามสกุลเดิมที่มีมาแต่ดั้งเดิม แต่ให้เมียและลูกๆใช้นามสกุลใหม่ที่พ่อตาทรงประทานให้ ยุ้ยและงามตาก็เช่นกัน ขอใช้แค่นามสกุลเดิมของธวัชเท่านั้น ไม่ขอใช้นามสกุลที่เสด็จเจ้าฟ้าประทานให้ นอกจากนกเพียงคนเดียวที่ใช้

คนที่ 1 ชื่อเล่น โต ชื่อจริง วัชชนก รุจิศม (แก่กว่าคนที่สอง 15 วัน) ม.ร.ว.วัชชนก รุจิศม ณ.บุษบง (นก)

คนที่ 2 ชื่อเล่น รอง ชื่อจริง ธนภูมิ รุจิศม ม.ร.ว.ธนภูมิ รุจิศม ณ.บุษบง (ยุ้ย)

คนที่ 3 ชื่อเล่น รัน ชื่อจริง อรัญ รุจิศม ม.ร.ว.อรัญ รุจิศม ณ.บุษบง (นก)

คนที่ 4 ชื่อเล่น พลอย ชื่อจริง พลอยเพชรฬัษฏ์ รุจิศม (ญ) ม.ร.ว.พลอยเพชรฬัษฏ์ รุจิศม ณ.บุษบง (งาม)

คนที่ 5 ชื่อเล่น เล็ก ชื่อจริง มาศรุตตา รุจิศม (ญ) ม.ร.ว.มาศรุตตา รุจิศม ณ.บุษบง (ยุ้ย)

คนที่ 6 ชื่อเล่น เมย์ ชื่อจริง เมษธนิตา รุจิศม (ญ) ม.ร.ว.เมษธนิตา รุจิศม ณ.บุษบง (งาม)

$$$$$ ----- $$$$$

ธวัช ตัดสินใจวางมือจากงานร้านมอเตอร์ไซด์ โดยยกกิจการและความรับผิดชอบทั้งหมดให้กับยุ้ยแต่เพียงผู้เดียว ตำแหน่ง ผู้จัดการ เขาก็ไม่เอายกให้ยุ้ยไป โดยได้แบ่งหุ้นให้กับเมียและทุกคนที่เกี่ยวข้อง เท่าๆกัน (ยุ้ย 30% เพราะเป็นคนเริ่มต้นบุกเบิกมาตั้งแต่ครั้งแรก นก 25% งามตา 25% จ้อยกับเอี้ยงคนละ 5% ธวัช ขอแค่เพียง 10% เท่านั้น และ ขอปลีกตัวไปทำไร่ที่เชียงราย

ส่วน ร้านข้าวแกง นกกับงามตา หุ้นกันเพียงสองคนเท่านั้น ยุ้ยไม่ขอมีส่วนร่วม จึงแบ่งกันง่ายหน่อย 50:50 นานไปเด็กๆก็เริ่มโตขึ้นทุกวันทุกวัน ทุกคน 5 พี่น้องรักกันดี ก็อาจจะมีบ้างสำหรับการไม่ลงรอย อย่างว่า แม่เป็นยังไง นิสัยของลูกก็ต้องมีติดมาบ้างโดยไม่รู้ตัว ลูกของงามตากับยุ้ย ทะเลาะมีปากเสียงกันเป็นประจำ เมื่อก่อน ยุ้ยกับงามตามีปากเสียงกันยังไง ลูกๆ ก็ถอดแบบออกมาเปี๊ยบ สุดท้ายลูกๆของนกก็ต้องมาห้ามทัพเหมือนเดิมอีกเช่นกัน แต่ทุกคนก็รักกันดี ตามประสาพี่น้องที่อยู่ด้วยกัน

เมื่อมาอยู่นี่ใช่ว่าพิกุลและแขไขจะโดนใช้งานงกๆเหมือนคนใช้ทั่วไป นกได้ให้เวลาส่วนตัวเช่นกัน ไม่นานเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ลูกๆของทุกคนโตพอที่จะรู้เรื่องรู้ราวแล้ว บรรดาแฟนๆของสองสาว ก็ได้เวลาเสียทีที่จะมาสู่ขอ เพราะพิกุลและแขไข โดนแฟนทวงถามมานานแล้วถึง 2 ปี วันนี้ทั้งสองหนุ่มจึงใจกล้ามาขอพิกุลและแขไขกับนกทันที เพราะรอไม่ไหวแล้ว สองสาวบ่ายเบี่ยงเสียเหลือเกิน อ้างว่ายังไม่พร้อมบ้างหละ เกรงใจองค์หญิงบ้างหละ นกเข้าใจถึงหัวอกของคนมีความรักจึงเรียกสองสาว พิกุลกับแขไขมาคุยและตกลงกันต่อหน้าทันที โดยให้เพทายและบุษบาไปเรียกตัวมา ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ให้หยุด

“ว่าไง พิกุล แขไข สองหนุ่มนี่ เค้าใจกล้าขนาดนี้แล้ว ยังจะใจแข็ง หรือมีข้ออ้าง บ่ายเบี่ยงอะไร เค้าอีกไหม เอ้าว่าไป”

“เออ..” แขไข อายๆไม่รู้จะตอบยังไงดี ใจนึงก็อยากแต่ง มีครอบครัวเหมือนคนอื่นๆ แต่ติดที่เกรงใจนก หันไปมองหน้าพิกุล

“แก เอาไงดี” พิกุล ก็ไม่รู้จะตอบเช่นไร เพราะตนเองก็เฉยๆไม่ได้จริงจังอะไรมาก ชอบก็ชอบ แต่ใจไม่กล้าที่จะบอกให้นกรู้

“เอ้า ว่าไง นี่ก็จะเที่ยงแล้ว วันนี้วันเสาร์ด้วย ฉันต้องรีบไปรับเด็กๆตอนนี้เรียนว่ายน้ำกันอยู่ ใกล้เลิกกันแล้วมั้ง ตั้ง 6 หน่อ”

ฝ่ายชายที่มาชอบแขไข จึงใจกล้ารีบพูดก่อนทันที “ให้โอกาสคนจนๆอย่างพี่นะแข ถึงพี่จะแค่คนขับแท็กซี่ แต่พี่ก็สัญญาว่าจะเลี้ยงดูและเอาใจใส่แขอย่างดีเลย งานที่นี่ ถ้าแขไม่อยากทิ้ง พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ขอแค่ให้แขยอมไปอยู่กับพี่ก็พอ พี่รักแขนะ”

“พี่ศักดิ์ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปอยู่กับพี่นะ แต่ฉันทิ้งองค์หญิงไม่ได้จริงๆ เห็นไหมว่าพระองค์ท่านเป็นเช่นไร” แขไขพูดออกมา

“แขไข อย่าปิดโอกาสตัวเองเลย ถึงมีครอบครัวแล้วก็ยังสามารถมาทำงานกับฉันได้เหมือนเพทายกับบุษบาไง ถ้ารักเขาก็ไปเถอะ ฉันไม่ว่าหรอกนะ พิกุลด้วยไม่ต้องกังวลทางนี้ เชื่อฉัน การมีครอบครัวเป็นสิ่งดี เท่าที่ฉันดู สองคนนี้เขาก็เสมอต้นเสมอปลายนะ เข้าตามตรอกออกตามประตู จะมาหาเราพาไปเที่ยวทั้งสองคนทุกครั้ง ก็มาขอตลอด เอาเป็นว่า ฉันอนุญาตก็แล้วกัน”

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉัน..” พิกุล ไม่ทันเตรียมใจ นกรีบกวักมือเรียกสองหนุ่มทันที เพราะต้องรีบไปรับเด็กๆสายมากแล้ว

“เอาหละ เอาเป็นว่า ฉันขอยกนางกำนัลทั้งสองของฉันให้เราสองคนนะ” พิกุลกับเพทาย มองหน้ากัน

“ขอบพระทัยองค์หญิงมากเพคะ ที่กรุณาให้พวกเราสองคนมีครอบครัว พวกเราสองคนขอรับปากว่า จะยังคงรับใช้องค์หญิงไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่เพคะ” พิกุล กล่าวแล้วยกมือไหว้นก แขไขเช่นกัน

ทั้งสองหนุ่ม รีบก้มลงกราบนกและเข้าไปสวมกวดทั้งสองสาว “เราชื่อศักดิ์ใช่ไหม” ศักดิ์แฟนแขไข ยกมือขึ้นพนม “ขอรับ” และนกก็หันไปที่แฟนของพิกุล “แล้วเราหละ ชื่ออะไร ทำงานอะไร” แฟนพิกุล ยกมือขึ้นพนม แล้วตอบอย่างฉะฉาน

“เข้ม เป็นสายตรวจ รปภ. ขอรับ” นกพยักหน้าและยิ้มให้ แล้วหันไปหยิบกระเป๋าสะพาย ลุกขึ้นเตรียมตัวไปรับลูกๆทั้ง 6 คน

“เอา เป็นอันว่า พรุ่งนี้นะ วันอาทิตย์ ก็มาทำพิธีสู่ขอให้มันถูกต้องตามประเพณีก็แล้วกันในช่วงเช้า วันนี้แยกย้ายกันไปทำมาหากินและจัดเตรียมข้าวของให้เรียบร้อย รายละเอียดคงพอรู้บ้างแล้วใช่ไหมว่ามีอะไรบ้าง ถ้าจะมาขอสาวชาววังหนะ”

“พวกเราสองคน ทราบขอรับ” เข้มกล่าวแล้วหันไปหาเพื่อน ศักดิ์พยักหน้า พิกุลและแขไข ดีใจมากที่จะได้ออกเรือนสักที

นกยิ้มและอนุญาตให้สองสาวหยุดงาน 1 วัน เพื่อไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวในวันพรุ่งนี้ จากนั้นทั้งสองคนก็รีบจูงแฟนของใครของมันออกไปทำธุระทันที เมื่อองค์หญิงรันได้อนุญาตแล้ว สุดท้าย นางกำนัลของนกทั้ง 4 คนก็มีครอบครัวครบกันทุกคน รุ่งเช้าทั้งสองหนุ่มเตรียมของเพื่อมาทำพิธีสู่ขอสองสาวได้ถูกต้องตามประเพณี นกอนุญาตให้สองสาวย้ายออกไปอยู่บ้านสามีได้

xxxxx ===== xxxxx

วันหนึ่งวรุณยุภากับริชาร์ด ได้ร่วมกันจัดรายการพิเศษเพื่อหารายได้ช่วยเหลือผู้ยากไร้ วรุณยุภาจึงมาขอสัมภาษณ์ธวัชซึ่งได้ผันตัวไปเป็นชาวไร่ชาวสวนอยู่ที่เชียงรายแล้ว ธวัชรับปากช่วยเพื่อน จึงลงมาหาวรุณยุภากับริชาร์ด เพราะประชาชนชาวสลัม เรียกหาอยากรู้ว่า “เจ้าชายยาจก” ของพวกเขาตอนนี้ได้หายหน้าหายตาไปไหนแล้ว อยากทราบว่า ที่หายหน้าหายตาไปนั้น ไปทำความดีช่วยเหลือผู้อื่นอยู่ที่ไหนอีกหรือเปล่า เพราะตำนานที่ลือชื่อของเขานั้น ยังคงเป็นที่จดจำของคนเหล่านี้อยู่เสมอไม่ลืม

“ ความดี ไม่มีวันหมด ทำไปเถอะ ถึงแม้ว่า มันอาจจะเห็นผลช้าไปนิด แต่ดีกว่าที่เราไม่ได้คิด ไม่ได้ทำอะไรเลย ”

ธวัชได้กล่าวประโยคนี้ ทิ้งท้ายเอาไว้ในรายการหนึ่ง ที่วรุณยุภาได้มาขอถ่ายทำไว้ ก่อนที่จะเดินทางกลับไปยังไร่ที่เชียงราย

< ยุ่งเหมือนยุงตีกัน - ธนิสร์-เทียรี่-เป้า > https://youtu.be/22--5SzHc2s

The End .. อวสาน : จบบริบูรณ์

<<<<<<<<<< ---------- >>>>>>>>>>

โปรดติดตามนิยาย เรื่องใหม่ เรื่องต่อไป ในเร็วๆนี้นะครับ .. ขอขอบคุณที่ติดตามเสมอมา (พัชฌา / มัชฌิมา)

Romance Fiction - นิยายรัก / รักโรแมนติก

ตอนที่ 50 .. “ บ้านของเรา ”

เร็วๆนี้ อย่าลิมติดตามผลงาน เรื่องต่อไปกันต่อนะครับ รับรอง หวาน ซึ้ง สนุกและได้อรรถรส เช่นเดิม

เพราะเราไม่กล้า ทำให้คุณๆผิดหวัง แล้วพบกันใหม่ จากใจ .. พัชฌา / มัชฌิมา / วีณา

สวัสดี

<<<<< $$$$$ >>>>>

รายชื่อตัวละครในนิยาย

01.ธวัช รุจิศม (วัช) อายุ 30 ปี จน อาศัยอยู่ในสลัม จบ ช่างยนตร์ ชอบช่วยผู้อื่น จนทำให้ผู้คน ยกย่องให้เป็น “ เจ้าชาย ยาจก ”

02.พระองค์เจ้าหญิง อรัญญิกา บุษบง (หญิงรัน/นก) อายุ 22 ปี สาวน้อยสูงศักด์ผู้อาภัพ เป็นใบ้ ผู้มีความรักที่มั่นคง

03.หม่อมเจ้าหญิง (ม.จ.) วรุณยุภา หัสดี (หญิงยุ) อายุ 22 ปี สาวผู้สูงศักดิ์ หยิ่งทนง เพื่อนรัก หญิงรัน

04.ผู้กอง เมืองราม วรรณวัฒน์ (ราม) อายุ 30 ปี ผู้กองหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เพื่อนรักธวัช

05.งามตา คงวิระยะกุล (งาม) อายุ 18 ปี เด็กสาวที่มาชอบธวัชตั้งแต่เด็ก

06.แม้นมาศ พงษ์พัฒนะ (ยุ้ย) อายุ 20 ปี นักข่าวสาวฝึกหัดแสนซน ที่ตกหลุมรักเจ้าชายยาจก

07.ริชาร์ด เอส.ดี จอร์แดน ประกายพฤกษ์ (ริช) อายุ 32 ปี ผู้กำกับหนังโฆษณาลูกครึ่งที่มากฝีมือ

08. พระองค์เจ้า วารินทร์โกมุท วรรณรัตน์ (องค์ชายโกมุท) อายุ 35 ปี พระคู่หมั้น ที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย จับคลุมถุงชน

09. พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่น เจ้าฟ้าพิมาน บุษบง (เสด็จฯเจ้าฟ้า) อายุ 52 ปี พระบิดาของ หญิงรัน

10.หม่อม มณีกุล บุษบง ( ท่านแม่ ) อายุ 48 ปี มารดาของ หญิงรัน

11.ผู้กอง ชาญชัย ศรีวิกรม์ (ชาญ) อายุ 30 ปี ตำรวจร่วมรุ่น เพื่อนของ เมืองราม

12.ร้อยตำรวจตรีหญิง พิมพ์ชนก นิยมสุข (พิมพ์) อายุ 20 ปี บอดี้การ์ดที่คอยอารักขาองค์หญิง

13.เมฆ (40) มือปืนที่ตามล่า ตามจับ องค์หญิงใบ้ เป็นคนสนิทของ องค์ชาย โกมุท

14.จ้อย (25) ลูกจ้างของธวัชที่ร้าน อาศัยอยู่ในชุมชน พ่อแม่ยากจนทำงานรับจ้างทั่วไป

15.เอี้ยง (25) ลูกจ้างของธวัชที่ร้าน อาศัยอยู่ที่ในวัด เป็นเด็กที่อยู่ในกุฎิหลวงตาบุญ

16.หลวงตาบุญ (82) เจ้าอาวาสวัด ที่อยู่ใกล้แหล่งชุมชนที่ธวัชอยู่

17.ทด พ่อของธวัช (67) 18.สะอิ้ง แม่ของธวัช (64)

19.แต้ม พ่อของยุ้ย (56) 20.พริ้มเพรา แม่ของยุ้ย (52)

21.พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจาตุรนต์ วรรณรัตน์ เสด็จพ่อ ขององค์ชายโกมุท อายุ 65 ปี

22.พระองค์เจ้า ราชาวดี วรรณรัตน์ เสด็จแม่ ขององค์ชายโกมุท อายุ 63 ปี

23.พระองค์เจ้า อดิเทพ หัสดี เสด็จลุง ของ หญิงยุ อายุ 66 ปี

24.พระองค์เจ้า อัษฎางค์ หัสดี เสด็จพ่อ ของหญิงยุ อายุ 64 ปี

25.หม่อมเจ้าหญิง ศิริเพ็ญวรนุช หัสดี เสด็จแม่ ของหญิงยุ อายุ 60 ปี

********** ++++++++++ **********

(เพลงประกอบ นิยาย องค์หญิงใบ้ กับ เจ้าชายยาจก) พัชฌา

ตอนที่ 1

1 .. จตุคามลามทุ่ง – คาราบาว

https://www.youtube.com/watch?v=u9jKWPKCXGs&index=47&list=PLVs28MKGCFuPKg2wvU9Sic5pWEWtgC839

ขอขอบคุณ วงคาราบาว จาก ค่าย วอร์เนอร์ มิวสิค ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 6

2 .. เต่างอย - จินตหรา พูนลาภ

https://www.youtube.com/watch?v=ONEuYMYlChQ

ขอขอบคุณ คุณจินตหรา พูนลาภ จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 12

3 .. บ่ งึดจักเม็ด - ตั๊กแตน

https://www.youtube.com/watch?v=6jAr4UTi8mk&list=RD12h7o2uVPts&index=11

ขอขอบคุณ คุณตั๊กแตน ชลดา จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

4 .. ปล่อยวาง - อ้น ธวัชชัย ชูเหมือน

https://www.youtube.com/watch?v=BjK1juDL728

ขอขอบคุณ คุณ อ้น ธวัชชัย ชูเหมือน จาก ค่าย PGM ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

5 .. เฮาเป็นเสี่ยว - ไผ่ พงศธร

https://www.youtube.com/watch?v=bggW7AixqaU

ขอขอบคุณ คุณไผ่ พงศธร จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

6 .. น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า - อิทธิ พลางกูร

https://www.youtube.com/watch?v=sAezlkXZNiY

ขอขอบคุณ คุณอิทธิ พลางกูร จาก ค่าย อาร์ เอส ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

7 .. คาซอย – คาซอย

https://www.youtube.com/watch?v=0s9uhZFqGkw

ขอขอบคุณ วงคาซอย จาก ค่าย โฟสเอส ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 14

8 .. บุพเพสันนิวาส - เบียร์ วรวุธ

https://www.youtube.com/watch?v=lVkgj9lQpnE

ขอขอบคุณ คุณเบียร์ วรวุธ จาก ค่าย รถไฟดนตรี ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 19

9 .. จุงเบยจุงเบย - บลูเบอร์รี่

https://www.youtube.com/watch?v=HDHRuWdVd44

ขอขอบคุณ วงบลูเบอร์รี่ จาก ค่าย อาร์ สยาม ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 22

10 .. อย่ากลับไป – ไบรโอนี่

https://www.youtube.com/watch?v=jSg4jtwooS0

ขอขอบคุณ คุณเคท ไบรโอนี่ จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

11 .. มีเธอจึงมีฝัน - ไผ่ พงศธร

https://youtu.be/upTqraZK-U4

12 .. เจอกับตัวเอง ถึงรู้ – ซาร่า

https://www.youtube.com/watch?v=rmy76NfQ8NM

ขอขอบคุณ คุณซาร่า ผุงประเสริฐ จาก ค่าย โซนี่ มิวสิค ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 23

13 .. เดือนครึ่งดวง - ดำรง วงศ์ทอง

https://youtu.be/R9hIWLDbgRo , https://youtu.be/-NEdaeh5IKo

ขอขอบคุณ คุณดำรง วงศ์ทอง จาก ค่าย Topline Digital ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

14 .. พี่ชายที่แสนดี – พิภูษณะ

https://www.youtube.com/watch?v=KLSi0v6rXW4

ขอขอบคุณ คุณพิภูษณะ จาก ค่าย K.S.S. ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 24

15 .. ขออีกครั้ง - วงชาย

https://www.youtube.com/watch?v=BcKK7qnZxxU

ขอขอบคุณ วงชาย...ย จาก ค่าย เอสพี ศุภมิตรที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 25

16 .. เตรียมใจ - บางแก้ว

https://www.youtube.com/watch?v=-i6cOVkxkxY

ขอขอบคุณ วงบางแก้ว จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 29

17 .. โลกเอียง – มาช่า วัฒนพานิช

https://www.youtube.com/watch?v=2olUWKhHNNc

ขอขอบคุณ คุณมาช่า วัฒนพานิช จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 30

18 .. ไม่หลับไม่นอน - มาช่า วัฒนพานิช

https://www.youtube.com/watch?v=ocdRi1lkSh4

ตอนที่ 33

19 .. สองชีวิต - วิษณุ เทศขยัน

https://youtu.be/8bIb7Y-xZWU

ขอขอบคุณ คุณวิษณุ เทศขยัน จาก ค่าย Eminor ค่ายย่อยของ EMI ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

20 .. ขอใจเธอคืน - TIME

https://www.youtube.com/watch?v=Kguh3SI-37s

ขอขอบคุณ วง Time จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 35

21 .. ไม่ใช้คนรักร่วมกับใคร - ปาน ธนพร

https://www.youtube.com/watch?v=eGK8h8Fow-o

ขอขอบคุณ คุณปาน ธนพร จาก ค่ายอาร์เอส โปรโมชั่น ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 37

22 .. ไม่มีข้อแม้ตั้งแต่เริ่มต้น - ไผ่ พงศธร

https://www.youtube.com/watch?v=9nVDmzozrUI

ตอนที่ 39

23 .. ด้วยลมหายใจ - พลพล

https://www.youtube.com/watch?v=CutD38UXOK4

24 .. ไม่อยากนอนคนเดียว - มาช่า วัฒนพานิช

https://www.youtube.com/watch?v=EvBI3OL14zM

ตอนที่ 45

25 .. หัวใจไม่เคยแพ้ - ดาว ชลิตา

https://www.youtube.com/watch?v=jA-E3GnoIVc

ขอขอบคุณ คุณดาว ชลิตา จาก ค่ายนายพล ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 46

26 .. ไม่ใช่ตัวฉันเลย - อุ๊ หฤทัย

https://www.youtube.com/watch?v=JgGhF8qXxwQ

ขอขอบคุณ คุณอุ๊ หฤทัย จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 49

27 .. ทดแทน – หนุ่มเสก

https://youtu.be/rm7b4NzXoPs

ขอขอบคุณ คุณเสกสรร ชัยเจริญ (หนุ่มเสก) จาก ค่ายคีตาเรคคอร์ด ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

28 .. เพียงรักและเข้าใจ - ซิกซ์เซ้นซ์

https://youtu.be/kxh5L46uoeM

ขอขอบคุณ วงซิกซ์เซ้นซ์ จาก ค่ายอาร์เอส โปรโมชั่น ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ตอนที่ 50

29 .. มั่นคง - วิษณุ เทศขยัน

https://youtu.be/_IqHDr2K6kM

30 .. ยุ่งเหมือนยุงตีกัน - ธนิสร์-เทียรี่-เป้า

https://youtu.be/22--5SzHc2s

ขอขอบคุณ คุณธนิสร์ คุณเทียรี่ คุณเป้า จาก ค่าย แกแล็กซี่ เอนเตอร์เทนเม้นท์ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

>>>>>>>>>> ********** <<<<<<<<<<

ขอขอบคุณ วงคาซอย จาก ค่าย โฟสเอส ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ขอขอบคุณ คุณพิภูษณะ จาก ค่าย K.S.S. ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ขอขอบคุณ วง Time จาก ค่าย แกรมมี่ ที่เอื้อเฟื้อเพลงให้มาประกอบในนิยาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 50 .. “ บ้านของเรา ”

คล้ายกับเรื่ององค์หญิงใบ้ กับ เจ้าชายยาจก ที่คุณอ่าน

องค์หญิงใบ้ กับ เจ้าชายยาจก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 50 .. “ บ้านของเรา ”

คล้ายกับเรื่ององค์หญิงใบ้ กับ เจ้าชายยาจก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้