ขุนนางเกือบทั้งหมดถูกเรียกเข้ามาประชุม ภายใต้คำสั่งของเฟยหง
" นี่เ้าได้ยินข่าวลือบ้างไหม ที่เกิดขึ้นในราชวัง่นี้ั้แ่จักรพรรดิ์ทรงฟื้นขึ้นมา "
" ข่าวลือ? ข่าวลืออะไร "
" ั้แ่ที่องค์จักรพรรดิ์ทรงฟื้นขึ้นมาก็ทรงเก็บตัวเงียบตลอดเวลา แม้ปกติท่านจะมีอุปนิสัยเช่นนี้อยู่แล้วก็เถอะ แต่ครั้งนี้มันแปลกเกินไป โดยปกติแล้วจะให้ผู้แทนอย่างท่านเป่าจือมาประชุมแทน แต่ครั้งนี้องค์จักรพรรดิ์กลับเข้ามาในที่ประชุมโดยตัวท่านเอง "
ขุนนางสองคนต่างพูดคุยถึงเื่เกี่ยวกับการประชุมในครั้งนี้
" ว่าก็ว่าเถอะ องค์จักรพรรดิ์หลับไปนานเกือบจะ3วัน แต่กลับฟื้นขึ้นมาได้ราวกับปาฏิหาริย์หรือว่า์ทรงเห็นบางอย่างในตัวของท่านกัน? ”
“ เงียบได้แล้ว พวกเรากำลังเข้าสู่พื้นที่การประชุมแล้ว ”
บริเวณโดยรอบมีองค์รักษ์ฝีมือดีนับร้อยคน ทั้งสองไหล่ทางเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยรวมถึงรักษาความปลอดภัยในห้องการประชุม
รวมถึงมีผู้าุโของราชวังหลวงเข้ามาจับตาดูการประชุมในครั้งนี้
“ ท่านจะทำอะไรกันแน่ อยู่เฉยๆก็ไม่มีอันตรายเกิดขึ้นกับท่านแล้วแท้ๆ ช่างหาเื่ใส่ตัวซะจริงๆ ”
ผู้าุโคนหนึ่งกล่าวขึ้นก่อนจะเดินหายไปกลุ่มของผู้เข้าร่วมการประชุมในครั้งนี้
“ถวายบังคมฝ่าา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี ”
ขุนนางทั้งหมดต่างก้มหัวแสดงความเคารพ และจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ์ !?
“ พวกท่านเงยหน้าขึ้นเถิด ทำตัวตามสบาย ”
เฟยหงกล่าวพลางปริยิ้มอ่อน
“ ฝ่าา ไม่ทราบว่าที่ท่านเรียกพวกพวกข้ามาในครั้งนี้มีเหตุอันใดอย่างงั้นหรือ? ที่ทำให้ท่านต้องเร่งการประชุมให้เร็วขึ้น ทั้งที่กำหนดการประชุมคือสิ้นเดือนนี้? ”
หนึ่งในขุนนางกล่าวถามขึ้นด้วยท่าทีที่แอบแฝงบางอย่างเอาไว้
[ นายท่าน ข้าตรวจพบจิตสังหารได้รวมทั้งหมด 5 แห่ง จากฝั่งประตูทางออก 3 คน และ ข้างหน้าอีก2 คนหนึ่งในสองคนนั้นก็คือ คนที่กำลังพูดคุยอยู่กับท่านในตอนนี้ ]
“ แล้วระดับพลังของคนพวกนี้อยู่ที่ขั้นไหน? ”
[ ระดับพลังโดยเฉลี่ยของขุนนางพวกนี้คือ ระดับสีเขียวขั้นกลางไปจนถึงสีเหลืองขั้นกลาง ส่วนองค์รักษทั้งหมดอยู่ที่นี่มีระดับเฉลี่ยอยู่ที่ ระดับสีเหลืองขั้นแรกเริ่มไปจนถึงสีครามขั้นกลางเช่นกัน นับเป็ระดับที่อยู่ในเกณฑ์พอดี ]
“ ข้าคงจะต้องไปศึกษาเื่ระดับพลังให้ถ่องแท้ก่อนสินะ แต่ก่อนอื่น ”
เฟยหงเคลื่อนสายตามองไปยังเป่าจือผู้แทนที่ถูกแต่งตั้งขึ้นโดยจักรพรรดิ์ และคนเป็คนที่ลักลอบวางยาพิษสังหารจักรพรรดิ์ซูเฟยเหยียน หรือก็คือเ้าของร่างก่อนหน้านี้นั่นเอง!!
“ ท่านผู้แทน เชิญ ”
เป่าจือเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็น้อมรับคำสั่งภายใต้ใบหน้าที่แย้มยิ้มกลับซ่อนความสกปรกโสมมเอาไว้
“ เ้ารอดจากการวางยาพิษของข้าได้ยังไง!! ยาพิษนั่นไม่มีกลิ่น ไม่มีสี ไม่มีรส เป็ยาพิษร้ายแรงที่ใช้โค่นได้แม้กระทั่งสัตว์อสูรขนาดใหญ่ แต่นี่เ้า ครั้งต่อไปไม่รอดแน่!! ”
เป่าจือสบถขึ้นในใจก่อนจะแสร้งยิ่มออกมา
“ ฝ่าาข้าเกรงว่าสุขภาพร่างกายของพระองค์ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ข้าแนะนำให้ท่าน— ”
“ ไม่ต้องเป็ห่วงสุขภาพข้าหรอก เชิญเ้าทำหน้าที่ของเ้าต่อไป ข้าก็แค่เพียงอยากจะมาสอดส่องการประชุมบ้าง ก็เท่านั้น เพราะตัวข้าไม่เคยเข้ามาในที่ประชุมแห่งนี้เลย ”
เฟยหงกล่าวพลางกอดอก
“ ไอ้เด็กบ้านี้ หัวมันไปกระแทกกับอะไรมารึไงกัน ทำไมมันถึงไม่เชื่อฟังตามคำสั่งของข้าเหมือนครั้งที่ผ่านๆมา จักรพรรดิ์ที่ไร้ซึ้งลมปราณก็เปรียบเสมือนแท่นเหยียบให้ข้าขึ้นสูงขึ้นไป แต่นี่มันอะไรกัน ”
เป่าจือสบถขึ้นภายในใจก่อนจะพยายามควบคุมสติอารมณ์ของตัวเอง
[ นายท่านข้าตรวจพบความจิตสังหารที่มีต่อท่าน ให้ข้าลงมือเข้าสู่โหมดาเลยหรือไม่ ]
“ หยุดไปเลย ข้าจัดการเอง ตอนนี้พวกมันยังคิดว่าข้าไม่มีลมปราณภายในร่าง แบบนี้แหละดี พวกมันจะได้โผล่หางออกมาเร็วกว่าที่คิด อีกอย่างพวกมันไม่สามารถทำอะไรข้าในตอนนี้ได้แน่นอน ”
[ อะไรที่ทำให้ท่านเชื่อแบบนั้น ]
“ การคาดเดา ”
[......... ]
“ เอ้า เชิญท่านผู้แทนพูดตามสบายเลย ข้ารอฟังอยู่ อ้อ อีกอย่างรับเอกสารเหล่านี้ไปแจกจ่ายให้กับทุกคนซะ ”
เฟยหงหยิบเอกสารให้เป่าจือ ด้วยใบหน้าที่แย้มยิ้ม หลังจากที่เป่าจือได้รับเอกสาร ตัวมันก็แทบจะเบิกตากว้างในทันที!!
“ นี่มัน!!! ”
“ ใช่แล้ว นี่เป็เอกสารเกี่ยวกับการแก้ไขปัญหาภัยแล้งในอาณาจักรของเราและการจัดสรรภาษีอย่างเท่าเทียมทุกฝ่าย เพื่อลดความเหลื่อมล้ำซึ่งกันและกันในแต่ละฝ่าย แล้วก็ป้องกันการทุจริตของพวกข้าราชการชั้นขุนนางด้วย!!! ”
เป่าจือแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ออกมาอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็มิอาจทำสิ่งใดได้
[ นายท่าน ข้าตรวจพบจิตมุ่งร้ายอย่างแรงกล้าที่บุคคลผู้นี้มีต่อท่าน ]
“ แค่มองก็รู้แล้ว พวกคิดไม่ซื่อ ตอนนี้ข้ายังต้องตรวจสอบทุกอย่างให้แน่ชัดก่อน จึงจะตัดสินใจว่าควรทำเช่นไรต่อไป ”
เฟยหงกล่าวตอบขึ้นผ่านจิตสำนึก ขณะนั้นเอง
“ ฝ่าาเื่ที่ท่านกล่าวมาเกรงว่า.. ”
“ เกรงว่าอะไรงั้นหรือท่านผู้แทน ข้าว่ามันก็สมเหตุสมผลแล้วนะ หรือว่าท่านมีเจตนาบางอย่างแอบแฝง รวมถึงพวกท่านที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้วย ว่ายังไง ”
เฟยหงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เหล่าขุนนางต่างพากันใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
“ มิกล้าๆ พวกข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรพะย่ะค่ะ ใช่ไหมท่านผู้แทน ”
“ ใช่แล้วพะย่ะค่ะองค์จักรพรรดิ์ เื่ที่ท่านขอมาข้าจะรีบดำเนินการ แต่มันอาจจะเกิดการล่าช้าเพราะต้องผ่านการพิจารณาจากสภาขุนนาง ”
เฟยหงหัวเราะเยาะขึ้นในใจ
“ ไอ้พวกลูกหมา โผล่หางออกมาแล้วสินะ ”
ชายหนุ่มเดินตรงไปยังเหล่าขุนนางและผู้แทน ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
“ ข้าว่าข้ากล่าวชัดแล้วนะว่า นี่เป็คำสั่ง ไม่ใช่คำขอ จงรีบดำเนินการให้เร็วที่สุด ไม่จำเป็ต้องผ่านสภาขุนนางใดๆทั้งสิ้น ”
“!!!!!!!! ”
จบ..
1K
