"พลังที่พวกเ้าได้รับในเวลาอันสั้นนี้ เปรียบดั่งพายุร้ายที่ซ่อนอยู่ภายในร่างเล็กๆ" เสียงของไพรพฤกษ์เฒ่าดังกังวานขึ้น บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไป ความสงบสุขถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง "บททดสอบสุดท้ายนี้ มิใช่การวัดพลัง แต่คือการวัด 'การควบคุม' ทั้งควบคุมพลังภายนอก และควบคุมพายุอารมณ์ภายในใจของพวกเ้าเอง"
พลันภาพมายาอันสมจริงก็ก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเด็กทั้งสอง! พวกเขากลับไปยืนอยู่ ณ เส้นทางดินนอกชายป่าอีกครั้ง เบื้องหน้าคือภาพกลุ่มโจรป่ากลุ่มเดิม กำลังลงมือสังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์อย่างโเี้ เสียงกรีดร้อง ภาพความรุนแรง กลิ่นคาวเื ทุกอย่างสมจริงจนน่าขนลุก แต่ที่ร้ายกว่านั้น... ในกลุ่มชาวบ้านที่กำลังจะถูกทำร้าย ปรากฏร่างโปร่งแสงของผู้เฒ่าซานรวมอยู่ด้วย! กำลังจะถูกดาบของหัวหน้าโจรฟาดฟันลงมา!
"ท่านอาจารย์!" ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ความโกรธแค้น ความทรงจำอันเลวร้าย และความห่วงใยในตัวอาจารย์จำเป็ พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อน พลังงานจักรวาลอันมหาศาลที่บ่มเพาะมาหลายร้อยปี (ในเวลาเพียงไม่กี่สิบวัน) ปะทุขึ้นมาราวกับเขื่อนแตก!
เปรี้ยง!
ไอมารสีดำปนแดงะเิออกมาจากร่างของวีอันอัน ดวงตาของนางกลายเป็สีแดงก่ำ พื้นดินรอบตัวแตกร้าว ต้นไม้ใบหญ้าเหี่ยวเฉาลงทันที นางคำรามก้อง เตรียมจะพุ่งเข้าไปฉีกร่างพวกโจรมายาให้เป็ชิ้นๆ!
ครืนนน!
รัศมีแสงสีทองอันเจิดจ้าแต่แฝงไอสังหารอันเยือกเย็นก็แผ่ออกมาจากร่างของเจยจื่อหลง เขากำหมัดแน่น พลังงานจักรวาลผสานกับพลังเทพก่อตัวเป็พายุหมุนรุนแรงอยู่รอบกาย ดวงตาเปล่งประกายสีทองจ้า จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความพิโรธสุดขีด!
พลังของพวกเขามหาศาลเกินกว่าจะควบคุมได้แล้ว! เพียงแค่ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาเล็กน้อย ป่าทิพย์รอบๆ ก็แทบจะทนรับไม่ไหว!
"ตั้งสติ!!!" เสียงของไพรพฤกษ์เฒ่าดังก้องเข้ามาในห้วงคำนึงของทั้งสอง "นี่คือบททดสอบ! จงควบคุมมัน! อย่าให้ความโกรธแค้นกลืนกินพวกเ้า!"
เสียงนั้นกระตุกสติของเด็กทั้งสองให้กลับคืนมา พวกเขามองพลังงานอันบ้าคลั่งที่พลุ่งพล่านออกมาจากร่างตนเอง มองภาพมายาเบื้องหน้า แล้วก็ตระหนักได้... นี่คือสิ่งที่ท่านผู้เฒ่า้าทดสอบ
วีอันอัน กัดฟันแน่น นางอยากจะฆ่า! อยากจะทำลายล้างไอ้พวกสารเลวตรงหน้าให้สิ้นซาก! แต่ภาพความโหดร้ายที่นางเกลียดชัง กับภาพพลังทำลายล้างที่นางกำลังจะปลดปล่อยออกมา มันซ้อนทับกัน... นางกำลังจะกลายเป็สิ่งที่นางเกลียดชังเสียเองหรือ?
"ไม่!!!" นางกรีดร้องออกมา แต่ไม่ใช่ด้วยความบ้าคลั่ง แต่เป็การกรีดร้องเพื่อต่อสู้กับตนเอง! นางหลับตาแน่น บังคับให้พลังงานมารและพลังงานจักรวาลที่ปั่นป่วนนั้นสงบลง มันยากลำบากเหมือนกำลังควบคุมพายุเฮอริเคนด้วยมือเปล่า เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มใบหน้า ร่างกายสั่นสะท้าน แต่ในที่สุด... พลังงานสีดำแดงที่บ้าคลั่งก็ค่อยๆ หดตัวกลับเข้ามา นางเปลี่ยนจากการทำลายล้าง เป็การ 'ควบคุม' อย่างฉับพลัน เถาวัลย์สีดำทมิฬพุ่งออกมาจากพื้นดินด้วยความเร็วสูง แต่แทนที่จะฉีกร่างพวกโจร กลับเข้ารัดพันร่างพวกมันไว้อย่างแ่า! เป็การ 'หยุดยั้ง' ไม่ใช่ 'สังหาร'
เจยจื่อหลง เองก็กำลังต่อสู้กับความพิโรธอันชอบธรรมของตนเอง เขาอยากจะใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ชำระล้างความชั่วร้ายให้หมดสิ้นไป แต่เขาก็นึกถึงคำเตือนของไพรพฤกษ์เฒ่า พลังที่ไร้การควบคุมคือหายนะ เขาหายใจเข้าลึก พยายามดึงความสงบนิ่งของพลังจักรวาลเข้ามาสยบความโกรธ พายุพลังงานรอบกายค่อยๆ สงบลง แสงสีทองจ้าหม่นแสงลง กลายเป็ความอบอุ่นแต่แฝงอำนาจ เขาสะบัดมือครั้งหนึ่ง ดาบแสงที่เคยคิดจะสร้างเพื่อฟาดฟัน กลายเป็โซ่แสงพุ่งไปพันธนาการอาวุธของพวกโจรมายาไว้ และสร้างกำแพงพลังงานใสๆ ขึ้นมาป้องกันร่างของผู้เฒ่าซานมายาอย่างแม่นยำ! เป็การ 'ปกป้อง' และ 'ปลดอาวุธ' ไม่ใช่ 'พิพากษา'
ทั้งสองยืนหอบหายใจอย่างหนัก ควบคุมพลังมหาศาลให้อยู่ในขอบเขตที่ 'เหมาะสม' กับสถานการณ์เบื้องหน้าได้สำเร็จ แม้จะต้องฝืนสัญชาตญาณและความปรารถนาลึกๆ ของตนเองก็ตาม
เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองสามารถควบคุมพลังและอารมณ์ของตนเองได้แล้ว ภาพมายาทั้งหมดก็พลันสลายหายไป กลายเป็ลานกว้างอันสงบสุขใต้ร่มเงาของต้นไม้ั์ดังเดิม
ไพรพฤกษ์เฒ่าปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า แววตาที่เคยเรียบเฉย บัดนี้ทอประกายแห่งความพึงพอใจอย่างแท้จริง "พวกเ้า... ทำได้" เสียงนั้นกล่าวอย่างชื่นชม "พวกเ้าเผชิญหน้ากับอสูรร้ายในใจตนเอง... และสามารถควบคุมมันได้ในที่สุด พลังอันยิ่งใหญ่ที่พวกเ้า บัดนี้มิใช่เพียงอาวุธ แต่เป็เครื่องมือที่พวกเ้าเลือกใช้ได้แล้ว"
"นี่คือบทเรียนที่สำคัญที่สุด" ไพรพฤกษ์เฒ่ากล่าวต่อ "จงจำไว้เสมอ พลังมิได้มอบสิทธิ์ให้พวกเ้าทำลายล้างตามใจชอบ แต่การ 'ควบคุม' ต่างหาก คืออำนาจที่แท้จริง"
ท่านผู้เฒ่าแห่งพงไพรยื่นมือออกมา ปรากฏเมล็ดพันธุ์เล็กๆ สองเมล็ดที่ส่องแสงเรืองรองอยู่ในอุ้งมือ หนึ่งเมล็ดมีแสงสีทองอบอุ่น อีกเมล็ดมีแสงสีเงินเย็นะเื "นี่คือ 'เมล็ดพันธุ์แห่งสมดุล' พกมันติดตัวไว้ มันจะคอยเตือนใจพวกเ้าถึงบทเรียนในวันนี้ และช่วยเหนี่ยวรั้งพวกเ้าไว้ หากจิตใจเริ่มเอนเอียงไปสู่ความมืดหรือความสุดโต่ง"
เจยจื่อหลงและวีอันอันรับเมล็ดพันธุ์นั้นมาด้วยความเคารพ พวกเขารู้สึกถึงพลังงานอันสงบและสมดุลที่แผ่ออกมาจากมัน
"การฝึกสอนของข้าสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้" ไพรพฤกษ์เฒ่ากล่าว "พวกเ้าได้รับรากฐานแห่งพลังจักรวาล และเรียนรู้บทเรียนแห่งการควบคุมแล้ว หนทางที่เหลือ... พวกเ้าต้องเดินต่อไปด้วยตนเอง"
"ขอบพระคุณท่านอาจารย์!" ทั้งสองโค้งคำนับพร้อมกันอย่างซาบซึ้งใจ
"จงไปเถิด" ไพรพฤกษ์เฒ่ากล่าว "นำสิ่งที่ได้เรียนรู้ไปใช้อย่างชาญฉลาด ป่าทิพย์ได้มอบพลังให้พวกเ้าแล้ว แต่อนาคตของโลก... และของตัวพวกเ้าเอง... อยู่ในกำมือของพวกเ้าแล้ว"
ร่างของไพรพฤกษ์เฒ่าค่อยๆ กลมกลืนหายไปกับต้นไม้ั์ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกขอบคุณและความเข้าใจอันลึกซึ้ง
เจยจื่อหลงและวีอันอันยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ พลังมหาศาลที่เทียบเท่าการบำเพ็ญนับร้อยนับพันปีไหลเวียนอยู่ในร่างเล็กๆ นั้น แต่บัดนี้มันสงบนิ่งและอยู่ภายใต้การควบคุมมากขึ้น พวกเขามองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความมั่นใจในพลังที่ได้รับ ความตระหนักในความรับผิดชอบ และความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะกลับออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอก
เส้นทางออกจากหุบเขาป่าทิพย์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ราวกับผืนป่ากำลังเปิดทางให้พวกเขาจากไป
โลกมนุษย์อันเสื่อมทรามเอ๋ย... เตรียมตัวให้พร้อมเถิด เทพตก์และมารคืนถิ่นคู่ใหม่ กำลังจะกลับไปทวงความยุติธรรม (ในแบบของพวกเขา) แล้ว!
4K
