ตอนที่ยี่สิบ อาจารย์คง
หลังจากประกาศคำท้าทุกคนก็กลับไปโดยเป็หัวข้อการวิจารณ์อีกอย่างหนึ่งเท่านั้นแต่ผมกลับมาคิดวางมาตรการวางแผนต่อ
และคิดว่าผมคงตองหาอาจารย์คงโดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็ไปได้
..
ยามเช้าผมเตรียมข้าวห่อปืนและเงินต่างๆออกเดินทางไปกับไอ้ห้อยไอ้โหนแต่เช้าไปในทิศทางที่เมื่อคืนผมลองสอบถามชาวบ้านที่มารวมตัวกันว่าอาจารย์คงอยู่ประมาณไหน
ตามเนื้อเื่อาจารย์คงไม่น่าจะอยู่ไกลนัก เพราะไปติดต่อกันแค่แป๊บเดียบก็สามารถเอาของพวกยาเสน่ห์น้ำมันพราย หุ่นพยนต์ต่างๆมาได้แล้ว
ซึ่งก็เป็อย่างนั้นจริงๆ
ผมขี่ม้ามาสักพัก พอให้เหงื่อได้ซึมเล็กน้อย
ก็มาเจออาศรมอาจารย์คงที่อยู่บริเวณเชิงเขา
จะว่าไปแล้วทางเทคนิคนี่ผมยังไม่ออกจากไร่ของพ่อกำนันเลยนะนี่
อาศรมอาจารย์คงก็นับว่าเป็พื้นที่หนึ่งของพ่อกำนันเช่นกัน
ชาวบ้านมักจะเอาเงินประมาณเก้าบาทมาเป็ค่ายกครูเวลาใครเจอผีเข้าไข้ป่ามาลาเรียหรือคนโดนเสน่ห์ยาแฝด
นับเป็ที่พึ่งทางใจของชาวบ้านอย่างยิ่ง
ในบริเวณสวนก็ดูร่มรื่นมีลูกศิษย์สองสามคนคอยปัดกวาดเช็ดถูและมีเด็กรับใช้หญิงหน้าตาผิวพรรณดีคอบรับใช้
ฮืม เื่แบบนี้ก็มีสินะ
เลี้ยงต้อยโลลิคอนได้แบบกฎหมายเอื้อมมือมาไม่ถึง
ช่างมันเถอะ
สำหรับกรณีคนบ้านป่าที่มองว่า การขายลูกให้บ้านคุณนายและโดนคุณนายหลอกว่า
“ขอไปเลี้ยงเป็ลูก”
แต่ที่จริงให้อยู่แบบคนรับใช้ คลานเข่าคารวะ เป็ข้ารับใช้ลูกสาวตัวจริงของคุณนายและโดนข่มขืนโดยคุณผู้ชาย
จนโดนคุณนายไล่ออกจากบ้าน
ต้องมาตั้งครรภ์และเกิดเป็ดราม่าของพระเอกนางเอกต่อไป
การมีสามีเป็อาจารย์คงน่าจะดีเสียกว่าในแง่หนึ่ง
ผู้เฒ่าผู้แก่เอาเด็กสาวมารับใช้อาจารย์คงที่ตำหนักก็คงจะเป็แนวทางการเอาตัวรอดอย่างหนึ่ง
อาจารย์คงอาจจะเป็ลูกผู้ชายตัวจริงอย่างขุนช้างที่มีคนเอานางแก้วกิริยามาขัดดอก
ขุนช้างไม่ยอมมีอะไรด้วย คงเพราะโลภเื่เงินตรามากกว่าที่จะยอมรับเป็ภริยา
น่าจะเพราะนิสัยอย่างนี้ที่ทำให้ขุนช้างรวยขึ้นมาได้
หากอาจารย์คงไม่ยอมมีอะไรหรือรับเด็กสาวที่ฝากดูแลเป็เมีย
ตามธรรมเนียมผู้เฒ่าผู้แก่ก็ต้องมาไถ่ตัวลูกสาวออกไป
อาจารย์คงและขุนช้างที่ควบคุมตัณหาของตนเองได้ก็จะเป็ฝ่ายได้กำไร
เหมือนกับเราเอาชีวิตคนเป็เดิมพันกันในการเล่นเกมส์การเงินของผู้ปกครองอย่างไรชอบกล
มีลูกสาวเหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้านตามที่ชอบกล่าวกัน
แต่หากลูกสาวไม่ได้แต่งงานก็จะกลายเป็ขี้ปากของชาวบ้าน
เราอยู่ใน่ของการปะทะกันระหว่างแิสมัยใหม่
ว่าความรักควรจะเป็เื่ของปัจเจคชนที่ต้องเลือกหาคู่ครองของตนเอง
หรือเป็หน้าที่ของพ่อแม่ที่ต้องหาคู่แต่งงานให้ลูกตามหน้าที่ของพ่อแม่ที่ดี
เรายังเถียงกันอยู่ั้แ่ครั้งานั่นเอง
ประตูไม้ที่เปิดเข้ามา มีกลิ่นควันธูปกะโหลกศีรษะมนุษย์และหัวควายที่ฝาผนัง
ผมคลานเข่าเข้าไป
“สวัสดีจ้าอาจารย์คง วันนี้ชั้นมีเื่มารบกวน"
อาจารย์คงท่าทางไม่ได้ิัเหี่ยวยนและมีกล้ามแบบคนใช้แรงงานแม้จะเคราขาวแต่ก็ยังดูแข็งแรงอยู่
“ไหว้พ่อปู่เถอะ พ่อเจิด “
ผมไหว้ไปตามรูปปั้นฤาษีที่วางไว้อยู่ด้านหลังอาจารย์คงอย่างว่าง่าย
“แล้ววันนี้มีเื่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรหรือ?”
“ฉันอยากเรียนรู้ด้านเวทย์มนต์คาถาน่ะจ๊ะอาจารย์คง อาจารย์คงช่วยรับชั้นเป็ศิษย์ด้วยนะจ๊ะ”
ผมกล่าวกับอาจารย์คง
อาจารย์คงจ้องมองมาที่ผมอย่างแปลกใจ
“คาถาหรือพ่อเจิด?หรือจะขอของดีไปหานงพะงา?”
อาจารย์คงถามอย่างสงสัย
ไอ้เจิดติดพันนงพะงาไม่ได้เป็ความลับอะไรเพราะคนทั้งตำบลก็รู้กันนั่นเอง
“ไม่ใช่จะ ชั้นอยากมีวิชาอาคมไว้เป็ความรู้ประดับกายบ้างจ๊ะอาจารย์เพื่อไปเจอนักเลงต่างบางหรือเสือในชุมโจรที่มีวิทยาอาคมจะมาปล้นไร่ของพ่อกำนันของชั้นจะได้พอมีทางป้องกันตัวไว้บ้าง”
ผมกล่าวไปแบบสมเหตุสมผล เพราะผมก็จะทำอย่างนั้นนั่นล่ะแต่เวทมนตร์มีประโยชน์มากกว่านั้นมากมายนัก
2K
