ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

ณ ห้องโถง วังหลวง 

ขุนนางทุกคน ต่างพากันมาเข้าเฝ้าองจักพรรดิเพื่อปรึกษาราชกิจบ้านเมือง วันนี้ไป๋ฟงหวิน เดินยิ้มหน้าบานเข้ามาแต่ไกล เพราะว่าได้รับข่าวดี จากการที่ปราบโจรที่หมู่บ้านทางเหนือได้ ตามที่ได้รับมอบหมายจากฝ่าบาท เนื่องจากได้รับฎีกาว่า มีโจรออกอาละวาด เข้าปล้นเอาทรัพย์สิน ของเช้าบ้านและทำร้ายชาวบ้านจนบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อน ฝ่าบาทจึงมอบหมายงานนี้ ให้แก่เขา 

''ท่านเสนาบดีไป๋ ยินดีด้วยนะ ได้ข่าวว่าท่านปราบโจรได้แล้ว คงได้รับความดี ความชอบไม่น้อย''

''นั้นสิ เห็นทีควรไปฉลองกันที่จวนของท่านดีหรือไม่ ''

''ใช่ๆ ท่านคงได้รับความชอบจากฝ่าบาท ไม่น้อยเลย''

ขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันมาแสดงความ ยินดี เพราะรู้ดีว่าเสนาบดี คนนี้ฝ่าบาท ทรงไว้พระทัย ให้ทำงานใหญ่ๆ มากมาย จึงพากันมาประจบสอพลอ 

''ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรมากมาย แค่พวกโจรปลายแถวเท่านั้น แค่ได้ยินชื่อข้าพวกมันก็กลัว จนตัวสั่นแล้วละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า''

''  ข้าดีใจจริงๆที่ท่าน ปราบโจรได้แล้ว ยินดีด้วย''

ฟางเฉินฟง ก็แสดงความชื่นชมด้วยความจริงใจ ที่เขาสามารถปราบโจรได้ ทำให้ประชาชน ไม่ต้องเดือดร้อนอีก แต่ไป๋ฟงหวิน กลับคิดในใจ ว่าฟางเฉินฟง กำลังอิจฉาตนอยู่ 

''ขอบใจ''

ไป๋ฟงหวินตอบกลับไปตามมารยาท แต่ไม่ได้สนใจที่จะสนทนา กับฟางเฉินฟงอีก เค้ายิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน

''ฝ่าบาท เสด็จ''

ทุกคนต่างพากันเข้าประจำที่ ก่อนย่อกายทำความเคารพ ผู้ที่เป็นองจักพรรดิ

''ถวายพระพรฝ่าบาท''

''ตามสบายเถอะ ไป๋ฟงหวิน ได้ข่าวว่าเจ้าปราบโจรที่หมู่บ้านสำเร็จแล้ว ถือว่าทำความดี ความชอบไม่น้อย ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม''

''ขอบพระทัยฝ่าบาท ''

ไป๋ฟงหวิน ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ ที่ได้รับคำชมจากองค์จักพรรดิ และยังได้รางวัลอีก ทำให้เขาหยิ่งพยองขึ้นเป็นเท่าตัว

ที่จริงแล้วทั้งหมดเป็นแผนการของเขา โดยการจ้างวานพวกโจรให้ไปปล้นฆ่าชาวบ้านเพื่อที่เขาจะได้ความดีความชอบจากองค์จักพรรดิยิ่งขึ้นและเพื่อให้ขุนนางทุกคนนั้นเข้ามาอยู่ฝ่ายเขา แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้

............................................................

   วันเวลานั้นค่อนข้างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฟางเหม่ยหลิงใช้เวลาในทุกๆวันอย่างมีคุณค่า นอกจากไปเรียนแล้วก็ยังต้องปรุงยาเพื่อการฝึกฝนและนำไปขาย การใช้แส้เป็นอาวุธนั้นถือว่าไม่มีใครนิยมกันในแคว้นนี้เห็นจะมีเธอแค่คนเดียว แต่เธอกลับถนัดอาวุธชนิดนี้มากที่สุดทำให้ตอนนี้เธอใช้มันได้คล่องมากๆ และพัฒนาไปไกล

  ตัวช่วยในครั้งนี้ก็คือ ยาที่ปรุงจากดอกไม้พันราตรี ที่เธอนำมาจากป่าอาถรรพ์ นอกจากเธอที่ก้าวหน้า เสี่ยวไป๋มังกรของเธอก็ก้าวหน้า สามารถพ่นไฟได้นานๆแล้ว เรียกได้ว่ามังกรมาพร้อมกับความโชคดี ทำให้เธอประสบความสำเร็จในสิ่งที่ต้องการ แต่มีอย่างหนึ่งที่เธอยังต้องการนั้นคือ ท่านตา ของเธอ ทุกวันนี้เธอพยายามหาท่านตาและสอบถามรองเจ้าสำนัก กลับพบว่าท่านตาจะกลับมาในเร็ววันนี้ละ เนื่องจากออกไปทำธุระที่ต่างแคว้น เธอจึงไม่ได้เจอเสียที

'' คุณหนูเจ้าคะ มาดูนี่สิเจ้าคะ ชุดสวยๆทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ เพิ่งนำมาส่งเลย จากร้านที่คุณหนูสั่งไว้ จะได้ใส่ไปงานชมดอกไม้นะเจ้าค่ะ ''

เลียงลี่ เดินเข้ามาในห้องพร้อมชุดมากมายที่สาวใช้ขนตามหลังมา วันนี้เธอต้องเตรียมตัวเพื่อไปงานชมดอกไม้ ช่วงเย็นๆ  เลยต้องเตรียมตัวโดยการเลือกชุดและเครื่องประดับเอาให้ อลังการแต่สวยงามไม่มากจนเกินไปเพราะเธอจะต้องไม่ทำให้ตระกูลต้องขายหน้า หลานสาวคนเดียวที่เหลืออยู่ จะต้องไม่ทำให้ท่านปู่ผิดหวัง โดยคนทั่วไปไม่รู้ คิดว่าเธอหรือฟางเหม่ยหลิงคือคนไร้ค่าของตระกูล และคิดว่าตระกูลฟางจะล่มสลายแล้ว เธอต้องไปแสดงตัวตน ความเป็นสายเลือดของตระกูลให้ได้เห็นกันหน่อย งานนี้จึงสำคัญกับเธอมาก  เหมือนกับการที่ต้องขึ้นรับรางวัลดาราฮอตฮิตอวอร์ดก็ไม่ปาน

" ข้าจะใส่ชุดสีขาวนี้ "

'' สวยมากเลยเจ้าค่ะ คุณหนู ''

เลียงลี่เห็นด้วยที่คุณหนูเลือกชุดนี้ มันสวยมากและดูสง่างาม ชุดขาวปักด้วยด้ายที่ส่องแสงเป็นประกายเมื่อกระทบแสง มีชุดคลุมทับตรงไหล่ประดับมุก ใสแล้วดูโออ่า ชายกระโปรงรากยาวที่พื้นไม่มากนักแต่พอดีไม่ทำให้เห็นเท้า เหมาะกับเครื่องประดับไข่มุกที่เข้าชุดกัน

'' ว่าแต่เหมียนมี่กลับมาหรือยัง''

เธอให้เหมียนมี่เอายาขั้นสูงไปขาย ตอนนี้กำไรจากการขายยาทำให้เธอมีเงินมากพอที่จะซื้อชุดประดับด้วยได้เงิน ประดับด้วยมุกแบบนี้ ค่อนข้างแพงเลยทีเดียว และรายได้จากการขายยาก็สามารถทำให้บ่าวไพร่ในจวนกินอิ่มนอนหลับกันถ้วนหน้า ตอนนี้ไม่มีปัญหาเรื่องเงินอีกแล้ว

''ยังเจ้าค่ะ วันนี้เห็นบอกจะไปหลายที่เจ้าค่ะ ''

'' งั้นเจ้ามาช่วยข้าแต่งตัวทีนะ เลียงลี่ เอาให้สวยที่สุด คนที่ดูถูกข้าจะต้องหนาวแน่ ''

 ' แล้วข้าละ หลิ๋งเอ๋อ ต้องไปด้วยไหม '

เจ้ามังกรน้อยที่เพิ่งนอนบิดขี้เกียจเสร็จ บินมาเกาะที่ไหล่นาง

'' แน่นอนเจ้านะ ต้องรอข้าอยู่ที่จวน''

'ได้งั้นข้าจะนอนรอ ขอของกินเยอะๆด้วยละ'

ว่าแล้ว ก็กลับมาขดตัวนอนตามเดิม บนเตียงของนาง

....................................................................

ร้านยาฝู่หลง

"เถ้าแก่ยาลูกกลอนตัวนี้ทำจากสมุนไพรชั้นดีที่เก็บได้จากป่าอาถรรพ์เลยนะ เพราะฉะนั้นแล้วสรรพคุณต่างจากยาลูกกลอนธรรมดาแน่ๆ "

เหมียนมี่กำลังแนะนำยาตัวใหม่ให้กับเถ้าแก่ร้านขายยาฝู่หลงที่กำลังมองดูยาตัวใหม่ในขวดของนางอย่างสนใจ

"ข้าอยากได้ทั้งหมดเลยเจ้าขายเท่าไหร่ ข้าเหมาหมด"

"ได้ๆ ได้เลย ข้าจะขายให้ราคาพิเศษเลยนะ"

เหมียนมี่นั้นยิ้มอย่างยินดีที่วันนี้ยาขายหมดอีกแล้ว 

หลังจากขายยา นางก็ตรงจะกลับจวนทันที แต่ดันชนกับใครบางคนเข้าจนนางเซจะล้ม แต่เขาก็ประคองนางไว้ได้ทัน 

"ไม่เป็นไรนะ แม่นาง ข้าขอโทดด้วยที่ไม่ได้มองทางให้ดี "

เขาพูดกับนางอย่างอ่อนโยน 

"มะ...ไม่เป็นไร เจ้าค่ะ "

เหมียนมี่ได้มองเขาอย่างเต็มตา เขามีรูปร่างสูงใหญ่หล่อเหลาและดูอบอุ่นอ่อนโยน

"ไม่บาดเจ็บตรงไหนก็ดีแล้ว งั้นข้าขอตัวก่อน"

เขายิ้มให้นาง ก่อนที่เขาเดินจากไปอย่างรวดเร็วแต่เหมียนมี่นั้นกลับจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปแล้วอย่างไม่วางตา

"คนอะไรก็ไม่รู้ อ่อนโยนจังเลย"

ตอนนี้เหมียนมี่ได้ตกหลุมรักชายคนนั้นเข้าแล้ว

.......................................................

ทางด้านองค์ชายแปด

"ถวายพระพรองค์ชายแปด "

"อ้าวกลับมาแล้วหรือ จื่อหวิน "

หลงเจี่ยนหยางทักทายจื่อหวินองรักษ์หนุ่ม เขาเป็นน้องชายของจื่อฟงและได้ไปทำธุระที่ต่างแคว้นให้กับฝ่าบาทเพิ่งจะกลับมา

"ท่านพ่อยืมตัวเจ้าให้ไปทำงานให้ คงเหนื่อยแย่เลย ขอบใจเจ้ามากนะ"

"ไม่เหนื่อยเลย พ่ะย่ะค่ะ"

"แล้วเจอจื่อฟงหรือยัง ถ้าเขารู้ว่าน้องชายกลับมาคงดีใจ"

"ยังเลยพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันแวะไปตลาดเเละซื้อขนมมาฝากเขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

จื่อหวินนั้นรู้ว่าจื่อฟงชอบกินขนมมาก จึงได้แวะตลาดซื้อมาให้ก่อนจะมาที่นี่

"เขาคงกำลังสั่งงานลูกน้องอยู่ที่ลานฝึกนั้นละ ไปหาเขาสิ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

เขาทำความเคารพองค์ชายก่อนจะมุ่งหน้าไปหาพี่ชายที่ลานฝึก