หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่75 ปะทะเดือดกลางฝูงซอมบี้

เสียงปืนยังคงดังประปรายไปทั่วบริเวณ แต่จังหวะเริ่มช้าลงเรื่อย ๆ หลังการยิงอีกไม่กี่ชุดเสียงปืนเริ่มเบาลงหลายคนเปลี่ยนแม็กกาซีนสุดท้าย

บางคนไม่มีเหลือแม้แต่นัดเดียวแล้ว

“กระสุนพวกมึงหมดแล้วใช่ไหม!วางปืนแล้วยอมแพ้ซะ!” จากหลังซากรถบรรทุกฝ่ายพันธมิตรราชาคนหนึ่งตะโกนออกมาเสียงดัง

“ไอ้พวกหมาขี้แพ้! ออกมาคุกเข่าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเดี๋ยวพวกกูจะลากศพพวกมึงไปแขวนหน้าห้าง!”อีกเสียงหนึ่งหัวเราะเยาะตามมา

คำพูดดูถูกลอยข้ามลานจอดรถ

ฝั่งพันธมิตรผู้แก้แค้นเงียบไปชั่วขณะก่อนจะมีเสียงถ่มน้ำลายลงพื้น

“ถุย ยอมแพ้เหรอว่ะ ฝันเอาพวกมึงเถอะไอ้พวกลูกหมาของลอร์ดแกนนอน!” เสียงบูลด็อกคำรามต่ำ

“ถ้าอยากได้หัวพวกกู ก็เข้ามาเอาเองสิวะ!”ลูกน้องของเขาบางคนหัวเราะห้าว ๆ ทั้งที่เลือดอาบแขน

บูลด็อกกวาดสายตามองรอบ ๆเห็นได้ชัดว่าพวกพันธมิตรราชากระจายกำลังปิดทางไว้แทบทุกด้านพวกมันไม่คิดจะปล่อยให้หลบหนีง่าย ๆ แน่นอน หากไม่ฝ่ามันไปก็ไม่มีทางรอดแล้ว

เขากัดฟันแน่นรู้ดีว่าทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือสู้

บูลด็อกโยนลูกซองที่กระสุนหมดทิ้งลงกับพื้นคอนกรีตเสียงดังเคร๊ง! มือหนาของเขาคว้าหอกยาว T1ที่พาดอยู่ด้านหลังออกมา

ปลายหอกสะท้อนแสงแดดสีขาววาบ

เขาก้าวออกมาจากหลังรถดวงตาดุร้ายจ้องไปยังศัตรูตรงหน้า

“เข้ามา!” เขาตะโกนเสียงก้ราว

สนามรบกำลังเปลี่ยนจากเสียงปืนไปสู่การฆ่าฟันระยะประชิด.

กระสุนที่เหลือไม่มากจากฝั่งของพันธมิตรราชายิงเข้าใส่บูลด็อกทันทีแต่ว่าอย่าลืมบูลด็อกก็เป็นผู้มีพลังขั้นกลาง เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแม้จะช้ากว่ากระสุน แต่ก็ยังเร็วกว่าคนที่ถือปืน

“กระจายกันไปฆ่าให้หมดส่วนไอ้เชี่ยนี่ฉันจัดการเอง” ไททันปลดขวานเหล็กทมิฬออกจากหลังโลหะสีดำของมันสะท้อนแสงสีแดงของพระอาทิตย์ยามบ่าย

“ฆ่า”

ไททันพุ่งออกไปก่อนขวานเหล็กทมิฬกวาดเป็นครึ่งวงกลมผ่าลม

บลูด็อกถอยครึ่งก้าว หอกยาวแทงสวนทันทีปลายหอกพุ่งตรงหน้าอกไททัน

ไททันบิดตัวหลบปลายหอกเฉียดเสื้อเกราะไปเพียงนิ้วเดียว

แคร้ง!

ขวานฟาดใส่ก้านหอกแรงปะทะทำให้บูลด็อกถอยไถลไปหนึ่งก้าว ฝุ่นบนถนนลอยฟุ้ง

“แรงดีนี่ ไอ้อ้วน!” ไททันแสยะยิ้ม

“ถุย! หุบปากแล้วมาสู้ ไอ้หมาลอร์ด!”บูลด็อกถ่มน้ำลายลงพื้น

เขาหมุนหอกอย่างรวดเร็ว แทงต่ำใส่ต้นขา

ไททันกระโดดหลบเสี้ยววินาทีนั้นทุกอย่างเหมือนช้าลง ปลายหอกเฉือนอากาศผ่านใต้ตัวเขาพอเท้าลงถึงพื้น ไททันเหวี่ยงขวานลงเต็มแรง

บูลด็อกยกด้ามหอกรับการโจมตี

แคร๊งงง!

ประกายไฟกระเด็น

กล้ามแขนของทั้งสองเกร็งจนเส้นเลือดปูดทั้งคู่ดันอาวุธใส่กันระยะประชิด อย่างไม่มีใครยอมใคร

“มึงตายแน่วันนี้ ไอ้สัตว์” ไททันกัดฟัน

บูลด็อกหัวเราะห้าว

“งั้นก็ลองดูสิ ไอ้เวร!”

...

เคนชักดาบ T1ของตัวเองออกมา พันธมิตรรวมตัวกันก็มีเรื่องดีนั้นคือมีอาวุธระดับสูงให้พวกเขาได้หยิบมาใช้งานผู้มีพลังขั้นกลางของหน่วยที่ออกมายังแนวหน้าส่วนใหญ่ได้รับอาวุธระดับ T1 มาใช้งาน

อาวุธปืนใช้ยิงได้แต่กระสุนหมดมันก็กลายเป็นเศษเหล็ก

เคนจับดาบในมือเข้าปะทะกับแร็พเตอร์ผู้มีพลังขั้นกลางของอีกฝั่ง

ดาบของทั้งสองฟาดใส่กันอย่างรวดเร็วแร็พเตอร์พุ่งเข้ามาแทงเคนจึงอาศัยความเร็วหมุนตัวหลบแล้วใช้ด้ามดาบกระแทกใส่หน้าอกคู่ต่อสู้

อัก! แร็พเตอร์ถอยหนึ่งก้าวจากแรงกระแทกที่รุนแรงนั้นมากพอจะทุบให้แผ่นเหล็กบุบได้

เคนใช้จังหวะนั้นฟันสวนกลับไปแร็พเตอร์ทิ้งตัวหลบจนล้มลงกับพื้นถนนอย่างทุลักทุเล

เคนก้าวตามเข้าไปทันทีไม่เปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้ตั้งหลัก

แร็พเตอร์ที่ล้มลงกลิ้งตัวหลบดาบที่ฟันลงมาอย่างฉิวเฉียดร่างของเขาหมุนไปบนพื้นถนนเหมือนนักสู้ที่ผ่านสนามรบมานับครั้งคมดาบของเคนเฉือนพื้นคอนกรีตจนประกายไฟกระเด็นออกมาคล้ายสะเก็ดดาวที่แตกกระจายกลางความมืด

แร็พเตอร์ดีดตัวลุกขึ้นทันทีก่อนแทงดาบสวนกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับหอกที่พุ่งตรงเข้าหาเป้าหมาย

“คิดว่าฟันโดนง่ายขนาดนั้นเหรอ ไอ้เชี่ย!”

เคนเอียงตัวหลบปลายดาบเฉียดซี่โครงไปเพียงเล็กน้อยลมจากคมเหล็กเย็นวาบเหมือนลมหนาวที่เฉือนผ่านผิวหนัง

“พูดมากนัก เดี๋ยวมึงไม่ตายดีแน่”เขาแสยะยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายคล้ายสีหน้าเหมือนคนที่ยังควบคุมเกมไว้ได้

เคนพุ่งเข้าประชิดทันที ระยะดาบสั้นลงจนแทบจะแนบติดกับตัวเหมือนนักดาบที่จงใจบีบพื้นที่ต่อสู้ให้แคบลง

แร็พเตอร์ฟันแนวนอนใส่คออย่างรวดเร็วคมดาบกรีดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีด

เคร้ง!

ดาบทั้งสองปะทะกันเสียงเหล็กกระแทกดังลั่นเหมือนค้อนทุบลงบนทั่ง แขนของทั้งคู่สั่นสะเทือนจากแรงปะทะ

แร็พเตอร์ยิ้มแสยะก่อนใช้หัวเข่ากระแทกใส่ท้องเคน

ตุบ!

แรงกระแทกหนักเหมือนค้อนเหล็กเคนถอยไปครึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย

แร็พเตอร์ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือเขาหมุนตัวฟันดาบลงจากด้านบน คิดจะผ่ากลางหัวเหมือนขวานที่กำลังจะผ่าฟืนแต่แล้วจังหวะนั้นเองเคนยกดาบรับพร้อมเบี่ยงคมดาบออกด้านข้างเล็กน้อยเหมือนเปลี่ยนทิศทางกระแสน้ำ

แรงฟันของแร็พเตอร์เสียจังหวะทันที

“อะไร!”

ยังไม่ทันพูดจบเคนก้าวสวนเข้าไปในช่องว่างนั้น ศอกซ้ายกระแทกใส่ปลายคางแร็พเตอร์เต็มแรง

กร๊อก!หัวของแร็พเตอร์สะบัดเหมือนโดนค้อนฟาด เคนไม่เสียเวลาแม้เสี้ยววินาที ดาบ T1 แทงเข้าใต้ซี่โครงทันที

ฉึก!

คมเหล็กจมลึก เลือดไหลทะลักออกมาแร็พเตอร์ทรุดลงครึ่งเข่า มือพยายามยกดาบขึ้นอีกครั้ง

“พวกแก…พันธมิตรผู้แก้แค้นจะต้องถล่มพวกแก…”

เคนถอนหายใจเบา ๆ

“พูดเหมือนมึงจะมีชีวิตอยู่ดู ไปตายซะ!”

ฉัวะ!

ดาบฟันผ่านคอในจังหวะเดียวร่างของแร็พเตอร์ล้มลงกับพื้นถนนอย่างไร้แรง เคนสะบัดเลือดออกจากดาบก่อนมองสนามรบที่ยังวุ่นวายรอบตัว

เขาหมุนดาบในมือช้า ๆ

“ไอ้ลูกหมาพันธมิตรผู้แก้แค้นตัวไหนอยากตายเป็นตัวต่อไปมาสิ!!!”

พันธมิตรผู้แก้แค้นมีขั้นกลางสองคนหนึ่งโดนไททันตรึงไว้ส่วนอีกคนเคนจัดการตัดหัวไปแล้ว พวกที่เหลือก็แค่ขั้นต้นและพวกคนธรรมดา

เขาเป็นเหมือนกับหมาป่าในฝูงแกะไล่ฆ่าพวกพันธมิตรผู้แก้แค้นอย่างต่อเนื่อง

...

อีกด้านหนึ่งกลางถนนที่เต็มไปด้วยรอยแตกและคราบเลือดไททันกำลังยืนเผชิญหน้ากับบูลด็อก

ลมพัดผ่านทำให้เสื้อของทั้งสองกระพือเหมือนธงศึกที่กำลังท้าทายกันเงาของพวกเขาทอดยาวบนพื้นถนนสีเทาราวกับนักรบสองคนที่ยืนอยู่กลางเวทีประลองที่ไร้ผู้ชม

“ฆ่ามึงได้ พวกกูก็รอด”บูลด็อกยิ้มอย่างดุร้าย หมุนหอกยาว T1 ในมือ ด้ามหอกหมุนเป็นวงเหมือนพายุก่อนที่ปลายหอกจะพุ่งเข้าหาไททันรวดเร็วราวสายฟ้า

ไททันยกขวาน T1รับทันที

เคร้ง!

เสียงโลหะกระแทกกันดังสนั่นแรงปะทะทำให้ฝุ่นบนพื้นลอยขึ้นเหมือนหมอกควันจากการระเบิดอาวุธในมือทั้งสองเป็นระดับ T1 ด้วยกันไม่มีใครเสียเปรียบด้านคุณภาพ

ทั้งสองถอยออกหนึ่งก้าวก่อนจะพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง ปะทะกันไปหลายสิบครั้ง

แต่ในจังหวะนั้น บูลด็อกเหลือบมองไปด้านหลังเขาเห็นคนของตัวเองพันธมิตรผู้แก้แค้นกำลังถูกกองกำลังของพันธมิตรราชาไล่ฆ่าเหมือนเหยื่อที่กำลังถูกฝูงหมาป่าต้อน

เสียงร้องและร่างที่ล้มลงทำให้หัวใจเขาร้อนรนราวกับไฟกำลังเผาทรวงอก

ไททันสังเกตสายตานั้น เขาหัวเราะเบา ๆ

“มีเวลาหันไปดูทางอื่นอีกเหรอ ตาย!”ไททันยกขวานพาดบ่าเหมือนนักล่าที่มั่นใจในชัยชนะ “พวกมึงไม่มีใครรอดสักคนแน่”

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดความอดทนของบูลด็อกเขากำหอกแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน

เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีกำลังไปช่วยอย่างมากก็เอาชนะไททันแล้วรีบหนีออกไปจากที่นี่ ฝ่ายพันธมิตรราชามีกำลังคนมากกว่าต้องรีบหนีออกไปแล้วรายงานให้กับเบื้องบนทราบ

การต่อสู้เกิดขึ้นต่อเนื่องไททันชิงจังหวะได้เปรียบจนสร้างบาดแผลให้กับบูลด็อกอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าหอกยาวจะได้เปรียบเรื่องระยะแต่ว่าไททันกลับมีพลังที่แข็งแกร่งมาก

แรงของไททันกดดันจนบูลด็อกทำได้แค่ตั้งรับเท่านั้น

บูลด็อกกำลังเสียเปรียบคนของเขาก็ใกล้ตายหมดแล้ว แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามแหบต่ำดังขึ้นจากสวนสาธารณะ

ทุกคนชะงักไปเสี้ยววินาที

จากแนวต้นไม้เงาหลายสิบเงาเดินออกมา

ซอมบี้!!!

เวรแล้วไง...

ทุกคนรู้ดีว่าพวกมันถูกดึงดูดด้วยเสียงปืนและกลิ่นเลือดเข้ามาที่นี่แถมจำนวนก็ไม่ใช่น้อย ๆ ฝูงซอมบี้ส่งเสียงฝีเท้าไม่สม่ำเสมอดังบนพื้นหญ้าบางตัวลากขา บางตัวเดินเอียงเหมือนหุ่นที่ใกล้พังแต่ทั้งหมดกำลังมุ่งเข้ามาเหมือนกระแสน้ำเน่าที่กำลังไหลบ่า

เงาขนาดใหญ่ก็ปรากฏตัวออกมาจากกลุ่มนั้นมันเหวี่ยงซอมบี้ที่ขวางทางจนกระเด็น ใบหน้าดุร้ายเต็มไปด้วยความกระหายเลือดร่างสูงกว่าสองเมตร กล้ามเนื้อโป่งออกจากผิวหนังที่ฉีกขาด

โฮกกก!

มันคำรามเสียงต่ำ พื้นดินสั่นเบา ๆใต้เท้าของมัน

ซอมบี้กล้ามเนื้อระดับดุร้าย

ความโกลาหลเริ่มขึ้นทันที

ซอมบี้ฝูงแรกพุ่งเข้าหามนุษย์เหมือนฝูงหมาป่าที่ได้กลิ่นเลือดสดดวงตาขุ่นมัวของพวกมันส่องประกายความหิวโหย

ชายคนหนึ่งของฝ่ายพันธมิตรผู้แก้แค้นที่บาดเจ็บล้มอยู่บนพื้นเลือดไหลจากต้นขาเป็นทางยาว เขาพยายามคลานหนีมือขูดไปกับดินและหญ้าเหมือนคนจมน้ำที่พยายามคว้าอากาศ

“ชะ...ช่วยด้วย...!”

แต่ซอมบี้สามตัวก็รุมเข้าหา

ร่างผุพังของพวกมันกระโจนลงมาราวกับอีกาที่กำลังแย่งซากศพฟันเหลืองดำกัดลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง อีกตัวฉีกแขน อีกตัวกดเขาลงกับพื้น

“อ้า!!!”

เสียงกรีดร้องของเขาดังขึ้นในอากาศเย็นแหลมและสิ้นหวังเหมือนสัตว์ที่กำลังถูกเชือด เลือดสาดกระเซ็นลงบนหญ้า

เสียงนั้นดังอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะเงียบลง.

ทางด้านพันธมิตรราชาก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กันทหารสองคนรีบหันไปตั้งรับซอมบี้ที่พุ่งเข้ามา ดาบฟาดลงอย่างรุนแรงคมเหล็กเฉือนผ่านเนื้อเน่าดัง ฉับ!

ร่างผอมของซอมบี้ล้มฟุบลงบนพื้นหญ้าเหมือนหุ่นที่ถูกตัดเชือกแต่เงาอีกหลายตัวกำลังตามมาไม่หยุด

ก่อนหน้านี้แม้ว่าพันธมิตรราชาจะเป็นฝ่ายได้เปรียบในสนามรบแต่ชัยชนะนั้นก็แลกมาด้วยเลือดและศพของพวกพ้องพื้นหญ้าเต็มไปด้วยรอยต่อสู้และคราบเลือดที่เพิ่งผ่านการเชือดเฉือนมา

แต่สถานการณ์พลิกกลับอย่างรวดเร็ว

เสียงคำรามและเสียงฝีเท้าที่ไม่เป็นจังหวะดังขึ้นจากทุกทิศทางซอมบี้เริ่มทะลักออกมาจากเงามืดระหว่างต้นไม้และซากอาคารเหมือนคลื่นเน่าที่กำลังโถมเข้าหาฝั่ง

ในพริบตาเดียวทุกคนก็ตกอยู่ท่ามกลางวงล้อม

แม้มนุษย์จะแบ่งฝ่ายฆ่าฟันกันเองเหมือนศัตรูคู่แค้นแต่สำหรับซอมบี้แล้วทุกคนก็ไม่ต่างกันเลย ไม่ว่าพันธมิตรราชาหรือพันธมิตรผู้แก้แค้นพวกมันเห็นเพียงอาหารที่ยังหายใจเท่านั้น

พวกเขาพยายามเอาตัวรอดจากฝูงซอมบี้

“ถอยรีบออกจากที่นี่”เคนพยายามตะโกนบอกพวกของตัวเองที่เหลือไม่กี่คนแล้ว

บางคนหันไปฟันซอมบี้ที่พุ่งเข้ามา บางคนยิงปืนอย่างตื่นตระหนกแต่เสียงปืนกลับยิ่งดึงดูดพวกมันมากขึ้นร่างผุพังจำนวนมากไหลบ่าเข้ามาเหมือนมดที่รุมเศษเนื้อ

ความได้เปรียบเมื่อครู่หายไปเหมือนทรายที่ไหลผ่านนิ้วมือ