เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบสาม ความน่าเชื่อถือในองค์กร

ธนบัตรเป็นเงินที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมาย

เราควรจะสงสัยว่า

ทำไมเราต้องเชื่อถือคำพูดบนนั้นด้วย?

เราไม่เคยรู้จักมักจี่กันมา

ขุนนางใช่พ่อแม่หินแง่ใช่ตายาย

ทำไมเราต้องเชื่อคนที่เป็นพนักงานของรัฐมาบอกเราว่าธนบัตรนี้จะชำระหนี้ได้ตามกฎหมาย?

เราเคยรู้จักกับพวกเขามองว่าพวกเขาน่าเชื่อถือหรือ?

หากเจ๊กฮงที่เรารู้จักบอกว่าจะใช้หนี้ให้เรายังพอเข้าใจได้

หรือหลวงพ่อโสมทำเหรียญเงินออกมาว่ามีมูลค่าหนึ่งพันเราก็พอจะเชื่อใจได้ว่าท่านคือพระผู้ทรงศีลไม่มุสา

เหรียญเงินมีมูลค่าหนึ่งพันจริง

ทุกคนสามารถยอมรับและใช้กันได้อย่างมีความสุข

แต่ทำไมเราถึงเชื่อสิ่งที่เขียนอยู่บนธนบัตรว่าเป็นความจริง?

เราเชื่อใจคนที่เขียนหรือองค์กรนั้นๆแม้เราจะไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อนเลยใช่ไหม?

นั่นคือหลักการที่แท้จริงของ

Modern Money Theory

ทฤษฎีการเงินยุคใหม่

ว่าค่าเงินไม่ได้มาจากความเชื่อถือของทองคำที่เป็นหลักประกันแต่มาจากความน่าเชื่อถือในองค์กรInstitution นั้นๆ

การรวบรวมประชาชนไม่ได้ช่วยในเรื่องงบประมาณของรัฐแต่อย่างใด

พันล้าน หมื่นล้าน?

ช่วยอะไรได้กับประเทศที่ใช้งบประมาณนับแสนล้านหรือล้านล้าน?

หรือมีทองคำมาช่วยให้เท่าเทียมกับค่าเงินที่รัฐพิมพ์ออกมาได้ไหม?

มันมีสาเหตุอยู่ที่รัฐต่างๆยกเลิกการเอาทองคำเป็นหลักประกัน

เพราะการมีทองคำประกันคือการควบคุมจำนวที่รัฐจะพิมพธ์ธนบัตรออกมา

ซึ่งรัฐนั้นไม่ชอบให้ใครควบคุมเช่นนั้น

เงินเหรียญดิจิตัลในรูปแบบต่างๆจึงสร้างมาเพื่อด้วยข้ออ้างว่า

เราไม่พิมพ์เพิ่มอย่างไร้เหตุผล

หากมีเงินนี้ไว้เงินดิจิตัลที่ท่านถือครองจะยังมีคุณค่าอยู่เสมอ

มันเป็นเพียงแค่ถอยหลังลงคลองหากมองว่าการมีหลักประกันคือสิ่งสำคัญ

ค่าเงินบริษัท Company scrip ยังมีความน่าเชื่อถือมากกว่านั่นเองแต่รัฐก็เบรกไปตั้งแต่แรก

ไม่มีใครมีอำนาจออกค่าเงินได้นอกจากรัฐ

แผนการของผมก็ง่ายมาก

เลียนแบบอเมริกา

พยายามสร้างค่าเงินของบริษัทเป็นสื่อกลางให้มีการซื้อขายแลกเปลี่ยนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

มีคนคำนวณคร่าวๆว่าทุกครั้งที่มีการพิมพ์จำนวนเงินออกมา

อเมริกาจะได้ไปราวๆ 3% ของยอดเงินทั้งหมด

ผมคิดว่าผมไม่มีประสิทธิภาพขนาดนั้นต้องการประโยชน์แค่ราวๆ1% ก็พอแล้ว

หมายความวว่าหากผมออกค่าเงินบริษัทมา 10000 ผมได้กำไร 100 ก็เพียงพอแล้ว

“พวกเอ็งอยากซื้อของออะไรจากพระนครสั่งกับข้าได้และข้าจะไปซื้อของที่พระนครมาให้แป้งผัด ยกทรง เสื้อผ้าใหม่ ทุกอย่างสามารถสั่งซื้อกับข้าได้”

พวกลุกน้องคนงงานของผมยิ้มแย้มแจ่มใส

ยกมือไหว้ท่วมหัวกล่าวว่า

“ขอบคุณนายเจิดมากจ๊ะชั้นอยากลองพวกยากาแร็ตของพวกฝรั่งมานานแล้ว”

แต่ละคนคุยกันเซ็งแซ่ว่ามีใครอยากได้อะไรบ้าง

“ฮา หากของหายากต้องสั่งมาจากเมืองนอกก็คงจะต้องช้าหน่อยแต่พวกหมากพรู เสื้อผ้าน่ะ เอาไปฝากครอบครัวให้มีของดีดีใช้กันน่ะไม่เท่าไร เหล้าฝรั่งหายากต้องไปขอให้หิ้วมาจากเมืองนอกกัน”

ทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจไม่มีใครคิดอะไร

เพราะมองว่าคือเรื่องธรรมดา

จากการคำนวณของผมหากผมสามารถทำให้มีเงินใช้จ่ายหมุนเวียนได้ประมาณ30000 ผมน่าจะได้กำไรประมาณ 300 ต่อเดือนล่ะมั้ง?

นี่ล่ะการทำงานหารายได้มันถึงต้องมีทุนมาก่อน

ไม่มีใครสามารถรวยได้เกินขีดจำกัดของตนเองหากไม่มีวิธีพิเศษ

และวิธีพิเศษที่ว่านั้นคือเป็นคนเก็บค่าต๋งในบ่อนขนาดใหญ่ที่เราเรียกมันว่าระบบเศรษฐกิจ

มันคือระบบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการเคลื่อนไหวหนี้

แต่ไม่ได้บอกสักคำว่ามันจะทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น