มหาศึกแห่งจักรวาล

ณ ลานหินกว้างเบื้องหน้ากระดานหินขนาดยักษ์ของกิลด์นักผจญภัย ทั้งสองหนุ่มยืนกวาดสายตามองดูใบประกาศภารกิจนับร้อยนับพันที่เรียงรายอัดแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง นัทผู้พกพาศาสตราวุธรุงรังเต็มตัวจนเสียงเหล็กกระทบกันดัง กร๊องแกร๊ง ตลอดเวลาได้ใช้นิ้วชี้ปาดลงบนกระดาษภารกิจใบหนึ่งที่สะท้อนแสงเด่นหราเข้าตาพนักงานคีย์ข้อมูลเก่าทันที

"พี่มาร์โก! กูเลือกได้ละ เอาอันนี้แหละขรับ!" นัทหันไปแสยะยิ้มดิบพลางกระชับสายสะพายขวานใหญ่ยาวด้ามสองมือระดับประณีตบนแผ่นหลัง "เควสต์ระบุว่าให้ไป 'ขุดแร่เหล็กชั้นดี ณ เขาหินแกรนิต' ขุดเสร็จก็นำส่งให้เจ้าของภารกิจครบตามจำนวน ส่วนแร่ที่ขุดเกินมา... ระบบอนุญาตให้เราเก็บกักตุนไว้ใช้เองดื้อๆ เลยเว้ยพี่! แร่พวกนี้แหละที่จะเอามาป้อนเข้าเตาหลอมให้พี่ใช้เปลี่ยนสูตรคำนวณอัปเกรดขวานใหญ่ยาวกับดาบสั้นคาตานะของผมให้แข็งแกร่งกว่าเดิม!"

มาร์โก ช่างตีเหล็กคนแรกของเผ่าขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาเพ่งกวดสายตามองตัวหนังสือบนกระดาษหยาบๆ ก่อนจะค่อยๆ เขย่าหัวเบาๆ ด้วยความเอือมระอาในความห้าวของเพื่อนแนวหน้า

"ความคิดแกน่ะดีไอ้นัท... แต่สูตรคำนวณแกบิดเบี้ยวไปข้อหนึ่งว่ะ" มาร์โกพ่นลมหายใจประชดขำๆ "พวกเราเพิ่งจะแหวกม่านมิติวาร์ปมาเหยียบเมืองหลวงดาราจักรนี้ได้ไม่ถึงวันเลยนะเว้ย! แผนที่ระบบเปิดรับแผนที่ในหัวก็ดำมืดสนิทกิ๊ก... แล้วแกตรัสรู้รึไงว่าไอ้ 'เขาหินแกรนิต' ที่ว่าเนี่ยมันตั้งอยู่ทิศไหน? ห่างไกลไปกี่หมื่นเมตร? แล้วต้องสับขาโกยแน่บเดินทางไปอย่างไรกันแน่ฮะ ไอ้รุงรัง?!"

นัทชะงักกึก มือหนาเอื้อมขึ้นมาลูบคางตัวเองดังสาก "เออ... เรื่องนั้นกูก็ลืมคำนวณไปเลยฟะพี่ 555"

"เพราะฉะนั้น อย่าเพิ่งรีบซ่าหาเรื่องตาย" มาร์โกคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของนัทพลางออกแรงดึงลากลากร่างรุงรังขนาดยักษ์ตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ทันที "เดินไปถามรหัสข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ให้ชัดเจนก่อนครับ ทิศทางไหน ระยะทางเท่าไหร่ เส้นทางหลักอันตรายหรือสุ่มเสี่ยงโดนเผ่าปีศาจสับหัวไหม ถามให้ครบถ้วนคีย์ข้อมูลเสร็จค่อยออกเดินทาง ไม่ใช่เดินดุ่มๆ ออกไปมั่วๆ แบบคนป่าหลงทางโชว์ควายให้พวกต่างดาวมันขำ!"

ทั้งคู่ก้าวเท้าเดินนำแผ่นป้ายเหล็กระดับ F ไปตั้งหลักที่หน้าเคาน์เตอร์กิลด์ เอ่ยปากถามไถ่เจ้าหน้าที่ประจำหน้าจอระบบด้วยความสุภาพชน (ที่เคลือบแฝงไปด้วยแรงกดดันเหนือมนุษย์เลเวลสี่สิบห้า) เจ้าหน้าที่กิลด์รีบสะบัดร่ายเวทอธิบายเส้นทางอย่างช้าๆ ชี้แจงรายละเอียดชัดเจนว่าตัวเขาหินแกรนิตตั้งอยู่ห่างออกไปจากแนวประตูป้อมปราการประมาณครึ่งวันเดินทาง เส้นทางช่วงต้นค่อนข้างปลอดภัยไร้เงาเผ่าปีศาจขวางทางจนถึงบริเวณเชิงเขา พร้อมทั้งส่งมอบแผนที่ฉบับกระดาษหยาบๆ มาให้ยืมใช้อ้างอิงเป็นเข็มทิศ

สองหนุ่มรีบเปิดใช้งานหน้าจอระบบเปิดรับแผนที่โปร่งแสง จทำการตรวจเช็กจุดพิกัด Fog of War บนแผนที่ในหัวให้ตรงล็อกเป๊ะ 100% ตามคำอธิบายของเจ้าหน้าที่ จนกระทั่งแน่ใจว่าสูตรคำนวณทิศทางถูกต้องแล้ว จึงก้าวเท้าสับขาเคลื่อนไหวพุ่งทะยานร่างก้าวพ้นประตูเมืองเคลื่อนทัพออกเดินทางอย่างมั่นคงทันที

มหากาพย์การเดินทางราบรื่นเสถียรไร้รอยต่อตามรอยคำบอกเล่า นัทและมาร์โกใช้ฝีเท้าสปีดจัดอันรวดเร็วพุ่งเคลื่อนไหวว่องไวปานผีพรายแหวกผ่านราวดงไม้ป่าเหนือ จนกระทั่งเดินทางมาลึกถึงชายป่าเชิงเขาหินแกรนิตในช่วงเวลา "บ่ายคล้อย" ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มแก่ บรรยากาศเงียบสงัด

ขั้นตอนการทำมาหากินขุดแร่เหล็กชั้นดีนั้น ง่ายดาย สบายมือ และราบรื่นกว่าที่คาดคิดไว้ตอนแรกมหาศาล ด้วยพละกำลังกายภาพเนื้อแท้คูณสามสุทธิเฉียดสี่ร้อยแต้มของนัท [STR 396] จอมแทงค์บ้าพลังหยิบจับจอบดิบขึ้นมาง้างแขนจ้วงขุดเปี้ยงๆ ไม่กี่ที แผ่นศิลาแกรนิตหนาชันก็ระเบิดแตกกระจาย เปิดทางให้แซะเอาแร่เหล็กดิบเนื้อดีหลุดลอยออกมาเป็นก้อนๆ อย่างง่ายดายราวกระชากกิ่งไม้หัก นัทลงแรงถางเหมืองไม่กี่ชั่วโมง ก็สามารถกวาดตุนสะสมส่งมอบแร่เหล็กครบถ้วนตามจำนวนที่ใบภารกิจจ้างวานกำหนดไว้ได้อย่างเหลือเฟือ!

"ฮึ่ม... แถมยังมีแร่กองโตเหลือเป็นโบนัสอีกตั้งกองใหญ่แน่ะพี่มาร์โก" นัทปาดเหงื่อพลาตราแสยะยิ้มสะใจ

มาร์โกเห็นกองแร่เหล็กชั้นดีที่เหลือก็ตาโตขยับไหล่กว้าง ช่างตีเหล็กคนแรกไม่รอช้า สะบัดฝ่ามือสั่งยัดเก็บบรรจุแร่เหล็กส่วนเกินหายวับเข้าไปซ่อนในช่องเก็บของมิติตารางระบบจนหมดสิ้น เพื่อเอาไปใช้ประโยชน์ป้อนเข้าเตาหลอมตีบวกสร้างศาตราหายากชิ้นถัดไปตามเจตนาแรกเริ่ม เมื่อจัดแจงสัมภาระรุงรังเสร็จสิ้น มาร์โกก็กระชับมีดสั้นคู่ใจระดับประณีต แววตานักฆ่าเลเวลยี่สิบสี่แปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังภัยทันตาเห็น

"วัตถุดิบครบถ้วนแล้วไอ้นัท... พวกรีบสับขาเลี้ยวตัดตัวพร้อมกลับเมืองกันเถอะ บรรยากาศนอกเขตปลอดภัยยามวิกาลมันสยดสยองเกินไป" มาร์โกเอ่ยเตือนเสียงเบาขรึม

ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!

เพียงสิ้นประโยคคำเตือนของมาร์โกไม่ถึงเสี้ยววินาที ระบบเปิดรับแผนที่โปร่งแสงที่ลอยเด่นนำอยู่เบื้องหน้าของทั้งสองคน พลันส่งเสียงเอฟเฟกต์ร้องระงุกะพริบแสงสว่างวาบเป็นสีแดงฉานแจ้งรหัสเหตุร้ายด่วนกะทันหัน!

บนกระดานฉายแมปในหัว... ปรากฏ "จุดสีแดงเข้ม" จำนวนหลายจุดกระจายตัวกะทันหันพรึบพรับโอบล้อมรอบรัศมีใกล้เคียงรอบตัวพวกเขา ระบบปักหมุดเรดาร์ล็อกเป้าหมายชัดเจนแจ่มแจ้งแทงสัจธรรมเข้ากลางสมองคำนวณว่า... ณ บริเวณปากทางเข้าออกของถ้ำหินแกรนิตเบื้องหน้า มีกลุ่มสิ่งมีชีวิตแปลกใหม่สายดุร้ายกำลังแฝงกายซุ่มรอ คุมเชิงปิดกั้นทางรอดของพวกเขาอยู่อย่างเงียบเชียบในเงามืด!

"เชร้ดเข้... จุดแดงเพียบเลยว่ะพี่มาร์โก ของจริงละรอบนี้!" นัทตาโต แววตาสนุกบ้าคลั่งระเบิดวาวโรจน์ ค่อยๆ เอื้อมมือขวาไปด้านหลังจับกระชับด้าม [ขวานใหญ่ด้ามยาวขนาดยักษ์ระดับประณีต] เล่มยักษ์หนาชันบนแผ่นหลังแน่น

กระแสความร้อนสะสมสามร้อยหน่วยในหลอดปราณสูงสุดของนัทเริ่มหมุนเวียนบีบอัดเดือดพล่านปะทุพลุ่งพล่านอยู่ใต้ชั้นผิวหนังที่เคลือบ เกราะจิตถาวรห่อหุ้มคุ้มกายถาวรไว้ทั่วทั้งตัว ในพริบตา! แรงปะทะเหนือมนุษย์พร้อมรันคอมโบเปิดฉากรบพุ่งแลกเลือดสะท้านเขาหินแกรนิตเพื่อทะลวงด่านค่ายกลปากถ้ำของโลกที่สอง ลิขิตแห่งความวินาศล้างผลาญกำลังจะอุบัติระเบิดขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้านี้แล้ว!

"มีคนรออยู่!" นัทเบิกตาโพล่งกวดสายตาจ้องมองตรงไปยังหน้าปากทางเข้าออกถ้ำหินแกรนิตในทันที สองมือหนารีบยกขึ้นเอื้อมไปจับที่ด้ามขวานใหญ่ยาวขนาดยักษ์ระดับประณีตบนแผ่นหลังแน่นหนา สัญชาตญาณเดือดร้องเตือนภัยเงียบ "ซุ่มรอเราอยู่แน่นอน!"

สิ้นคำประกาศของนัท เสียงหัวเราะแหบพร่าดังกดดันและเยือกเย็นก็ระเบิดดังลั่นสะท้อนตามมาจากเงามืดปากถ้ำทันที!

"รู้ตัวเร็วเกินไปเสียแล้ว!"

ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าสืบตาเดินนำขบวนออกมาปรากฏตัวท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายคล้อยที่เริ่มจางลง... เขาคือไอ้เสือขาวผู้คุมสอบใบหน้าแมวป่าผู้นั้นเอง! เนื้อตัวของมันยังคงคาดสายรัดแขนประคองอาการบาดเจ็บสาหัสที่โดนกำปั้นนัทต่อยซัดปลิวจนกระดูกร้าวเมื่อสองชั่วโมงก่อน ทว่าในครานี้ ดวงตาสีชาดคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้นอาฆาตที่เผาไหม้ลุกโชน แถมรอบนี้มันไม่ได้มาตัวเดียว แต่พกพาสมุนผู้ติดตามตามหลังมาขวางทางปากถ้ำไว้อย่างมิดชิดหนาแน่นถึงสามคน:

คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวลวดลายเวทมนตร์สีครามดูลึกลับ มือถือไม้กายสิทธิ์เนื้อแกะสลักโบราณ ยืนนิ่งเงียบเป็นเป่าสากไม่เอ่ยคำใดขัดสายตา ส่วนอีกสองคนยืนประสานมือตั้งการ์ด แผ่ออร่าระเบิดความร้อนจนร่างกายลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานท่วมทับไปทั่วทั้งท่อนแขนกำยำ บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นยอดฝีมือนักปราณเพลิง!

"เจ้าเสือขาว..." นัทสับฝีเท้าก้าวเอี้ยวตัวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อเอาสรีระขนาดยักษ์ของตนเองขวางบดบังมาร์โกไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณตัวแทงค์ทันที ตามมาถึงที่นี่เพื่อดักซุ่มรอเคลียร์บัญชีแค้นกับเราตั้งแต่ต้นงั้นรึ?!"

"แน่นอน!" เจ้าเสือขาวคำรามลั่น กัดฟันกรอดแน่นด้วยความอับอายขายขี้หน้า "ตายไปจะไม่มีใครหน้าไหนล่วงรู้ว่าพวกเจ้าแหลกสลายตายห่ากันที่ไหน!"

มันกระตุกคางส่งสัญญาณคำสั่งการสังหารทันควัน! คนในเสื้อคลุมสีครามกวาดปลายไม้กายสิทธิ์เนื้อแกะสลักเบาๆ อย่างช่ำชองเฉียบคม ชั่วพริบตานั้น ลูกบอลเพลิงขนาดเท่าหัวมนุษย์กลับระเบิดพรวดพราดปะทุวาบออกมาถึงสามลูกติดต่อกัน! พุ่งทะยานแหวกมวลอากาศยิงตรงดิ่งใส่นัทและมาร์โกอย่างฉับพลัน ดุดัน และไร้ความปราณี ราวกับจ้องจะเผาผลาญร่างของทั้งสองหนุ่มมนุษย์โลกให้กลายเป็นเถ้าถ่านคาเชิงเขาหินแกรนิตในวินาทีตายนั้นทันที!

⚔️ 2 ต่อ 3 สมรภูมิที่ปากถ้ำหิน

"ระวัง!" นัทตะโกนเตือน มือซ้ายผลักมาร์โกให้พลิกตัวกลิ้งหลบไปทางก้อนหินใหญ่ ก่อนที่ร่างตนจะพุ่งฉวัดเฉวียนไปทางซ้ายด้วยความเร็วสูง — ลูกไฟพุ่งผ่านหว่างคิ้วเฉียดฉิวจนผิวหนังร้อนระบม ตกกระทบผนังหินดังสนั่น พลวงเถ้าถ่านฟุ้งกระจายเต็มอากาศ!

คนในเสื้อคลุมไม่รอช้า กวาดปลายไม้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว — คราวนี้เข็มเพลิงแหลมคมยี่สิบกว่าดอกพุ่งโหม่งเข้าใส่ทั้งคู่ราวกับฝนพรำ ไม่ให้หยุดพักหายใจแม้แต่วินาทีเดียว!

ขณะเดียวกัน สองนักปราณเพลิงกระโดดเข้าปะทะจากอีกด้านโดยไม่รอจังหวะ! ปราณเพลิงท่วมร่าง พวกเขาผสานพลังกันเป็นหนึ่งเดียว กระแสไฟแดงฉานพุ่งรวมกันเป็นคลื่นลูกยักษ์ซัดทะลุเข้ามา!

"แย่แล้ว โดนล้อม!" มาร์โกตะโกน รีบสลับสับขาพุ่งหลบหลีกกระสุนเพลิงอย่างว่องไว มือหนึ่งฉวยมีดสั้นคู่แอสซาสซินออกจากเอว แววตาคมกริบประเมินสถานการณ์พลิกล็อก — ผู้ใช้เวทยิงไกลไม่หยุด สองนักปราณบวกกันแรงเกินกว่าจะรับมือทีละคน และยังมีเจ้าเสือขาวยืนคุมเกมอยู่เบื้องหลังคอยจ้องเป็นเหยื่ออีกคน!

"นัท! ฉันรับมือสองคนทางซ้าย!" มาร์โกตะโกนลั่นเสียงสั่นด้วยความมุ่งมั่น "เจ้าปะทะคนถือไม้ทางขวา! อย่าให้เขาโหม่งยิงใส่พวกเราอย่างเบ็ดเสร็จ!"

"รู้แล้ว!" นัทตอบรับทันที ร่างระเบิดความเร็วพุ่งทะยานฉีกอากาศ — ร่างกายแกร่งกระชากลมหายใจ ส่งให้เขาพุ่งเร็วจนเหลือเพียงรอยพร่า! เขาไม่รอให้เวทมาถึงตัว ง้างขวานใหญ่สับฉลุยใส่คลื่นเพลิงที่สาดเข้ามา กระแสไฟกระจายแตกกระเซ็นไปคนละทิศทาง!

ผู้ใช้เวทชะงักเล็กน้อย ไม่นึกว่าคนหน้าตาเรียบง่ายจะรับเวทได้ด้วยดาบขวานเปล่า! เขากัดฟันกรอดกวาดไม้กายสิทธิ์ถือสองมือพร้อมกัน — ลูกไฟขนาดใหญ่เท่าถังน้ำระเบิดเกิดขึ้นเหนือศีรษะพร้อมกันสองลูก! ทิ้งลงมาใส่นัททันทีโดยไม่ประนีประนอม!

นัทไม่ถอย! เขาเรียกใช้ทักษะ "ก้าวเท้าข้ามมิติจู่โจม" ร่างกะทันหันหายไปจากที่เดิม ปรากฏขึ้นเบื้องหลังอีกฝ่ายในพริบตาเดียว! "อย่ามาประมาทกันไปนะ!" นัทคำราม ง้างขวานสับลงมาอย่างหนัก — แต่อีกฝ่ายพลิกตัวยกกำแพงเพลิงบังกะทันหัน!

ตูมมมมม!

ขวานปะทะกำแพงเพลิงดังสนั่น! แรงปะทะส่งให้ผู้ใช้เวทถอยลังเลไปสามก้าว มือสั่นระริกจากแรงสะเทือน เขามองนัทด้วยแววตาประหลาดใจ ก่อนจะกวาดปลายไม้อีกครั้ง ลูกศรเพลิงยี่สิบดอกพุ่งฉวัดเฉวียนใส่นัทต่อเนื่องไม่ขาดสายราวกับไม่มีวันหมด!

ทางด้านมาร์โก สองนักปราณเพลิงพุ่งเข้ารุมตบตีอย่างบ้าคลั่ง! พวกเขาผสานกระแสปราณเพลิงซ้อนทับกัน ความร้อนสูงจนหินรอบข้างเริ่มละลาย! มาร์โกหลบหลีกอย่างว่องไว ปัดเป่าไม่ให้ถูกไฟรบกาย แต่ความร้อนที่แผ่ซ่านรอบข้างก็ทำให้หายใจลำบากราวกับถูกบีบคั้น เขารู้ดีว่าต้องจบสกอร์อย่างรวดเร็ว มิฉะนั้นเมื่อพลังหมดก็เท่ากับตาย!

"ต้องแยกพวกเขาออกจากกันเดี๋ยวนี้!" มาร์โกตัดสินใจพลัน ร่างพุ่งฉวัดเฉวียนเข้าใกล้คู่ต่อสู้คนแรกอย่างฉับไว มีดสั้นแวววาวฟาดฉับลง — แต่อีกคนหนึ่งพุ่งมาชนสวนด้วยไหล่ท่วมเพลิง! มาร์โกหลบไม่ทัน!

ฟวววบ!

แรงกระแทกสาดร่างมาร์โกไถลไปบนพื้นหิน! เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกจากแขนที่ถูกไฟรบผิวหนังฉีกขาด แสบร้อนท่วมท้นถึงกระดูก มาร์โกกระอักเลือดพ่นออกมา มือซ้ายกุมแผลไหม้แสบท่วมร่างกาย แต่เขาก็ยังฝืนยืนสู้ตาย ไม่ยอมก้มหน้าถอย!

"มาร์โก!" นัทเห็นเพื่อนบาดเจ็บใจแทบขาด แต่อีกฝ่ายยิงเวทกระหน่ำใส่เขาอย่างไม่หยุดพัก จังหวะที่ลังเลเพียงเสี้ยววินาที ลูกไฟอีกลูกพุ่งชนเข้าที่ไหล่ซ้ายของนัท!

ตูม!

นัทถอยกระเซ็น รู้สึกเจ็บแสบที่ไหล่ แต่เกราะจิตหุ้มกายบางส่วนไว้จึงไม่ถึงกับวอดวาย เขาเงยหน้าขึ้นดูเพื่อนที่กำลังรับแรงกดดันอย่างหนัก สองต่อสาม... พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์บีบคั้นอย่างยิ่ง เจ้าเสือขาวยืนมองอยู่ที่เบื้องหลังด้วยรอยยิ้มโหดเหี้ยม รอวันเหยื่ออ่อนแรงลงเล่นงานต่อ...

"เราต้องถอยเข้าถ้ำ!" นัทตะโกนลั่น แววตาฉานประกายมุ่งมั่นประดุจดวงดาว "ที่แคบเขาจะไม่สามารถล้อมเราได้! มาร์โก! ถอยตามข้ามา!"

มาร์โกพยักหน้ารับแม้จะเจ็บปวดระบม ร่างกะทันหันพุ่งฉีกทะยานเข้าหาปากถ้ำด้านมืด นัทง้างขวานปัดเป่าลูกไฟสองสามลูกสวนกลับบังหน้า ก่อนจะพลิกตัวถอยตามเพื่อนอย่างฉับไว ทิ้งเบื้องหลังไว้เพียงเสียงโห่ร้องไล่ล่าและเปลวเพลิงที่ลุกท่วมปากถ้ำ...

ร่างทั้งสองพุ่งฉิวเข้าสู่ความมืดสนิทภายในถ้ำทันทีที่ก้าวผ่านปากถ้ำ แสงแดดจางหาย เหลือเพียงความมืดที่หนาทึบราวกับสีหมึก แต่สำหรับมาร์โก ความมืดไม่ใช่สิ่งมืดบอด — สกิลอัตโนมัติทำงานทันที เขามองเห็นทุกอย่างชัดเจนราวกับกลางวัน รู้ตำแหน่งนัทแม้ไม่หันมอง

ส่วนนักเวทและคณะที่ตามเข้ามา กลับมองไม่เห็นอะไร แสงไฟจากพวกมันกลับอ่อนแรงลงเมื่อปะทะกับความมืดที่แผ่พลังปกคลุมไว้

"มองไม่เห็นเลย!" นักเวทตะโกนลั่น ยิงลูกไฟพร่ามัวไปทั่ว แต่โดนแค่ผนังหิน

"แยกกันค้น! พวกมันหนีไปไม่ไกล!" เจ้าเสือขาวคำราม — เสียงดังก้องไปทั่วโพรงถ้ำ เปิดเผยตำแหน่งตัวเองให้มาร์โกรู้ชัดๆ

มาร์โกขยับเข้าไปใกล้นัท กระซิบเสียงแผ่ว "อยู่นิ่งๆ... ข้ารู้แล้วว่าพวกมันอยู่ตรงไหน เดี๋ยวเปิดทางให้"

ร่างของมาร์โกพลันจางหายไปกลายเป็นเงา — เงาแฝงร่าง ทำงาน เขาเลื้อยลื่นไปตามพื้นผิวหิน ไร้เสียง ไร้ร่องรอย เคลื่อนที่เร็วจนเหลือแต่รอยพร่า พุ่งเข้าหาสองนักปราณเพลิงที่ยืนมึนงงกวาดสายตามองหา

"มึงมองหากูอยู่รึไง!"

เสียงกระซิบดังข้างหูพวกมันก่อนที่มาร์โกจะปรากฏร่างขึ้นอย่างกะทันหัน — ก้าวผ่านเงา! คมมีดฟาดฉับลงเร็วจนพวกมันแทบมองไม่ทันเห็น เลือดพ่นพรวด ร่างหนึ่งทรุดลงกับพื้นก่อนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

มาร์โกหายไปอีกครั้ง ปรากฏที่อีกด้าน ฟาดแล้วหาย วนไปวนมา สองนักปราณเพลิงปล่อนไฟวูบวาบไปทั่ว แต่ไม่เคยโดนแม้ปลายแขน เขาเร็วเกินกว่าจะรับมือได้ บาดเจ็บเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนพวกมันเริ่มหวาดกลัว

"มาร์โก! ทางออกอยู่ตรงนั้น!" นัทตะโกนบอกด้วยเสียงเร่งรีบ

"รู้แล้ว!" มาร์โกตอบรับทันที ร่างปรากฏท่ามกลางวงล้อม พลันแผ่ม่านความมืดปกคลุมให้พวกมันมองไม่เห็น แล้วพุ่งฉิวผ่านไปปรากฏที่ช่องทางออก! เขายกมีดฟาดฉับลงตัดหินก้อนใหญ่เหนือศีรษะ!

เสียงหินถล่มดังสนั่น!

ก้อนหินมหึมาพรุลงมาปิดกั้นทางเข้า เสียงโห่ร้องโกรธเคืองดังลอดมาจากอีกฟาก แต่ทางออกข้างหน้าโล่งว่างแล้ว!

"ไป!" มาร์โกคว้าข้อมือนัท พุ่งนำหน้าออกไปด้วยความเร็วสูง ผ่านโพรงหินคดเคี้ยว จนแสงแดดภายนอกส่องสว่างต้อนรับทั้งคู่ที่ปากถ้ำอีกฟาก!

ทั้งสองพุ่งออกมาสู่ภายนอกอย่างปลอดภัย หอบหายใจเข้าออกหนักๆ มาร์โกพิงผนังหิน มือซ้ายกุมแผลที่ยังเจ็บปวด แต่ดวงตายังคงแวววาว

"รอดแล้ว..." มาร์โกพูดพลางถอนหายใจยาว หันมองนัท "ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ผมไม่เป็นไร" นัทเขย่ามือ พลางกวาดสายตามองแผลที่แขนมาร์โก "แต่นั่นสิ... แผลเยอะกว่าผมเยอะเลย"

"ช่างมันเถอะ รอดก็พอ" มาร์โกยักไหล่ พลางหันกลับมองปากถ้ำที่ก้อนหินปิดมิดชิด "พวกมันตามออกมาไม่ได้แน่นอน พักหายใจกันก่อนเถอะ"