ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       น้ำเสียงที่แข็งกร้าวของอี้เฉินดังก้อง เข้าไปภายในโสตประสาท ของผู้คนที่นั่งคุกเข่า ต่อหน้าอี้เฉินด้วยความไม่จำยอม แต่ก็จริงอย่างที่อี้เฉินว่า พวกเขาใช้สายตา มองคนดินแดนเทพ ด้วยความเหยียดหยาม ดูถูกดูแคลน ไม่เห็นกระทั่ง อี้เฉินอยู่ในกรอบสายตา ของพวกเขาเสียด้วยซ้ำ 
 

      แต่ด้วยกฎเกณฑ์บางอย่าง กดข่มร่างพวกเขาไว้ ทำให้ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ ต่างก็มีเสียงฝ่ามือ บีบรัดเข้าหากันจนแน่น ด้วยความเดือดดาล เป็นโทสะ พร้อมน้ำเสียงของหลายๆ คน ที่ได้สติกลับมา เอ่ยพูดขึ้นมาเสียงดังก้องในทันใด หลายคนต่างก็เป็นคุณหนู คุณชาย ของจวนอ๋องใหญ่ จะให้มาคุกเข่าต่อหน้าอี้เฉิน หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป พวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“จักรพรรดิอี้เฉิน เจ้าสลายกฎเกณฑ์ ปล่อยพวกเราไปเดี๋ยวนี้ ไม่รู้หรือว่าพวกเราเป็นใคร”

        อี้เฉินครั้นขยับกายา ผลึกโลหิตรอบๆ ตัวเขายิ่งแพร่กระจาย ออกไปทั่ว ก่อนมันจะแปรเปลี่ยน เป็นหอกเลือดที่แหลมคม ข่มขู่เหล่าฝูงชน ทำให้พวกเขากายาเย็นเหยียบ หวาดกลัวหนักกว่าเก่า ราวกับว่า พวกเขาอยู่ต่อหน้า คนเหี้ยมอย่างแท้จริง

      “เหมือนว่าคำพูดของข้า จะไม่มีความหมาย สำหรับพวกเจ้า คนดินแดนจักรพรรดิเลยซินะ” ครั้นอี้เฉินเอ่ยพูดเสร็จสิ้น ประกายตาอี้เฉินฉายรัศมี ความน่าหวาดกลัว ออกจากดวงตา คู่นั้นของเขาในทันใด

       หมู่ชนที่พยายามจะขัดขืน ยันกายขึ้นมาลุกยืนให้ได้ ครั้นพวกเขาเห็นสายตาของอี้เฉิน จู่ๆ กายาพวกเขาก็สั่นไหว ขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว ราวกับถูกสายตาคู่นั้น ของอี้เฉินสะกดไว้ แขนขาอ่อนแรง ล้มลงไปกองกับพื้นในทันใด “เจ้า! เจ้า!”

       น้ำเสียงผู้คนที่ลุกยืนไม่ได้ ต่างก็ไต่ถามกันออกมาดังก้อง ครั้นเห็นร่างหลายคน ล้มกลับมากองที่เก่า “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ส่งให้รอบด้าน เต็มไปด้วยเสียงเอ็ดตะโร ของผู้คนดังออกมาก้อง

       ก่อนที่จู่ๆ สายตาอี้เฉินจะวูบไหว ครั้นเห็นบริเวณทางเข้า มีสตีนางหนึ่งที่อี้เฉินคุ้นตา ย่างกายมาเยือน พร้อมกับคนของนิกายยอดยุทธ์ อาภรณ์สีฟ้า ชายกระโปรงโบกสะบัดโยกไหว มาพร้อมเรือนผมสีดำขลับยาว มาอยู่เบื้องหน้าอี้เฉิน

       นางราวกับเป็นเซียนหญิง คิ้วโค้งเป็นคันศร ริมฝีปากเชิด อวบอิ่มได้รูป ดวงหน้าเย็นชา งดงามอย่างถึงที่สุด แม้แต่สตรี ที่งดงามที่สุดภายในสถานที่แห่งนี้ ยังดู หม่นแสงลงไปไม่น้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าเยว่ชิงเซียน

ทว่าเมื่อเยว่ชิงเซียน อยู่ต่อหน้าอี้เฉิน ใบหน้าที่เย็นชาอย่างถึงที่สุด ของนางกลับ พลันต้องสลาย เผยรอยยิ้มกว้าง ออกมาให้อี้เฉิน อย่างรวดเร็ว

       อี้เฉินบัดนี้ ดวงตาเขาอ่อนโยนลง อย่างเห็นได้ชัด ครั้นเห็นเยว่ชิงเซียน อยู่ภายในครรลองสายตา ประกายตาที่ไหววูบอี้เฉิน ทอประกายขึ้นมาทันใด ก่อนอี้เฉินจะโบกสะบัดฝ่ามือ สลายปราณพลังกดข่ม ของเขาทิ้ง ส่งให้หมู่ชนโดยรอบ เป็นอิสระในทันใด

อี้เฉินเปิดปาก ไต่ถามสตรีที่อยู่เบื้องหน้า ด้วยความยากลำบาก “เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง เยว่ชิงเซียน สบายดีหรือไม่?”

เยว่ชิงเซียน นางทำปากพองลม อย่างไม่พอใจ “ไม่เจอกันหลายปี เจ้ามีคำพูดที่จะพูดคุยกับข้า แค่นี้หรืออี้เฉิน”

       อี้เฉินรีบส่ายหัวอย่างไว เขามีเรื่องมากมาย ที่อยากจะพูดคุยกับนาง ครั้นอี้เฉินคิดจะเปลี่ยนสถานที่พูดคุย ผู้คนที่เดือดดาล เป็นทุนเดิมอยู่ก่อนแล้ว ครั้นพวกเขาเห็นอี้เฉิน พูดคุยกับเยว่ชิงเซียน สตรีที่บุรุษหนุ่ม หลายคนหมายปองด้วยแล้วล่ะก็ ยิ่งทำให้หมู่ชน ยิ่งเดือดดาลเป็นโทสะ เสียงก่นด่าอี้เฉินจึงดังออกมาก้อง

      เยว่ชิงเซียนนางถึงกับส่ายหัว ไม่คิดอี้เฉินจะสร้างเรื่องได้ตลอด ครั้นนางเตรียมที่จะเอ่ยพูด ลดโทสะของผู้คน จู่ๆ ร่างชายหนุ่มก็สืบฝีเท้า เข้ามาขวางห้ามปราม เยว่ชิงเซียนไว้ในทันใด ก่อนเซียงอวี่ ศิษย์เอกนิกายยอดยุทธ์ จะกล่าวพูดออกมา “เขาเป็นคนสร้างความเดือดร้อน เยว่ชิงเซียนเหตุใด เจ้าต้องลดตัว ไปจัดการปัญหาของเขาด้วยเล่า”

       อี้เฉินที่ได้ยินนามของชายหนุ่ม เข้ามาขวางเยว่ชิงเซียนไว้ จากน้ำเสียงของหมู่ชนที่เอ่ยนามว่า เซียงอวี่ มันก็ทำให้อี้เฉิน ขมวดคิ้วมุ่น เข้าติดกันอยู่เล็กน้อย แล้วยิ่งเห็น ปิงหยวน สตรีผู้โอหัง ศิษย์ของเยว่ชิงเซียนที่อี้เฉินพบเจอ ภายในแดนลับหยวนเทียน คลี่ยิ้มออกมากว้าง ยิ่งทำให้ห่างคิ้ว อี้เฉินสั่นกระตุก ออกมาน้อยๆ

       ก่อนชายหนุ่มนามว่า เซียงอวี่ จะกล่าวพูดออกมาอีกครา “เจ้าแต่งงานแล้วไม่ใช่หรอกหรือ จักรพรรดิผู้ปกครองดินแดนเทพ เหตุใดเจ้ายังมาตอแย แม่นางเยว่ชิงเซียนไม่เลิก ข้าดูออกเจ้าอยู่ขั้นเซียนสวรรค์ ระดับกลาง ยังถือว่าห่างชั้นกับข้า ที่อยู่ในขั้นเซียนสวรรค์ ระดับ ปลาย อยู่ก้าวหนึ่ง เจ้าจงไปเสีย ข้าไม่อยากรังแก

เจ้าต่อหน้านาง”

        อี้เฉินที่ได้ยินเขามีท่าที ไม่จำยอมในทันใด ซึ่งข้อนี้ไม่ต่างจากเยว่ชิงเซียนมากนัก ที่มีอาการร้อนรน แม้อี้เฉินจะรับรู้ว่าชายหนุ่ม นามว่าเซียงอวี่ ที่อยู่เบื้องหน้า มีพลังเฉกเช่นเดียวกับตัวเขา เท้าข้างหนึ่งไปแตะ อยู่ในขั้นราชันสวรรค์ เทียบเท่าเหล่าราชาอมตะ แต่สตรีที่เขาอยากจะพูดคุย อยู่ตรงหน้า จะให้เขายอมถอยได้อย่างไร

อี้เฉินกัดกราม เอ่ยตอบออกมาอย่างไม่ลังเล “แล้วหากข้าไม่ยอมรับข้อเสนอนั้นของเจ้า แล้วจะเป็นเช่นไรเล่า”

       ฉับพลัน หมัดที่สลักคำว่าตาย ของเซียงอวี่ แหวกอากาศพุ่งปราด เข้าใส่ร่างอี้เฉินในเสี้ยวพริบตา ด้านอี้เฉินเองก็สวนหมัด ออกไปเบื้องหน้าเช่นกัน ส่งให้เกิด เสียงปะทะกัน ดังออกมากึกก้อง ตู้ม!!! ฉีกมิติแตกร้าว ออกเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยวลมหายใจ ก่อนมันจะหุบมิติที่แตกร้าว กลับไปดั้งเดิม

       ภาพนั้นต่างก็ทำให้หมู่ชน สูดลมหายใจเย็น เข้าไปจนเต็มปอด ก่อนเสียงหมัดที่ปะทะกัน จะดังออกมาก้อง อีกหลาย10กระบวนท่า หมู่ชนที่เห็นฝ่ามืออี้เฉินสั่นไหว ขึ้นมาไม่หยุด ก่อนจะถูกเขาเก็บซ่อนกลับไป มันก็ทำให้เสียงเชียร์ ชื่อ เซียงอวี่ ออกมาดังก้อง

       เซียงอวี่ ที่ถอนกลับไปพร้อมร่างที่วูบไหวยืนมือไพล่หลัง ชำเลืองมองอี้เฉิน ด้วยความโอหัง ก่อนร่างเงาหลายสาย ที่ราวกับเป็นภูตพราย จะพุ่งปราดหายวับไปโจมตี อี้เฉินอย่างรวดเร็ว

       ส่งให้กายาอี้เฉิน ก้าวฝีเท้าถอยร่นออกไปอย่างต่อเนื่อง หมู่ชนที่ชมภาพต่างก็สูดลมหายใจ เข้าไปลึกจนเต็มปอด “นั้นหรือ วิชาแยกร่าง ราวกับภูตพรายของเซียงอวี่ ช่างเป็นวิชาที่ร้ายกาจจริงๆ เพียงไม่กี่กระบวนท่า ก็สามารถ ไล่ต้อนอี้เฉินได้แล้ว”

       “อืมๆ ไอ้เวรอี้เฉิน อยู่ต่อหน้า ศิษย์เอกอัจฉริยะ อย่างเซียงอวี่ มันก็เป็นแค่ไอ้เด็กอมมือเท่านั้น ดูซิฝ่ามือของมัน มีรอยแตกร้าว เลือดไหลซึมออกมาแล้ว”

แม้แต่ปิงหยวน ที่ยืนข้างกายผู้เป็นอาจารย์ อย่างเยว่ชิงเซียน นางยังคลี่ยิ้มออกมากว้าง ครั้นเห็นความเดือดร้อนของอี้เฉินบัดนี้

        ทว่าหมู่ชนที่เห็นรอยยิ้ม ของอี้เฉินผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้า พร้อมเสียงตู้ม!! จากหมัด ดังออกมาก้องไม่ขาด ราวกับจะฉีกกระชาก สวรรค์ปฐพีของอี้เฉิน ส่งให้ร่างเงาวูบไหวเซียงอวี่ ที่พุ่งปราดเข้าไปโจมตีอี้เฉิน แตกระเบิด จนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

        ปิงหยวน นางถึงกับเดือดดาล กล่าวสบถด่า ออกมาอย่างไม่เกรงใจ “ไอ้เวร อี้เฉินเจ้ายังจะยิ้มได้อีกหรือ อยู่ต่อหน้าศิษย์พี่เซียงอวี่ เจ้าก็ยังโอหังไม่เลิก”

         ชายหนุ่มอีกทิศทางหนึ่ง ในกลุ่มคนหนาตา เองก็กล่าวขึ้นมาเสียงดังก้อง “ใช่ๆ มันไม่เห็นหรือไงว่า เซียงอวี่ เขาแทบไม่ได้ขยับกายา ลงมือเสียด้วยซ้ำ ทว่าไอ้เวรนี่แค่จัดการร่างเงาเซียงอวี่ได้ มันถึงกับคลี่ยิ้มออกมากว้าง ช่างโอหังจริงๆ”

        เยว่ชิงเซียนนางที่เม้มริมฝีปากตนเอง เอาไว้จนแน่น ไม่คาดคิดว่าอี้เฉิน จะเติบโตมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ แซงหน้าตัวนางอีกแล้ว ทำให้นางไม่อยากเชื่อ ว่าคนดินแดนเทพ จะสามารถทัดเทียม กับคนดินแดนจักรพรรดิได้

ครั้นเยว่ชิงเซียน นางสืบฝีเท้าเข้าไปขวาง การปะทะของพวกเขาทั้งสอง ไว้ในเสี้ยวพริบตา ทำให้พวกเขา ต้องหยุดการปะทะต่อสู้กัน กะทันหัน

        ก่อนเยว่ชิงเซียน นางจะเอ่ยพูดบอกกล่าว ศิษย์พี่เซียงอวี่ ออกมา ด้วยความหนักแน่น ถึงเจตนาอันแรงกล้าของนาง “ข้าขอคุยกับอี้เฉินเป็นการส่วนตัว โปรดท่านหลีกทางให้ข้าด้วย ศิษย์พี่เซียงอวี่”