Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 122 ปัง !! ดนัยปิดประตูรถแท็กซี่พลางอ้าปากค้างมองดูรีสอร์ททาเคนากะตรงหน้าที่ใหญ่โตมโหฬาร “ยะ...ยะ...ใหญ่เกินไปแล้วแถมด้านหลังยังติดทะเลหาดส่วนตัวใช่มั้ยนั่น” ดนัยมองดูหาดด้านหลังรีสอร์ท “ใช่เป็นหาดส่วนตัวของรีสอร์ทไปกันเถอะดนัยเข้าไปเช็คอินกัน” ฮิคาริพูดก่อนจะลากกระเป๋าเข้าไปในรีสอร์ทแต่ทว่ายังเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีคุณลุงอายุประมาณหกสิบรีบวิ่งออกมาจากในรีสอร์ท “คุณหนูฮิคาริจะมารีสอร์ททำไมไม่บอกก่อนล่ะครับนี่ถ้าพวกพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่เห็นจากกล้องวงจรปิดแล้วแจ้งเข้ามาล่ะก็ผมคงไม่รู้ว่าคุณหนูแวะมา” ลุงแกรีบวิ่งเข้ามาทักฮิคาริ “อ้าวคุณลุงคาโต้นี่ยังทำงานอยู่ที่นี่อีกเหรอคะเนี่ยคุณลุงคาโต้อายุก็ไม่น้อยแล้วทำไมไม่กลับไปพักผ่อนอยู่บ้านเสียทีล่ะคะหรือว่าคุณอาไม่ยอมให้ลาออก” ฮิคาริพูดกับลุงที่ขับรถมารับซึ่งชื่อของเขาก็คือคาโต้นั่นเอง “ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับคุณหนูเป็นกระผมต่างหากที่ยังไม่อยากหยุดทำงานก็ขออยู่ทำงานต่ออีกสักหน่อยว่าแต่คุณหนูจะเข้าพักใช่มั้ยครับ” ลุงคาโต้พูดพลางมองกระเป๋าของฮิคาริที่ดูแล้วไม่น่าจะใช่แค่มาเยี่ยม “ค่ะจะอยู่พักสักสองคืนพอดีมางานสัมมนาน่ะค่ะ” ฮิคาริถาม “อ๋องานสัมมนาที่โรงพยาบาลรีเจ้นท์จัดนี่เองที่รีสอร์ทเองก็มีหมอต่างชาติเข้าพักอยู่หลายคนเลยครับว่าแต่ไม่ทราบว่าพ่อหนุ่มคนนั้นอย่าบอกนะครับว่าแฟนคุณหนู !!” ลุงคาโต้พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะเหล่มองดนัยที่อยู่ข้างหลังฮิคาริ “ใช่ที่ไหนกันล่ะคะคุณลุงคาโต้เขาคือเพื่อนร่วมงานค่ะเป็นหมอศัลยแพทย์ที่โรงพยาบาลหนูเองเขาชื่อณัฐดนัยค่ะ” ฮิคาริรีบพูดหลังจากเห็นลุงคาโต้เข้าใจผิด “โธ่กระผมก็นึกว่าคุณหนูจะมีแฟนกับเขาเสียบ้างที่ไหนได้เพื่อนร่วมงานหรอกเหรอเนี่ย” ลุงคาโต้ “เอาไว้ถึงเวลาก็มีเองแหละค่ะคุณลุงคาโต้...ดนัยนี่คุณลุงคาโต้เขาเป็นพนักงานเก่าแก่ของที่นี่ตั้งแต่จำความได้เขาก็เป็นผู้จัดการรีสอร์ทมาตลอด” ฮิคาริแนะนำลุงคาโต้ให้ดนัยรู้จัก “สวัสดีครับคุณหมอนัด...นัด...ดนัยกระผมคาโต้ มาโคโตะเป็นผู้จัดการรีสอร์ททาเคนากะครับ” ลุงคาโต้เดินมาทำความรู้จักกับดนัยแต่เนื่องจากชื่อไทยของดนัยนั้นค่อนข้างออกเสียงยากจึงทำให้คาโต้ออกเสียงไม่ค่อยถูก “ยินดีที่ได้รู้จักครับผู้จัดการคาโต้เรียกผมดนัยก็ได้ครับเพราะชื่อผมมันค่อนข้างออกเสียงยากสำหรับคนต่างชาติ” ดนัยพูด “ได้ครับหมอดนัยถ้าอย่างนั้นเรียกผมลุงคาโต้เหมือนคุณหนูฮิคาริก็ได้ครับไม่ต้องเรียกผู้จัดการหรอกครับว่าแต่หมอดนัยนี่เป็นคนไทยใช่มั้ยครับ” ลุงคาโต้ถาม “ใช่ครับลุงคาโต้ผมเป็นคนไทย” ดนัยพยักหน้า “ว่าแต่จะยืนคุยกันอยู่ตรงนี้เหรอคะ !!” ฮิคาริเริ่มเมื่อยจึงพูดขึ้นมา “อ๊ะขออภัยครับคุณหนูผมก็คุยเพลินถ้าอย่างนั้นเชิญด้านในเลยครับ” ลุงคาโต้บอกก่อนจะรีบใช้วิทยุวอเรียกพนักงานในรีสอร์ทมาหิ้วกระเป๋าของดนัยและฮิคาริเข้าด้านในรีสอร์ท “นี่ๆฮิคาริห้องพักที่นี่คืนนึงประมาณเท่าไหร่อ่ะ” ดนัยอดสงสัยไม่ได้จึงกระซิบถามฮิคาริระหว่างเดิน “ถ้าจำไม่ผิดห้องธรรมดาก็คืนละ 50,000 เยนส่วนดีขึ้นมาหน่อยก็ราว 80,000 เยนส่วนห้องสวีทรู้สึกจะคืนละ 200,000 เยนส่วนวิลล่าถ้าจำไม่ผิดราคาอยู่ที่ 500,000 เยนมั้งมั้ง” ฮิคาริบอก ห้องธรรมดา 50,000 เยนตีเป็นเงินไทยนั่นตกคืนละ 15,000 บาทเลยนะส่วนห้องสวีทนั่นตกคืนละ 60,000 บาททำงานทั้งเดือนพักได้คืนเดียวบ้าไปแล้วไหนจะราคาที่พักแบบวิลล่าอีกนั่นน่ะ 150,000 บาทต่อคืนเลยนะ ดนัยเบิกตากว้างกับค่าห้องพักที่แพงเวอร์ของที่นี่ (ไรท์ : อาจจะดูเหมือนแพงแต่ที่ไทยแพงๆก็มีนะครับอย่างศรีพันวาที่ภูเก็ตที่นั่นราคาต่ำสุดก็ 28,000 ห้องแพงสุดระดับวิลล่าก็อยู่ที่ประมาณ 180,000 แน่ะ) และเมื่อเข้ามาด้านในรีสอร์ทดนัยก็ยิ่งตะลึงกับความโอ่อ่าและหรูหราของที่นี่ “ว้าวหรูมาก” ดนัยร้องอุทานออกมา และตอนนั้นเองก็มีชายวัยกลางคนรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาฮิคาริ “คุณอาฮิมุโระ !!” ฮิคาริยิ้มออกมาเมื่อเห็นหน้าชายวัยกลางคนนั่นซึ่งเขาไม่ใช่ใครที่ไหนเลยเขาคือคุณอาของฮิคารินั่นเองซึ่งตอนนี้เขาเป็นเจ้าของรีสอร์ทชื่อของเขาก็คือทาเคนากะ ฮิมุโระ “หนูฮิคาริไม่เจอกันนานเลยนะทำไมจะมาพักไม่บอกก่อนล่ะจะได้เตรียมห้องไว้ให้” ฮิมุโระพูด “ไม่เจอกันนานอะไรคะตอนเปิดพินัยกรรมก็เจอนี่คะ” ฮิคาริบอก “นั่นมันก็เป็นปีมาแล้วนะนั่นเรียกไม่นานหรือไงหนูฮิคาริ” ฮิมุโระพูด “ฮ่ะๆไม่รู้สิคะสำหรับหนูรู้สึกเหมือนพึ่งผ่านไปเลย” ฮิคาริบอก “ก็หนูงานยุ่งนี่นาว่าแต่มางานสัมมนาใช่มั้ย” ฮิมุโระถาม “ใช่ค่ะ” ฮิคาริพยักหน้า “ว่าแต่นั่นอย่าบอกนะว่านี่น่ะ...” ฮิมุโระมองดนัยและยกนิ้วก้อยขึ้นกระดิกไปมามา “เฮ้อ...เพื่อนร่วมงานค่ะคุณอาเขาเป็นศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลแค่มาร่วมงานสัมมนาด้วยเฉยๆ” ฮิคาริถอนหายใจออกมาซึ่งเธอเองไม่รู้ทำไมทุกคนถึงอยากเห็นเธอมีแฟนนัก “โธ่เอ้ยลุงก็นึกว่าหนูจะมีแฟนเสียอีกจะสามสิบแล้วนะรีบหาแฟนได้แล้ว” ฮิมุโระพูด “คุณอาไม่ต้องยุ่งเรื่องหนูหรอกค่ะว่าแต่ฝากจัดห้องให้หน่อยนะคะ” ฮิคาริบอก “อืมได้ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวอาให้ลุงคาโต้ไปจัดห้องให้แล้วกันลุงคาโต้ผมฝากจัดการด้วยนะ” ฮิมุโระพูดก่อนจะหันไปสั่งลุงคาโต้ “ได้ครับคุณฮิมุโระ” ลุงคาโต้พยักหน้าก่อนจะไปจัดการเรื่องห้องให้ฮิคาริและดนัย “สวัสดีฉันทาคานากะ ฮิมุโระ เป็นอาของหนูฮิคาริยินดีที่ได้รู้จักนะยัยหลานคนนี้ค่อนข้างดื้อหนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะ” ฮิมุโระพูดทักทายดนัย เอ่อ...ทำไมประโยคสนทนามันเหมือนกับกำลังฝากฝังเมียให้เราเลยหว่า ดนัยคิดในใจก่อนจะรีบกล่าวทำความรู้จักฮิมุโระ “ผมนายแพทย์ณัฐดนัย รักษาชาติเรียกผมดนัยก็ได้ครับเป็นเพื่อนร่วมงานของฮิคาริ” ดนัยพูด “โอ้ยินดีที่รู้จักนะหมอดนัยว่าแต่กินอะไรมากันหรือยังล่ะ” ฮิมุโระถาม “ยังเลยค่ะลงจากเครื่องก็ตรงมาที่นี่เลย” ฮิคาริตอบ “ถ้าอย่างนั้นไปกินข้าวกันอาเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกันไม่ได้กินข้าวกันหลานสาวมานานแล้วด้วยสิส่วนเรื่องห้องพักและกระเป๋าไม่ต้องห่วงเดี๋ยวลุงคาโต้เขาก็จัดการให้เองและ” ฮิมุโระพูดก่อนจะพาฮิคาริและดนัยไปกินข้าวที่ห้องอาหารส่วนตัวของรีสอร์ท ห้องอาหารส่วนตัวของรีสอร์ท “ฟู่ว...อร่อยสุดยอดไปเลยครับเป็นครั้งแรกเลยที่ได้กินอาหารขึ้นชื่อโอกินาว่าแท้ๆโดยเฉพาะราฟุเต(หมูตุ๋น)นั่นนุ่มละลายบนลิ้นเลยแถมรสชาติก็กลมกล่อมมาก” ดนัยพูดพลางนึกถึงหมูตุ๋นโอกินาว่าของขึ้นชื่อของที่นี่ (ไรท์ : ตอนแรกว่าจะลงรูปด้วยแต่กลัวมีคนอ่านดึกๆเดี๋ยวมาบ่นไรท์อีก อิอิ) “ชอบก็ดีแล้วล่ะเมนูราฟุเตนั่นพ่อครัวของเราตุ๋นด้วยถ่านไม้กว่าสิบหกชั่วโมงแขกที่มาพักต่างชอบกันทั้งนั้น” ฮิมุโระพูด “ว้าวสิบหกชั่วโมงถึงว่านุ่มสุดๆ” ดนัยพูดออกมาตอนนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก !! ก๊อก !! ก๊อก !! “คาโต้ครับ” เป็นลุงคาโต้นั่นเองที่เคาะประตู “เข้ามา !!” ฮิมุโระพูด ครืด !! ลุงคาโต้เปิดประตูเข้ามาพลางเดินเอากุญแจห้องพักมาให้ “นี่กุญแจห้องพักครับ” คาโต้เอากุญแจห้องพักมาให้ฮิคาริ “อ้าวไม่มีของดนัยเหรอคะว่าแต่นี่มันกุญแจวิลล่าหลังใหญ่นี่นา” ฮิคาริท้วงก่อนจะเห็นว่ากุญแจที่ได้มานั้นเป็นกุญแจวิลล่าหลังใหญ่ “คือว่าตอนนี้ห้องพักเต็มหมดเลยครับทำให้เหลือแค่วิลล่าหลังใหญ่ครับ” ลุงคาโต้บอก “ดูเหมือนนายจะต้องพักกับฉันแล้วล่ะนะดนัย” ฮิคาริบอก “อะ...อืม” ดนัยตอบเบาๆเหมือนกับไม่ตื่นเต้นแต่ภายในใจนั้นใจของเขาเต้นรัวยังกับกลอง แม่เจ้าห้องพักระดับวิลล่าแถมเป็นหลังใหญ่แบบนั้นก็คืนละ 150,000 น่ะสินี่เราจะได้พักห้องแพงขนาดนั้นเลยงั้นเหรอเนี่ยโคตรเป็นบุญเลย ดนัยคิดในใจ “ว่าแต่โรงพยาบาลเป็นไงบ้างเห็นว่าไม่ค่อยราบรื่นไม่ใช่เหรอมีอะไรให้ช่วยมั้ย” ฮิมุโระถามฮิคาริ “ไม่มีอะไรที่ต้องรบกวนคุณอาหรอกค่ะ” ฮิคาริยิ้มออกมา “งั้นเหรอมีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน” ฮิมุโระที่เห็นว่าหลานสาวไม่ต้องการความช่วยเหลือก็ไม่พูดอะไรต่อเขาเองเพียงได้แต่ติดตามอยู่ห่างๆไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย “ค่ะคุณอาถ้าอย่างนั้นหนูกับดนัยขอตัวก่อนดีกว่าว่าจะคุยกันเรื่องหัวข้อสัมมนาพรุ่งนี้เสียหน่อย” ฮิคาริบอกก่อนจะลุกขึ้น “เอ่อ...จะไปเลยเหรอฮิคาริ” ดนัยมองหน้าฮิคาริ “ไปสิหรือว่ายังไม่อิ่มจะกินต่อก็ได้นะแต่อย่าลืมพรุ่งนี้นายมีบรรยายนะว่าจะติวให้เสียหน่อย” ฮิคาริพูดก่อนจะเดินออกไปทันที “ดะ...เดี๋ยวสิรอด้วย !!” ดนัยที่เห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นตามฮิคาริไปทันทีปล่อยให้ฮิมุโระและลุงคาโต้มองทั้งสองคนเดินออกจากห้องอาหารส่วนตัวไป “อ๊ะจริงสิลืมแจ้งคุณหนูฮิคาริไปเลยครับว่าแขกที่อยู่วิลล่าหลังข้างๆเป็นเพื่อนคุณหนู” ลุงคาโต้นึกขึ้นได้ว่าวิลล่าหลังข้างๆที่ให้ฮิคาริไปนั้นมีเพื่อนของเธอพักอยู่ “เพื่อนใครงั้นเหรอลุงคาโต้ ??” ฮิมุโระสงสัย “ก็คุณชายบ้านตระกูลไซโต้ไงครับ !!” ลุงคาโต้บอก “หือเด็กบ้านตระกูลไซโต้เหรอนี่เจ้าเด็กนั่นกลับมาจากอังกฤษแล้วเหรอเนี่ย !!” ฮิมุโระอุทานออกมา จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 122 รีสอร์ทสุดหรู

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 122 รีสอร์ทสุดหรู

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้