มาเฟียหัดรัก

ใบหน้าหวานยืนมองวัตถุดิบพร้อมคิดเมนูที่จะทำให้คนตัวโตกิน กะนั้นตอนลุกมาก็ลืมถามเขาว่าอยากกินอะไร จึงจะเดินกลับไปถามเขาเสียให้รู้ดีกว่า

" อุ๊ย!... " ทะว่าร่างบางหันหลังกลับก็๻๠ใ๽ เพราะคนตัวโตที่เธอจะไปถามนั้น มายืนข้างหลังเธอตอนไหนไม่รู้แถมยังชิดใกล้มากจนเธอต้องเอนหลังเอาซอกค้ำโต๊ะไว้

" นะ..นายมาทำอะไรในครัวหรอคะ! " คนตัวโตยืนมองร่างบางทั้งเ๯้าตัวก็ไม่ยอมถอยออก

" มาช่วย "

" ฉันว่านายไปรอเถอะคะ เดี๋ยวฉันทำเองได้ " ร่างบางยังตอบโต้เขาด้วยท่าทีขัดเขินนิดหน่อย ร่างหนาไม่ได้ตอบกลับ เขาคว้าจับที่หลังคอท้ายท้อยของร่างบางเข้ามาจูบโดยที่เธอยังไม่ได้ตั้งใจ เขามอบรสจูบที่อ่อนโยนให้เธอ แต่ดูเหมือนคนร่างบางจะต่อต้านเขา เขาจึงเปลี่ยนจูบรุกกว่าเดิม

" อุ๊ป!...อืมมม " เธอพยายามพลักอกเขา เพราะเธอเริ่มหายใจไม่ออก แต่กลับไม่เป็๲ผลจนเธออ้าปากเพื่อให้ได้หายใจ แต่!คนตัวโตจูบรุกหนักกว่าเดิม เขาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเธอทั้งดูดดืมจนน้ำลายไหลที่มุมปากสร้างความรัญจวรอยู่นาน ร่างหนาเปลี่ยนมือที่จับท้ายท้อยค่อยๆเลื่อนลูบไล้ลงมาที่หน้าอกทั้งยังกอบกุมขย้ำของเธอ คนใต้ร่างเริ่มอ่อนระทวยลงจนร่างหนารับเธอไว้ ก่อนนึกเสียดายอารมณ์ที่มันค้างอยู่เมื่อกี้

" หวานจัง "

" ปล่อยฉันค่ะ " ร่างบางสะบัดแขนคนตัวโตที่รับไว้ออก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

" ถ้าเธอต่อต้าน ฉันจะทำมากกว่าจูบ! " เมื่อร่างบางได้ยินที่เขาพูดก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรต่อ เธอก้มหน้าไม่กล้ามองเขาอีกกลัวเขาจะทำแบบเดิม แถมยังคิดหาวิธีไล่เขากลับไป

" นายกลับไปกินห้องไหมคะ.... คือฉันเพิ่งคิดออกว่ามีธุระต่อน่ะคะ "

" หื้มมม บังเอิญจังนะ " คนตัวโตเหมือนจะรู้ทันว่าเธอกำลังหาวิธีให้เขากลับไป เขาโน้มตังลงมาใกล้ใบหน้าอีกครั้ง จนคนใต้ร่างเบี่ยงหน้าหนีหลับตาปี๋ทั้งยังกัดริมฝีปากล่างทันที ร่างหนายิ้มมองดูการกระทำของคนใต้ร่างอย่างกลัวๆ

" ฟังนะ ฉันไม่ให้ไป! " ร่างบางลืมตาทันทีที่เขาตอบเธอ นี่เขารู้ทันเธอได้ไง

" ต่อไปนี้ให้เรียกฉันว่าพี่ แล้วก็แทนตัวเองว่าเอลลี่ เข้าใจไหม " ร่างหนาเปลี่ยสรรพนามเขากับเธอเพราะที่ผ่านมาเวลาเธอเรียกมันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบๆมันดูห่างเหินยังไงอย่างงั้น

" แต่ว่า... "

" ไม่มีแต่ " คนตัวโตไม่พูดป่าวเขายังโน้มตัวจะจูบเธออีกครั้ง

" ขะ..ขะเข้าใจแล้วว ปล่อยฉันได้แล้ว "

" หื้มมม เมื่อกี้บอกว่ายังไง " ร่างบางพูดลืมตัว เขากอดกระชับเธอแน่นขึ้น

" ปล่อยเอลก่อนคะพี่มาคัส " จนในที่สุดคนตัวโตก็ปล่อยจากอ้อมแขน

" พี่มาคัสจะกินอะไร เอลจะได้ทำให้ "

" เดี๋ยววันนี้พี่ทำให้กินดีกว่า หนูนั่งดูพี่ก็พอ "

" แต่.... " ร่างบางพูดประโยคยังไม่จบ คนตัวโตก็เข้ามาจุมพิศหน้าฝากของเธอแล้วเดินอ้อมไปล้างมือเตรียมทำอาหารทันที

ร่างบางนั่งมือเท้าค้างมองเขาทำอาหารในครังของเธอ ไม่ยักจะรู้เลยว่าเขาเป็๞ผู้ที่ทำอาหารเป็๞ด้วย ถ้ามีแฟนทำให้กินแบบนี้บ่อยๆก็คง ดีร่างบางพลางคิดแกลมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปด้วย แต่หารู้ตัวไม่ว่าคนตัวโตแอบหันมามองเธออยู่บ่อยๆ จนเขาต้องเข้าไปสะกิดตัวเธอ ถึงได้สติกลับมา

" นาย...พี่สะกิดเอลทำไม "

" ก็เห็นยิ้มเล็กยิ้มน้อย คิดอะไรอยู่หืม "

" ป่าวค่ะ "

" เอานี่ ชิมให้หน่อย " ร่างหนาป้อนอาหารให้ร่างบางชิมดูว่าถูกเ๯้าเธอยัง หลังจากนั้นก็รอคำตอบจากเ๯้าตัว

" หื้มม อร่อยจัง " ร่างหนายิ้มทันทีเมื่อคนตรงหน้าชมเขาว่าทำอาหารอร่อยกว่าเธออีก เมนูที่เขาทำให้กินวันนี้มี แกงเทโพบักบุ้งเนื้อ กับยำวุ้นเส้นแถมยังเป็๲ของชอบเธออีกด้วย ทำไมวันนี้เขาทำอาหารเธอชอบทั้งนั้นดีจัง เธอนึกในใจ

" พี่มองฉันทำไมไม่กินละ ฉันกินไม่ลงนะ "

" อร่อยรึป่าว " ร่างบางพยักหน้าตอบกลับเพราะเธอเขี้ยวข้าวแก้มตุ่ยๆ จนคนมองอดยิ้มไม่ได้

มาคัส; Talk

เธอจะรู้ไหมว่าเขาไปแอบทำการบ้านมาว่าเธอชอบกินอะไรๆ ไม่ชอบอะไรบ้าง เขาดูมีความสุขเมื่อมองร่างบางตรงหน้าที่ดูตั้งใจกินอย่างเอร็ดอร่อย ที่เขาทำให้กิน แถมยังลองทำตามคำแนะนำจากบอดี้การ์ดของเขาอีกด้วย

" ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะ "

" เปลี่ยนคำขขอบคุณเป็๞อย่างอื่นม่ะ " ร่างบางมองเขาซึ่ง เขาก็มองเธอเหมือนกัน เธอพยายามเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุยทันที

" ไม่รู้มาก่อนเลยว่าพี่ทำอาหารเป็๲ด้วยนะเนี้ยย ดีจัง "

" อยากให้มาทำให้กินทุกวันไหมละ " ร่างบางที่กำลังยกน้ำดื่มถึงกลับสำลักกับพูดของเขาเมื่อกี้ ทำให้น้ำที่หกใส่เสื้อสีขาวให้เห็นเสื้อชั้นในลายลูกไม้ที่เปียกแนบกับหน้าอกได้รูป ทำเอาคนตัวโตรอบกลืนน้ำลายอีกรอบ

" อย่ามมองเอลนะ " ร่างบางว่าแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปเปลี่ยนเสื้อทันที ทิ้งให้ให้ร่างหนานั่ง งง ทั้งที่เขายังไม่ทำอะไร หึ...ซ่อนรูปนะเราร่างหนานึกในใจก่อนจะคิดได้แล้วว่าเอาอะไรมาแทนคำขอบคุณจากคนตัวเล็ก คิดแล้วก็ช่างเริ่มสนุกแล้วสิ

ความเงียบในห้องไม่มีใครพูดด้วยกันนอกจากเสียงที่กำลังเล่นจากทีวีกำลังฉายไปเรื่อยๆ จนคนที่บอกว่าจะดูหนังที่ตั้งตารอมานาน บัดนี้หลับไปเสียแล้ว

เอลลี่; Talk

ร่างบางพยายามหาข้ออ้างต่างๆมาพูดเพื่อให้เขากลับห้อง แต่พูดไปเท่าไรเขาก็หน้าตาเฉยแถมชอบหยอดมุกมาล้อเธอ จนได้มานั่งดูหนังด้วยกันอีกครั้ง และเธอก็เผลอหลับอย่างลืมตัวว่ามีคนตัวโตอยู่ด้วยกับเธอ

" อื้มมม " ร่างบางเริ่มครวนครางเสียงออกมาเพราะสิ่งรบกวนการนอนของเธอ ร่างหนาจัดการปิดหนัง อุ้มร่างบางตรงไปยังห้องนอนทันที เขานึกอยากแกล้งเธอขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอนที่เธอทำน้ำหก

" ใครจะอดใจไหวกันเล่า " เขาค่อยๆวางร่างบางลงเตียงอย่างเบาที่สุดกลัวเธอตื่นพร้อมเข้าไปนอนกอดเธอไว้ ร่างหนาสอดมือเข้าไปในเสื้อคนนอนสนิทเขาลูปไล้จับไปทุกส่วนจนตอนนี่ไอ้เ๽้า๬ั๹๠๱ของเขาพร้อมเริ่มออกมาแล้ว ร่างหนาจับหน้าหวานมาจูบอีกครั้ง เขาเริ่มคอเคลียใบหน้าลงมาที่ลำคอจนร่างบางรู้สึกตัว

" นายจะทำอะไร!? " ร่างบางพลักคนตัวโตขยับออก แต่เขาจับแขนเธอไว้ทันแถมดึงเธอไปคร่อมไว้ทันที

" คนพูดไม่จำ ต้องโดนลงโทษ "

" กะ..ก็เอลลืมนี่ มันยังไม่ชิน " ร่างบางพูดโดยไม่กล้าสบตาตรงๆกับคนที่คร่อมเธอไว้ตอนนี้

" งั้นมาทำให้ชินกันเถอะ " !!

"อ๊าาา....เสียวชิป***!"