ลีดเดอร์สาว คาวสวาท

ในที่สุด กงล้อแห่งความยุติธรรมและกงเกวียนกำเกวียนก็หมุนมาบดขยี้คนชั่วจนแหลกสลาย...

ภายหลังจากการบุกทลายรังลับด้วยหลักฐานมัดตัวที่แน่นหนา ไอ้โจ และ ลุงสอน ถูกศาลพิพากษาตัดสินโทษจำคุกตลอดชีวิตจากคดีฉ้อโกง ล่วงละเมิด และแบล็กเมล์ ทว่านรกบนดินที่แท้จริงของพวกมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อก้าวขาเข้าสู่เรือนจำแดนปิด... สันดานดิบที่พวกมันเคยใช้ย่ำยีศักดิ์ศรีของผู้หญิงบัดนี้ได้ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง 

ประตูเหล็กหนักอึ้งปิดสนิทด้วยเสียงดังก้อง ไอ้โจและลุงสอนถูกผลักดันให้ก้าวเข้าไปในแดนปิดของเรือนจำด้วยโซ่ตรวนที่ยังคงติดตัวอยู่

พวกเขายังคงยิ้มหยาบคายในวันแรกที่ถูกคุมขัง คิดว่าตัวเองยังคงเป็น “เสือร้าย” ที่สามารถข่มขู่ใครๆ ได้เหมือนในอดีต ทว่าความจริงที่รออยู่ข้างหน้านั้นโหดร้ายเกินกว่าที่พวกมันจะจินตนาการ

คืนแรกในห้องขังรวม ไอ้โจถูกดึงตัวไปที่มุมมืดโดยนักโทษร่างยักษ์หกคน ลุงสอนถูกบังคับให้คุกเข่าดูเหตุการณ์ตรงหน้า

“พวกมึงเคยทำกับเมียคนอื่น... วันนี้กูจะให้มึงได้ลองชิมเอง” เสียงทุ้มต่ำของนักโทษหัวหน้าแดนดังขึ้น

ไอ้โจถูกผลักก้มลงกับพื้นเย็นเฉียบ แก่นกายดำทะมึนของนักโทษร่างมหึมาถูกยัดเยียดเข้าไปในตัวเขาอย่างดุเดือดโดยไม่มีการเตรียมตัวใดๆ ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสทำให้ไอ้โจกรีดร้องลั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต

“อ๊าาาาา! มันเจ็บ... มันจะขาดแล้ว... อย่า!”

แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขากลับกลายเป็นเชื้อเพลิงให้พวกนักโทษรุมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม ทุกคนผลัดกันแทงทะลวงร่างกายของไอ้โจอย่างไม่ยั้ง บดขยี้ศักดิ์ศรีความเป็นชายของเขาให้แหลกลาญ

ลุงสอนถูกบังคับให้มองเห็นลูกชายของตนถูกย่ำยีอย่างโหดเหี้ยม ก่อนที่เขาจะถูกดึงตัวไปในคืนถัดมา

“พ่อ... พ่อช่วยด้วย...” เสียงไอ้โจสะอื้นไห้อย่างหมดอาลัยตายอยาก

แต่ลุงสอนเองก็ไม่มีทางช่วยเหลือได้ เมื่อเขาถูกนักโทษสิบกว่าคนผลัดกันครอบครองร่างกายอย่างดิบเถื่อน ทุกค่ำคืนกลายเป็นนรกที่ไม่มีที่สิ้นสุด

พวกมันถูกผลักให้กลายเป็น “ของเล่น” ของแดนปิด ถูกบังคับให้คุกเข่า อม และรับการกระทำทุกอย่างที่พวกเขาเคยทำกับผู้หญิงมาก่อน

ไอ้โจถูกมัดมือไพล่หลัง ถูกยัดเยียดจากด้านหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยช้ำและน้ำรักของคนอื่น

ลุงสอนถูกบังคับให้เรียกนักโทษคนอื่นว่า “พ่อ” และ “นาย” ทุกครั้งที่ถูกกระทำ

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของทั้งสองคนดังก้องไปทั่วเรือนจำในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไป... เสียงนั้นค่อยๆ อ่อนแรงลง

พวกมันถูกทำร้ายทั้งกายและจิตใจจนสติสัมปชัญญะเริ่มแตกสลาย

ไอ้โจเริ่มพึมพำเพ้อเจ้อ พูดถึง “เงิน” และ “ผู้หญิง” ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ลุงสอนนั่งก้มหน้าอยู่มุมห้องขัง มือทั้งสองข้างสั่นเทา น้ำลายไหลย้อยจากปาก

จนกระทั่งคืนหนึ่ง...

เมื่อนักโทษร่างยักษ์กลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในห้องขังอีกครั้ง ทั้งไอ้โจและลุงสอนกลับไม่แสดงอาการต่อต้านอีกต่อไป

พวกมันนั่งตัวสั่น น้ำตาไหลพราก แต่ปากกลับพึมพำคำว่า “โปรด... ทำอะไรก็ได้... แค่... อย่าทำร้ายอีก...”

ความเป็นมนุษย์ของพวกมันถูกบดขยี้จนสิ้นซาก

ในที่สุด...

ไอ้โจและลุงสอนถูกย้ายไปยังห้องขังเดี่ยวมืดสนิทที่ก้นบึ้งของเรือนจำ

ทั้งสองคนนั่งกอดเข่าอยู่ในความมืด น้ำลายไหลย้อยจากปาก ครางเครือด้วยเสียงที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป

“ฮะ... ฮะ... ฮะ...”

เสียงหัวเราะวิกลจริตดังก้องในห้องขังมืดตลบลบ

เสือร้ายที่เคยย่ำยีผู้หญิงนับไม่ถ้วน... บัดนี้กลายเป็นเพียง “แกะเนื้อหวาน” ที่ถูกฝูงหมาป่ากลืนกินจนเหลือเพียงซากวิญญาณที่บ้าเพี้ยน

และนรกบนดินที่แท้จริง... ก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ

ขณะเดียวกันที่ศาลอาญา คดีของ น้ำฟ้า ได้รับความเมตตาจากดุลยพินิจของศาล แม้เธอจะมีความผิดฐานสมรู้ร่วมคิดในคราแรก ทว่าหลักฐานคลิปวิดีโอชี้ชัดว่าเธอตกเป็นเหยื่อของการข่มขู่รีดไถและถูกทารุณกรรมอย่างหนัก ประกอบกับการที่เธอร่วมมือเป็นพยานปากสำคัญในการลากคอคนชั่ว ศาลจึงพิพากษาให้ลงโทษจำคุกแต่ให้ รอลงอาญา ไว้ น้ำฟ้าร้องไห้โฮออกมาด้วยความโล่งอกในอ้อมกอดของมิ้นท์ ราวกับได้เกิดใหม่อีกครั้งหลังจากติดอยู่ในขุมนรกมาเนิ่นนาน

เวลาผ่านไปหลายเดือน... บาดแผลใจของ เจนนี่ ได้รับการเยียวยาอย่างถูกวิธีภายใต้การดูแลอันแสนอบอุ่นและลึกซึ้งของ หมอเอก หรือ "พี่เอก" ของเธอที่เซฟเฮ้าส์ริมทะเล บัดนี้อาการเสพติดเซ็กส์จากภาวะช็อกได้หายเป็นปกติ สภาพจิตใจของเธอแข็งแกร่งและกลับมาฉายประกายความงดงามสดใสเด่นชัดยิ่งกว่าเก่า

สายลมทะเลพัดเอื่อยส่งกลิ่นไอความสดชื่นมาปะทะผิวหน้าในบ่ายวันหยุดอันแสนสดใส บนหาดทรายขาวละเอียด... เสียงหัวเราะอันอบอุ่นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อแก๊งเพื่อนร่วมชะตากรรมได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ผู้กองวุติ และ มิ้นท์ เดินจูงมือกันพลันส่งรอยยิ้มให้แก่ หมอเอก ที่กำลังยืนโอบเอวอวบอิ่มของ เจนนี่ ไว้ด้วยความรักและความเป็นเจ้าของ

และที่ยืนอยู่ไม่ไกล... น้ำฟ้า ในชุดเดรสสีสดใส แววตากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เธอก้าวเข้ามาหาเจนนี่อย่างช้า ๆ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งร่วงพรูยามที่เจนนี่เป็นฝ่ายยื่นมือไปกุมมือเธอเอาไว้ พลันดึงอดีตเพื่อนรักทั้งสองคนเข้ามากอดแนบชิด ทลายม่านความขุ่นเคืองในอดีตลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงมิตรภาพอันบริสุทธิ์และความสุขสมบูรณ์แบบที่จะโอบอุ้มชีวิตของพวกเขาทุกคนต่อไปตราบนานเท่านาน