Ragnarok Academy League

ตอนที่ 11
เสียงกระซิบของ Void

สายลมเย็นพัดผ่านสนามรบที่เต็มไปด้วยซากพื้นดินแตกร้าว ขณะที่มอนสเตอร์ระดับ Disaster ยังคงเดินเข้ามาหาเรนอย่างช้าๆ
ทุกย่างก้าวของมันหนักราวกับภูเขา จนพื้นดินรอบด้านสั่นสะเทือนตามจังหวะการเคลื่อนไหว

Hunter รอบสนามเริ่มถอยออกห่างมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มันอีกแล้ว

แม้แต่ลูคัสที่เป็นอัจฉริยะจาก Izlude Academy ยังได้รับบาดเจ็บหนักจากการปะทะเพียงไม่กี่ครั้ง

เลือดไหลลงจากมุมปากของเขา ขณะที่มือทั้งสองยังกำหอกแน่นไม่ยอมปล่อย

ลีอาจาก Geffen Academy เองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

เวทระดับสูงของเธอแทบไม่ส่งผลกับมอนสเตอร์ตรงหน้าเลย

และในตอนนั้นเอง—

เสียงของ Void Rune ก็ดังขึ้นในหัวของเรนอีกครั้ง

[ปลดปล่อยข้า]

เรนหรี่ตาลงทันที

“…หมายความว่าไง”

[เปิดทางเชื่อมระหว่างเจ้าและข้า]

[แล้วข้าจะให้พลังที่เจ้าต้องการ]

ความเย็นเยียบไหลผ่านแขนซ้ายอีกครั้ง ขณะที่สัญลักษณ์วงแหวนสีดำบนหลังมือเริ่มส่องแสงชัดขึ้นเรื่อยๆ

เรนมองแขนตัวเองเงียบๆ

ตั้งแต่ได้พลังนี้มา ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปทั้งหมด

แต่ในเวลาเดียวกัน
เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามัน “อันตราย” มากกว่าที่คิด

“…แล้วราคาของมันล่ะ”
เรนถามเสียงต่ำ

ความเงียบกินเวลาอยู่ชั่วครู่

ก่อน Void Rune จะตอบกลับมาเรียบๆ

[ยิ่งใช้มาก เจ้ายิ่งใกล้ข้ามากขึ้น]

เรนขมวดคิ้ว

“ใกล้แก?”

[ในวันที่เจ้าแยกตัวตนของตัวเองกับข้าไม่ออก]

[เจ้าจะกลายเป็น Void เหมือนข้า]

ลมหายใจของเรนชะงักไปเล็กน้อย

แม้เขาจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด
แต่คำพูดนั้นฟังดูไม่ใช่เรื่องดีแน่

ทันใดนั้น—

มอนสเตอร์ระดับ Disaster ก็หยุดเดิน

คริสตัลสีแดงทั่วร่างเริ่มส่องแสงรุนแรงอีกครั้ง ขณะที่พลังงานสีดำแดงเริ่มรวมตัวอยู่กลางอกของมันอย่างรวดเร็ว

ลีอาเบิกตาทันที

“มันกำลังจะยิงอีกแล้ว!”

ลูคัสรีบลุกขึ้น แม้ร่างกายจะสั่นเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บ

“ทุกคนหมอบลง!”

แต่ครั้งนี้—

พลังที่กำลังรวมตัวต่างจากก่อนหน้าอย่างชัดเจน

แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจนต้นไม้รอบสนามเริ่มหักโค่น พื้นดินแตกร้าวเป็นวงกว้าง ขณะที่ Hunter หลายคนเริ่มหน้าซีดจนแทบยืนไม่อยู่

หากโจมตีนี้ถูกปล่อยออกมา

ไม่ใช่แค่ Outer Field

แม้แต่กำแพงเมือง Prontera ก็อาจพังลงทันที

เรนกัดฟันแน่น

เขาหันกลับไปมองเมืองที่อยู่ไกลออกไป

แม้จะเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยชนชั้น
เต็มไปด้วยผู้คนที่ดูถูกเขา

แต่ที่นั่นก็ยังมีคนที่เขารู้จัก

ยังมีสลัมที่เขาใช้ชีวิตมาตลอดหลายปี

ถ้าเจ้าสัตว์ประหลาดนี่ไปถึงที่นั่น—

ทุกอย่างคงจบแน่

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นอีกครั้ง

[ตัดสินใจ]

[มนุษย์พวกนั้นไม่มีทางหยุดมันได้]

เรนหลับตาลงชั่วครู่

ก่อนสูดหายใจลึก

“…ถ้าฉันใช้พลังของแก”

“…ฉันจะยังเป็นตัวเองอยู่ใช่ไหม”

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง

และครั้งนี้ Void Rune ไม่ตอบทันที

นั่นทำให้เรนยิ่งเข้าใจชัดเจนว่า
มันไม่มีคำตอบที่แน่นอน

ทันใดนั้น—

มอนสเตอร์ระดับ Disaster ก็อ้าปากกว้าง

ลำแสงสีแดงดำขนาดมหึมาเริ่มรวมตัวจนแม้แต่อากาศรอบด้านยังบิดเบี้ยว

ลูคัสกำหอกแน่นจนเลือดไหลจากฝ่ามือ

ลีอารีบร่ายเวทป้องกันหลายชั้นซ้อนกันทันที

Hunter รอบสนามต่างสิ้นหวังแล้ว

แต่ในวินาทีนั้นเอง—

เรนก็ค่อยๆ ยกแขนซ้ายขึ้น

วงแหวนสีดำบนหลังมือเริ่มหมุนช้าๆ

ก่อนเงาสีดำจำนวนมหาศาลจะค่อยๆ ไหลออกมาจากใต้เท้าของเขา

ลมรอบด้านเริ่มหยุดนิ่ง

อุณหภูมิทั่วสนามลดต่ำลงทันที

Hunter หลายคนหันมามองเรนพร้อมกันด้วยสีหน้าตกตะลึง

เพราะแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
เริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

แม้แต่มอนสเตอร์ระดับ Disaster ยังหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย

[งั้นจงจำเอาไว้]

[ตั้งแต่วินาทีนี้ ชีวิตของเจ้าจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป]

เรนลืมตาขึ้นช้าๆ

และเป็นครั้งแรก—

ดวงตาสีเทาของเขา เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท