กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เก้าสิบสาม น่าตบจังนังผมบลอนด์!!!

“หากเธอยอมเป็นแฟนผมแล้วก็ฟังผมที่เป็นผู้ชายของเธอ”

ผมยกระบบปิตาธิปไตยที่ด้วยเหตุผลบางประการทั้งทางตะวันตกและตะวันออกเห็นตรงกันในเรื่องการต่อสู้กับอำนาจภายนอกจะเป็นหน้าที่ของผู้ชาย

หากมองในภาพรวมแล้วรู้สึกเหมือนผู้ชายคือหมากที่ใช้แล้วทิ้งอย่างไรชอบกล

คนเรามีสำนึกในตนเองไม่อยากจะโทษสังคมแต่นั่นคือแนวคิดที่ผิด

เราจะปฏิบัติตัวไปอีกอย่างที่สังคมมี incentive จูงใจให้เราทำลงไปอีกอย่างได้อย่างไรกัน?

“มีเงินและจัดการพวกเจ้าบิฟได้สาวๆจะมาชอบ”

หากแนวคิดนี้อยู่ในแนวโชวเน็นคนอ่านคงมองว่าเราคือพวกหลงตนเอง

แต่นี่คืออเมริกันไฮท์สคูล ที่เกิดอะไรขึ้นจะมีคนเอาอุปกรณ์เวทย์มาเล่นงานพวกหนุ่มนักกีฬาและเจ้าบิฟเสมอ

หมายความว่าต่อให้ผมพยายามจะหลีกเลี่ยงแค่ไหน

พวกบอนนี่ที่ต้องการมีผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นบอยเฟรนด์ของพวกเธอก็จะผลักผมออกไปข้างหน้าให้ทะเลาะกับผู้ชายคนอื่นนั่นเอง

แต่เสียใจด้วยนะ

นี่คือโลกที่มีแอนนาเป็นนางเอก

ผู้ชายส่วนใหญ่ก็งั้นๆล่ะ กระจอกไม่ก็เป็นวายร้ายตราบใดที่ผมไม่สู้กับแอนนาหรือตัวละครหญิง

ผมไม่คิดว่าผมจะแพ้ใคร

เพราะแม้แต่แวมไพร์ระดับมาสเตอร์หรือเอลเดอร์ก็มีจุดอ่อนในด้านแสงอาทิตย์ต่างๆ

นี่คือความโกงของสายวิทยาศาสตร์ล่ะ

แบบเดียวกับแบทแมนหากเราเตรียมตัวเอาไว้ก่อน จะหาใครเอาชนะสายวิทยาศาสตร์ยากมาก

สายวิทยาศาสตร์ทำได้ตั้งแต่จับวิญญาณขังในแผ่นซีดีจนถึงย้อนเวลานั่นเอง

บอนนี่จับก้นตนเองและทำท่าโกรธพร้อมกับอับอาย

นี่คือสาเหตุที่กฎหมายปัจจุบันห้ามทำร้ายร่างกายหรือสัมผัสร่างกายผู้หญิง

เพราะการต่อสู้ด้วยคำพูดนั้นผู้หญิงได้เปรียบกว่าผู้ชายเนื่องจากมีความเชี่ยวชาญมากกว่าผู้ชายหลายเท่าแต่การปะทะด้วยกำลังอย่างกะทันหันนั้นพวกเธอจะเสียเปรียบกว่าแบบเดียวกับฉากที่พระเอกโชวโจวเอามือฟาดกำแพงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆฝ่ายหญิงหรือบังคับจูบเธอ

เอ๊ะ อย่างนี้มันวงจรอุบาทว์นี่หว่า?

มันสนับสนุนวิวัฒนาการให้มีแต่คนที่ใช้กำลังกับผู้หญิงหรือบังคับใจพวกเธอเท่านั้นถึงจะทำให้พวกเธอใจเต้นได้

คนดีมีคุณธรรม ไม่แตะมือผู้หญิงเพราะจะผิดผีและฮาราม

“นะนาย แค่เป็นแฟนไมได้หมายความว่านายจะทำอะไรก็ได้นะ”

ป้าบ

ผมตีก้นเธอไปอีกที

จนเธอเอามือกุมก้นอีกครั้งและจะเอื้อมมือตบผมแต่ผมฟาดก้นเธอไปอีกครั้งเธอก็น้ำตาเล็ดและถอยไป

“ทะทำไมต้องรุนแรงกันด้วย”

ปิตาธิปไตยและการใช้ความรุนแรงในครอบครัวจงเจริญ

“บอนนี่ฟังนะ เธอไม่ได้มีความจำเป็นต้องเป็นคู่แข่งกับลินดาเลยโน่นคู่แข่งของเธออยู่ตรงนู้นนู่น”

ผมเอานิ้วโป้งชี้ไปทางแอนนา

แอนนาเลิกคิ้ว

“เดี๋ยวก่อนชั้นเกี่ยวอะไรด้วย?”

“เธอเก่งที่สุดในทีมน่ะ”

ผมบอกกล่าวกับแอนนนาตามความเป็นจริง

“เป็นคู่แข่งกับแอนนาที่เก่งที่สุดและเทเลอร์ที่เก่งรองลงมาผมสัญญาว่าหากเธอชนะแอนนาหรือเทเลอร์ได้ ผมจะซื้อกระเป๋ารุ่นล่าสุดจากนิตยสารโว๊กว๊ากให้”

พระพุทธเจ้าและไบเบิ้ลกล่าวเอาไว้ว่าจงให้อาหาร เสื้อผ้า และกามาต่อภริยาของเจ้าแม้จะมีภริยาน้อยก็ตาม

ผู้ชายเราอาจจะเผลอคิดว่า

แค่ความรักก็พอแล้วพวกเรารักกันแม้จะไม่ซื้อของให้ก็ตาม

นั่นก็เป็นความคิดโรแมนติกดีแต่ผิดมหันต์

เราเป็นใครถึงกล้าไม่เห็นด้วยกับพระพุทธเจ้าหรือคัมภีร์ไบเบิ้ลที่ผ่านการทดสอบของการเวลามาหลายพันปีแล้ว

“กระเป๋าใหม่?”

บอนนี่เริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้น

หากเราอยู่ในแนวโรแมนติกจะบอกว่าเราไม่ต้องการสิ่งของแต่ชาวสวนแม่ลูกสามจะรังเกียจเดียดฉันท์หากเราพยายามจะจีบผู้หญิงโดยให้ปิ่นปักผมราคาถูกๆและแนะนำเพื่อนหญิงของตนเองให้ไปหาผู้ชายที่รวยกว่านั้นที่มีบ้านในปักกิ่งแทน อย่าไปแต่งงานกับคนงานจนๆไร้อนาคต

เราถูกนำเสนอว่าชาวสวนแม่ลูกสามเป็นคนฉลาด

ไม่ใช่คนที่เราควรจะถีบลงบ่องูแบบเรื่อง300

“นี่นี่ เลโอนาร์ด เธอจะซื้อกระเป่าใหม่ให้ชั้นหรือ?”

สาวๆเชียร์ลีดเดอร์คนอื่นๆเริ่มเข้ามาใกล้ผม

ราวกับเป็นฉากในซีรี่ย์ตอนที่เลโอนาร์ดถูกหวยร่ำรวยและมีสาวๆเชียร์ลีดเดอร์ล้อมรอบก่อนที่จะเสียเงินไปเพราะแอนนาจนทุกอย่างกลับคืนสู่สถานะเดิม

ผมรู้สึกปวดในท้องอย่างมาก

ที่ต้องยอมรับความเป็นจริงว่าการร่ำรวยมีเงินทองทำให้ผู้หญิงยังอยู่กับเราไม่ใช่ความเป็นคนดีอย่างพระเอกไลท์โนเวลหรือมังงะ

“แล้วชั้นมาเกี่ยวอะไรกับนายด้วย?”

แอนนาถามอย่างโมโหกอดอก

“ผมจะซื้อกระเป๋ารุ่นล่าสุดให้กับคนที่ชนะน่ะหากเธอชนะก็เอากระเป๋ารุ่นใหม่ไปเลย”

หากโชคชะตามีจริงนี่คือวิธีที่ผมเอาไว้คัดง้างโชคชะตาว่าแอนนาจะหาเรื่องมาให้เลโอนาร์ดอีกหรือไม่

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ