ชายชราผู้นั้นหัวเราะขึ้นอย่างชอบใจที่เห็นหลิงหลิงต่อยตีชาย 3 คนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น เขาหัวเราะไปพลางถอดหมวกปีกออกช้าๆ ก่อนเงยหน้ามองหลิงหลิงแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"เ้าจำข้าได้หรือไม่ หลิงหลิงน้อย"
หลิงหลิงจ้องมองใบหน้าและทบทวนความทรงจำของร่างเก่าอย่างละเอียดก็เห็นภาพชายคนหนึ่งที่ใบหน้าคล้ายเขาคนนี้แต่ในความทรงจำสะอาดอะอ้านกว่าและไม่ซูบผอมเช่นนี้
"ท่านพ่อ"
หลิงหลิงพูดออกไปเสียงแ่เบาอย่างใที่เจอพ่อบุญธรรมสภาพเช่นนี้
"ท่านไปทำอะไรมาเหตุใดโดนตามทำร้ายเช่นนี้"
"กลับบ้านเรากันก่อนเถอะค่อยคุยกัน"
ชายชราเดินเข้าไปจูงมือหลิงหลิงให้เดินตามตนไป แต่หลิงหลิงขืนตัวไว้ให้ท่านพ่อบุญธรรมของตนหยุดเดิน
"ท่านพ่อบ้านข้าอยู่ตรงหน้าท่านแล้ว ท่านตามข้ามาดีกว่า"
ชายชรางุนงงกับภาพร้านยา 2 ชั้นตรงหน้าที่ใหญ่โตเช่นนี้ แต่พอหันไปเห็นเด็กแฝด 2 คนจับขอบประตูอยู่และเห็นหลงเป่ายืนด้านหลังโอบเด็กแฝดทั้ง 2 ก็ยิ้มออกมา
"หลานข้าใช่หรือไม่ เหมือนหลงเฟยกับเ้ามากเลย มาให้ตากอดที"
เด็กๆ มองหน้ามารดาเห็นมารดาพยักหน้าให้ก็เดินไปให้ชายชราผู้ที่เรียกตนเองว่าตากอดทีละคนอย่างไม่รังเกียจ
"เหตุใดเ้ามีร้านขายยาใหญ่โตเช่นนี้หลิงหลิง ทำข้าแปลกใจมาก"
"ท่านพ่อเข้าไปพักผ่อนอาบน้ำอาบท่าก่อนเ้าค่ะ เราค่อยคุยกัน เื่มันยาวเ้าค่ะ"
ชายชราพยักหน้าแล้วเดินตามลูกสาวกับหลานๆ เข้าไปด้านหลังแล้วเข้าประตูอีกบานที่ทะลุไปยังตัวบ้านพักอาศัยของหลิงหลิง
หลิงหลิงลงมือเข้าครัวทำอาหารชุดใหญ่ให้บิดาบุญธรรมอย่างใส่ใจ ให้เด็กๆ เตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้ท่านตาและหาคนมาช่วยตัดผมแต่งเคราให้ที่บ้านด้วย
่ที่หลิงหลิงทำงานครัวหลงเฟยทำหน้าที่ต้อนรับพ่อตาเพราะไม่เจอกันนาน หาเหล้าอย่างดีมาต้อนรับรออาหารจากภรรยาที่กำลังส่งกลิ่นหอมโชยมาแต่ไกล จนคนยกอาหารมาเต็มโต๊ะ
"เหตุใดทำมากมายเช่นนี้ หลิงหลิงฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว"
ชายชราบ่นเมื่อเห็นอาหารเต็มโต๊ะ
"ท่านพ่อซูบผอมไปเยอะ ข้าอยากบำรุงท่านมากหน่อยมิได้หรือ ทานเยอะๆเ้าค่ะ ไม่งั้นคราวหน้าข้าจะทำเยอะกว่านี้อีก"
หลิงหลิงใส่น้ำวิเศษปรุงในอาหารทุกจานที่ทำ ด้วยหวังว่าหากบิดาป่วยจนซูบผอมก็อาจจะทำให้ร่างกายดีขึ้น ในบ้านนี้หลิงหลิงไม่ได้เอาน้ำวิเศษออกมาใส่ถังไว้ใช้เพราะมีคนอื่นในบ้านด้วย แต่แอบแยกไว้ต่างหากเพื่อให้เฉพาะคนในครอบครัวนางกินเท่านั้น ในเมื่อบิดากลับมาก็ต้องบำรุงกันหน่อย
มื้อนี้จากตอนแรกที่บ่นว่าอาหารเยอะจนนึกว่าจะไม่หมด ชายชราคีบทุกอย่างเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย มือแทบวางตะเกียบไม่ลง จนอาหารชิ้นสุดท้ายหมดลง ทุกอย่างหมดเกลี้ยง เด็กๆ 3 คนทานฝีมือท่านแม่ตนบ่อยจึงรู้ว่าหากวันไหนท่านแม่ทำอาหารคือลาภปากพวกเขาจึงตั้งอกตั้งใจกินจนท้องป่อง ตอนนี้ท่านแม่จ้างผู้อื่นทำอาหารให้แม้ท่านแม่จะสอนวิธีทำและสูตรไปแต่รสชาติก็ไม่เหมือนท่านแม่ทำเพียงแค่ใกล้เคียงเท่านั้น
เมื่อทานอิ่มก็พากันไปนั่งจิบน้ำชาที่ศาลากลางน้ำ หลิงหลิง หลงเฟย และท่านหมอหลิงพ่อบุญธรรมของนาง ต่างพูดคุยถามสารทุกข์สุขดิบกันหลายเื่จนมาถึงเื่ที่โดนตามฆ่าเมื่อเช้า
"ตกลงท่านพ่อไปทำอันใดมาจึงโดนตามฆ่า"
ข้าไปช่วยรักษาชาวบ้านตามชายแดนที่ห่างไกลกันดารแล้วดันไปช่วยท่านแม่ทัพที่หนีตายมาจากการโดนจับกุมของอีกฝ่าย พอข้าช่วยเสร็จก็พาเขาไปหลบซ่อนตัวไว้ก่อนจะรีบกลับมาในเมืองเพื่อส่งข่าวให้คนของเขารีบไปช่วย ข้าจึงตั้งใจจะแวะหาเ้าจึงผ่านมาทางเมืองนี้ พวกนั้นตามล่าข้าเพราะข้ารู้ที่หลบซ่อนของท่านแม่ทัพ หากข้าตายพวกมันก็ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพอยู่ไหนหรือพวกมันอาจจะคิดว่าข้าจะส่งข่าวที่ท่านแม่ทัพฝากมาให้ผู้อื่นก็ได้จึงอยากฆ่าปิดปาก
"แล้วท่านพ่อจะทำเช่นไรต่อไปเ้าคะ"
"ข้าคงอยู่ที่นี่ไม่นาน เ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะออกไปท่องเที่ยวภายนอกช่วยรักษาคนเช่นเดิม"
"ข้าไม่ได้ห่วงเื่ที่ท่านจะอยู่ที่นี่ ข้าห่วงที่ท่านโดนตามล่า แล้วท่านจะให้ข้าปล่อยให้ท่านไปได้อย่างไร ถึงอย่างไรท่านก็เลี้ยงดูข้ามา เปรียบได้กับบิดาแท้ๆ "
"ท่านพ่อตาอยู่ที่นี่กับพวกข้าเถอะขอรับ พวกเราปกป้องท่านได้ หลานๆ ก็จะได้ใกล้ชิดท่านตา ท่านหายไปเป็ 10 ปีแล้ว กลับมาอยู่กับพวกเราเถอะขอรับ"
ท่านหมอหลิงน้ำตาคลอ ไม่คิดว่าลูกสาวและลูกเขยจะเป็ห่วงเป็ใยเขาเช่นนี้
"ข้าอยู่ได้จริงหรือ ข้ากลัวพวกเ้าเดือดร้อน ไปก่อความวุ่นวายข้างนอกมาจะให้พวกเ้ามาแบกรับได้อย่างไร"
"ข้าบอกว่าอยู่ได้ก็คือได้เ้าค่ะ ข้าเองก็มีวรยุทธ์ ตอนนี้ข้าก็สอนลูกๆ ด้วย หากท่านกลัวใครมาทำร้ายก็สอนหลานๆ และคนของเราในนี้ให้เก่งกาจ จะได้ปกป้องครอบครัวเราได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อทาสสัญญาตายที่มีวรยุทธ์มาเพิ่มอีก 20 คน พอหรือไม่ หรือ 50 คนดี"
"หลิงหลิง นี่เ้าไปร่ำรวยมากจากไหน เหตุใดใช้เงินมือเติบเช่นนี้"
"ท่านพ่อตา พวกข้าขุดเจอเจอโสมพันปี 5 ต้นที่หลังบ้านเชิงเขาของท่านอย่างไรเล่า เลยเอาไปขายจึงมีเงินมาซื้อบ้านซื้อร้านขายยาเช่นนี้ ท่านก็มีส่วนด้วยเพราะโสมอยู่ในเขตบ้านท่านนะขอรับ เพราะฉะนั้นใช้จ่ายได้เต็มที่ กิจการร้านขายยาเราก็ไปได้ดี ท่านพ่อตาไม่ต้องกังวล พวกข้าก็ตั้งใจจะหาคนมีวรยุทธ์มาช่วยดูแลความเรียบร้อยในร้านและในบ้านอยู่พอดี"
"เช่นนั้นก็ตามใจพวกเ้า ซื้อทาสสัญญาตายที่เป็วรยุทธ์มาสัก 20 คนก่อนค่อยว่ากันอีกที แล้วที่พักเตรียมไว้หรือยังล่ะหากพวกเขามา"
"ข้าสร้างบ้านพักคนงานไว้แล้วเ้าค่ะมี 50 ห้อง ใช้ห้องน้ำร่วมกัน ที่บ้านสวนก็มีบ้านพักคนงานที่ว่าง แบ่งไปดูแลที่นั่นด้วยได้เ้าค่ะ"
"เช่นนั้นตามใจเ้า ข้าเองก็แก่มากแล้วอยากพักเหมือนกัน อยู่เล่นกับหลานๆในบั้นปลายชีวิตก็ไม่เลว ออกไปท่องโลกภายนอกนานไปแล้ว"
3K
