เช้าวันต่อมา
ณ.โรงแรม
ฉันรีบตื่นเช้าไปอาบน้ำ แต่งตัวใส่ชุดเดิมของเมื่อคืนใส่กลับบ้าน ฉันทำธุระเสร็จแต่ไม่เจอมิดไนท์ เขาไปไหนของเขา ฉันเลยแอบเปิดข่าวดู ที่จริงข่าวไม่ได้เกี่ยวกับฉันเลย แต่เป็เกี่ยวกับนางเอก เพราะมีข่าววงในบอกว่า มิดไนท์ คบกับนางเอกชื่อดัง เลยทำให้นักข่าวพากันมาที่โรงแรม เพื่อรอสัมภาษณ์ความจริงจากมิดไนท์
“บลู เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน” เสียงมิดไนท์พูดในขณะเปิดประตูเข้ามา ส่วนฉันก็ยังจดจ่ออยู่กับการอ่านข่าว จึงทำให้ไม่ได้ยินเสียงที่เขาพูด จนเขาต้องเข้ามาสะกิดแขนฉัน ๆ เลยถามไปว่า “นายหายไปไหนมา “คุณไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ “นายพูดว่าอะไร” ผมบอกว่า กลับบ้านกัน “ป่ะงั้นกลับกันเลย”
ลงลิฟต์มาถึงด้านล่างโรงแรมก็ไม่มีนักข่าวแล้ว ตอนนี้มิดไนท์ แต่งตัวตามปกติ ส่วนฉันเดินห่างๆกับมิดไนท์ เพื่อให้ไม่เป็ที่สงสัยของคนอื่น เราเดินมาถึงที่ลานจอดรถ ฉันเรียกมิดไนท์ เขาหันกลับมา “ว่าไงครับ” ฉันว่าฉันกลับเองดีกว่า นายไปส่งแค่ป้ายรถเมล์หน้าโรงแรมก็พอ วันนี้นายมีงานที่ต้องไปทำด้วยนะ ถ้าไปส่งฉันก็เสียเวลานายอีก เดี๋ยว ผจก นายก็มาเขม่นฉัน ทำให้เพื่อนๆก็จะสงสัยฉัน ว่าทำไมอยู่ดีๆไปเป็ข่าวกับนายได้ เออ..พูดยาวไปไหม
“พูดไม่ยาวเลยครับ” ยิ้ม
“ที่คุณพูดมาทั้งหมด กลัวเป็ข่าวกับผมเหรอครับ”
“ก็..ก็ ใช่ ฉันไม่อยากเป็ข่าว”
“ขึ้นรถเถอะ รถไปส่งคุณป้ายรถเมล์ หน้าหมู่บ้านคุณ”
มิดไนท์
ผมมาส่ง บลู ที่หน้าป้ายรถเมล์ใกล้กับหมู่บ้านของเธอ ๆ รีบลงรถไปไม่ร่ำลาผมเลย ผมก็ลงไปแล้ว ดึงมือเธอไว้ พร้อมกระซิบบอกว่า เย็นนี้ผมจะมารับเธอ ให้แต่งตัวสวยๆ ด้วยนะครับ
“ตอนเย็น?”
“ใช่ครับ”
“ฉันไม่ไปกับนายแล้ว”
“โอเคครับ ผมจะไปรับที่หน้าบ้านคุณครับ”
“มิดไนท์นายเนี่ยนะ” ฉันเริ่มหงุดหงิด
“ประมาณ ห้าโมง มารอผมที่เดิมนะครับ”
“ฉันจะใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์สั้นๆ”
“ผมก็ยินดี พาคุณไปข้างนอกครับ”
“ผมไปแล้วนะ บายครับ”
“บาย”
ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ใจอ่อน ยอมไปกับมิดไนท์โดยมารอเขาที่หน้าหมู่บ้านอยู่ดี ซึ่งตอนนี้ก็เวลา 16:50 น. แล้ว เขาบอกอีก สิบนาทีถึงทีหน้าหมู่บ้านฉัน
มิดไนท์มาถึงก็เปิดประตูรถ บอกให้ฉันขึ้นรถมาทันที เป็รถตู้รับส่งสำหรับไปงานกองถ่ายต่างๆ “ มิดไนท์ นายจะพาฉันไปไหน” ฉันรีบถามเขาๆ ตอบว่า ขับรถไปเรื่อยๆ เขาไม่อยากกลับคอนโด มันน่าเบื่อ ฉันจึงไม่ได้ตอบอะไรเขาไป เพราะฉันคิดว่าเขาคงเหนื่อย