สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

ในเช้าวันสุดท้ายก่อนจะออกเดินทางกลับจวน เหวินเจาเหยียนพาหยางลี่เจินออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อเดินเล่นในตลาดเมืองหยางโจว บรรยากาศตลาดเต็มไปด้วยความคึกคัก พ่อค้าแม่ค้าตะโกนเชิญชวนลูกค้าซื้อของกันอย่างขวักไขว่หยางลี่เจินที่ไม่ได้ออกมาเดินตลาดแบบนี้มานาน ตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย ดวงตาของเธอเปล่งประกายขณะที่มองไปยังร้านค้าต่างๆ สองข้างทาง

“ว้าว! ที่นี่ของเยอะมากเลยค่ะ!” เธอพูดพลางวิ่งไปดูร้านขายเครื่องประดับเล็กๆ

เหวินเจาเหยียนที่เดินตามหลังมองเธอด้วยสายตานิ่งๆ แต่ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของเธอ

“ช้าหน่อย” เขาพูดเสียงเรียบ “อย่าให้ข้าต้องวิ่งตามเจ้า” หยางลี่เจินหันกลับมายิ้มกว้าง “ขอโทษค่ะ ฉันแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย คุณไม่ว่าฉันนะคะ?”

“ข้าคิดว่าความตื่นเต้นของเจ้าน่าจะไม่ใช่แค่ ‘นิดหน่อย’” เขาพูดพร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย

เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินกลับมาใกล้เขา “โอเคค่ะ ฉันจะเดินช้าลง”

ทั้งสองเดินผ่านร้านขายของมากมาย หยางลี่เจินหยุดมองร้านขายเครื่องประดับ เธอเหลือบมองปิ่นปักผมที่ทำจากหยกชิ้นหนึ่ง ดวงตาเป็นประกาย

“ปิ่นนี้สวยจังเลยค่ะ…” เธอพึมพำเบาๆ พลางเอื้อมมือแตะเบาๆ

เหวินเจาเหยียนมองตามสายตาของเธอ ก่อนจะกวาดตามองปิ่นบนชั้นวาง เขาหยิบปิ่นหยกอันหนึ่งขึ้นมาโดยไม่พูดอะไร

“เจ้าชอบหรือไม่?” เขาถามเรียบๆ หยางลี่เจินหันมามองเขา สีหน้าประหลาดใจ “คุณจะซื้อให้ฉันเหรอคะ?”

“ข้าถามว่าเจ้าชอบหรือไม่” เขาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงนิ่ง

เธอพยักหน้าเร็ว “ชอบค่ะ! แต่มันดูแพงไปหน่อย ฉันไม่อยากให้คุณเปลืองเงิน”

เขาไม่ตอบ แต่หันไปบอกเจ้าของร้าน “เอาปิ่นอันนี้” ก่อนจะหยิบเงินออกมาจ่ายอย่างรวดเร็ว เจ้าของร้านยิ้มกว้าง รีบห่อปิ่นให้เรียบร้อยและยื่นส่งให้เขา

เหวินเจาเหยียนยื่นปิ่นให้หยางลี่เจิน “เอาไป”

เธอรับมันด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายขณะที่เธอถือปิ่นไว้ในมือ “ขอบคุณนะคะ! ฉันไม่คิดว่าคุณจะซื้อให้จริงๆ”

เขามองเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนตำหนิเล็กน้อย “เจ้าเป็นภรรยาของข้า การซื้อของให้เจ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

คำพูดนั้นทำให้เธอเขินเล็กน้อย เธอก้มหน้าลงมองปิ่นในมือ ก่อนจะพูดเบาๆ “คุณนี่ดูเย็นชา แต่จริงๆ แล้วใจดีมากเลยนะคะ” เขาไม่ได้ตอบ เพียงแต่เดินนำเธอไปยังร้านถัดไป หยางลี่เจินรีบเดินตามหลัง พร้อมกับยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าที่แสดงถึงความสุข

ทั้งสองใช้เวลาเดินเล่นในตลาดจนถึงช่วงสาย หยางลี่เจินรู้สึกสนุกและอิ่มเอมใจกับบรรยากาศ ส่วนเหวินเจาเหยียนที่แม้จะไม่ได้แสดงออกมากนัก แต่ในใจกลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณใจดีกับฉันแบบนี้ตลอดไปได้ไหมคะ?” เธอพูดหยอกล้อขณะเดินกลับไปยังโรงเตี๊ยม

เขาหันมามองเธอ ดวงตาแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “เจ้าต้องทำตัวดีๆ ด้วย”

คำพูดนั้นทำให้เธอหัวเราะเบาๆ และเดินตามเขากลับไป พร้อมกับความทรงจำดีๆ ในวันสุดท้ายของพวกเขาที่หยางโจว

บนรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากเมืองหยางโจว บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงล้อที่บดไปกับถนนดินหยาบ หยางลี่เจินนั่งพิงหน้าต่าง มองวิวทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปจากความคึกคักของเมืองสู่ทิวเขาและท้องทุ่ง เธออมยิ้มเล็กๆ ขณะนึกถึงช่วงเวลาที่เดินเล่นในตลาดเมื่อเช้า

เหวินเจาเหยียนนั่งตรงข้ามเธอ เขาจ้องมองเธออยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ปิ่นที่ข้าให้เจ้าอยู่ไหน?”

หยางลี่เจินสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันมามองเขา สีหน้าฉายแววงงงวย “อ๋อ… ปิ่นเหรอคะ? อยู่ที่นี่ค่ะ”

เธอหยิบปิ่นหยกที่เขาซื้อให้ขึ้นมาจากกระเป๋าเล็กๆ ที่วางไว้ข้างตัว ก่อนจะยิ้มอย่างเขินๆ “ฉันยังไม่ได้ปักค่ะ เพราะกลัวจะทำหัก หรือเสียหายระหว่างเดินทาง”

เหวินเจาเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกมา “เอามา ข้าจะปักให้เจ้า”

เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณจะปักให้ฉันเองเหรอคะ?”

“หรือเจ้าคิดว่าข้าทำไม่ได้?” เขาถามกลับ น้ำเสียงเรียบง่าย แต่แฝงแววท้าทาย

เธอหัวเราะเบาๆ ยื่นปิ่นให้เขาอย่างลังเล “คุณทำเป็นจริงเหรอคะ?”

เขาไม่ตอบ เพียงแต่เลื่อนตัวมานั่งข้างเธอ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเรือนผมของเธอ ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “นั่งนิ่งๆ อย่าขยับ”

หยางลี่เจินรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง เธอพยายามไม่ขยับตัวตามคำสั่ง แต่ความใกล้ชิดของเขาทำให้เธอรู้สึกประหม่าจนยากจะควบคุมมือของเหวินเจาเหยียนขยับอย่างมั่นคง เขาจับเรือนผมของเธอขึ้นอย่างเบามือ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วรวบผมบางส่วนแล้วเสียบปิ่นหยกลงไปอย่างชำนาญ

“เรียบร้อย” เขาพูดเบาๆ ก่อนจะผละออกมามองผลงานของตัวเอง

หยางลี่เจินยกมือขึ้นแตะปิ่นที่ปักอยู่บนผมของเธอ ดวงหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอยิ้มเขินๆ “คุณทำได้ดีมากเลยค่ะ… คุณเคยปักปิ่นให้ใครมาก่อนหรือเปล่าคะ?”

เหวินเจาเหยียนมองเธอด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะตอบเรียบๆ “เจ้าเป็นคนแรก”

คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินชะงัก ใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เธอหลบสายตาเขา พลางพูดเบาๆ “ขอบคุณนะคะ… ฉันชอบปิ่นนี้มากจริงๆ”

เขาพยักหน้าเล็กน้อย “ปิ่นนี้เหมาะกับเจ้า อย่าให้มันหล่นหาย”

หยางลี่เจินพยักหน้า สีหน้ายังเต็มไปด้วยความเขินอาย เธอหันกลับไปมองวิวข้างทางอีกครั้ง แต่รอยยิ้มเล็กๆ บนริมฝีปากของเธอยังคงไม่จางหาย เหวินเจาเหยียนนั่งลงที่เดิม มองเธอด้วยสายตาเงียบๆ แต่ในใจกลับรู้สึกอิ่มเอมเล็กน้อยที่ได้เห็นเธอมีความสุข แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านการกระทำของเขากลับบอกได้มากกว่าคำพูดใดๆ

เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกจากเมืองหยางโจวไกลขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศในรถกลับเงียบสงบ หยางลี่เจินที่ยังคงสัมผัสปิ่นหยกบนผมของตัวเองด้วยความรู้สึกเขินอาย ลอบมองเหวินเจาเหยียนที่นั่งตรงข้าม

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ สำหรับปิ่น… และที่ปักให้ด้วย” เธอพูดเบาๆ

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เจ้าไม่ต้องพูดขอบคุณซ้ำ ข้าแค่ทำสิ่งที่ควรทำ”

เธอหัวเราะเบาๆ พลางหลบสายตา “คุณพูดแบบนี้ตลอดเลยนะคะ แต่จริงๆ คุณเป็นคนใจดีมาก”

“ใจดี?” เขาพูดซ้ำ พลางมองเธอด้วยแววตาที่แฝงความสนใจ

“ใช่ค่ะ” เธอพยักหน้า “ถึงแม้คุณจะชอบทำหน้านิ่งๆ แล้วก็พูดเหมือนไม่สนใจใคร แต่จริงๆ แล้วคุณกลับเป็นห่วงและปกป้องคนอื่นเสมอ”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเรียบๆ “ข้าเพียงทำในสิ่งที่จำเป็น”

หยางลี่เจินมองเขา ดวงตาของเธอฉายแววซาบซึ้ง “ฉันไม่รู้หรอกค่ะว่าคุณคิดอะไรในใจ แต่ทุกสิ่งที่คุณทำ… ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ” คำพูดนั้นทำให้เหวินเจาเหยียนนิ่งเงียบไปอีกครั้ง เขาเบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับหลีกเลี่ยงที่จะตอบ

เมื่อการเดินทางดำเนินต่อไป หยางลี่เจินเริ่มรู้สึกง่วง เธอพยายามข่มตาไม่ให้หลับ แต่แรงล้าจากเหตุการณ์ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเริ่มเข้ามาครอบงำ ในที่สุด เธอเอนตัวพิงหน้าต่างและหลับไปช้าๆ

เหวินเจาเหยียนเหลือบมองเธอ ดวงตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอนอนหลับ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลในวันก่อนตอนนี้กลับสงบและไร้เดียงสา

รถม้าที่เคลื่อนตัวบนถนนขรุขระทำให้หัวของหยางลี่เจินเริ่มโยกไปมา เหวินเจาเหยียนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เขาลุกขึ้นจากที่นั่งตรงข้าม และขยับมานั่งข้างเธอ

เขาใช้มือประคองศีรษะของเธอเบาๆ ก่อนจะปล่อยให้หัวของเธอเอนลงมาพิงไหล่ของเขา

“เจ้าชอบสร้างปัญหาให้ข้าตลอด” เขาพึมพำเบาๆ แม้เสียงนั้นจะเต็มไปด้วยน้ำเสียงตำหนิ แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววอ่อนโยน หยางลี่เจินที่หลับอยู่ขยับตัวเล็กน้อย แต่ยังคงซบอยู่บนไหล่ของเขา ใบหน้าที่สงบสุขของเธอทำให้เขารู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

เหวินเจาเหยียนเอนตัวพิงเบาะรถม้า ดวงตาของเขายังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ แต่หัวใจของเขากลับแน่นิ่งอยู่กับความรู้สึกบางอย่างที่เขาเริ่มตระหนักว่ากำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ในใจ

เขามองหยางลี่เจินอีกครั้ง ดวงตาของเขาอ่อนลง “เจ้าช่างวุ่นวายจริงๆ…” เขาพึมพำ ก่อนจะนั่งนิ่ง ปล่อยให้เวลาค่อยๆ ผ่านไป พร้อมกับการเดินทางที่นำพาพวกเขากลับสู่จวนอีกครั้ง