"คุณพ่อคะ คุณแม่คะ จะกลับมาบ้านวันไหนคะ"
"ทำไมล่ะ ฉันกับฮิโระโตะยังมีกิจธุระที่คตสึบง คงอีกสามสี่วัน"
"ค่ะ...คุณแม่ หนูแค่อยากรู้..."
เสียงตอบรับแ่เบาราวกับผิดหวัง มิกะกุนั่งลงบนเก้าอี้พลางถอนหายใจเหนื่อยหน่ายออกมา ร่างบางสะดุ้งโหยงเมื่อเหลือบไปเห็นเงาดำๆ ของเ้าคุโระ เธอพลันถอนหายใจอีกรอบคล้ายโล่งอก เด็กสาวมีท่าทีผวาหวาดกลัว ใบหน้าโอนอ่อนหันซ้ายขวาระแวงระวัง มิกะกุยังนึกผวากับเื่เมื่อคืน เธอพร่ำคิดให้บรรลุแจ้ง ทว่ามันกลับมืดบอดลงทุกครั้ง เธอพรั่งพรูลมหายใจอึดอัดออกมาพร้อมกับเดินออกไปยังครัวแล้วหยิบเอาขวดน้ำใส่หีบ เพื่อจะนำมันไปเทลงที่เดิม พอเสร็จกิจประจำวันเด็กสาวก็หันหน้าเข้าหาตำราแล้วเริ่มเรียนสิ่งที่ตกค้างไปเมื่อคราก่อน ปากบางขยับยุบยิบทั้งมือก็ขีดเขียนยึกยัก สายตากลมคู่เล็กมองกระดาษปึกนั้นอย่างจดจ่อ เหมือนเธอจะพยายามให้ความคิดมันอยู่ที่เดียว
ครั้นเวลาก็ล่วงเลยมาถึงเย็น มิกะกุยังเบี่ยงหน้าเข้าหาตำราเล่มอื่น ปานว่าเธอสอบตกแล้วเร่งเรียนสอบซ่อมให้ผ่าน ร่างบางขยับกายหยัดขึ้นบิดี้เีสองสามทีแล้วหันมองนาฬิกา เธอมีสีหน้าใ คงจะเห็นว่าตัวเองนั้นร่ำเรียนจนตะวันตกดิน มิกะกุจึงลุกเดินเข้าครัว เปิดตู้แช่อาหารแล้วเลือกซุปสำเร็จรูปหนึ่งถ้วยเข้าตู้เวฟ รอมันอยู่ห้าหกนาทีแล้วตักโกยซุปร้อนเข้าปาก พอทานเสร็จเธอก็เร่งชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็มีเสียงกริ่งดังขึ้น มิกะกุเร่งสวมเสื้อผ้าชุดนอนแล้วไปส่องที่ตาแมว เห็นคิริโตะในเสื้อลำลองก็พานให้สีหน้าเด็กสาวแสดงความโล่งใจออกมา ซึ่งแปลกที่เธอมาโล่งใจกับการมาของเขา มิกะกุค่อยเปิดประตูออก เธอเห็นคิริโตะถือช่อดอกไม้ เขายื่นมันให้เธอ มือบางจึงยื่นมือไปรับเอา เธอมองหน้าหล่อเหลานั่นอย่างงุนงง แต่ก็ปล่อยให้ความสงสัยนั้นหลุดลอยไป เธอพาคิริโตะเข้ามาในบ้าน ร่างสูงเอ่ยขออนุญาตตามธรรมเนียมเขาถือตัวเข้ามาอย่างง่ายดาย แล้วสำรวจเหย้าเรือนของสาวน้อย เขาจึงเอ่ยถาม
"เธออยู่คนเดียว?" คิริโตะถาม คงเพื่อให้แน่ใจ เขาจะได้ไม่โดนอะไรไม่พึงใจ
"คะ ค่ะ" มิกะกุตอบตะกุกตะกัก เธอหันไปที่แจกันแล้วจัดดอกไม้ช่อนั้นใส่ไป คิริโตะยืนมองกิริยาของเธอใคร่ชอบใจ เขาเดินตามเท้าคู่เล็กราวกับมารยาทในตอนนี้นั้นมันสลักสำคัญยิ่ง มิกะกุพลางก้มหน้างุดเมื่อสายตาคู่นั้นพร่ำมองมา
"เธอไม่กลัวผมแล้วใช่ไหม" เขาถามพลางเดินเข้าใกล้ แล้วคว้าเอาเอวกิ่วมาแนบชิด
"อ เอ่อ...." เธอพยายามหาคำตอบที่ชายหนุ่มชอบ แต่ในหัวก็คิดไม่ออก
"ดีแล้ว..." คิริโตะตอบเสียงอ่อนหวาน เขามองเรือนร่างบอบบางกลิ่นหอมกรุ่นๆ ั์ตาคมลุกวาววับ
"มิกะจัง...เธอไม่ต้องกลัวผมนะ ผมไม่ทำอะไรหรอก แค่อยากให้รู้ว่าความรักของผมมันมากมายแค่ไหน ฮาา...มิกะจัง..." คิริโตะมองเด็กสาวั์ตาเยิ้ม เธอเผลอผลักอกแกร่งแล้วถอยล่าหนี แต่ต้องกลั้นใจหยุดไว้ แล้วค่อยยกยิ้มให้เขา หากว่าตอนนี้มีเขาเพียงคนเดียวที่สามารถช่วยให้เธอหลุดจากความวิตกนั้นได้
คิริโตะไม่รั้งรอ เขาโอบเอาร่างบางให้ทรุดลงบนกายแข็งแรงแล้วสูดดมเอากลิ่นกายสาว พลางพูดเล้าโลมเสียงแหบพร่ากับใบหูขาว ั์ตาคู่กลมเล็กสั่นไหว เธอหรี่ลงเหมือนรั้งรอสิ่งนั้นจากเขา ไม่นานคิริโตะก็อุ้มเอาร่างเบาหวิวลอยขึ้น เขาพาเธอไปยังโซฟาใกล้ๆ แล้ววางร่างสาวน้อยลง
"เธอชอบมัน ผมรู้" คิริโตะว่าพลางยื่นมือกอบโกยเอาทรวงอกอิ่ม พานให้ร่างเด็กสาวสะท้าน จนเผลอปล่อยเสียงเบาหวิวออกมา เขามองดูกิริยาของเธออย่างชอบใจ ั์ตาคมกริบคู่นั้นพินิจมองรูปทรงของปากอิ่มมันเปิดอ้าเป็จังหวะปล่อยเสียงหวานหลุดลอดออกมา เขาไม่รอช้าพลันเข้าประกบจูบกับริมฝีปากนุ่ม กัดมันเบาๆ ให้ความรู้สึกสั่นไหวในหัวใจ เมื่อเสียงคร่ำครวญไหลออกจากปากบางเรื่อยๆ เขาก็พานนึกฮึกเหิม ยิ่งเพิ่มแรงบดจูบให้หนักหน่วง ดูดดึงเอาลิ้นเล็กมากลืนกินจนร่างสาวสั่นสะท้าน ใบหูแกร่งก็ฟังเสียงหวานร่ำพร่ำบ่นอะไรสักอย่าง คิริโตะเพลิดเพลินกับกายสาวจนหัวใจสั่นระริก เขาปล่อยให้วินาทีนี้มันโลดแล่นไปอย่างไร้จุดหมาย บทจุมพิตเดือดพล่านพานให้ร้อนรนและเสียงโอดครวญบางเบาทัดทานเขาเรื่อยๆ คิริโตะเพ่งมองใบหน้าเด็กสาวหลับตาพริ้มค่อยรับเอาลิ้นร้อนจากเขาอย่างลืมตัว มือหยาบจึงถือโอกาสเข้าทรวงอกอิ่มอีกข้างแล้วเคล้นคลึงบางเบาปนหนักหน่วงให้ยอดอกมันชูช่อขึ้นแข็งเป็ไต แล้ววิสาสะสะกิดยอดชมพูสีหวานเบาๆ พลันร่างเด็กสาวค่อยสั่นระริกรับการเคลื่อนไหวของมือสาก เมื่ออิ่มหนำกับริมฝีปากนุ่มเขาก็ผลัดมาดูดดื่มกับลำคอขาว ทิ้งร่องรอยหมายเด็กสาวเอาไว้ แล้วไล่ลงตามไหปลาร้า มือใหญ่เลิกเสื้อขึ้นให้สุดถึงคอ แล้วโน้มใบหน้าเข้าดูดดึงยอดอกแข็งๆ หยอกล้อมันเล่นจนร่างบางกระตุกเกร็ง ส่วนมืออีกข้างก็นวดละออเนื้ออวบอิ่มให้เนื้อนางเข้ากับฝ่ามือใหญ่ พานให้หัวใจแกร่งสั่นไหวเพราะความนุ่มย่นนั้นรัญจวนใจเหลือคณา เขาจึงกอบโกยเอาทรวงอกอวบให้เต็มมือแล้วบีบมันแรงๆ ปานจะให้น้ำขุ่นขาวมันพุ่งกระฉูดออกมา คิริโตะครางเสียงแหบ เขาพร่ำพลอดกับเนื้อแน่นนั่นแล้วเอ่ยกับเด็กสาว
"ฮา...ผมชอบมัน ชอบตรงนี้ ตรงนั้นและ...นั่น" เขาว่าพลางเอามือไปแตะที่บริเวณต้นขาแล้วสอดมือใต้ผ้ากระโปรงเข้าไปยังจุดอ่อนไหว เมื่อมือหยาบโลนััน้ำหวานฉ่ำเขาจึงแสยะยิ้ม แล้วกระดกนิ้วกลางแลนิ้วชี้หยอกล้อกับแก่นกายสาว ช่อดอกงามเบ่งบานตามแรงของมือใหญ่ที่เปลี่ยนมาจับต้นขาเรียวแยกออกกว้าง มันแผ่กลีบออกสะพรั่ง เผยให้เห็นน้ำหวานปริ่มออกมา ร่างสูงนึกย่ามใจ คิริโตะยิ้มกับมันร่าเริงระรื่น แล้วแลบลิ้นสากออกเลียไล้กลีบสาว เขาดูดจูบเอามูมมามจนร่างบางบิดเร่าๆ แอ่นกายขึ้นสูงรับลิ้นร้อนลื่นไหลนั่น มันเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต พลันผลัดแรงเร่งตามห้วงอารมณ์ของผู้เป็เ้าของพอให้ร่างสาวน้อยได้กระตุกเกร็ง เสียงหวานยังครางระงมพลางปล่อยกายให้ชายหนุ่มรุกรานจนใจร่านร้อนระอุเป็ไฟเพลิง มือเล็กสองข้างพลางผลักศีรษะทุยให้ออกห่างไม่ว่างเว้น หากแต่เขารู้ว่าเธอนั้นสุขสันต์เป็ไหนๆ จึงร่อนลิ้นให้ระรัวเป็วงไล่ขึ้นลงเป็จังหวะช้าเร็ว ร่างเด็กสาวเกร็งสะท้านพานอ้าปากร้องเสียงหลง แล้วคิริโตะก็หยัดตัวขึ้น เขาเร่งรูดซิปให้เ้าเอ็นแข็งขึงมันโผล่พ้น ดวงตาคมมองมันั์ตาเยิ้ม มิกะกุก็มองมันั์ตาสั่นไหว เธอกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ พลางรั้งรอมันอย่างใจจดจ่อ คิริโตะรีบเอาเครื่องป้องกันมาสวมใส่แล้วแทรกตัวระหว่างต้นขาเรียว เขาค่อยถูไถกับกลีบนุ่มอย่างจงใจ พานให้มิกะกุสั่นระริก เธอสบมองท่าทีของเขาอย่างคาดหวัง เหมือนรอเ้าสิ่งนั้นให้มันไถลเข้ากายเชื่อมความอ่อนไหวเข้าด้วยกัน เธอรั้งรอมันอย่างอดทนเมื่อเห็นเขากำลังพึงพอใจกับกิริยาตอบสนองของเธอ พอเห็นเขาไม่สอดแทรกมันเข้ามาสักที มิกะกุจึงบิดกายอ่อนโอนเพื่อให้ลำแข็งขึงมันไถลเข้าได้ง่าย เธอครางเสียงเบาเหมือนขัดใจเมื่อทำให้มันรุดเข้าไปไม่ได้ แล้วต้องตาเหลือกถลนเมื่อเขาจ้วงมันเข้าจนสุดลำ ร่างบางสั่นสะท้าน เธอกระตุกเกร็งถี่ๆ ตอดรัดลำกายแข็งแรง
"อ๊ะ อ๊ะอ๊ะๆๆๆๆ"
คิริโตะพลันขยับกายเคลื่อนไหวอย่างไม่รีรอ เขาเร่งจังหวะถี่เร็วแล้วผ่อนผันเป็อ่อนหวาน พานให้กายบางแอ่นตัวบิดเร่าหนีความเสียวซ่าน เธอส่งเสียงร้องครางราวกับมันเป็บทรักแสนพิเศษ มิกะกุผลัดขายกขึ้นกอดรัดสะโพกสอบ คิริโตะจึงเร่งส่งให้เด็กสาวถึงจุดหมายพานร่างสองร่างกระตุกเกร็ง ทั้งคู่ส่งเสียงสุขสมออกมา ทั้งสองหอบหายใจแรงๆ เธอมองคิริโตะอยู่ครู่แล้วหยัดกายขึ้น ทว่ามือหยาบกลับจับต้นขาเรียวให้ราบไปกับเรือนร่างบอบบาง เธอมองเขาตาถลน จุดเชื่อมความสุขสมมันสำแดงให้เห็นเป็สัดส่วน เมื่อเขาจับขาเธอยกให้ราบไปกับตัว กลีบดอกและโพรงสวาทกลับดูดดึงลำกายอันนั้นไว้แแ่ ดวงตาคู่กลมมองจุดนั้นที่ประสานกันเป็หนึ่งแล้วหัวใจเล็กก็รู้สึกวูบวาบขึ้นมาอีกครั้ง ทันใดนั้นคิริโตะจึงขึ้นยอบกายลงบนร่างสาวคล้ายนั่งยองๆ เขาลุกนั่งเพื่อให้ลำกายแข็งขึงสอดท่วงแทงขึ้นลงรูวาบหวาม เนิบช้า และมั่นคง ท่วงท่าพิสดารอันนี้เรียกเสียงครวญคร่ำให้ครางระงมก้องห้องนั่งเล่น มันจ้วงลึกและแนบชิดเนื้อในจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงตอดรัดของตัวเอง เมื่อร่างสูงขับเคลื่อนในจังหวะเชื่องช้าจนวาบหวิวเสียวสยิวหนำใจ เขาก็เร่งสะโพกสอบให้ขึ้นลงระรัว หัวใจเล็กหล่นวาบเหมือนตกลงหุบเหวลึก เธอเร่ากายบิดหนีความหฤหรรษ์ทว่ายิ่งหนีเขาก็ยิ่งถ้วนถี่ให้จังหวะเร็วดุเดือดขึ้นไปอีก
"ฮา ฮะ..."
"อะ อ๊ะอ๊ะๆๆ อ๊าา..." ร่างบางกระตุกเกร็ง ขดนิ้วเท้าทั้งสิบประชิดกัน พลันส่งเสียงลั่น เธอตอดเอาลำกายเขาให้ปล่อยน้ำใคร่ขุ่นออกมาจนหมด แล้วร่างสูงก็ถอดถอนลำกายออกจากโพรงร่าน เขามองมันอย่างหิวกระหาย
"ห้องเธออยู่ตรงไหน" คิริโตะถามพลางอุ้มร่างสั่นเทาขึ้นเดินออกจากห้องนั่งเล่น เดินตามเสียงเหนื่อยหอบที่คอยบอกทิศทางแก่เขา พอมาถึงก็เร่งเปิดประตูทันที เหมือนชายหนุ่มจะรั้งรออดใจไม่ไหว เขาเปลี่ยนกายบางให้หันหน้าปะทะประตูแล้วบดเบียดลำกายสดร้อนเข้าเชื่อมกับเนื้อสาว พลางเปล่งเสียงซู่ซ่าคลายความซ่านสยิว ร่างสูงเร่งบรรเลงท่วงทำนองดุเดือดทันใดโดยไม่สนเสียงคัดค้านจากเด็กสาว เขาใคร่ร่างละอ่อนที่มีกลิ่นหอมกรุ่นและกลิ่นอบอวลในห้องเธอยิ่งทำให้เขามึนเมา คิดแล้วพานให้ดวงใจแกร่งโลดแล่นเหมือนม้าตกมัน สะโพกสอบค่อยขยับเข้าออกตามห้วงอารมณ์ มือหยาบสองข้างสอดประสานกับสองมือเล็ก ยึดให้ร่างเด็กสาวตรึงกับประตูห้อง แล้วร่างสูงก็จาบจ้วงให้เนื้ออ่อนของสาวน้อยรื่นระเริง
"ฮะ ฮะ ฮา"
"อ๊ะ อ๊ะอ๊ะๆๆ" ร่างสองร่างสนุกกันร่วนกับความวาบหวิว มิกะกุเบิกตาถลนเมื่อบางสิ่งมันแล่นเข้าสู่กายเธอ เหมือนคราวก่อนหน้านี้ เหมือนคืนวันนั้น มันมีบางสิ่งแล่นเข้าช่องคลอดพานให้เธอขนลุกซู่ ทว่าความดาษดื่นของลำกายชายมันสร้างความเพลิดเพลินจนเธอลืมความกลัวนั้นไป เธอคร่ำครวญครางเสียงหลงกับจังหวะสั่นไหวของเขา แล้วต้องขยับสะโพกผายรับความเป็ชายให้เข้าสู่ความอ่อนนุ่มอย่างลืมตัว
"ฮาา...อ๊า อ๊ะๆๆ อื้อ..." ร่างบางแอ่นอกให้แนบชิดกับประตู ถูไถเสียดสีทุกครั้งที่สะโพกสอบปะทะกาย ยอดดอกชูออกแข็งััผิวไม้เย็น เกิดความสยิวที่ท้องน้อย สะโพกสาวจึงร่นหาลำกายแข็งขึง กระดกขึ้นรับมันทุกจังหวะ ทันใดนั้นลำกายชายชาตรีในโพรงอ่อนนุ่มก็แปรเปลี่ยนขนาด เธอรู้สึกถึงความใหญ่และยาวที่ต่างออกไป มิกะกุพลันหันมาแลมองคิริโตะ ทว่าเสี้ยวหนึ่งของเขานั้นแปรเปลี่ยนเป็บุคคลอื่น เธอสดับนิ่งหยุดทันใด ทว่าการหยุดของเธอไม่ได้ช่วยอันใด ร่างหนาที่อยู่ข้างหลังกลับย่ามใจ เร่งขยับกายถี่ระรัวจนเธอเหลือกตาถลน เพราะความรู้สึกอันนั้นมันค่อยคืบคลานเข้ามา ลำกายของเขาเหมือนหนวดปลาหมึก เธอรู้สึกถึงปุ่มเล็กใหญ่ มันค่อยครูดไถรูดไถลเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดความเสียวมากล้น
"อ๊ะอ๊ะอ๊ะๆๆๆๆ" มิกะกุอ้าปากร้องดังระงม เมื่อแก่นกายอันนั้นมันให้ความสยิววาบๆ จนร่างบางคล้ายจะดับสิ้น ลิ้นเล็กแลบออกมา พลางเงยหน้าขึ้นแล้วแอ่นกายให้โก่งรับความหวือหวาแปลกใหม่ พลันเสียงหอบหายใจแหบพร่าไม่คุ้นก็ดังขึ้นที่ข้างหู หัวใจเล็กสั่นผวาทว่าซ่านสยิวไม่น้อย เมื่อมือใหญ่หยาบโลนคู่นั้นกอบกุมกำเอาอกอวบอิ่มบีบมันเล่นเคล้นมันแรงๆ จนกายบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำหวานฉ่ำค่อยไหลไถลลงตามต้นขาเนียน ตกลงสู่พื้น มิกะกุก้มมองจุดอ่อนไหวของตัวเองมันกำลังถูกย่ำยีอย่างไร้ความปรานีใดๆ สายตาพร่ามัวมองลำกายอันนั้นมันขยับเข้าออกเร็วๆ เพียงมองพินิจน้ำแห่งกามรมณ์ก็พาใจบอบบางให้สั่นไหววูบวาบ
"อ๊ะอ๊ะๆๆๆๆ" เธอร้องระงมเมื่อรับรู้ถึงจุดหมายนั้นกำลังคืบคลานมาใกล้ พลันลำแขนใหญ่โอบเอาร่างบางที่มีท่าทีว่าจะร่วงหล่น เขากอดร่างเธอให้แนบชิดแล้วเร่งกระดกเ้าเอ็นลำใหญ่ให้สุดแรง ร่างสองร่างครางระงมกระตุกเกร็งไปพร้อมๆ กัน มิกะกุรับรู้ถึงน้ำอุ่นมันพุ่งเข้าเติมช่องรักให้เต็ม พานต้องใจสั่น ทว่าเขากลับไม่รอให้เธอคิดสิ่งใด ร่างสูงอุ้มมิกะกุขึ้น แล้วพาไปยังเตียง เขานั่งลงแล้วจับร่างบางให้นั่งครอบลำกาย กลืนกินไปจนหมดลำ ร่างสูงส่งเสียงอื้ออ้า ั์ตาคู่นั้นพร่ำมองดวงหน้าหวานอย่างกระหาย มิกะกุพลางต้องจ้องคิริโตะเขม็ง เธอนึกสงสัยความรู้สึกเมื่อครู่ มันคืออะไรกันแน่ เพราะชายตรงหน้านั้นยังเป็คิริโตะ ทว่าความรู้สึกตอนนั้นมันไม่ใช่
"อ๊ะ"
"เธอคิดอะไร?"
เขาถามพลางยกก้นงามงอนให้กระดกรูดเอาลำกายของตนขึ้นลงจนสุดถึงตอ มิกะกุพลันยอบกายหดตัวให้ลำขึงขังอันนั้นมันเข้าลึก เธอร้องเสียงลั่นก้องห้องสี่เหลี่ยม มือเรียวจึงคว้าเอาลำคอแกร่ง แล้วสองร่างก็บรรเลงบทรักครั้งใหม่ เธอเผลอไผลไปกับแรงเร่าร้อน แต่ต้องผงะวินาทีต่อมา เมื่อเห็นร่างหนึ่งซ้อนทับกับคิริโตะ มันเป็เงาดำทะมึน มิกะกุกะพริบตาสองสามครั้งหวังจะมองให้ชัดขึ้น แต่เงานั้นกลับไม่มีให้เห็น มิกะกุทำท่าฉงนใจ เธอกอดร่างคิริโตะไว้แน่นแล้วรับรู้ถึงแก่นกายของเขาที่ยังคงขนาดเดิม ในใจเริ่มคลางแคลงถึงบางสิ่งพิสดารที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอ
พอบทรักครั้งนั้นผ่านไป มิกะกุก็เริ่มสังเกตถึงบางอย่าง มันผิดแปลกไปยามหนึ่ง...คือยามเที่ยงคืน เมื่อเธอหลับตาลง เธอจะรู้สึกถึงบางอย่างมันกำลังจ้องมองเธอ พอรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นตัวเองกำลังโอนอ่อนอวยก้นให้กับบางสิ่ง มันขยับเคลื่อนไหวเหมือนลำกายชาย มันเป็อย่างนั้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งมิกะกุอาบน้ำ เธอหันมองกระจกอย่างไม่ตั้งใจพลันต้องสะดุดกับร่างหนึ่งซึ่งไม่คุ้นเคย ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์ เขามีผ้าพันแผลพันทั้งตัว ทั้งใบหน้า ศีรษะ ลำแขน ขา และท้อง ั์ตาแดงฉานจ้องมองมายังเธออย่างอาฆาต ทันทีที่เธอกรีดร้องร่างนั่นก็หายลับไป พอตกดึกมามิกะกุก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของบางสิ่งมันกำลังเคลื่อนไหวรอบกายเธอ พานให้ต้องผวาตื่นใทุกครั้ง บางคราวก็รู้สึกถึงมือใหญ่หยาบคายมากอบกุมเอาทรวงอกจนรู้สึกขนลุกทั้งที่มีแต่เถ้าอากาศโปร่งใสต่อหน้า ครั้นยามนอนมันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และความรู้สึกที่ว่าเรือนร่างของบุรุษเพศมันสอดแทรกเข้ามายามเธอเผลอหลับใหล มันชัดเจนขึ้นจนนึกว่ามีใครเข้ามาลักหลับเธอ
ขณะที่กำลังนอนพัก ในห้วงครึ่งหลับครึ่งตื่น ร่างบางกับส่งเสียงเล็กๆ เหมือนบทรักอันนั้นยังตราตรึงอยู่ มันเชื่อมลึกจนใจบางสั่นเทา เธอตะแคงกายยกขาขึ้นข้างหนึ่ง ให้ลำกายใหญ่โตอันนั้นมันเข้าสู่ มันค่อยคืบคลานเข้าออกอย่างใจเย็น
"อื้อ อ๋าา" มิกะกุรีบเอามือมาปิดปากไว้สนิท ไม่อยากให้ความลับโสมมของเธอหลุดออกไป
"ฮาา...อ๊ะๆๆ" เธอรู้สึกว่ารูหวามอ่อนไหวของตนมันเริ่มชินกับความเป็ชาย จึงเผลอเคลื่อนมือไปบดบี้เม็ดเสียวซ่านรัวๆ ให้เนื้อสาวขมิบตอดรัดแก่นกายลำนั้นจนมันขยับเยื้องสั่นระริก มิกะกุหลับตาพริ้มสั่นไหวกับท่วงท่าหื่นกาม เธอย่ามใจบดเบียดกายกับกายแข็งแรง พลางต้องสะดุดกึก...
"กรี๊ด"
จู่ๆ ลำกายอันนั้นก็เปลี่ยนสภาพ มันยึกยือภายในกายเธอ เหมือนสัตว์เลื้อยคลานกำลังดิ้นพล่าน มันไหลลื่นเป็คลื่นแล้วบิดไปมา เธอรู้สึกเหมือนท้องตัวเองจะแตกทะลักล้นออก เพราะลำกายเมื่อครู่มันเคลื่อนไหวพิสดารทั้งขนาดและรูปร่างของมันก็ผิดปกติ ร่างบางสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นทันใด เธอสำรวจดูกายตน กลับมีแต่น้ำเมือกของตัวเองหลั่งไหลฉ่ำแฉะ พอนึกถึงเื่เมื่อครู่ก็พานให้ใจผวา มิกะกุจึงรีบชำระกายสกปรกให้สะอาด ใบหน้าเด็กสาวซีดเผือดลงครั้นความรู้สึกนั้นมันสมจริงเสียเหลือเกิน แล้วเร่งขยับกายออกจากห้อง เธอวิ่งไปหาฮิโระโตะและอากิระ แล้วบอกเื่ที่เกิดขึ้นกับคนทั้งสอง
"คุณพ่อคะคุณแม่คะ เหมือนมีอะไรแปลกๆ อยู่ในบ้านเรา"
อากิระมองบุตรสาวประหนึ่งฉงนใจ
"อะไรของลูก จะมีอะไร"
"ไม่ค่ะ หนูเห็นมันด้วย จริงๆ นะคะ"
"เอ๊ะ มิกะ ลูกควรจะหยุดสร้างปัญหาได้แล้วนะ อย่ามัวแต่เที่ยวเล่นจนเป็บ้าเป็บอพูดพร่ำไม่รู้เื่" อากิระบอก พลางหันหน้าหาหนังสือพิมพ์ ฮิโระโตะเองก็หันไปทำกิจดั่งเดิม มิกะกุมีสีหน้าสลดลง เธอหันหลังให้คนทั้งสองแล้วเดินออกจากบ้านไป ย่ำยามพลบค่ำอย่างนี้เด็กสาวจะไปไหนเสียเล่า คงมีไม่กี่ที่ที่เด็กวัยสิบหกปีจะคิดได้ มิกะกุวิ่งออกไปยังร้านคาเฟ่ เธอเห็นร่างคุ้นตาพลันต้องสะดุด เธอมองร่างนั้นอย่างยั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา มิกะกุเอ่ยทักทายคิริโตะ ทว่าคำตอบของเขาพานให้เธอสับสน
...........
"คิริโตะ..."
"ครับ คุณลูกค้า้าสั่งเครื่องดื่มอะไรหรือครับ?" เขามีสีหน้าปานว่าคนไม่เคยรู้จักมักใคร่กับเธอ มิกะกุพลันต้องถามย้ำ
"คิริโตะ จำหนูไม่ได้เหรอคะ"
"เอ๊ะ ครับ?"
เมื่อได้ยินคำห่างเหินพานให้สีหน้าหมองสรดลงไปอีกครั้ง คำตอบนั้นประหนึ่งมีดหอกมันทิ่มแทงดวงใจบอบบางจนน้ำใสไหลร่วงลงเผาะ ผู้ที่คิดว่าจะให้ร่มเงาแม้ความสัมพันธ์จะบิดเบือนไปสักหน่อยก็ตามกลับแสร้งให้เธอต้องฉงนในทุกสิ่ง เธอวิ่งออกจากร้านคาเฟ่นั่นทันที ร่างบางเดินโซเซตามตรอกซอยเธอหวาดหวั่นเมื่อนึกถึงสิ่งปริศนาที่อยู่ในบ้าน พลางให้เด็กสาวไม่อยากกลับเข้ารั้วนั่นที่คิดว่าปลอดภัย
**********
4K
