“แก...ชมพู่เพื่อนร๊าก~~~”
ฉันเอ่ยเสียงเรียกร้องความสนใจจากเพื่อนสนิทที่นั่งอ่านหนังสือ อยู่ข้างๆ ไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวเลย
ยัง...มันยังไม่ยอมขานรับฉันอีก แถมยังแกล้งเมินเสียงเรียกของฉันอีกนะ ยัยคุณเพื่อน~
ฉันเลยจัดการเอามือไปปิดหน้าหนังสือที่มันอ่านอยู่ ดูซิมันจะยังไม่สนใจฉันอีกรึเปล่า
อ่ะฮ้า ได้ผลมันเงยหน้ามามองฉันด้วยสายตาเอือมระอา พร้อมถอนหายใจดังยืดยาว
ฉันไม่ได้รู้สึกไปเองใช่มั้ย ที่เห็นว่ามีควันออกหูกับจมูกของเพื่อนสาว
“มีอะไรก็ว่ามายัยน้ำขิง ถ้าไม่มีเื่สำคัญล่ะก็ น่าดู ฉันกำลังอ่านหนังสือนิยายสนุกๆ”
“แกอ่า...สำคัญสิ นู่นไงสามี(มโน)ฉัน เดินมานู่นแล้ว”
ฉันบอกพลางมองไปทางเป้าหมาย พยักเพยิดหน้าให้ชมพู่มองตามสายตาของฉันไป
เขาเป็ใครไปไม่ได้นอกจากพี่พายุ ผู้ชายคนเดียวคนนั้น
คนที่ทำให้ใจของฉันสั่นระดับเทียบเท่ากับแผ่นดินไหว
เพียงแค่แรกพบสบสายตา เข้ากับดวงตาสีนิลของเขา มันเหมือนมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น
ออร่ากระจายมากดึงดูดให้ใครต่อใครต้องหันไปมองด้วยความสนใจ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีฉันนางสาวน้ำขิงรวมอยู่ด้วย
ส่วนอีกคนก็พี่เพลิงพลหนุ่มหล่อดีกรีนักฟุตบอลประจำมหา’ลัยเพื่อนสนิทของเขา
หากวัดความป๊อปปูล่าร์แล้วล่ะก็ พี่พายุป๊อปฯ อันดับหนึ่ง
เนื่องจากเขาเป็ถึงเดือนคณะวิศวกรรมโยธาปี 3 เขามีใบหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา แถมยังขาวเนียนใสกิ๊งยิ่งกว่าผู้หญิง ดวงตาเหมือนจะยิ้มได้นั้นดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก มองทีไรก็ใจสั่นจนกลัวว่าหัวใจจะวายตาย
โดยเฉพาะริมฝีปากแดงฉ่ำเหมือนสตอเบอรี่ ว่าไปแล้วก็อยากกินสตอออออเบอรี่
“โธ่ถัง กะละมัง หม้อ ยัยน้ำขิงเอ๋ย”
น้ำเสียงของชมพู่เหมือนจะเห็นใจเพื่อน แต่ก็สงสารพี่พายุเหมือนกันที่ดันมาติดตาต้องใจเพื่อนสาวของเธอ
“ถ้าแกจะเป็หนัก และมโนขนาดนี้ แล้วทำไมไม่เข้าไปคุยกับพี่เขาเล่า”
"ไม่เอา...แกก็รู้ว่าฉันเข้าใกล้พี่เขาได้ที่ไหน ขืนเข้าใกล้มีหวังเป็ลมกันพอดี นี่นั่งห่างขนาดนี้ยังใจสั่นระดับสิบริกเตอร์เลยนะแก”
"แกก็เป็ซะแบบนี้อ่ะ ใช่ว่าตัวเองจะขี้ริ้วขี้เหร่ ถ้าพี่เขารู้ว่าแกเอาเขามามโนขนาดไหนนะเขาต้องปลื้มแน่เลย”
“ไม่หรอกแกอย่ามาอวยฉันเลย ปกติก็มีคนมโนว่าพี่เขาเป็สามีทั้งนั้นแหละย่ะ เขาไม่รู้สึกอะไรหรอก”
ฉันโอดครวญพลางเกยคางลงไปบนโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะ มองพี่พายุเดินขึ้นไปบนตึกเรียน
ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยคิดที่จะแสดงตัวว่าชอบเขาหรอกนะ
คิดมากหลายรอบแล้ว แต่สุดท้ายพอเข้าใกล้ในระยะ 5 เมตร ก็เริ่มใจสั่น หายใจไม่ออก หน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็ลม จนต้องรีบหันหลังกลับ โกยอ้าวออกให้ไกล เกือบไม่ทัน
แถมปกตินะพี่พายุ กับพี่เพลิงพลก็ตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ เจอพี่พายุที่ไหนต้องอยู่กับพี่เพลิงพลตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนเรียน กินข้าว ทำกิจกรรม ไปเที่ยว(อันนี้ฉันรู้เพราะเคยแอบตามไปด้วย) แถมยังอยู่คอนโดเดียวกันอีก ประหนึ่งว่าคู่แฝดอินจัน
ลองคิดดูสิ...ตัวเขาติดกันขนาดนี้ ฉันจะเข้าไปแทรกกลางได้ยังไง
"เฮ้อ~~~"
ยัยชมพู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วแสดงสีหน้าเห็นใจฉัน ก่อนจะเอ่ยถามว่าแล้วฉันจะเอายังไง
ฉันคลี่ยิ้มหน้าบาน ดวงตาโตระยิบระยับ เป็ประกายอย่างคนที่มีความสุข
"แก...ฉันคิดว่ามีวิธีที่จะเปิดเผยความรู้สึกของฉันออกมาให้พี่เขารู้แล้วล่ะ"
"งั้นว่ามา...แกมีความคิดอะไร
***********************************************
พี่พายุเดินขึ้นตึกไปแว๊ว...รอเค้าด้วยสิเตง
Talk : นางเอกของเราแอบรักพระเอกแล้ว แต่ว่าพระเอกของเรารู้สึกยังไงไม่รู้เหมือนกัน อิอิ
ปอลิง : เม้นให้กำลังใจกันบ้างน้า แล้วจะมาบ่อยๆ
6K
