แม้ลำดวนหลบมือผีได้แต่ก็ใช่ว่าจะรอดปลอดภัยเพราะมันตั้งหลักได้ กระโจนเข้าใส่พร้อมที่จะห่ำหั่นเต็มที่
“แก มันนังเลว แกสมควรตาย”
ความรู้สึกของความเป็คนกลับคืนมาอีกครั้งย่าทวดจันทร์นารีเกลียดชังลำดวนที่แย่งปู่ทวดสิงขรไป
เมื่อมีอำนาจแห่งผีทำให้นาง้าจัดการลำดวนให้ตายด้วยความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
พลังแห่งความโกรธเกลียดที่เกิดขึ้นย่าทวดจันทร์นารีจึงตั้งหน้าตั้งตาที่จะเล่นงานลำดวนให้ดับสิ้นจึงกระโจนจ้วงนิ้วใส่ไม่ยั้ง
“โอ๊ย”
ย่าทวดจันทร์นารียังคงตามเล่นงานลำดวนจนกระทั่งคมเล็บกรีดลงที่แขนจนเกิดาแลึกเืพุ่งกระฉูด
“โอ๊ย!”
ลำดวนร้องด้วยความเ็ปเมื่อถูกปลายเล็บแหลมคมบาดลึกเข้าไปในเนื้อนางสูดปากด้วยความเ็ป
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาดูผู้ที่ทำร้ายทว่าปลายเล็บแหลมแทงลงที่คออย่างรวดเร็ว จนเืพุ่ง สาดกระจายลำดวนร้องด้วยความเ็ปแล้วล้มลงนอนกับพื้น
เืสดๆ ทะลักออกมาราวกับสายน้ำย่าทวดจันทร์นารีมองด้วยความสะใจ และก้มกัดกินคออย่างโเี้
“อร่อย ข้าชอบข้าจะกินเืนังนี่ให้หมด”
ย่าทวดจันทร์นารียังคงกินเืและเนื้อของลำดวนด้วยความหิวกระหายปู่ทวดสิงขรมองด้วยความกลัว
แม้ว่าดวงจิตจะถูกครอบคลุมด้วยมนต์แห่งเสน่หาแต่ความน่ากลัวที่พบ ทำให้สติที่หลุดลอยกลับคืนมา
“อย่า อย่าทำน้องลำดวน”
“อ้าว ห่วงมันหรือถ้าอย่างนั้นก็เชิญตายไปกับมันด้วยเถิด”
ผีร้ายที่สิงร่างย่าทวดจันทร์นารีพุ่งเข้าหาก่อนจะยกมือเค้นคอปู่ทวดสิงขรจนหายใจแทบไม่ออก เขาดิ้นไปมา
“ยะ อย่า น้องจันทร์นารีอย่าทำพี่”
“ข้าไม่รู้จักใครทั้งนั้นนอกจากคำว่าหิวเพียงอย่างเดียว ข้าหิวมาก”
มันบีบบีบจนปู่ทวดสิงขรขาดใจตายแล้วก้มลงกัดกินทั้งเืและเนื้อจนหมดสิ้นเมื่อผีร้ายกินจนอิ่ม มันมองปู่ทวดสิงขรนอนตายเคียงข้างลำดวน
ดวงิญญาร้ายสงบสติของย่าทวดจันทร์นารีกลับคืนมา ใที่เห็นปู่ทวดสิงขรถึงแก่ความตายและเนื้อตัวของนางเต็มไปด้วยเื
“พี่สิงขร ใครทำพี่”
ย่าทวดจันทร์นารีกอดร่างโชกเืของปู่ทวดสิงขรแล้วร้องไห้ปานว่าจะขาดใจขณะเดียวกันพะนอก้าวเข้ามายืนใกล้ๆ หัวเราะชอบใจ
“หึ หึ หึ คงทรมานมากสินะนังจันทร์นารี”
“ใคร ใครเรียกฉันอย่างนี้”
ย่าทวดจันทร์นารีตวัดหางตามองเห็นพะนอลูกจ้างคนสนิทหัวเราะชอบใจ ดวงตาทอประกายวาววับน่ากลัว
“ข้าไง นังจันทร์นารี ถูกผีสิงจนสมองเลอะเลือนเลยหรือไง”
“ห๊า!นังพะนอ แก แกกล้าดียังไง ถึงเรียกจิกหัวข้าอย่างนี้”
ความโกรธที่เกิดขึ้นปลุกดวงิญญาผีที่สงบให้ลุกขึ้นมาอีกครั้งแต่พะนอหาได้สนใจแต่อย่างใดเพราะคิดว่ามีคาถาดี ปราบผีได้อยู่หมัด
“ทำไมข้าจะเรียกเอ็งไม่ได้นังจันทร์นารี ที่เอ็งเป็ผีกึ่งคนอย่างนี้เพราะข้าเรียกดวงิญญาผีห่าผีพรายทั้งหลายมาสิงเอ็ง บงการให้ฆ่าคน แม้แต่นายสิงขรซึ่งเป็ผัวสุดที่รักของเอ็งเอ็งก็ฆ่าเขาจนตาย”
“นังคนชั่ว”
“มันก็ชั่วเหมือนกันทั้งหมดนั่นแหละ”
พะนอไม่กลัวเกรงแต่อย่างใดยังคงด่าทอย่าทวดจันทร์นารี กระทั่งนางโกรธจัด ลุกขึ้นมา มองด้วยดวงตาลุกวาว
“นังพะนอเอ็งมันไม่สมควรเกิดเป็คน อกตัญญูต่อผู้ที่มีพระคุณ”
“ผู้มีพระคุณงั้นหรือแกไม่มีพระคุณอะไรกับข้าทั้งนั้น แกฆ่าพี่ไทตายสมควรแล้วที่อยู่ในสภาพกึ่งคนกึ่งผีเช่นนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
พะนอะเิเสียงชอบใจแล้วจ้องหน้าเขม็งย่าทวดจันทร์นารีโกรธสุดขีดจ้วงเล็บแหลมยาวลงที่หน้าท้องพะนอสุดแรง
“ตายเสียเถิด นังคนชั่ว”
“โอ๊ย”
พะนอสะดุ้งจนตัวงอ ตาเหลือกโพลงเืไหลออกจากปากและหน้าท้องเป็จำนวนมากเพราะย่าทวดจันทร์นารีบิดเครื่องในแล้วกระชากออกมาจนขาดกระจุย
“นะ นังจันทร์นารีข้าขอ....ขอสาปแช่งเอ็ง”
พะนอล้มลงไปนอนจมกองเืและเครื่องในแต่ยังไม่ตาย ดวงตาแดงก่ำ จ้องย่าทวดจันทร์นารีอย่างอาฆาตมาดร้าย
“ข้าขอสาปแช่งเอ็งให้เป็ผีเฝ้าอยู่ที่คุ้มแห่งนี้ดวงิญญาไม่อาจไปผุดไปเกิดเหมือนผู้อื่น แกจะทุกข์ทรมานตลอดไป โอ๊ย”
พะนอร้องเสียงดังเมื่อย่าทวดจันทร์นารีบีบคอจนหักลมหายใจสุดท้ายหลุดออกจากร่าง ย่าทวดจันทร์นารีหัวเราะด้วยความสะใจ
“นังคนถ่อย แกก็ตายเช่นเดียวกัน”
พ่อเลี้ยงจอมเล่าเกี่ยวกับประวัติของคุ้มจันทร์ให้ทีมงานทุกคนฟังจนจบจู่ๆ เกิดลมพายุพัดอย่างรุนแรง ท้องฟ้ามืดมิด ฟ้าผ่าดังเปรี้ยงๆ
ทุกคนผวาเข้ามานั่งรวมกันด้วยความกลัว
“ทำไมท้องฟ้าปั่นป่วนอย่างนี้”
แอนช่างแต่งหน้าโพล่งออกมาด้วยความกลัวแล้วเบียดเข้าหาลลัลที่มีอาการหวาดผวาเพราะเคยประสบกับเหตุการณ์เหนือความคาดหมายมาแล้ว
เธอคิดว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เื่ปกติแต่อย่างใดเกิดขึ้นจากการกระทำของภูตผีที่มองไม่เห็นตัว
“ถ้าหากว่าลูกหลานกล่าวพาดพิงถึงเ้าที่เ้าทางหรือดวงิญญาที่สิงสถิตอยู่ในคุ้มแห่งนี้ลูกขออภัยด้วยเถิด”
พ่อเลี้ยงจอมยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวขอโทษแต่เสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่ายังคงดังเป็ระยะ จู่ๆ เรือนทั้งหลังเกิดอาการโยกแล้วสั่นเป็ระยะ
“ว้าย ช่วยด้วย เรือนโยก”
คำฝอยแม่ครัวฝีมือดีร้องลั่นพร้อมกับร่างเอียงไปมา ลลัลจับร่างเธอไว้สิงห์ขยับเข้ามาใกล้ๆ หญิงสาว คอยระวังอยู่ด้านหลัง
“หรือว่าแผ่นดินไหว”
ไทวัณเดาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะไม่อาจเป็อย่างอื่นไปได้โมกที่ทำสมาธิชั่วครู่ ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ
“ไม่ใช่แผ่นดินไหวหรอกครับ”
ทุกคนมองโมกด้วยความแปลกใจ
“ไม่ใช่แผ่นดินไหวแล้วมันคืออะไรละครับ”
สิงห์ถามด้วยความสงสัยเพราะเขาหวั่นใจว่าจะเกิดเื่น่ากลัวขึ้นกับทีมงานซึ่งเป็อุปสรรคในการทำงาน
“ผู้ที่อยู่ในเรือนแห่งนี้เป็ผู้บันดาลให้เกิดความหวาดกลัว”
“โมก นี่หมายความว่า....”
ไทวัณกลัวจนตัวสั่นเมื่อรู้ว่ามีสิ่งที่มองไม่เห็นตัวทำให้เกิดเื่เขย่าขวัญ ขณะนั้นแพทลุกขึ้นนั่งมองทุกคนด้วยความงุนงง
“เกิดอะไรขึ้น”
“คุณแพท เกาะผมไว้ ระวัง เรือนโยก”
ไทวัณเข้าไปนั่งใกล้ๆ นางแบบสาวและกอดเธอไว้แน่น
“กรี๊ด”
เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธดังขึ้นทุกคนสะดุ้ง และเย็นะเืไปทั้งร่างเพราะรู้ว่าไม่ใช่เสียงของมนุษย์
“อย่ารบกวนพวกเราเลย”
โมกยกมือไหว้เมื่อรู้ว่าเสียงนั้นคือดวงิญญาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเสียงมันดังจนกระตุกโสตประสาทของทุกคน
12K
![ชดใช้ในสิ่งที่มึงทำ - Pay [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607660318_81294391.webp)
