ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

หลังจากที่แววเดินออกมาเธอก็ยืนรอพลอยอยู่หน้าตึก

ไม่นานพลอยก็เดินมาพร้อมกับกระเป๋าของแววที่วางทิ้งเอาไว้

"ไปเข้าเรียนกัน"แววเอ่ย แล้วก็เดินนำไปทันที

"นี่ทำแบบนี้เธอจะแย่เอานะฉันบอกแล้วไงว่าแม่ของกี้เป็นอาจารย์ที่นี่"น้ำเสียงแผ่วเบาของพลอยดังออกมาอย่างเป็นกังวล

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง"ขนาดรองคณบดีออสยังเอาออกมาแล้วเลยแค่อาจารย์จะไปมีอะไร

"เธอก็เหมือนกันต่อไปไม่ต้องไปหาพวกนั้นแล้วถ้าอยู่ในมหาวิทยาลัยก็อยู่ใกล้ๆฉันเอาไว้จะได้ไม่โดนอีก เข้าใจนะ"แววพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะสั่งแต่ความหมายที่ออกมาก็เข้าใจได้ว่าจะคอยปกป้องพลอยให้

"ขอบคุณ"พลอยพูดเบาๆด้วยสีหน้าแดงๆทำให้แววเผยรอยยิ้มร้ายกาจออกมา

"หึหึ ถ้าจะขอบคุณงั้นก็ตอบแทนสิมาอยู่ด้วยกันอีกซักคืนละกันเนอะคิกคิก"แววพูดยั่ว

"ดะเดี๋ยวแววไม่ใช่แบบนั้นสิ ฉันชอบผู้ชายนะ"พลอยได้ยินก็หน้าแดงก่ำรีบปฏิเสธ แต่ในใจก็รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้อย่างน้อยเธอก้ไม่ได้รังเกียจแน่นอน

"หรอ แฟนฉันก็ผู้ชายเดี่ยวแนะนำให้แล้วกัน"แววยิ้มอย่างสนุกสนาน

"จะบ้าหรอแบบนั้นได้ที่ไหน"พลอยมองแววอึ้งๆ มีอย่างที่ไหนจะแนะนำเธอให้แฟนตัวเองเพราะอยากได้เธอเนี่ยนะ 

แต่พลอยก็นึกขึ้นมาได้ว่าบ้านหลังนั้นมีสาวๆเต็มบ้านเลยแถมแววยังเคยบอกแล้วว่าผู้หญิงพวกนั้นเป็นของคนชื่อออสที่เป็นแฟนแววเหมือนๆกัน

นี่คือเอาจริงใช่มั้ยเนี่ย พลอยคิด

"เดี๋ยวรอด้วย"พอมองมาอีกทีก็พบว่าแววเดินนำไปแล้วพลอยเลยต้องรีบเดินตาม

พอขึ้นมาห้องเรียนตอนนี้แววย้ายมานั่งข้างพลอยแทนกุ้งแล้ว แต่ไม่นานก็มีคนมาตามให้เธอไปพบกับอาจารย์ยุที่ห้องพักครู

...

ห้องพักครูตอนนี้มีเด็ก4คนเอาเจลเย็นประคบหน้าไม่ก็ปากอยู่ คนที่มีเลือดออกตอนนี้เลือดก็หยุดแล้วเหลือแต่รอยบวมๆที่เกิดจากแรงกระแทกของฝ่ามือแวว

"อีแววคอยดูเถอะ"กี้ที่เป็นหัวโจกพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

"เป็นยังไงดีขึ้นรึยัง"อาจารย์ยุหรือแม่ของกี้ถามเด็กๆ

"แม่ต้องเอามันออกนะ โอยย"กี้ที่พยายามฟ้องต้องร้องโอดโอยออกมาเนื่องจากตอนที่พูดมันกระเทือนจุดที่โดนตบ

"ไม่ต้องห่วงหนะ ฉันเอาคืนแทนแกแน่กล้าดียังไงทำกับลูกฉันแรงขนาดนี้"อาจารย์ยุกล่าวเสียงวางอำนาจ

"เอ่อ อาจารย์ยุครับ"เจ้าหน้าที่ที่เธอให้ไปตามแววเดินเข้ามาหา

"เด็กนั่นหละ"อาจารย์ยุถาม

"อยู่ในห้องคณบดีครับ เธอบอกว่ามีเรื่องกับลูกของคุณเพราะงั้นมาหาคุณก็กลัวว่าคุณก็คงจะไม่เป็นกลางเลยไปที่นั่น ตอนนี้คณบดีให้มาตามคุณกับเด็กๆไปที่ห้องครับ"เจ้าหน้าที่บอกแล้วก็เดินกลับออกไปทำงานต่อ

"แม่งเอ้ย รู้มากนักนะ"อาจารย์วัย40สบดออกมาอย่างหงุดหงิด

"ไปเถอะสภาพอย่างพวกแกตอนนี้ต่อให้คณบดีไม่เอาออกอย่างน้อยก็ต้องโดนพักการเรียนแน่"เธอพูดกับพวกลูกสาวแล้วก็เดินนำออกไป

ห้องของคณบดีอยู่ในสุดของห้องพักครูพอเปิดประตูก็พบว่าแววนั่งอยู่ก่อนแล้ว

"นั่งสิ"คณบดีกล่าวแล้วผายมือไปทางโซฟาในห้อง เขาก็ตกใจนิดหน่อยเหมือนกันเมื่อเห็นหน้าของเด็กอีก4คนที่เข้ามา

เมื่อเช้านี้เขาได้รับสายจากผู้บริหารของมหาวิทยาลัยบอกว่าให้ดูแลแววอย่างดี ให้คิดว่าแววอยู่ระดับเดียวกับคุณหนูจูนที่เรียนอยู่สาขาบัญชี เวลาพึ่งจะผ่านไปชั่วโมงนิดๆเองหละมั้ง แววก็เข้ามาขอพบแล้วบอกว่ามีเรื่องกับลูกสาวของอาจารย์ยุ แล้วก็โดนอาจารย์เรียกไปแต่กลัวว่าจะไม่เป็นกลางเลยมาหาเขาแทน

"อย่างกับว่าฉันเป็นกลางได้งั้นแหละ"คณบดีพึมพำเบาๆเขาแอบเปิดประวัติของแววที่กรอกเอาไว้ในระบบมหาวิทยาลัยดูแล้วก็เห็นเป็นแค่เด็กบ้านนอก กำพร้าแม่ พ่อก็แค่เปิดร้านอาหารธรรมดาๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเบื้องบนถึงบอกให้ดูแลระดับเดียวกับลูกสาวมหาเศรษฐีแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องทำตามอยู่ดีเพราะทางนั้นหน้าจะมีเหตุผลแน่ๆ

"เล่ามาเลยว่าเกิดอะไรขึ้น"คณบดีพูดเอื่อยๆ

"คือแบบนี้"อาจารย์ยุเป็นคนเล่าเนื่องจากฟังมาจากกุ้งแล้ว

แต่ว่ากุ้งนั้นเห็นว่าเธอเป็นแม่ของกี้เลยเล่าความจริงไปทุกอย่าง แต่อาจารย์ยุนั้นตัดส่วนที่พวกเธอบูลลี่พลอยออกไปหมด เหลือแต่ที่แววบุกเข้าไปทำร้ายพวกลูกของเธอ

"เข้าใจแล้ว"คณบดีตอบรับเมื่อฟังเรื่องทุกอย่างจบ

"งั้นแววขอโทษเพื่อนซะแล้วกลับไปเรียนได้แล้ว"เขาพูดออกมาห้วนๆทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

หา พวกกี้ที่นั่งอยู่ก็หน้าเสียทันทีที่ได้ยิน ขอโทษแปลว่าแววจะไม่โดนอะไรเลย

แววกำลังจะหันไปขอโทษให้มันจบแต่อาจารย์ยุก็ขัดออกมาก่อน

"ได้ไง ไม่เห็นหน้า4คนนี้หรอคะทำขนาดนี้อย่างต่ำก็ต้องพักการเรียนแล้วนี่แค่ให้ขอโทษเนี่ยนะ"แม่ของกี้กรีดร้อง

"นี่อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยหนะ เด็ก4คนนี้ไม่มีใครพิการหรือปางตายเสียหน่อย ผมรู้คุณโกรธเพราะมีลูกของคุณอยู่ในนั้นด้วยแต่คุณต้องแยกแยะนะ"คณบดีเอ่ยปราม แน่นอนว่าจริงๆเขาก็ควรพักการเรียนแวว แต่ทำไงได้ข้างบนสั่งมาแบบนั้นนี่

อีกอย่างต่อให้เขาไม่สนทีมบริหารของมหาวิทยาลัย แต่จะให้ไปมีเรื่องกับคนที่ทางนั้นบอกว่ามีฐานะระดับเดียวกับลูกสาวประธานปิยะเขาไม่เอาด้วยหรอก เกิดจริงขึ้นมาก็ฉิบหายสิครับ

"คุณ"อาจารย์ยุโกรธตัวสั่น ลูกสาวโดนตบจนปากบวมแต่เธอที่ขอให้ลงโทษกลับโดนบอกว่าไม่แยกแยะเนี่ยนะ

"พอแล้วแววขอโทษเพื่อนซะแล้วกลับไปเรียน"คณบดีสั่ง

"ขอโทษนะ แต่เรื่องที่มาฟ้องแม่แกโดนแน่"แววพูดขอโทษด้วยรอยยิ้ม แต่ก็ขู่เสียงเบาๆตาม

แน่นอนว่าห้องทำงานมันไม่ได้ใหญ่และถึงจะเบาแต่ก็ไม่ได้กระซิบทุกคนเลยได้ยิน รวมทั้งคณบดีด้วยทำให้เขาได้แต่นั่งคิ้วกระตุก เห็นได้ชัดว่าแววรู้ว่าเขาไม่กล้าทำอะไรเธอ

"นังแววมันจะมากไปแล้วนะ"อาจารย์ยุตะคอก

"อะไรคะ ฉันขอโทษเพื่อนมากไปตรงไหนหรอ"แววแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เรื่องที่เธอขู่ออกไปเมื่อครู่

"งั้นกุ้งกลับไปเรียนกันเหอะ"แววชวนยิ้มๆ

"กลับไปเรียนทั้งหมดนั่นแหละ"คณบดีกุมขมับ เรื่องไม่จบแค่นี้แน่ๆ หลังจากนี้เขาคงได้เจอเรื่องหัวปวดไม่หยุดแน่นอน

"ท่านคณบดี ไม่ได้ยินมันขู่หรอ"อาจารย์ยุถาม

"ขู่อะไรเลิกเวอร์ได้แล้ว ออกไปจากห้องทำงานผมให้หมด"คณบดีแกล้งไม่ได้ยินหน้าตาเฉย

สุดท้ายทุกคนก็โดนไล่ออกมาจากห้อง

"เอาหละไปได้แล้ว"

"โอ้ย"แววกระชากกุ้งให้กับไปห้องเรียนกับเธอโดยไม่สนใจเลยว่าใครจะมองยังไง

พอทุกคนออกไปจากห้องคณบดีก็กุมขมับ

“ไม่จบแน่ๆ”

…

พอถึงหน้าห้องก็เธอก็หยุดก่อนที่จะเข้าไปเรียน

"โอ้ย"กุ้งต้องร้องอีกครั้งหลังโดนแววกระชากหัว

"แกสั่งพลอยให้ซื้ออาหารเช้าเลี้ยงเทอม1เกือบทั้งเทอมเลยนี่ งั้นต่อไปแกกับเพื่อนของเลี้ยงอาหารเช้าสาขาเราเทอมนี้ทั้งเทอมเริ่มพรุ่งนี้เลยตามนั้นนะถ้าพรุ่งนี้ฉันมาแล้วมีใครไม่ได้กินแกโดนแน่"

พอสั่งเสร็จแววก็เดินเข้าห้องเรียนไป