ชมรมการละคร

บทที่ 7: ความลับที่มากับรอยยิ้ม

หลังจากการประชุมชมรมเสร็จสิ้นในตอนเย็น กรเดินกลับหอพักพร้อมกับโทรศัพท์ที่สั่นแจ้งเตือนข้อความในไลน์

[น้ำหวาน: สวัสดี~ วันนี้เป็๞ไงบ้าง?]
[กร: เรื่อยๆ ครับ งานเยอะนิดหน่อย]
[น้ำหวาน: กรดูเหนื่อย ๆ นะ พักผ่อนบ้างล่ะ!]
[กร: ok ครับ แล้วน้ำหวานล่ะ เหนื่อยไหมครับ?]
[น้ำหวาน: (ส่งอีโมจิยิ้ม) ไม่เหนื่อยหรอก แค่ได้คุยก็หายเหนื่อยแล้ว]

กรหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว เขาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรู้สึกเขิน ๆ

[กร: เอ่อ… ขอบคุณครับ น้ำหวานพูดแบบนี้ ผมไม่กล้าตอบเลย]
[น้ำหวาน: 5555 จริงสิ พรุ่งนี้ว่างไหม? ไปเดินเล่นกันไหม?]

หัวใจของกรเต้นแรง เขาตอบตกลงทันทีโดยไม่คิดอะไรมาก

วันรุ่งขึ้น กรมายืนรอที่ลานกว้างหน้ามหาวิทยาลัย เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะนี่เป็๲ครั้งแรกที่เขานัดเจอกับน้ำหวานส่วนตัว

“กรๆ!” เสียงหวาน ๆ ดังขึ้น

กรเงยหน้ามอง และเขาก็ต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ

น้ำหวานเดินเข้ามาหาเขาในชุดนักศึกษาที่ดูธรรมดาแต่กลับสะกดสายตา เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รัดพอดีตัวเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้า กระโปรงทรงเอสั้นพอเหมาะเน้นเรียวขาที่ขาวเนียน ผมยาวสีน้ำตาลถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย แต่ก็มีปลายผมเล็กน้อยที่ปลิวตามลม ทำให้เธอดูเป็๞ธรรมชาติ

“รอนานไหม?” น้ำหวานถามพร้อมกับรอยยิ้ม

“ไม่… ไม่เลยครับ” กรตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

ทั้งสองเดินเล่นกันไปสักพัก น้ำหวานมักจะหันมายิ้มกับกรเป็๞ระยะ พร้อมกับพูดหยอกล้อจนทำให้เขายิ่งหลงใหล

“ว่าแต่๰่๥๹นี้กรทำอะไรอยู่หรอ เห็นไปชวนเพื่อนหลายคนเลย?” น้ำหวานถาม

“อ่ออ งานของชมรมน่ะ พอดีจะทำละครเวทีกัน” กรตอบ ก่อนนึกขึ้นได้

“จริงสิ่ ว่าแต่… น้ำหวานสนใจมาช่วยพวกเราทำละครเวทีไหมครับ?”

น้ำหวานยิ้มเล็กน้อย “ถ้ากรชวนก็ได้อยู่นะ ๰่๭๫นี้ว่างๆ อยู่”

กรรู้สึกตื่นเต้น “จริงเหรอครับ? งั้นผมพาไปห้องชมรมวันนี้เลยดีไหมครับ?”

น้ำหวานพยักหน้า “ได้สิ!”

ในห้องชมรม

เมื่อทั้งสองมาถึงห้องชมรม อิงฟ้าและอรนั่งเล่นกันอยู่ในห้องตามปกติ

น้ำหวานแอบส่งซิกให้ทั้งสองคนแสดงท่าทีเหมือนไม่รู้จักเธอมาก่อน อิงฟ้าและอรพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มๆ

“นี่คือพี่อิงฟ้ากับพี่อรครับ เป็๲ประธานกับรอง ของชมรมนี้” กรแนะนำ

น้ำหวานยิ้มหวานและพูดทักทาย “สวัสดีค่ะ พี่อิงฟ้า พี่อร ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

อิงฟ้าพยักหน้า “เช่นกันค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ”

อรส่งยิ้มกลับ ก่อนจะกระซิบเบา ๆ กับอิงฟ้า “พี่เบสแกเล่นใหญ่นะ มาถึงนี่เลย”

ทั้งสี่คนเริ่มนั่งคุยกันในบรรยากาศสบาย ๆ น้ำหวานมักจะหยอกล้อกรเบา ๆ เช่นแกล้งเอามือไปจับหรือทำท่าจะเอื้อมหยิบของแล้วหน้าออกไปชนกับกร กรที่ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนถึงกับประหม่า

อิงฟ้ากับอรแอบมองตากันเป็๞ระยะ พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างเ๯้าเล่ห์

“ว่าแต่…” กรพูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองน้ำหวาน “หิวไหมครับ จะเที่ยงแล้ว เดี๋ยวผมไปซื้อข้าวมาให้ครับ?”

“แหม~ คนอยู่ตั้งเยอะ ซื้อให้แค่คนเดียวเหรอ?” อรพูดขึ้นมา

“พี่ก็หิวเหมือนกันนะ แสบท้องแล้ว กระซิกๆ ” อรแกล้งทำท่าร้องให้แบบปลอมๆ

“มะ… ไม่ใช่นะครับ! ผมซื้อให้ทุกคนด้วย!” กรรีบแก้ตัว

ทั้งอิงฟ้าและอรหัวเราะเบา ๆ ขณะที่กรรีบลุกขึ้นและเดินออกไป

ทันทีที่กรปิดประตู อรรีบเดินตรงไปดิ่งเข้าไปชาร์จน้ำหวานที่นั่งอยู่บนโซฟา น้ำหวานตั้งตัวไม่ทัน โดนอรกอดรัดแน่นจนหน้าอกทั้งสองเบียดกัน

“เป็๞ไงบ้าง? สนุกไหมที่หลอกเด็กนั่น?” อรถามเสียงกระซิบ

น้ำหวานยิ้มมุมปาก “สนุกสิ ทำไมจะไม่สนุกล่ะ?”

“แหม… หน้าอกแน่น ๆ แบบนี้ ยั่วน้องมันจนหัวหมุนเลยใช่ไหมล่ะ?” อรพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปบีบหน้าอกของน้ำหวานเบาๆ

น้ำหวานหัวเราะคิกคัก “แน่นอนสิ ก็ต้องให้เขาเชื่อว่าฉันเป็๲น้ำหวานจริง ๆ”

ขณะที่ทั้งสองหัวเราะคิกคักกัน อิงฟ้าเดินเข้ามาพร้อมกับถอนหายใจ “พวกเธอเบาหน่อย เดี๋ยวเ๯้ากรกลับมาเห็นเข้าจะยุ่งกันไปใหญ่”

อรพยักหน้าและขยับตัวกลับไปนั่งที่เดิม ขณะที่น้ำหวานยังคงยิ้มมุมปาก

หลังจากสถานการณ์สงบลง อิงฟ้ากับอรนั่งล้อมวงพูดคุยกับน้ำหวาน

“ว่าไงล่ะพี่เบส?” อิงฟ้าถาม “หลอกเด็กใหม่นั่นสนุกดีไหม?”

“สนุกมาก” น้ำหวานตอบพร้อมกับหัวเราะ “หมอนั่นดูง่ายจะตาย”

“แล้วพี่ทำยังไงเ๯้ากรหลงขนาดนี้เนี่ย?” อรถามพร้อมกับนั่งขัดสมาธิจนเห็นกางเกงในสีขาวโผล่ออกมา

“ก็ไม่ยาก” น้ำหวานตอบ “แค่ยิ้มหวาน ๆ กับแกล้งแตะตัวเขานิดหน่อย ค่อยๆ หยอด ก็พอแล้ว”

“พี่นี่แม่งน่ากลัวจริง ๆ” อิงฟ้าพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

บรรยากาศในการพูดคุยเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือการแสดงออกของทั้งสามคนที่เต็มไปด้วยท่าทีแบบผู้ชาย แม้ร่างกายจะเป็๲หญิงสาวที่สวยงาม