มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

### บทที่ 45: ปิดด่านทะลวงก่อเกิดและเงาที่คืบคลาน

เมื่อการตัดสินใจอันแน่วแน่ได้ถูกกำหนดขึ้นแล้ว ก็ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

เซี่ยหนิงฉางเดินตรงไปยังเรือนพักที่เงียบสงบที่สุดในลานบ้าน นางใช้เวลาครู่หนึ่งในการสร้าง "ค่ายกลป้องกัน" อย่างง่ายๆ แต่เปี่ยมประสิทธิภาพขึ้นรอบๆ เรือนพักของนางเอง นี่คือการแสดงให้เห็นว่านางไม่ได้พึ่งพาเพียงแค่การคุ้มครองจากผู้อื่น แต่ยังมีความสามารถและความรอบคอบเป็นของตนเอง

นางหันมามองเย่เฟิงเป็นครั้งสุดท้าย พยักหน้าให้เขาเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณ...แล้วจึงปิดประตูลงอย่างช้าๆ

เย่เฟิงเข้าใจในทันที...การปิดด่านเพื่อทะลวงสู่ระดับที่สูงขึ้นนั้นเป็นช่วงเวลาที่เปราะบางและอันตรายอย่างยิ่ง จะต้องไม่มีผู้ใดรบกวนนางได้โดยเด็ดขาด

เขาไม่ได้เข้าไปในเรือนพักของตนเอง แต่กลับไปนั่งขัดสมาธิลงที่ศาลากลางสวนในลานบ้าน...ตำแหน่งที่เขาสามารถมองเห็นเรือนพักของนางและประตูทางเข้าของลานบ้านได้อย่างชัดเจนที่สุด

เขาหลับตาลง...แต่ไม่ได้เข้าสู่สภาวะบำเพ็ญเพียร เขากลับแผ่จิตสัมผัสอันเฉียบคมของตนเองออกไปรอบๆ อย่างเงียบเชียบ ทำหน้าที่เป็น "ผู้พิทักษ์" ที่ดีที่สุดให้แก่นาง

เวลาผ่านไป...วันแล้ววันเล่า...

ในวันที่สาม...พลังงานในลานเมฆาเร้นพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง!

เย่เฟิงลืมตาขึ้นทันที! เขาสัมผัสได้ถึงไอความเย็นเยียบที่รุนแรงแผ่ออกมาจากเรือนพักของเซี่ยหนิงฉาง! มันเย็นจนทำให้สระบัวเล็กๆ ในสวนเริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็ง!

นี่คือพลังของ "ดอกบัวน้ำแข็งพันปี" ที่กำลังถูกปลดปล่อยออกมา!

ไม่เพียงเท่านั้น...พลังปราณฟ้าดินทั่วทั้งบริเวณพลันปั่นป่วน! มันก่อตัวขึ้นเป็นวังวนขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น โดยมีเรือนพักของนางเป็นจุดศูนย์กลาง! พลังปราณมหาศาลกำลังถูกดูดเข้าไปในเรือนหลังนั้นอย่างบ้าคลั่ง!

นี่คือปรากฏการณ์ของการ "ทะลวงสู่ขั้นก่อเกิด"!

ในขณะเดียวกันนั้นเอง...ณ สำนักคุ้มภัยพยัคฆ์ทมิฬ

เงาอสูร "กุ่ยอิ่ง" ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องที่มืดมิด พลันลืมตาขึ้น! ดวงตาของมันส่องประกายสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัว!

เขามองไปยังทิศทางของหอหมื่นสมบัติ...แล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา "กลิ่นอายธาตุน้ำแข็งที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้...ดูเหมือนว่านางจิ้งจอกเม่ยเจินจะไม่ได้เก็บดอกบัวน้ำแข็งดอกนั้นไว้ดูเล่นสินะ...นางมอบมันให้แก่ใครบางคน...ใครบางคนที่อยู่ในที่พักพิงของนาง"

"อู๋ซิน" เขาเอ่ยเสียงเรียบ

"ขอรับ นายท่าน!" ผู้คุ้มกันอู๋ซินปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดทันที

"ส่งคนของเราไปเฝ้าจับตาดู 'ลานเมฆาเร้น' ของหอหมื่นสมบัติไว้ให้ดี...ข้าอยากจะรู้...ว่าใครกันแน่ที่กำลังจะทะลวงระดับพลัง"

"ขอรับ!"

คลื่นใต้น้ำในเมืองเมฆาอรุณได้เริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบอีกครั้ง...โดยที่เป้าหมายทั้งหมด...ได้พุ่งตรงไปยังที่พักพิงของเย่เฟิงแล้ว

กลับมาที่ลานเมฆาเร้น...

วังวนพลังงานยังคงหมุนวนอย่างบ้าคลั่งอยู่หลายชั่วยาม...จนกระทั่งในที่สุด...มันก็ถึงจุดสูงสุด!

ตูม!

พลังงานทั้งหมดหดตัวกลับเข้าไปในเรือนพักอย่างรวดเร็ว!

แล้วทุกสิ่งก็พลันเงียบสงัดลง...

ครู่ต่อมา...รัศมีพลังที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิงก็ได้แผ่ออกมาจากเรือนหลังนั้น! มันไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับลึกล้ำ...มั่นคง...และทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้! มันคือกลิ่นอายของยอดฝีมือ "ขั้นก่อเกิด" อย่างแท้จริง!

เย่เฟิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก...นางทำสำเร็จแล้ว!

แอ๊ด...

ประตูเรือนพักค่อยๆ เปิดออก...

ร่างระหงของเซี่ยหนิงฉางก้าวออกมาอย่างช้าๆ รัศมีของนางในยามนี้แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ผิวของนางดูขาวผ่องและเปล่งปลั่งราวกับหิมะแรกต้องแสงจันทร์ ดวงตาของนางสุกสว่างราวกับดวงดาว และกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นก็สูงส่งและเยือกเย็น...นางงดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

นางไม่เพียงแต่ทะลวงเข้าสู่ "ขั้นก่อเกิด" ได้สำเร็จ...แต่นางยังก้าวข้ามไปถึง "ขั้นก่อเกิดตอนกลาง" ในรวดเดียว!

"ข้าทำได้แล้ว" นางกล่าวกับเย่เฟิงด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง

"ยินดีด้วย" เย่เฟิงยิ้มตอบ พลังของพวกเขาทั้งสองคนในตอนนี้ได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด!

แต่ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความยินดีนั้นเอง...

พนักงานคนหนึ่งของหอหมื่นสมบัติก็ได้รีบวิ่งเข้ามาในลานเมฆาเร้นด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก

เขาโค้งคำนับให้คนทั้งสอง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เร่งร้อน

"ท่านโม่...ท่านหญิง...ท่านผู้จัดการเม่ยมีข่าวด่วนมาแจ้งขอรับ!"

(จบตอนที่ 45)