ไม่มียังไม่ได้คิด

"นายชุดดำ ถ่วงเวลาเอาไว้สักแปปนึง"

เสียงที่ดังขึ้นเป็นเสียงของไวท์

"ทำไม"

เคนถามด้วยความสงสัย

"ทำซะถ้ายังอยากมีชีวิตรอด"

ไวท์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก

"เออก็ได้ ไอแมวผี"

เคนเลิกสนใจเปอร์เซีย และหันมาสนใจศึกหนักที่เขาต้องรับตรงหน้า

'เอาไงดี ปืนก็พังไปแล้ว'

เคนจับมีดอันโปรดของเขาเอาไว้และคิดไม่ตก เนื้องจากมีดของเขาทำมาจากเขาของมอน จึงไม่มีปัญหาเรื่องไฟฟ้าแน่ๆ

"ลุยเป็นลุยละวะ"

ฟุบ

ครืน เปรี้ยง

ฟึบ

เคนวิ่งเข้าไปหา ผู้เฒ่าอีกครั้งและวิ่งหลบ สายฟ้าที่พุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว เพราะจะมีแสงออกมาจากเมฆสีดำก่อนที่สายฟ้าจะผ่า มา เคนจึงสามารถหลบได้ ด้วยสภาพวะตื่นตัวสุดขีดของเขา

ครืน เปรี้ยง

ครืน.....เปรี้ยง

ฟ้ายังคงผ่าลงมาอย่างต่อเนื้องแต่เคนยังคงหลบได้อย่างไม่เกินความสามารถ นี้คือผลจากการฝึกของเขาทำให้ในสภาวะนี้ร่างกายจะไวกว่า สมอง

ฟุบ

คลุก คลุก คลุก คลุก

พอวิ่งเข้าไปถึงระยะนึงก็มีลมหอบใหญ่กระแทดจนเคนลอยออกมาจุดเริ่มต้นอีกครั้ง

"บ้าอะไรฟะ"

เคนสบทออกมาด้วยความโมโห และกำลังจะวิ่งเข้าไปใหม่อีกครั้งแต่

ครืน....

"เชี้ย"

เคนสบทออกมาไม่เป็น ภาษาและตวัดมีดรับทันทีเพราะถ้าเขาหลบมันจะไปโดนเปอร์เซียที่อยู่ข้างหลัง

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เคนยังคงตั่งรับอยู่แม้ว่าสายฟ้าจะพุ่งลงมาหมายเอาชีวิตเขาแล้วก็ตาม ตอนนี้เคนกำลังต้านพลังทำลายอันมหาศาลของสายฟ้า ที่ผู้เฒ่าสร้างขึ้นด้วยความยากลำบากสุดๆ แม้ว่าส่วนใหญ่จะ โดนมีดก็ตาม แต่ก็มีแรงกระทบมาถึงผู้ใช้เช่นกัน แม้อธิบายเหมือนนาน แต่ทุกอย่างผ่านไปไวเพียงเสี่ยววิเท่านั้น

แฮก แฮก แฮก แฮก

ฟุบ

เคนคุกเข่าลงพื้น ที่เขารับเมื่อกี้มันแค่ไม่ถึงวิด้วยซ้ำแต่เขากลับรู้สึกเหมือนกับนาน เป็นปี ทุกส่วนในร่างกายของเขานั้นชาไปหมด

"เห้ย เสร็จรึยัง ถ้ายัง ฉันจะไปเยี่ยมโลกหน้าก่อนแล้วนะ"

เคนหันมาพูดด้วยเสียงอิดโรยเต็มที

"เรียบร้อยแล้ว "

ไวท์ตอบ

"จำไว้ พลังของเธอในตอนนี้ใช้มันได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น"

ไวท์ย้ำเตือนเปอร์เซีย

"ไว้ใจได้เลย ฉันจะทำให้มั่นใจว่าโดนแน่นอน"

"หึไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอก ฉันว่า มันขยับไม่ได้ ฉันไม่เห็นมันขยับเลยตั่งแต่ใช้เมฆนั้น"

เคนพูดแทรกขึ้นและล้มลงไป

"งั้นขอบคุณนะเคน"

ฟุบ

เปอร์เซียพูดขึ้นและรับเคนให้นอนลงกับพื้นดีๆ และเริ่มรวบรวมพลังงานในร่างกายของเธอทั้งหมด

"สะบั้นอากศ!!!"

ฟึบ 

ฟู่ว

ฉิง!!!

เปอร์เซีย พูดขึ้นและข่วนออกไปอย่างรุนแรง จนทำให้เกิดรอยแยกอากาศเป็นสายตรงไปตัดเมฆสีดำจนแยกออกเป็น สามส่วนในทีนที

ครืน...เปรี้ยงงงง

มีสายฟ้าพุ่งเข้ามาหาเปอร์เซียแต่มันพลาดเป้าไปโดนพื้นข้างหลังเปอร์เซีย

"ไม่สำเร็จงั้นหรอ"

เปอร์เซียพูดขึ้นมาด้วยความอ่อนล้า ตอนนี้เธอกลับมาอยู่ในสภาพของคนปกติแล้วไม่เหลือพลังที่จะต่อกรกับ ผู้เฒ่าได้อีกแล้ว แต่..อยู่ๆเมฆสีดำก็ค่อยๆ หายไป จนปรากฏร่างของผู้เฒ่าที่ เกาไม้เท้าของตัวเองเอาไว้ด้วยกำลังทั้งหมดของมัน ก่อนจะล้มลง

"ชนะ....แล้ว!!"

เปอร์เซียตะโกนขึ้นด้วยความดีใจ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง ทำให้เธอหน้าซีดลงอย่างรวดเร็ว

อึก.....

เธอกลืนน้ำลายด้วยความกลัว และพาร่างกายที่อ่อนแรงไปหาเคนที่สลบอยู่อย่างรวดเร็วและมองไปยังป่าข้างหน้า

แปะ แปะ แปะ แปะ

มีเสียงตบมือดังขึ้นพร้อมกับการปรากฎตัวของ มนุษย์ถ้ำอีกตัวนึง!! นั้นทำให้เปอร์เซียสิ้นหวังมากเธอจึงพยายามที่จะปลุกเคนขึ้นมา เพราะเธอในตอนนี้ไม่มีกำลังที่จะปกป้องตัวเองด้วยซ้ำ

มนุษย์ถ้ำตัวนี้ มีลักษณะที่แปลกไป มันใส่ชุดครบครัน มีหมวกและพกดาบไว้ที่เอวถึง สองเล่ม สพายอะไรบางอย่างไว้บนหลัง และมีธงสูงขึ้นจากข้างหลังจนเหนือหัวของมัน และที่สำคัญ มันตัวเล็กกว่าที่ผ่านๆมา ดูผ่านๆ เหมือนจะเป็น คนที่ตัวสูงและผิวสีแดงเท่านั้น ความสูงของมันน่าจะสัก สองเมตร ห้าสิบ เซน

"เคน ตื่นเร็ว เคน"

เปอร์เซียพูดด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังมาก เธออ่อนล้าเกินจะวิ่งหนีแล้ว

"อืม..หะ"

ด้วยการปลุกของเปอร์เซียทำให้เคนรู้สึกตัวและดีดตัวขึ้นมายืนประจันหน้ากับ มนุษย์ถ้ำตัวนี้ทันที แต่สิ่งที่มนุษย์ถ้ำตนนี้ทำ ทำให้เปอร์เซียและเคน ถึงกับชะงัก

"อะ...สุ....รา"

มนุษย์ถ้ำเอามือชี้ตัวเอง และพูดออกมาทีละคำ และชี้มาที่เคน

"หะ?"

เคนและเปอร์เซีย มองหน้ากันอย่าง งง งวย มนุษย์ถ้ำเห็นอย่างงั้นจึงทำอีกครั้งมันเอามีอชี้ตัวเอง และพูดขึ้นอึกครั้ง

"อะ....สุ.....รา"

มันพูดขึ้นทีละพยาง และ ชี้ไปที่เคน

"...? อ้อ"

อยู่ๆเคนก็นึกถึง หนังที่พวกนักสู้หรือ อัศวินผู้มีเกียติจะแนะนำตัวเอง ให้กับคู่ต่อสู้ที่ตัวนักสู้หรืออัศวิน รู้สึกว่าคู้ควร นี้มันมองว่าฉันคู่ควรที่จะรู้ชื่อมันหรอ เคนยิ้มขึ้น และมองไปที่ มนุษย์ถ้ำตรงหน้า และทำตาม

"เคน...อสุรา"

เคนชี้ที่ตัวเองและพูดชื่อของเขาขึ้น และชี้ที่มนุษย์ถ้ำตรงหน้าและพูดชื่อของมันออกมา

นั้นเหมือนจะทำให้มนุษย์ถ้ำตรงหน้า ดูมีความสุข มันยิ้มขึ้น และ หยิบดาบ กับอะไรบ้างอย่างออกมาและโยนให้เคน

นี้ทำให้เคนทั้ง งง ทั้งไม่เข้าใจ เขาไม่เคยรู้ว่ามอน มันมีสติปัญญาถึงขั้นที่จะแนะนำตัวเองได้ และมันไม่เข้ามาฆ่าเคนทั้งๆ ที่มีโอกาสด้วย 'แปลกดีแหะ'

ในขณะที่เคนกำลัง จะเดินไปหยิบดาบกับ ห่อใบไม้บางอย่าง

ฟุบ

เคนก้าวไปได้แค่ก้าวเดียวเท่านั้น ร่างกายที่ถูกไฟฟ้าช็อดยังไม่หายดีจึงทำให้เขาล้มลง

"จิ ยังชาไม่หายเลย"

เคนลุกขึ้นอีกครั้งด้วยความยากลำบากเล็กน้อยและมองไปที่มนุษย์ถ้ำ หรือ อสุรา แต่อสุรากับยืนรออยู่เฉยๆและมองเคน เคนจึงกลั่นใจพยายามเดินไปหาดาบและห่อนั่น

หลังจากมาถึงดาบและห่อ เคนก็หยิบห่อขึ้นมาและแกะดู สิ่งที่อยู่ข้างในคือยาเม็ดอะไรสักอย่าง เคนจึงมองไปที่อสุรา

อสุราถือยาเม็ด แบบเดียวกันอยู่และกินให้ดู เคนจึงไม่รอช้าและกินเข้าไปทันที ทันทีที่กินเข้าไปทำให้เคนรู้สึกแปลกๆ อยู่ๆก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมา

"อา...."

เคนร้องออกมาด้วยความรู้สึกสบายตัว เคนยิ้มและดีดตัวขึ้นทันที

กร็อบ แกรบ

เคนขยับ นิ้วและแขนขา จนได้ยินเสียง กระดูด ลั่น ดังชัดเจนมาก เคนยิ้มและหยิบดาบที่อสุราโยนมาให้ มาตั่งท่าพร้อมรบ พร้อมมีดคู่ใจ และพูดขึ้น

"ขอโทษที่ให้รอนาน เข้ามา!!"

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________