โลกหมื่นมิติ

   “เข้าใจแล้วค่ะเดียวฉันจะบอกเจ้าเมืองให้ เรื่องแค่นี้เขาไม่น่าจะปฏิเสธ”น้ำพยักหน้ารับคำ

   จากนั้นไผ่ก็หันไปหาพงษ์ “ส่งสมาชิกหน่วยลับที่ดีที่สุดของเราไปยังเมืองราชัน พยายามรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

   “รับทราบครับนายน้อย” พงษ์ตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง

   “นายน้อยตั้งใจจะทำอะไรครับ”เพชรเอยถามด้วยความอยากรู้เมื่อได้ยินคำพูดของไผ่

   เพราะเมืองราชันที่ไผ่เอยถึงนี้เป็นเมืองหลักของเผ่ามนุษย์และเป็นที่อยู่ของตระกูลที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงและยังเป็นเมืองที่ผู้ปลุกพลังทุกคนใฝ่ฝันที่จะได้ไปที่นั้น

   “อีกสามปีเมื่อผมทะลวงระดับจันทราได้เมื่อไร่ผมจะเดินทางไปที่นั่นเพื่อเข้าร่วมสนามรบเกียรติยศ”ไผ่เอยตอบก่อนจะหันไปมองมงคลต่อ “อีกอย่างผมต้องการที่จะไปเปิดหอประมูลหมื่นสมบัติของเราที่นั้น ผมเชื่อว่าเมื่อเรานำสุราวานรวิญญาณพันปีออกประมูลชื่อเสียงของเราจะเพิ่มมากขึ้น เพราะฉะนั้นผมจึงต้องการข้อมูลทั้งหมดเพื่อวางแผนในการจัดการเรื่องราวก่อนที่เราจะไป”

   คำพูดของไผ่สร้างความตกตะลึงให้ทุกคนอย่างมาก พวกเขาเป็นเพียงขุมกำลังเล็ก ๆ เท่านั้นแต่คิดจะเจ้าไปมีส่วนร่วมกับสถานที่แห่งนั้นพวกเขไม่มีความมั่นใจเลย

   ไผ่เห็นท่าทางของทุกคนก็อดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ “อย่าพึ่งตกใจไปสถานที่อย่างเมืองราชันผมไม่ได้สนใจเลยเพราะมันเป็นแค่สถานที่ที่จะทำให้เราก้าวเข้าไปยังทวีปกลางหรือดินแดนหมื่นเผ่าพันธุ์เท่านั้น เพราะเหตุนี้ผมจึงอยากให้ทุกคนแข็งแกร่งขึ้นเพื่อเป็นกำลังให้กับผม”

   คำพูดของไผ่ไม่ต่างกับการกระตุ้นไฟในตัวของทุกคนแววตาของพวกเขาประกายมุ่งมั่นออกมา 

   ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นโค้งตัวเล็กน้อยมาหาไผ่แล้วเอยพร้อมกัน “พวกเรายินดีจะเป็นกำลังให้กับนายน้อย พวกเราจะไม่ทำให้นายน้อยต้องผิดหวัง ครับ/ค่ะ”

   “ขอบคุณทุกคนมากครับ ผมสัญญาว่าจะพาทุกคนไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดให้ได้”ไผ่พยักหน้ารับด้วยสีหน้าจริงจัง

   สำหรับไผ่แล้วการมีครอบครัวที่อบอุ่นนั้นสำคัญมาก แต่การมีผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์นั้นสำคัญมากเช่นกันสาเหตุเพราะว่าถ้ามีผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์และไว้ใจได้ทำให้เขาสบายใจไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

   “เอาล่ะ วันนี้ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ แล้วก็อย่าลืมนำสุราวานรวิญญาณไปมอบให้คนที่เหลือด้วย”ไผ่เอยสั้น ๆ ก่อนจะลุกเดินออกไป

   “เรื่องที่นายน้อยสั่งสำคัญมาก ผมว่าพวกคุณทั้งสองคนควรจะไปจัดการเรื่องนี้ด้วยต้นเองเพื่อป้องกันไม่ให้มีอะไรผิดพลาด”อาทิตย์มองมงคงแล้วก็พงษ์พร้อมกัน

   “ฉันเห็นด้วยกับพี่อาทิตย์ ต่อไปที่นั้นจะเป็นรากฐานของเราเราจะต้องมั่นใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด เมืองทะเลครามแห่งนี้เล็กเกินไปสำหรับตัวตนอย่างนายน้อยสถานที่แห่งนี้จำกัดการเติมโตของนายน้อยมากเกินไป”เพชรเอยความคิดของตัวเอง

   “ตกลงเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเราสองคนเอง ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง”มงคลหยักหน้าเห็นด้วย

   ซึ่งทุกคนก็คิดเหมือนกันว่าเมืองทะเลครามนั้นเล็กเกินไปสำหรับตัวตนอย่างไผ่ พวกเขาได้เห็นการเติมโตและความแข็งแกร่งของไผ่มากับตาตัวเอง

   พวกเขาจึงมั่นใจว่านายน้อยของพวกเขาจะต้องกลายเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ในสักวันเพราะฉะนั้นจะให้เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้มาจำกัดการเติมโตของนายน้อยของพวกเขาได้ยังไง

   “ความปลอดภัยสำคัญที่สุด”พลอยเอยสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะเดินออกไป

   “หลังจากนี้คงต้องตั้งใจฝึกฝนให้มากกว่านี้แล้วสินะฉันไม่อยากถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลัง ถ้าฉันไม่มีความแข็งแกร่งมากพอคงไม่มีหน้าไปยืนเคียงข้างนายน้อยแน่นอน”บอลเอยพร้อมกับลุกขึ้นทำความเคารพอาทิตย์กับเพชรแล้วเดินออกไป

   ทุกคนมองหน้ากันแล้วยิ้มก่อนจะรีบแยกย้ายกันออกไป พวกเขาอยากจะรีบกลับไปฝึกฝนเพื่อเตรียมตัวทะลวงระดับกันแล้ว

   เช้าวันต่อมา

   หลังจากฝึกฝนเสร็จไผ่ก็ออกมาเตรียมอาหารเช้าให้น้องทั้งสองคนของเขาเหมือนทุกที

   การจะก้าวหน้าได้ไม่ใช้การฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งอย่างเดียว บางครั้งก็ต้องผ่อนคลายจิตใจบ้างเพื่อความก้าวหน้าอย่างมั่นคงในอนาคต

   หลังจากที่ไผ่วางอาหารทั้งหมดบนโต๊ะไผ่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนเดินมา

   “ว้าว! พี่ตื่นมาทำข้าวเช้าให้อีกแล้ว”ฟ้าเดินมาเห็นไผ่กำลังวางกับข้าวบนโต๊ะพอดีจึงเอยด้วยสีหน้าตื่นเต้น

   “เป็นยังไงบ้างหลับฝันดีกันไหม”ไผ่เอยถามด้วยรอยยิ้มขณะตักข้าวให้ทั้งสองคน

   “ดีค่ะพี่ หนูฝันดีมากเลย”ฟ้ายิ้มตอบ

   “หลับสนิทไม่ฝันเลยครับ”เมฆตอบด้วยสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

   ไผ่ได้ยินก็เพียงแค่ยิ้มเท่านั้นแต่ไม่ได้พูดอะไร

   “พี่จะไปส่งพวกเราไหม”ฟ้าเงยหน้าขึ้นถามอย่างคาดหวัง

   “ไปส่งอยู่แล้วสิ ถ้าไม่ไปส่งน้องสาวที่น่ารักของพี่แล้วจะให้พี่ไปส่งใคร”ไผ่พูดพร้อมกับบีบแก้วของฟ้าด้วยความหมั่นเขี้ยว

   เมื่อได้ยินว่าไผ่จะไปส่งฟ้าก็ก้อมหน้าก้มตากินอย่างมีความสุข เมฆแม้จะไม่พูดแต่รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเช่นกัน

   อย่ามองว่าทั้งสองคนนั้นทำตัวเหมือนเด็กเกินไป ทั้งสองคนจะเป็นแบบนี้เฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าไผ่เท่านั้น แต่ถ้าอยู่ข้างนอกทั้งสองจะดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ ที่โรงเรียนทั้งสองคนยังเป็นหัวหน้าของเพื่อน ๆ ในห้องด้วยเช่นกัน

   สานตาของไผ่มักจะอ่อนโยนทุกครั้งเวลามองไปที่น้องทั้งสองคนของเขา.