บทที่ 88: สังหารถงเวย!
แม้อารมณ์สังหารในใจของซูหยุนจะรุนแรงเพียงใด แต่ภายนอกกลับดูสงบนิ่ง ไร้ซึ่งไอทมิฬหรือกลิ่นอายภูตผีปีศาจที่เคยกัดกินจิตใจเฉกเช่นกาลก่อนเขาเดินออกจากตำหนักโอสถ แล้วพุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ยอดเขาอวิ๋นจวีทันทีถงเวย, สวินว่านเหนียน... สองคนนี้ คนหนึ่งทำลายอนาค...