เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

“หยุดเดี๋ยวนี้นะเจ้าเด็กบ้า!! เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นหรอ ถ้ายังไม่รีบกลับมาชีวิตน้องของเจ้าจบไม่สวยแน่” เสียงชายคนหนึ่งกำลังตะโกนด่าทอ พร้อมกับข่มขู่คนที่อีกฝ่ายเรียกว่า เด็ก ดังมาจากมุมหนึ่งของจัตุรัสการค้า ภามเดินทิศทางของเสียงมาจนถึงบริเวณมุมสุดของลานกว้างนี้ บริเวณนี้มีผู้คนเดินไปมาน้อยกว่าทุกจุดในลานจัตุรัสการค้า ตรงหน้าเป็นเห็นร้านค้าร้านหนึ่ง ที่มีแนวรั้วไม้ตั้งกันไว้รอบๆ ตัวร้าน ในร้านไม่ได้มีโต๊ะ เก้าอี้ หรือชั้นวางสินค้าแต่อย่างใด แต่กลับมีกรงไม้ขนาดใหญ่สามกรงตั้งอยู่ตรงกลาง โดยมีชายร่างสูงใหญ่ถือแส้ คอยเดินตรวจตรารอบๆ กรง “จับได้แล้วขอรับ” ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังหิ้วคอเสื้อของเด็กผู้ชายอีกคนจนขาลอยขึ้นจากพื้น และยื่นไปตรงหน้าของชายที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าดูดีมีราคา“เฆี่ยนมันสักสองสามแส้ให้หลาบจำ แล้วยัดมันใส่กลับเข้าไปในกรง!!” ชายที่แต่งตัวดีกล่าวด้วยความโมโห เมื่อเห็นว่าชายร่างสูงใหญ่คนนั้นจับเด็กชายไปมัดมือไว้ติดกับซี่กรงไม้ แล้วฟาดแส้ในมือลงไปที่หลังของเด็ก ภามก็รีบเร่งฝีเท้าก้าวผ่านรั้วไม้ที่กั้นไว้ เข้าไปในบริเวณกรงใหญ่ตรงหน้า พลางคิดว่า นี่มันสถานที่อะไรกัน ทำไมจึงจับคนคนเป็นๆ ไปขังไว้กรงไม่ต่างจากสัตว์แบบนี้ คงไม่ใช่คุกกลางแจ้งหรอกกระมัง!! ตรงหน้าภามเป็นกรงขนาดใหญ่สามกรง ด้านในมีผู้คนถูกขังอยู่ไม่ต่ำกว่ากรงละสิบคน โดยแต่ละกรงแบ่งแยกประเภทคนที่ขังไว้อย่างชัดเจน กรงแรกขังผู้ชาย ต่อมาผู้หญิง กรงสุดท้ายใช้ขังเด็กๆ รวมกันทั้งชายและหญิง ภามที่เข้ามาไม่ทันห้ามชายร่างสูงคนนั้น หันไปถามคนที่แต่งตัวดีที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทันทีที่เห็นว่าชายร่างสูงใหญ่โดนเด็กชายกลับเข้าไปในกรง “ทำไมต้องขังพวกเขาด้วย พวกเขาทำอะไรผิดหรอครับ?”“เจ้าเป็นพวกบ้านนอกรึไง ถึงไม่รู้จักการค้าทาส พวกมันทำอะไรผิดน่ะหรอ คงผิดที่เกิดมาจนไง ถ้าไม่ขายตัวเองเป็นทาส ก็โดนพ่อแม่เอามาขาย เจ้าสนใจจะซื้อสักคนไหมล่ะ หากไม่สนก็หลบไป อย่ามาเกะกะการค้าของข้า” คนค้าทาสกล่าวไล่ เมื่อสำรวจมองภามแล้วคิดว่าไม่น่าจะมีเงินมากพอจะซื้อทาสแน่ๆ คำว่า ‘ทาส’ ทำให้ภามอดคิดไม่ได้ว่านี่มันยุคสมัยไหนกัน ถึงยังมีการค้าทาสอยู่ คนเราจนก็ทำงานรับจ้างขายแรงงานได้ ทำไมต้องถึงขั้นขายตัวเป็นทาส แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ธุระอะไรของเขา ภามตัดสินใจหันหลังกลับ เขาไม่ได้เป็นคนใจดีถึงขั้นช่วยเหลือคนไปทั่ว ตัวเขาเองก็ยังต้องทำงานหาเงิน ไหนจะมีภารกิจต้องปลดล็อคโซนขายเครื่องใช้ไฟฟ้ากับโซนอื่นๆ ที่จำเป็นให้ได้ก่อนสามเดือนอีก เรื่องพวกนี้ต้องใช้เงินหมุนเวียนในการซื้อของมาสร้างผลิตทั้งนั้น เขาไม่มีเงินเหลือมากพอไปซื้อทาส เพื่อช่วยชีวิตคนหรอก “ฮือๆ ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บหรือไม่ ดูสิ... ฮือๆ เลือดท่านไหลไม่หยุดเลย” เสียงเล็กๆ ที่สั่นครือจากการร้องไห้ของเด็กผู้หญิงดังขึ้น เรียกความสนใจของภามให้ต้องหันไปมอง เมื่อภามเห็นเด็กหญิงเจ้าของเสียงร้องไห้ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เนื่องจากเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักแต่เนื้อตัวมอมแมม สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ ตรงหน้าเขาตอนนี้ ช่างเหมือนกับน้องสาวในโลกเดิมของเขาที่ตายไปตั้งแต่ยังเด็กไม่มีผิด “... พ่อค้า เด็กผู้หญิงคนนั้น คุณขายเท่าไหร่” ภามนิ่งคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามราคาจากพ่อค้า พร้อมกับชี้นิ้วไปทางเด็กหญิงที่หน้าตาเหมือนน้องสาวของเขา“...” พ่อค้าที่เอ่ยไล่ภามเมื่อครู่ มองประเมินอีกครั้ง แต่ไม่ว่ามองยังไง เขาก็ไม่คิดว่าชายที่แต่งตัวบ้านๆ ที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งการค้าทาสตรงหน้านี้ จะมีปัญญาจ่ายเงินซื้อทาส ภามมองพ่อค้าที่ใช้สายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็เหมือนจะพอเข้าใจขึ้นมาบ้างว่าคนตรงหน้าติดใจสงสัยเรื่องอะไร จึงเอื้อมไปหยิบถุงเงินในกระเป๋ากางเกงออกมา เป็นเชิงส่งสัญญาณให้คนตรงหน้ารู้ ว่าเขาก็พอจะมีเงินอยู่บ้าง “แหม... นายท่าน ท่านช่างเป็นคนที่ใช้ชีวิตเรียบงานเสียจริง ดูสิ การแต่งตัวก็เรียบง่ายจนข้าน้อยมองคนผิดไป ต้องขออภัยอย่างยิ่ง หวังว่าท่านเป็นผู้ใหญ่จะไม่ถือสาผู้น้อย” ทางด้านพ่อค้าทาสเมื่อเห็นภามหยิบถุงเงินที่ดูเหมือนจะหนักอยู่ไม่น้อยออกมาก็ตาลุกวาว รีบเปลี่ยนท่าที กุลีกุจอเข้ามาต้อนรับด้วยหน้าตายิ้มแย้มทันที “เด็กหญิงที่ท่านหมายตานั้น ราคา 5 เหรียญทอง ขอรับ” พ่อค้าทาสรีบอธิบายต่ออย่างไม่ให้เสียเวลาเปล่า พร้อมกับเดินนำภามไปยืนที่หน้ากรงไม้ที่ขังเด็กๆ ไว้“พวกเจ้า เอาเด็กคนนั้นออกมา” พ่อค้าหันไปสั่งชายที่ยืนคุมอยู่หน้ากรง“ไม่!! ข้าไม่ไป!! ปล่อยข้านะ ข้าจะอยู่กับท่านพี่!!” เด็กหญิงทั้งร้องทั้งดิ้น เมื่อถูกนำตัวออกจากตรงมาเพียงคนเดียว“นี่เจ้า! มีนายท่านใจดี จะซื้อเจ้าไปก็บุญของเจ้าแล้ว อย่างเรื่องมาก!” พ่อค้าทาสหันไปดุเด็กน้อย“นายท่านๆ นายท่านผู้ใจดี เช่นนั้นได้โปรดซื้อท่านพี่ของข้าด้วยได้หรือไม่” เมื่อได้ยินพ่อค้าทาสบอกว่าคนที่จะซื้อตัวเธอไปนั้นใจดี เด็กหญิงก็รีบคลานเข้ามากอดแข้งกอดขาของภาม พลางเอ่ยขอร้อง ในตอนแรกพอค้าทาสไม่พอใจนักที่เด็กหญิงตรงหน้าทำตัวมีปัญหา แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กหญิงพยายามร้องขอภาม เขาก็ตาวาว อย่างอารมณ์ดี รีบฉวยโอกาสยื่นขอเสนอทันที “เด็กคนนี้ค่อนข้างจะติดพี่ชายมันมาก ไหนๆ ท่านจะซื้อแล้ว ก็ซื้อมันไปทั้งคู่เลยดีหรือไม่ขอรับ”“...” ภามยังคงเงียบ คิดอย่างชั่งใจ เพราะแค่จะซื้อเด็กผู้หญิงคนนี้มันก็อยู่นอกเหนือแผนชีวิตของเขามากพอแล้ว ยังจะให้ซื้อเด็กผู้ชายมาเพิ่มอีกหรอ“เอาอย่างนี้ดีไหมขอรับ หากนายท่านซื้อ ทั้งคนพี่คนน้อง ข้าน้อยยอมขาดทุน ลดจาก คนละ 5 เหรียญทอง เหลือคนละ 4 เหรียญทองไปเลย” เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงลังเล พ่อค้าทาสก็รีบทำเป็นกล่าวอย่างใจดี แม้ว่าแท้จริงแล้วตนจะซื้อทาสพวกนี้มาในราคาต่ำกว่านั้นมาก แถมบางคนก็ได้มาจากการไปฉุดคร่ามาแบบไม่ถูกต้องก็มี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14

นิยายแนะนำ

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้