หนิ่งเฟิ่งหันกลับไปมองตามเสียงเรียก ทางเข้าห้องครัวมีแม่รองของนางยืนอยู่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเวทนา หนิงเฟิ่งมองหมั่นโถวที่ถูกส่งมาตรงหน้า
"วันนี้ข้าเข้าเมืองมา หมั่วโถวนี้เป็ของเ้า"
ร่างเล็กเอียงคอมองใบหน้าเป็กังวลของสตรีวัยกลางคนตรงหน้า ในใจลังเลว่าควรรับมาดีหรือไม่เพราะสถานการณ์ของแม่รองในบ้านก็ไม่ได้ดีมากนัก แต่เมื่อเห็นท่าทางตั้งมั่นของนาง ทั้งนึกถึงสิ่งที่จำเป็สำหรับร่างกายนี้อย่างอาหาร นางจึงส่งยิ้มกล่าวขอบคุณก่อนจะรับหมั่นโถวมา
ในความทรงจำของหลิงซือคนเก่านางพบว่าแม่รองคนนี้แอบช่วยเหลือนางอย่างลับๆ อยู่บ่อยครั้ง แต่ด้วยไม่กล้ามีปากเสียงกับหลี่จางจึงช่วยเหลืออย่างเปิดเผยไม่ได้ เมื่อเห็นว่าหนิงเฟิ่งรับไว้แล้วนางเซียงจื่อจึงเร่งให้คนกลับเข้าห้องเพราะเกรงจะมีคนมาพบเข้าแล้วเื่ราวมันจะวุ่นวายขึ้นมา
หนิงเฟิ่งขานรับ ยอมกลับเข้าห้องของนางแต่โดยดี ความจริงแล้วนางไม่ได้หิวอะไรเพราะนางกินข้างนอกกับพวกเสี่ยวซีมาแล้ว ที่ตรงไปยังห้องครัวก็เพื่อไม่ให้ผิดสังเกตเท่านั้น หมั่นโถวสองลูกที่ได้รับมา จึงถูกห่อไว้ด้วยกระดาษไขตามเดิม นางตัดสินใจเก็บไว้กินพรุ่งนี้
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหนิงเฟิ่งก็มุดเข้าใต้ผ้านวมผืนเก่า แม้จะไม่สบายดังตอนเป็หนิงเฟิ่งแต่เวลานี้ก็สงบสุขยิ่งนัก จนกว่าจะถึงเวลานั้นนางยังมีเวลาเก็บเกี่ยวความสงบสุขอีกสักพัก
"หลิงซือทางนี้" เสี่ยวซีลากร่างของนางเข้าไปชายป่า เมื่อมองดูแล้วไม่มีผู้คนนางจึงล้วงห่อข้าวออกมา "รีบกินก่อนเข้าป่ากัน" หนิงเฟิ่งมองห่อข้าวด้วยความสงสัย เหตุใดเสี่ยวซีจึงนำมันมาให้นาง
"อะไร เ้าให้กระต่ายจ้ำม่ำกับข้า หากข้ารับอย่างเดียวก็ออกจะเกินไป" นางกับพ่อตกลงกันแล้วว่าจะทำอาหารเผื่อหลิงซือด้วย นางจะอ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นโดยไว
"เพราะกระต่ายตัวนั้นหรือ " นางไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนเช่นนี้ นิ้วเรียวดีดหน้าผากเสี่ยวซีด้วยความเอ็นดูก่อนจะยอมรับห่อข้าวมาเมื่อดวงตากลมโตตรงหน้าเอาแต่จ้องมองนางตาแป๋ว
"กินๆ ไปเถอะน่า ไหนๆ ข้าก็ทำมาแล้ว" หนิงเฟิ่งเปิดห่อข้าวออกดูเนื้อย่างกับแผ่นแป้งย่าง แม้ว่ามันจะเป็แป้งย่างเหมือนกับที่บ้านนาง แต่แป้งย่างของเสี่ยวซีนั้นอร่อยกว่ามาก เมื่อกินกับเนื้อย่างมันให้ความรู้สึกอร่อยอย่างบอกไม่ถูก
"ก็พอใช้ได้" หนิงเฟิ่งมองใบหน้าน่ารักยับยู่ยี่จนต้องเผลอหัวเราะด้วยความขบขัน นางจะน่าเอ็นดูเกินไปแล้ว เมื่อกินเสร็จนางกับเสี่ยวซีก็มุ่งตรงเข้าป่าเพื่อดักสัตว์ วันนี้หลี่อวิ้นซื่อไม่ได้มาด้วย พวกนางจึงต้องระมัดระวังตัวเป็พิเศษ เสี่ยวซีพกมีดไว้ที่เอว ส่วนในมือของนางถือธนูเอาไว้
"เ้ายิงธนูเป็หรือ"
"แน่นอน ข้าเป็นักแม่นธนูเชียวนะ"
มองดูท่าทางน้าวสายธนูด้วยความมั่นอกมั่นใจของคนข้างกายด้วยรอยยิ้ม พวกนางคุยกันไปด้วยเก็บฟืนไปด้วย เมื่อเต็มแล้วก็ตั้งแอบไว้ใกล้ๆ ทางออก หลังจากนั้นทั้งสองก็มุ่งมั่นกับการวางกับดักและหาสมุนไพร พวกนางไม่ได้เข้าป่าลึกเท่าเมื่อวาน เพียงแค่วนเวียนอยู่รอบนอกดังนั้นสมุนไพรที่ได้จึงเป็เพียงสมุนไพรทั่วไปเท่านั้น
เย็นนั้นหลังกลับออกมาพวกนางได้สัตว์ถึงสี่ตัว เป็กระต่ายหนึ่งตัวส่วนที่เหลือเป็ไก่ฟ้าทั้งหมด หลี่อวิ้นซื่อที่เดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านเร่งมาพบพวกนางที่จุดเดิม เขานำเงินออกมาให้หลิงซือหนึ่งเฉียนกับอีกห้าสิบเอ็ดอีแปะ กระต่ายของนางขายได้ยี่สิบห้าอีแปะ ส่วนไก่ฟ้าตัวนั้นได้มาสิบหกอีแปะ แล้วก็สมุนไพรของนางยังขายได้มากถึงหนึ่งเฉียนกับอีกสิบอีแปะ
เสี่ยวซีจ้องมองเหรียญอีแปะด้วยดวงตาเป็ประกาย นางยังไม่เคยหาเงินได้มากขนาดนี้มาก่อน จำนวนเงินที่หลิงซือหาได้ในวันนี้หากเป็ครอบครัวเล็กๆ ก็อยู่ได้เป็เดือนสองเดือน
หนิงเฟิ่ง้าแบ่งให้กับทั้งสอง แต่กลับถูกปฏิเสธท่าเดียว ทั้งยังขู่จะไม่มาหาอีก นางจึงทำได้เพียงขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ
เดิมนางคือ ฮุ่ยหนิงเฟิ่ง บุตรีเพียงผู้เดียวของฮุ่ยหลงจ้านเ้าตระกูลฮุ่ย บิดาของนางเป็บุรุษผู้มีความทระนงและยึดมั่นในความถูกต้อง ด้วยพลังที่ยิ่งใหญ่ของคนในตระกูล และการยึดมั่นประพฤติในสิ่งที่เป็ประโยชน์ต่อสังคมอยู่เสมอจึงส่งผลให้ตระกูลฮุ่ยขึ้นเป็ตระกูลอันดับหนึ่งของแคว้นตะวันรุ่งในที่สุด
ในอดีตอีกเพียงไม่กี่ปีบิดาของนางตั้งใจยกตำแหน่งเ้าตระกูลให้กับนาง แต่นางกลับถูกแผนร้ายของซ่งเข่อหยินกับเหวินเหยียนิ่เข้าเสียก่อน พลังปราณระดับขั้นปราณพิสุทธิ์ ขั้นพลังปราณสุดท้ายก็ไม่สามารถช่วยอะไรนางได้ แต่ไม่รู้ว่าเป็กำหนด์หรืออย่างไรที่ไม่ยอมให้นางตายจากทั้งอย่างนั้น ยังคงมอบความทรงจำเดิมให้กับนาง…….
หนิงเฟิ่งใช้เวลา่เช้าในการทำงานตามคำสั่งของหลี่จาง ่บ่ายเข้าป่าเก็บฟืนทั้งอยู่ดักสัตว์จนเย็นจึงกลับเข้าบ้าน อาศัย่เวลานอกบ้านในการบำรุงร่างกายจากเนื้อสัตว์ที่นางล่าได้กับอาหารที่เสี่ยวซีนำมาตามคำสั่งซื้อของนาง
ใช่
คำสั่งซื้อ
เพราะเสี่ยวซีไม่ยอมรับสัตว์ที่ล่ามาด้วยกันแต่โดยดี แต่กลับนำอาหารมาให้นางทุกวัน หนิงเฟิ่งจึงสร้างเงื่อนไข ในเมื่อนางสามารถหาเงินได้แล้วจึงใช้เหรียญอีแปะเ่าั้จ้างเสี่ยวซีอีกทอด หากไม่ยอมตกลงนางจะไม่ยอมให้เสี่ยวซีตามเข้าป่า
เสี่ยวซีรู้สึกเหมือนโดนย้อนด้วยข้อเสนอที่เคยยื่นมาก่อน สุดท้ายก็ได้แต่จำยอม ทำเป็กิจวัตรประจำตลอดระยะเวลาเดือนกว่า ร่างกายของหนิงเฟิ่งก็กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง
"ดูเหมือนร่างนี้สามารถฝึกฝนและดูดซึมพลังปราณได้แล้ว" หลังจากเสริมสร้างร่างกายด้วยอาหารและการออกแรงทำงานให้หนักแล้ว ร่างกายของหนิงเฟิ่งก็แข็งแรงขึ้นมากและเข้าสู่เกณฑ์ที่ดี
นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ผ่อนลมหายใจก่อนจะปล่อยให้ร่างกายกลืนเข้ากับกระแสของธรรมชาติ ัักับพลังปราณที่กระจายตัวอยู่โดยรอบ แสงระยิบระยับดังหิ่งห้อยค่อยๆ ลอยเอื่อยเฉื่อยเข้ามาจับบนผิวของนาง พวกมันค่อยๆ ซึมเข้าสู่ร่างกาย พลังงานที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นผ่อนคลายกระจายตัวไปทั่วร่าง
หนิงเฟิ่งค่อยๆ รวบรวมมันเข้าด้วยกัน ขับเคลื่อนไปตามเคล็ดวิชาลับการดูดกลืนพลังปราณประจำตระกูลที่มีเพียงบิดากับนางเท่านั้นที่รู้ มันวนครบรอบอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคงอยู่หลายร้อยหลายพันรอบ เมื่อเส้นทางเริ่มขยับขยายมากขึ้นการดูดซับแต่ละรอบก็เริ่มเร็วขึ้นๆ
ผ่านไปจนใกล้รุ่งสาง หนิงเฟิ่งกลับรู้สึกเพียงชั่วครู่ แต่เมื่อถึงเวลาทำงานแล้วนางจึงยอมลืมตา แม้จะยังไม่หลุดพ้นจากขั้นหนึ่งพลังปราณระดับก่อกำเนิดแต่ด้วยเคล็ดวิชาลับประจำตระกูลที่มอบให้เพียงผู้สืบทอดตำแหน่งเ้าตระกูล นางเชื่อว่าอีกเพียงไม่นานพลังของนางจะมั่นคงและขยับขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่มีทางที่เคล็ดวิชาที่แจกจ่ายให้กับผู้คนในตระกูลจะเทียบเท่าได้...
"เป็ความรู้สึกเบาสบายที่คิดถึงจริงๆ" แต่...ยังไม่พอ ลมหายใจสีขาวถูกนางระบายออกมาจากริมฝีปากสีแดงดังผลอิงเถา
เวลานี้แก้มซูบตอบของนางไม่ขาวซีดดังเดิมอีกต่อไปแล้ว แก้มนวลมีเนื้อยิ่งขึ้น มันยังประดับไปด้วยสีชมพูเืฝาด ดวงตาที่เคยลึกโหลจนน่ากลัวก็กลมโต หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยทำให้ประกายฉลาดลึกล้ำที่เผยออกมาเต็มไปด้วยความสง่างามและทรงพลัง ใช้เวลาไม่นานความโดดเด่นเ่าั้ก็ถูกเด็กสาวแอบซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด เผยออกมาให้เห็นเพียงความฉลาดสมวัยเพียงเล็กน้อย
เมื่อเสียงคนใช้ประจำกายของหลี่จางปลุกกระทั่งไก่ให้ตื่นไปครึ่งหมู่บ้าน หนิงเฟิ่งก็จัดการพับผ้าห่ม จัดแจงแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปแบกตะกร้าผ้ามุ่งตรงไปลำธารเช่นทุกวัน ยามกลับมาบ้านอีกครั้งก็ถูกลากไปพบหลี่จางที่ลานกลางเรือน
ดูเหมือนในเร็ววันนี้พวกเขาจะเริ่มเกี่ยวข้าวแล้ว แต่ด้วยจำนวนคนงานที่ไม่เพียงพอ ทั้งความเค็มของหลี่จางที่ไม่ยอมสิ้นเปลืองแม้แต่อีแปะเดียว นางจึงดึงคนงานจากแปลงสมุนไพรมาช่วยทางนี้
กระทั่งคนของตระกูลที่ส่งมาดูแลสมุนไพรโดยเฉพาะก็ต้องมาร่วมด้วย คงเหลือไว้เพียงสองสามีภรรยาที่าุโที่สุดให้เฝ้าสวนสมุนไพร ไม่ใช่ว่านางไม่อยากให้ทั้งสองมาด้วย แต่ด้วย้าไว้หน้าคนของตระกูลสาขาจึงปล่อยให้พวกเขาดูแลแปลงสมุนไพรไปอย่างสงบ
"เ้าไปดูแลสมุนไพรแทนพวกคนงานซะ แล้วอย่าทำให้สมุนไพรเสียหายแม้แต่ใบ มิฉะนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาที่บ้านอีก" มองท่าทางอืดอาดของคน หลี่จางจึงจับห่อผ้ายัดใส่มือนาง หนิงเฟิ่งมองเสื้อผ้าที่ถูกจับยัดลงห่อ ก่อนจะหันมองดูลาตัวน้อยที่ถูกจูงเข้ามา นางเงยหน้าขึ้นเพียงอ้าปากหลุดคำว่า "แล้วอาหาร..." ก็ถูกดวงตาที่เล็กหยี๋ของหลี่จางถลึงใส่
"อะไร พูดแต่เื่ กิน กิน กิน แล้วก็กิน หัดทำงานให้มากเข้าไว้" หลี่จางมองดูใบหน้าที่เริ่มเผยความงามของเด็กสาวไร้ค่าด้วยความหงุดหงิด ไม่รู้ว่านางไปทำอะไรมาถึงกลับมาแข็งแรงโดยไวเช่นนี้ ทั้งยังไม่รู้จักสงบปากสงบคำดังแต่ก่อน เอ่ยปากแต่ละคำนางถึงกับอารมณ์ขึ้น หลี่จางพ่นลมออกจากจมูก อ้าปากบ่นไปอีกครึ่งชั่วยามถึงค่อยรู้สึกดีขึ้น ไล่ให้นางออกเดินทางไปเสียก่อนที่จะมืดค่ำ
หนิงเฟิ่งจูงลาออกจากบ้านด้วยใบหน้าสลด เกรงว่าหากนางไปถึงสวนสมุนไพรมืดค่ำอาจจะหุงหาอาหารไม่ทัน นางคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งตรงไปยังบ้านตระกูลหลี่
"หลิงซือหรอกหรือ เข้ามาก่อนสิจ๊ะ" ใบหน้าอ่อนโยนประดับยิ้มโผล่ออกมาทักทายนาง หลี่ฟางเหนียงมองดูเด็กสาวถือคันเบ็ดที่ผูกโยงด้วยหัวไชเท้าไว้ตรงหน้าลาตัวน้อย นางะโลงจากหลังลาก่อนจะผูกมันไว้กับต้นไม้
"ท่านป้าหลี่" หนิงเฟิ่งเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม นางกับเสี่ยวซีมาเที่ยวบ้านพี่หลี่จนแทบจะกลายเป็ลูกสาวบ้านนี้เสียแล้ว หนิงเฟิ่งเล่าสถานการณ์ให้หลี่ฟางเหนียงฟัง ครู่หนึ่งลุงหลี่จิ้นทงก็เดินออกมาจากหลังบ้านพร้อมกับหลี่อวิ้นซื่อ
"ซือน้อยนี่เอง จะไปดักสัตว์เวลานี้หรือลุงว่าจะมืดค่ำเสียก่อนกระมัง" หนิงเฟิ่งกล่าวทักทายก่อนจะชี้แจงความเข้าใจผิด
"ข้าจะมาขอไก่ฟ้ากับกระต่ายไปสักสองตัวเ้าค่ะ" นาง้านำสัตว์ไปเป็เสบียงจึงมาขอสัตว์ที่ฝากไว้ขายติดตัวไปด้วย อย่างน้อยๆ ก็อุ่นใจกว่าไม่มีอะไรให้กิน แม้สวนสมุนไพรของฮุ่ยจิ่นเหิงจะไม่ได้ห่างไกลเท่ากับการเข้าเมือง แต่นางก็ยังต้องใช้เวลากว่าชั่วยามในการเดินทาง
่ talk talk
เื่กินเื่ใหญ่ นางกำลังบำรุงร่างกาย อย่างให้ขาดตอน ขอพกเสบียงไปด้วยนะเ้าคะ
************************
กดหัวใจเป็กำลังใจให้น้องกันเ้าค่าาา
1K
