บทที่ 36 ร่างเทพยุทธ์
เมื่อพูดถึงร่างกายที่ผิดปกติสีหน้าของชีอาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเธอรู้สึกลังเลใจที่จะพูดถึงเรื่องนี้ต่อเพราะเธอรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนสำหรับยูเมะ
ท่าทางลังเลของชีอานั้นทำให้ยูเมะยิ้มเขารู้สึกดีกับหญิงสาวคนนี้มากขึ้นกว่าเดิมเมื่อพบว่าเธอใส่ใจต่อความรู้สึกของเขา
เพื่อนที่ให้ความสำคัญต่อความรู้สึกของเพื่อนนั้นใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ ในปัจจุบัน โดยเฉพาะตัวเขาที่มีปมด้อยจนยากที่จะหาเพื่อนได้โดยง่าย
“คุณชีอาไม่ต้องคิดมากหรอกครับ มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรสำหรับผมอีกแล้ว..ก่อนหน้านี้มันอาจจะเป็นปมด้อยของผมแต่ตอนนี้..มันคือพรสวรรค์สำหรับผม”
“พรสวรรค์..”
สีหน้าของชีอาเปลี่ยนไปอีกครั้ง เธอมองดูยูเมะด้วยสายตาที่จริงจังและตระหนักว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นสิ่งที่เขาคิดจริงๆ ไม่ใช่คำพูดที่พูดเพื่อให้เธอสบายใจ
เมื่อเห็นแบบนั้นชีอาก็เกิดความสงสัยขึ้นมาว่าอะไรคือสิ่งที่ยูเมะเรียกว่าพรสวรรค์ เพียงแต่เธอยังลังเลใจที่จะถาม
“ครับ พรสวรรค์ ก่อนหน้านี้ผมคิดเสมอว่ามันเป็นโรคร้ายเป็นคำสาป มันทำให้ผมอ้วนง่ายมาก ต่อให้กินน้อยยังไง ฝืนทนหิวมากแค่ไหน สุดท้ายน้ำหนักก็ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนผมแทบจะสิ้นหวังเลยละครับ”
บางครั้งเมื่อเวลาผ่านไป เมื่อสามารถผ่านความรู้สึกอันเลวร้ายไปได้ ยามที่เราหันกลับไปมองก็จะพบว่าความรู้สึกอันเลวร้ายในยามนั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีค่าให้ใส่ใจ บางครั้งอาจจะนึกหัวเราะตัวเองในอดีตที่เป็นทุกข์กับเรื่องเล็กๆในวันวาน
ยูเมะในตอนนี้แม้จะบอกได้ไม่เต็มปากว่าเขาสามารถหัวเราะให้กับความทุกข์ของตัวเองในอดีตได้แต่เขาก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อีกต่อไป มันกลายเป็นเรื่องที่ไร้ความหมายสำหรับเขา
เมื่อมองผ่านมันไปได้เขาก็พบข้อดีมากมายที่ซ่อนอยู่ในปัญหา เพราะโรคอ้วนทำให้เขามีเพื่อนน้อยแต่เพื่อนทุกคนที่เขามีคือ ‘เพื่อนแท้’ที่ล้ำค่าสำหรับเขา เป็นเพื่อนที่ยากจะหาได้
แต่เขาก็มีเพื่อนแท้หลายคนซึ่งสำหรับตัวเขามันเพียงพอแล้วนอกจากนั้นการปล่อยให้ตัวเองอ้วนโดยไม่ฝืนพยายามจนเกินตัวก็ทำให้ความสัมพันธ์กับทุกคนในครอบครัวแนบชิดกันมากกว่าครอบครัวอื่น
นอกจากนั้นความรู้สึกทุกข์ทรมานในวันนั้นก็ได้ทำให้เขาเกิดแรงผลักดันจนสามารถก้าวมายืนอยู่ในจุดที่คนส่วนใหญ่ไม่สามารถมาถึงได้
ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือตัวตนของเทพอสูรอาชูร่าและตำแหน่งแชมป์เปี้ยนโลกที่เขาภาคภูมิใจ
เพราะความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงไปทำให้สีหน้าของยูเมะในตอนนี้ต่างจากทุกครั้ง มันทำให้ชีอาเกิดความประหลาดใจและชื่นชมจนอดไม่ได้ที่จะนั่งฟังอยู่ข้างๆ โดยไม่ถามอะไร
ยูเมะก็ค่อยๆเล่าสิ่งที่เขาพบเจอออกมาอย่างช้าๆ เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ตัดสินใจเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ชีอาฟังแต่เขารู้สึกว่าเขาอยากจะเล่าเรื่องนี้ให้ใครสักคนฟัง
บางทีเขาอาจจะทำแบบนี้ก็เพราะอยากเปลี่ยนความรู้สึกทุกข์ทรมานและปมด้อยในอดีตให้กลายเป็นพรสวรรค์อย่างแท้จริงไม่ได้เป็นเพียงแค่ลมปากที่พูดออกมาเพื่อปลอบใจตัวเอง
หลังจากนั่งฟังยูเมะเล่ามานานจนเข้าใจ ชีอาก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา แม้รายละเอียดของโรคที่ยูเมะเล่าให้ฟังจะไม่ครบถ้วนนักแต่สิ่งที่เขาเล่าออกมานั้น มันมีส่วนคล้ายกับ ‘ตำนาน’ที่เธอได้ยินมาในอดีต
“ยูเมะ นายบอกว่าร่างกายของนายดูดซึมสารอาหารได้ดีกว่าปกติมากสินะแล้วก็สะสมสารอาหารได้ดีกว่าคนปกติ”
“ครับ ไม่ใช่แค่ดูดซึมได้ดี แต่ยังรักษาพลังงานได้ดีด้วยแม้จะออกกำลังกายอย่างหนัก แต่แคลลอรี่ที่ผมเผาผลาญได้ก็มีแค่ครึ่งเดียวของที่คนส่วนใหญ่ทำได้ราวกับว่าร่างกายของผมมันไม่อยากผอม”
ยูเมะพูดออกมายิ้มๆ ราวกับกำลังเล่นมุกตลกทำให้ชีอายิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะสอบถามต่ออีกหลายข้อราวกับว่าเธอกำลังสนใจเรื่องนี้มาก
แม้จะแปลกใจแต่เขาก็เล่าให้ชีอาฟังอย่างละเอียด รายละเอียดบางอย่างที่เขาไม่เคยสนใจก็ยังพยายามนึกถึงแล้วตอบกลับไป
ยิ่งได้ฟังสีหน้าของชีอาก็ยิ่งตื่นเต้นสายตาที่เธอมองยูเมะก็เปลี่ยนไป กลายเป็นความชื่นชม
ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ยูเมะประหลาดใจเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีอา เธอถึงได้มีท่าทีแบบนี้นอกจากนั้นท่าทางของเธอยังจริงจังมาก จนดูไม่เหมือนกับการเสแสร้งเพื่อทำให้เขามีความสุขเลย
“ยูเมะ! นายพูดถูก!! มันไม่ใช่โรคแต่เป็นพรสวรรค์!! ฉันพูดจริงๆ นะ”
ท่าทางของชีอาดูเหมือนจะตื่นเต้นจนลืมตัวไปแล้ว เธอทำตัวราวกับเด็กสาวที่ได้เห็นดาราที่ติดตามนอกจากส่งเสียงกรีดร้องราวกับคนบ้าแล้ว ท่าทางของเธอก็แทบไม่ต่างอะไรจากแฟนคลับที่ได้เจอดาราที่ชอบเลย
แต่หลังจากเห็นท่าทางตกตะลึงของยูเมะชีอาก็เหมือนจะได้สติ เธอหน้าแดงน้อยๆ ด้วยความเขินอาย ก่อนจะพยายามสงบใจและเรียบเรียงคำพูดเพื่ออธิบายให้ยูเมะเข้าใจ
“นายเคยได้ยินตำนานเทพยุทธ์ไหม”
“ตำนานเทพยุทธ์หรือครับ พูดถึงนิยายหรือภาพยนตร์ครับ ถ้าเป็นภาพยนตร์ผมก็เคยดูอยู่หลายเรื่องเหมือนกันที่มีชื่อแบบนี้”
ชีอาได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไป ก่อนจะยิ้มขมๆ ราวกับเพิ่งจะนึกได้ว่ายูเมะไม่เหมือนเธอเขาเป็นคนธรรมดา ไม่เหมือนกับครอบครัวที่มาจากตระกูลเก่าแก่ที่อยู่ในวงการของศิลปะการต่อสู้
“คือ..จริงสิ! ใช่แล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ล่ะ”
พูดถึงตรงนี้ชีอาก็เหมือนจะคิดได้ เธอรีบเปิดมายด์เบรนขึ้นมาเปิดหาข้อมูลบางอย่างจนกระทั่งเจอ จากนั้นก็แชร์หน้าจอของเธอให้กับยูเมะทำให้เขาเห็นวิดีโอของภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่มีชื่อว่า ‘ย้อนรอยตำนานเทพยุทธ์’
เมื่อเห็นชื่อยูเมะก็จำได้เรื่องนี้เขาเคยดูอยู่เหมือนกันและสนใจมันไม่น้อย พอนึกขึ้นมาได้เขาก็มีสีหน้าแปลกๆ ก่อนจะหันไปอ่านเรื่องย่อของภาพยนตร์เพื่อทบทวนความทรงจำ
“นายอาจจะไม่เชื่อนะ แต่ฉันบอกได้เลยว่าตำนานที่นำมาสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้นะเป็นเรื่องจริง!”
ยูเมะนิ่งอึ้งไปทันทีเขาอ้าปากเล็กน้อย ก่อนจะหุบไป สีหน้าท่าทางเริ่มเปลี่ยนไปความคิดที่จะปฏิเสธซึ่งปรากฏขึ้นในทันทีที่ได้ยินเริ่มกลายเป็นการครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นยินดี
หากเป็นตัวเขาในสมัยก่อนเขาคงปฏิเสธที่จะเชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ตัวเขาในตอนนี้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติเป็นตัวช่วยแล้วแบบนี้ยังจะมีเรื่องเหนือธรรมชาติแบบไหนอีกที่เขาจะเชื่อไม่ได้
นี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำนานเทพยุทธ์ที่ชีอาพูดถึงหากสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นโรคของเขาก็อาจจะนับได้ว่าเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งจริงๆ
ยิ่งคิดยูเมะก็ยิ่งตื่นเต้นเขาเริ่มทบทวนความทรงจำ พยายามนึกถึงเนื้อหาของภาพยนตร์ที่ได้ดูแต่มันก็นานมากแล้ว เขาจึงจำได้ไม่มากนัก
แต่อย่างน้อยเขาก็จำได้ว่าตัวเอกของเรื่องมีพรสวรรค์แบบใด
“คุณชีอาหมายความว่า..ตัวเอกในเรื่องนี้มีตัวตนอยู่จริงหรือครับ กำลังภายในเอง..ก็มีจริงหรือครับ”
ชีอาเหมือนจะลังเลใจเล็กน้อย เธอมองไปรอบตัวพอเห็นว่าในห้องฝึกไม่มีใครอยู่ เธอก็ขยับเข้ามาใกล้ยูเมะอีกเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบออกมาเบาๆราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน
“เรื่องจริง แม้ว่ามันจะเป็นตำนานเก่าแก่ที่มีมาหลายร้อยปีแล้วแต่ก็มีบันทึกอยู่จริง มีหลักฐานยืนยันอยู่หลายฉบับเลยทีเดียวนอกจากนี้นายอาจจะไม่เชื่อ แต่ว่า..กำลังภายในมีอยู่จริงนะ แต่มันไม่ได้เป็นเหมือนในละครหรือนิยายเท่านั้น”
ได้ยินแบบนั้นยูเมะก็เริ่มตื่นเต้นจนหอบหายใจ เขารู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้และเพราะเขาหายใจแรงไปหน่อยเขาเลยได้กลิ่นเหงื่อของชีอาและรู้สึกว่ามันหอมดีจนอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจดมไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทว่าชีอาก็ไม่รู้สึกตัวเธอเพียงตกใจกับท่าทางที่เหมือนกำลังตื่นเต้นมากของยูเมะจนไม่รู้ว่าเขาแอบเอาเปรียบเธอไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
“เรื่องจริงหรือครับ..ถ้างั้นก็หมายความว่าตอนนั้นที่คุณหลิวอันใช้..คือกำลังภายในสินะครับ”
“อ๊ะ! นายรู้ด้วยหรอ!! ไม่น่าเชื่อ!!”
“เรื่องจริงสินะครับ!! จริงๆ ผมก็แค่เดาเพราะพลังที่กระแทกผมกลับมาตอนนั้นมันรุนแรงเกินไปจากท่าทางของคุณหลิวอันในตอนนั้น ผมมองว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะโต้กลับมาได้ด้วยพลังขนาดนั้น”
เมื่อได้ยินเหตุผลของยูเมะ ชีอาก็แอบตกใจเธอคิดไม่ถึงว่ายูเมะจะเดาได้จากเรื่องนี้ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความชื่นชม
“ใช่ นายเดาถูก กำลังภายในเป็นพลังแบบนั้นแหละมันไม่ได้ยิ่งใหญ่จนทำให้คนบินบนฟ้า หรือซัดกระบี่บินข้ามภูเขาได้อะไรแบบนั้นแต่มันทำให้ร่างกายของคนเรามีพลังมากขึ้น แข็งแกร่งขึ้น จะเรียกได้ว่าเป็นวิธีหล่อเลี้ยงร่างกายรูปแบบหนึ่งก็ว่าได้มันจะทำให้คนเราสามารถดึงศักยภาพออกมาได้จนถึงขีดสุดนะ”
‘แบบนี้เอง ไม่แปลกใจเลย จะว่าไปในภาพยนตร์ก็มีอะไรคล้ายๆ แบบนี้ด้วยสินะแต่มันออกจะแฟนตาซีไปบ้าง’
ยูเมะไม่แปลกใจกับสิ่งที่ชีอาบอกเท่าไหร่ แม้ว่ามันจะต่างจากภาพยนตร์มากแต่ก็ไม่แปลกเพราะภาพยนตร์ถูกสร้างขึ้นก็เพื่อความบันเทิงการจะถูกใส่จินตนาการลงไปเพื่อเพิ่มสีสันให้กับภาพยนตร์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
“แบบนี้ก็หมายความว่า..พรสวรรค์ของตัวเอกนั้น”
“ใช่! ถ้าเดาไม่ผิดนายมีพรสวรรค์แบบเดียวกับเทพยุทธ์คนนั้น..พรสวรรค์แบบนี้พวกเราเรียกกันว่า ‘ร่างเทพยุทธ์’ ซึ่งถ้าฟังจากที่นายเล่ามา ฉันคิดว่าคงไม่ผิดพรสวรรค์ของนายคือ ร่างเทพยุทธ์แบบเดียวกับตัวเอกในภาพยนตร์”
ได้ยินแบบนั้นยูเมะก็นิ่งไป เขาครุ่นคิดถึงความสามารถของตัวเอกก่อนจะยิ้มออกมาแบบฝืนๆเพราะเขารู้สึกว่าพรสวรรค์นี้ค่อนข้างที่จะใช้ประโยชน์ได้ยากพอสมควร
“ฟังดูแล้วเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่เลยนะครับถ้าแค่ทำให้ได้พลังงานจากการกินเยอะขึ้นเท่านั้น”
ชีอาได้ยินแบบนั้นก็เม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะแต่เธอก็แอบคิดแบบนั้นเหมือนกัน
หากเทียบกับในอดีตที่คนที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้มีเพียงคนที่มีฐานะแล้วในปัจจุบันการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เป็นเรื่องที่เข้าถึงได้ง่ายกว่ามาก อาหารการกินในปัจจุบันนั้นหาได้ง่ายกว่าในอดีต
ด้วยเหตุนี้พรสวรรค์ที่เรียกว่าร่างเทพยุทธ์ของยูเมะจึงดูเหมือนไม่มีประโยชน์เท่าไหร่ความสามารถที่ทำให้ได้พลังงานและสารอาหารจากการกินเยอะขึ้นนี้อาจจะเป็นพรสวรรค์หลักของเทพยุทธ์ในเรื่องที่มีฐานะยากจนแต่อยากฝึกฝนศิลปะการต่อสู้
แต่ในปัจจุบันที่อาหารสามารถเข้าถึงได้ง่ายจึงไม่มีปัญหาเรื่องอาหารการกิน พรสวรรค์นี้จึงดูเหมือนว่าจะไม่มีประโยชน์เท่าไหร่
“นายอย่าพูดแบบนั้นสิยูเมะ มันอาจจะไม่มีประโยชน์มากนักแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์นะ อย่างน้อย..มันก็ทำให้นายดึงประสิทธิภาพของอาหารเสริมออกมาได้ดีกว่าคนทั่วไป”
“ก็จริงนะครับ มันทำให้อาหารเสริมแสดงประสิทธิภาพออกมาได้มากกว่าปกติจริงๆนอกจากนั้น..พวกยาเองก็มีประสิทธิภาพมากกว่าปกติด้วย”
แม้ยูเมะจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็รู้ดีว่าประโยชน์ในด้านนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะใช้มันได้ง่ายๆ ทั้งนี้ก็เพราะการจะใช้ประโยชน์ในด้านนี้ให้เต็มที่เขาจำต้องใช้เงินจำนวนมากมาซื้ออาหารเสริมและตัวยาเพื่อใช้ในการฝึกฝน
หากเป็นตัวเขาในอดีตเขาคงไม่มีปัญญาใช้ประโยชน์จากพรสวรรค์ของตัวเองอาจจะไม่แม้กระทั่งมองพรสวรรค์เป็นพรสวรรค์ แต่ตอนนี้ เขาคิดว่าคงไม่มีปัญหาที่จะใช้พรสวรรค์ให้เต็มที่
นี่ไม่ได้พูดถึงการสนับสนุนจากแฟนสาวอย่างเมโลดี้แต่พูดถึงเม็ดอาหารต้นกำเนิด ยารักษาและขวดน้ำบริสุทธิ์จากภารกิจฝึกฝนประจำวัน
เพียงแค่3 อย่างนี้ มันก็มากพอแล้วที่จะทดแทนตัวช่วยทั้งหมด ดีไม่ดีประสิทธิภาพของไอเท็มทั้งสามยังดีกว่ายารักษาและอาหารเสริมที่มีในโลกใบนี้ด้วยซ้ำ
ขณะที่คิดยูเมะก็รู้สึกว่าเขาหายเหนื่อยแล้วเขาแอบทึ่งน้อยๆ กับประสิทธิภาพของเม็ดอาหารต้นกำเนิด ซึ่งดีกว่าอาหารเสริมไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า
เมื่อชีอาเห็นท่าทางของยูเมะเธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเธอคิดว่าเขากำลังจะฝึกต่อ
“ยูเมะนายอย่าฝืนเกินตัวไปนะ 6 ชั่วโมงมันก็มากพอแล้วพักเถอะ”
“นั่นสินะครับ โอเค ผมจะหยุดแค่นี้แหละ”
แม้ว่ายูเมะจะไม่สนใจชีอา แต่เขาก็ไม่กล้าฝึกมากเกินไป เขายังไม่ลืมว่าในศูนย์ฝึกแห่งนี้ยังมีคนอีกคนหนึ่งที่จ้องมองเขาอยู่ด้วยสายตาดุร้าย
แน่นอนว่าเขาย่อมไม่บ้าถึงขนาดหาเรื่องกับแพทย์ประจำศูนย์จนเสี่ยงต่อการถูกแบน
หลังจากนั้นยูเมะกับชีอาก็คุยกันอีกเล็กน้อยพวกเขาตกลงกันนิดหน่อยเกี่ยวกับเรื่องเกมออนไลน์และสัญญาว่าจะเล่นกันคืนนี้
ตลอดเวลาที่คุยนั้นชีอามีความคิดมากมาย เธออยากจะบอกอะไรหลายอย่างแต่สุดท้ายเธอก็ลังเลจนไม่สามารถตัดสินใจได้ ยูเมะเองก็สังเกตเห็น แต่เขาก็ไม่ได้ถามเพราะถ้าชีอาลำบากใจที่จะพูดเขาเองก็ไม่อยากที่จะทำให้เธอลำบากใจกว่านี้
สุดท้ายพวกเขาก็แยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับรถประจำทางขาเดียวกันอีกทั้งยังคุยกันไปตลอดทาง จนกระทั่งยูเมะลงจากรถกลางทางเพื่อแวะซื้อของสดเข้าบ้าน
หลังจากบอกลากันสั้นๆด้วยรอยยิ้ม ยูเมะก็ทำตามแผนของเขา ซื้อของสดที่น่าสนใจหลายอย่าง ทั้งผลไม้และขนมจากนั้นก็กลับบ้าน ทำมื้อเย็นกับครอบครัวใช้เวลาพักคุยกันสานความสัมพันธ์กับแม่และน้องสาว
จนกระทั่งมืดค่ำก็แยกย้ายกันไปใช้เวลาส่วนตัวและเข้าไปในเกมออนไลน์
ทันทีที่กลับเข้ามาในเกมยูเมะก็สังเกตเห็นข้อความของเมโลดี้ เขายิ้มออกมาแล้วตอบกลับไป ไม่นานนักพวกเขาก็ได้เจอหน้ากันอีกครั้ง
เมื่อคู่รักได้เจอกันอีกครั้งพวกเขาก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาของสองเราอย่างมีความสุขจนกระทั่งข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นพร้อมกับชื่อของตัวละครที่เขาไม่รู้จัก
‘ราชินีกระบี่บุปผา ใครกัน ชีอาหรอ’
ยูเมะนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับ หน้าต่างสื่อสารก็ปรากฏขึ้นมาทันทีจากนั้นไม่นานเขาก็ได้เห็นข้อความทักทายและรหัสลับที่เขากับชีอาตกลงกันไว้
พอเห็นแบบนั้นยูเมะก็ยิ้มออกมาบางๆพลางอ่านชื่อตัวละครของชีอาแล้วครุ่นคิดเล็กน้อยเพราะเขารู้สึกคุ้นหูชื่อนี้อยู่พอสมควร
‘กระบี่งั้นหรือ..ไม่ใช่ว่าเธอฝึกดาบหรอกหรอ’
ยูเมะได้แต่คิดอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปคุยกับเมโลดี้เพื่อบอกว่าชีอามาถึงแล้ว
“คุณชีอามาแล้วหรือคะ อย่างนั้นพวกเราไปรับเธอกันเถอะค่ะ”
“อืม! ไปกันเถอะ ตอนนี้เธอน่าจะอยู่ที่หมู่บ้านเริ่มต้นงั้นพวกเรา ‘วาร์ป’ ไปเลยก็แล้วกัน”
“ค่ะ”
พูดจบทั้งสองก็ใช้ไอเท็มราคาแพงจากร้านค้าของเกมอย่างไม่ลังเลเพื่อเคลื่อนย้ายทางไกลหรือที่ทุกคนเรียกติดปากว่า ‘วาร์ป’ หายตัวไปยังหมู่บ้านเริ่มต้นทันที
เพียงแค่พริบตายูเมะกับเมโลดี้ก็กลายเป็นแสงหายไปจากร้านขนมหวานก่อนจะไปปรากฏตัวที่หมู่บ้านเริ่มต้นที่แสนจะธรรมดา
หลังจากนั้นพวกเขาก็ติดต่อไปหาชีอาอีกครั้งแล้วเริ่มชวนเข้ากลุ่มเพื่อย้ายมาอยู่แผนที่เดียวกัน
เนื่องจากหมู่บ้านเริ่มต้นเป็นสถานที่พิเศษเพื่อให้สามารถรองรับผู้เล่นใหม่จำนวนมากได้ แผนที่หมู่บ้านเริ่มต้นจึงมีสภาพคล้ายกับพื้นที่ล่านั่นคือการมีแผนที่แยกย่อยจำนวนมาก
การจะค้นหาใครสักคนนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดคือการชวนเข้ากลุ่ม ด้วยวิธีนี้ทั้งสองฝ่ายก็จะถูกย้ายมายังแผนที่เดียวกัน
เมื่อยูเมะชวนชีอาเข้ากลุ่มและเธอตอบรับภาพรอบตัวก็สั่นไหววูบหนึ่ง สภาพแวดล้อมคล้ายกับเกิดการซ้อนทับขึ้นชั่วขณะก่อนที่จะมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นบนลานกว้าง
หญิงสาวคนนี้มีเส้นผมสีชมพูสวยมีดวงตาสีเขียวมรกต มีรูปร่างสูงโปร่งที่ดูผอมบางราวกับเด็กสาววัยแรกแย้มมันเป็นภาพของตัวละครที่งดงามมากทีเดียว
ในตอนที่ยูเมะกับเมโลดี้เห็นหญิงสาวผมชมพูเธอก็หันมาเห็นพวกเขาเช่นกัน ก่อนที่พวกเขาจะเงยหน้าขึ้น มองดูชื่อบนหัวของหญิงสาว
“ราชินีกระบี่บุปผา ไม่ผิดแน่ สวัสดีค่ะจะให้เรียกว่ายังไงดีค่ะ”
“คุณ..เรียกฉันว่าชีอาก็ได้ค่ะ มันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
“ค่ะ คุณชีอา ส่วนฉัน..ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เปิดเผยชื่อไม่ได้ จะเรียกว่าเมหรือเมดูซ่าก็ได้ค่ะ”
“ผมก็เหมือนกัน จะเรียกว่าอาชูร่าหรือเรียกสั้นๆ ว่าชูร่าก็ได้นะครับ”
วินาทีที่ได้ยินยูเมะกับเมโลดี้แนะนำตัว สีหน้าของชีอาก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเธอมองดูเมโลดี้ในโมเดลสาวน้อย จากนั้นมองดูยูเมะในโมเดลซามูไรหนุ่มก่อนจะนิ่งไปชั่วขณะ
‘ตัวจริงงั้นหรือ!!’
64K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
