[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ คุณวี เฮลิคอปเตอร์ขึ้นไปหมดแล้ว เหลือแค่ทางเดียวที่จะทำให้เรารอดไปได้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่าย ”

นักวิจัยสวมชุดกาวน์สีขาวราว 20 คนหันมองหน้ากัน การทำลายของซอมบี้ระดับ 5 ทำให้หลายคนภายในฐานถูกฆ่าสังหาร ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือนักวิจัยล้วนแล้วกลายเป็นเหยื่อของมัน นักวิจัยกลุ่มหนึ่งที่รวมตัวกันจึงพยายามหาทางรอดให้กับตนเอง

“ ใจเย็นก่อน อย่าพึ่งรีบ งานวิจัยของผมใกล้จะเสร็จแล้ว เราน่าจะใช้มันซื้อเวลาได้ ช่วยผมก่อน ”

“ แต่มันกำลังมาที่นี่ ”

“ 10 นาที ผมขอแค่ 10 นาที ต่อให้เราจะหนีมันในตอนนี้ ไม่มีทางที่เราจะหลบหนีมันพ้นแน่นอน งานวิจัยของผมจึงเป็นทางรอดเดียวของเราในตอนนี้ ”

วีพยายามเขียนสูตรใหม่เพื่อหาปริมาณสารที่ถูกต้อง นักวิจัยหลายคนที่เห็นวีพยายามทดลองต่อไปพวกเขาจึงสลัดความกลัวออกจากสมองแล้วเริ่มช่วยกันวิจัยการทดลองของวี หลังจากมีนักวิจัยช่วยเหลือหลายสิบคนความเป็นไปได้ที่จะสร้างยาต่อต้านซอมบี้ก็เริ่มเพิ่มสูงมากยิ่งขึ้น  ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังเข้าใกล้เรื่อยๆ นักวิจัยทั้งยี่สิบที่อยู่ภายในห้องกลับไม่มีใครโหวกเหวกโวยวาย สติของทุกคนจดจ่อไปกับการคำนวณเพื่อหาค่าตัวเลขใหม่ๆ จนกระทั่งชายคนหนึ่งเจอสูตรที่เป็นไปได้ เขาจึงขอให้ทุกคนช่วยคำนวณอีกแรง

“ คุณวี เราได้แล้ว ”

หลอดแก้วทั้งหมดบนโต๊ะทำงานถูกกวาดลงไปกองบนพื้น ไม่มีใครสนใจเลยว่าสสารที่ร่วงหล่นลงไปจะทำปฎิกริยาใด เพราะทุกคนกำลังสนใจสิ่งที่วีกำลังจะสร้างขึ้นมา หลังจากเขาหยิบขวดยาออกมาจากตู้ด้านข้างแล้วนำตัวเลขปริมาณสารที่ได้จากนักวิจัยมาตวงสารเทลงไปในบีกเกอร์ผสมยา ของเหลวหลายชนิดที่ผสมเข้าด้วยกันก็เริ่มเรืองสีเขียวจางๆ เมื่อพวกมันทำปฎิกิริยาเข้าด้วยกัน วีจึงนำมันบรรจุลงไปในกระสุนแล้วหันมองไปยังประตูทางเข้าห้องที่ตอนนี้มีเสียงเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

เหล่านักวิจัยที่อยู่ภายในห้องเริ่มก้าวถอยหลังแม้กระทั่งวีก็เช่นกัน ทันใดนั้นประตูเข้าห้องก็ถูกทำลายจากกรงเล็บที่ตัดผ่าจนมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านนอก เมื่อดวงตาของนักวิจัยและซอมบี้ผสานกันทั้งสองฝ่ายต่างกรีดร้อง ฝั่งหนึ่งพยายามข่มขู่ให้หวาดกลัว ส่วนอีกฝ่ายกรีดร้องด้วยท่าทางกลัวตาย แต่แล้วปืนกระบอกเล็กๆก็ได้ลั่นไกปลดปล่อยกระสุนพุ่งเข้าหาซอมบี้ตัวใหญ่ ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถเจาะผิวหนังเข้าไปได้ กระสุนกลับพุ่งชนจมูกของอีกฝ่ายแล้วระเบิดปลดปล่อยสารเคมีสีเขียวออกมา

เมื่อซอมบี้หนูท่อระดับ 5 สูดดมสารเคมีเข้าไปมันก็ทิ้งตัวลงไปนอนบนพื้นไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆอีก กรงเล็บของมันที่เต็มไปด้วยแสงสีส้มหม่นแสงลงในทันที เมื่อทุกคนรู้ว่ามันสลบลงไปแล้วต่างพากันแสดงใบหน้าดีใจเพราะมีโอกาสหลบหนี

“ คุณวี นั่นคืออะไร ”

“ ผมได้รับหน้าที่ให้สร้างยาตัวหนึ่งขึ้นมา มันสามารถหยุดการทำงานของเซลล์ภายในร่างกายของซอมบี้ได้ชั่วคราว จากที่ผมคำนวณน่าจะอยู่ได้ราวๆ 10 นาทีต้องวิจัยมากกว่านี้หากอยากให้มันออกฤทธิ์นานเป็นวัน เอาล่ะ ผมว่าเราควรหนีออกไปจากที่นี่ก่อน ”

“ แล้วเราจะไปที่ไหน ” นักวิจัยหันมองหน้ากัน พวกเขาถูกจับมาที่ฐานแห่งนี้เพื่อช่วยทดลองเกี่ยวกับเชื้อไวรัส ทุกคนจึงไม่รู้ว่าพวกเขาจะต้องเดินทางไปที่ไหน เนื่องจากว่าบ้านของพวกเขาอยู่ภายในเมือง X ซึ่งมันกลายเป็นศูนย์กลางของเชื้อซอมบี้ไปแล้ว แม้แต่เมืองข้างเคียงยังเต็มไปด้วยซอมบี้

นักวิจัยหันมองหน้ากัน ไม่มีใครรู้คำตอบ แม้แต่วีก็เช่นเดียวกัน เขาถูกชายชุดดำบุกบ้าน แล้วจับตัวมาขายให้กับฐานแห่งนี้จนไม่รู้ว่าตนเองจะมีชีวิตรอดหรือเปล่า ตอนนี้เป็นโอกาสที่เขาจะได้ออกไปจากฐาน เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าด้านนอกสถานการณ์เป็นเช่นไรแล้ว ลูกๆทั้งสองของเขาอยู่ภายในเมือง X แต่ตอนนี้เมือง X กลายเป็นนรก ต่อให้เขาอยากเจอลูกๆ โอกาสที่ทั้ง 2 จะรอดชีวิตก็ต่ำมาก

“ ถ้าหากเชื้อมันแพร่กระจายไปทั่ว คงไม่มีที่ไหนปลอดภัย แม้แต่ที่นี่ ผมมีลูกสองคน ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคน ต่อให้ผมอยากจะไปเจอพวกเขาแต่ดูเหมือนว่าโอกาสรอดของทั้งสองจะมีน้อย แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากเจอพวกเขาเช่นเดิม แม้โอกาสนั้นจะมีน้อยก็ตาม ผมจึงคิดว่าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อย มีบางอย่างที่ผมแอบวิจัยและมันน่าจะทำให้มนุษย์มีโอกาสรอดมากยิ่งขึ้น ”

นักวิจัยหันมองหน้ากัน ตอนนี้ทั่วประเทศอาจจะเจอวิกฤตเชื้อไวรัสแพร่ระบาด ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนพวกเขาจะต้องพบเจอกับซอมบี้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าภายในฐานแห่งนี้มีเครื่องมือหลายอย่างที่สามารถเอื้ออำนวยความสะดวกให้กับพวกเขาได้ อาหารสำเร็จรูปทำให้พวกเขาอยู่ที่นี่ได้นานเป็นปี นอกจากนั้นแล้วยังมีกำแพงคอยป้องกัน แม้ครั้งนี้จะถูกซอมบี้เล่นงาน มันกลับเป็นการเล่นงานจากภายในฐาน พวกเขาสามารถใช้ที่นี่เป็นแหล่งกบดานได้เช่นเดิม

“ ผมคิดว่าการวิ่งหนี อาจจะทำให้เราต้องเจอกับซอมบี้มากมาย ผมคิดว่าจะอยู่ที่นี่แล้ววิจัยต่อ อย่างน้อยหากสามารถยกระดับพื้นฐานของมนุษย์ให้เท่ากับซอมบี้ได้ ไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหน มนุษย์จะมีพลังทัดเทียมกับซอมบี้จนเรากลายเป็นผู้ล่าและสร้างเมืองขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่ง ”

นักวิจัยอีกหลายคนเห็นด้วยกับความคิด หลายคนมีบ้านให้กลับ แต่สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้พวกเขาเชื่อว่าบ้านจะต้องถูกทำลาย แม้คนในครอบครัวจะมีโอกาสรอด พวกเขากลับไม่สามารถไปพบได้เพราะยังไม่รู้ขอบเขตในการเดินทางของตนเอง การอยู่ภายในฐานวิจัยแห่งนี้จึงเป็นทางออกเดียวที่จะทำให้พวกเขาสามารถเดินทางไปหาครอบครัวได้อย่างปลอดภัย

“ เราต้องควบคุมสถานการณ์ที่นี่ให้ได้ก่อน หากเราต้องการจะอยู่ที่นี่ ”

วีหันมองรอบข้าง ซอมบี้ที่บุกเข้ามามีเพียงตัวเดียวเท่านั้นนั่นก็คือระดับ 5 สถานการณ์ในตอนนี้จึงนับว่าปลอดภัยมาก เพียงแต่ว่าภายในฐานยังมีทหารที่เป็นอันตราย พวกเขารับคำสั่งโดยตรงจากหัวหน้าแผนกวิจัย การจะอยู่ที่นี่ได้จะต้องควบคุมพวกเขาให้ได้เช่นเดียวกัน

“ มีใครอยากจะเป็นหัวหน้าไหม เราต้องควบคุมที่นี่หากต้องการอยู่ต่อ เราจะไม่ติดต่อกับหัวหน้าแผนกคนเดิมและจะไม่วิจัยเพื่อใครนอกจากเพื่อครอบครัวของเราเอง ”

ทุกคนส่ายหน้า ไม่มีใครอยากจะเป็นผู้ควบคุมเพราะไม่มีประสบการณ์ วีจึงบอกให้ทุกคนถอยออกไปให้ห่าง ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเป็นคนควบคุมที่นี่ด้วยตนเอง

“ ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นผู้ควบคุมที่นี่ สิ่งแรกที่ผมต้องทำคือจัดการกับตัวปัญหา ขอให้ทุกคนถอยออกไปด้วยครับ ”

วีเดินไปเปิดลิ้นชักแล้วนำของเหลวจำนวน 3 หลอดออกมาถือเอาไว้ภายในมือ มันคือสสารอันตรายที่เขาแอบสกัดเก็บเอาไว้หลังจากที่นักวิจัยแผนกอื่นๆส่งสสารเข้ามาให้เขาทดลอง ทันทีที่เขาเทยาทั้ง 3 หลอดผสมเข้าด้วยกันจนทำให้เกิดฟองอากาศสีแดงเลือด วีก็ได้นำของเหลวเทราดลงไปบริเวณคอของหนูยักษ์ท่ามกลางความสงสัยของทุกคนเพราะไม่รู้ว่าวีกำลังทำสิ่งใด

ทันใดนั้นนักวิจัยก็เห็นวีเดินไปหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กๆมาถือเอาไว้ในมือ ก่อนที่เขาจะใช้มีดกรีดลงไปบริเวณผิวหนังที่เทของเหลวราดลงไป ภายใต้การกรีดผ่านเนื้อหนังด้วยมีดผ่าตัดมันได้สร้างความตกใจให้กับทุกคนเพราะผิวหนังหนาๆของซอมบี้กำลังถูกตัดราวกับเต้าหู้แม้แต่กระดูกที่มีความแข็งของมันกลับเปราะบางเมื่อเจอกับมีด

“ คุณวี สสารนั่นมันอะไร ”

“ ผมจะบอกสูตรของมันในภายหลัง แต่ตอนนี้ช่วยออกไปให้ห่าง ผมกำลังวิวัฒนาการ ”

วีกัดฟันทนก่อนจะคุกเข่าลงไปนอนครวญครางบนพื้นดินพยายามใช้มือข่วนไปตามพื้นเพื่อระบายความเจ็บปวด  เหล่านักวิจัยที่เห็นว่าวีเข้าสู่กระบวนการวิวัฒนาการจากการรับเชื้อเข้าไปจึงพากันเดินออกจากห้อง ตอนนี้สิ่งอันตรายอย่างเช่นหนูยักษ์ถูกจัดการแล้ว แต่พวกเขาไม่สามารถเปิดเผยเรื่องนี้ได้เพราะต้องการยึดฐานให้ได้ หากทหารรู้เรื่องนี้พวกเขาจะต้องติดต่อกับหัวหน้าแผนกจนอีกฝ่ายเดินทางกลับมาอย่างแน่นอน ดังนั้นทุกคนจึงเฝ้ารอให้วีวิวัฒนาการ ในระหว่างปล่อยให้อีกฝ่ายพยายามเก็บเสียงครวญครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา เหล่านักวิจัยต่างวิเคราะห์ของเหลวที่วีใช้ราดไปบนคอของซอมบี้ 

“ ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นสสารที่ทำให้เซลล์อ่อนแอ ”

“แล้วจะอธิบายยังไงกับกระดูก ”

“ มันน่าจะถูกกัดกร่อนจากของเหลว ”

“ แล้วมีสสารที่สามารถทำลายเซลล์และกระดูกซอมบี้ระดับ 5 ได้ด้วยเหรอ ”

หลายคนยังไม่รู้ว่าสิ่งที่วีใช้คือสิ่งใดจึงวิเคราะห์ไปต่างๆนานา อย่างไรก็ตามสสารที่วีใช้กลับไม่ได้มีแค่ 3 เขาได้ฉีดยาตัวหนึ่งเข้าสู่ร่างกายไปก่อนหน้าแล้ว มันคือสิ่งที่เขาพึ่งค้นพบสามารถเพิ่มอัตราการวิวัฒนาการให้ได้มากกว่าปกติ เพียงแต่ว่ามันอยู่ในขั้นทดลองจึงไม่รู้ว่าจะได้ผลมากน้อยแค่ไหนจนกระทั่งเสียงครางของวีหยุดลงทุกคนจึงรอสอบถามอีกฝ่าย

“ ผ่านมากี่นาทีแล้ว ”

“ 21 นาทีเท่านั้น ”

“ แล้วทหารล่ะ ”

“ ส่วนหนึ่งหนีออกไปแล้ว แต่ก็ยังเหลืออีกหลายร้อยกำลังตึงกำลังรอบๆตึก คุณเป็นยังไงบ้าง”

วีตรวจสอบร่างกาย เขาสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลกำลังไหลไปทั่วร่าง การวิวัฒนาการเมื่อครู่เป็นการวิวัฒนาการอย่างก้าวกระโดด เป็นการข้ามขั้น ต่างจากทหารภายในฐานแห่งนี้ ซึ่งเขาไม่คิดเลยว่ามันจะสำเร็จ แต่ก็นับว่าโชคดีที่ตนเองรับเชื้อไวรัสของซอมบี้ระดับ 5 ได้ทั้งๆที่ตนเองยังไม่เคยวิวัฒนาการมาก่อน

“ น่าจะระดับ 4 ”

“ แล้วสิ่งที่คุณใช้คืออะไร ”

“  ผมไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรเพราะยังไม่ตั้งชื่อ มันคือของเหลวที่ได้จากตัวทดลองที่พวกคุณส่งมาให้ผมตรวจสอบ ผมแอบสกัดสิ่งนี้เอาไว้เพราะมันคอยกัดกินเซลล์ ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะใช้ได้ผลกับซอมบี้ แต่ปริมาณของมันก็น้อยมากๆ ”

“ ได้จากซอมบี้สินะ แล้วเราจะทำยังไงต่อ ”

“ ผมต้องการให้แบ่งคนออกไปประจำห้องต่างๆ ห้องวิจัยหลัก ห้องควบคุมวิทยุสื่อสาร ห้องควบคุมไฟฟ้าและระบบต่างๆ ส่วนทหารผมจะไปคุยกับพวกเขาเอง ”

นักวิจัยพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องต่างๆที่เป็นหัวใจหลักของฐานแห่งนี้ พวกเขาจะต้องเข้ายึดครองมันให้ได้โดยที่หัวหน้าแผนกไม่กล้ากลับมาอีก

“ หยุด อย่าขยับ ”

ปืนหลายร้อยกระบอกเล็งมายังวี เขาอยู่ในชุดสีขาวแม้จะมีรอยยับยู่ยี่กลับไม่ได้ลดความน่าเชื่อถือของเขาลง

“ฉันมีบางอย่างอยากจะบอก ตอนนี้เราถูกทิ้งแล้ว มีทางเลือกให้ 2 ทางหนึ่งคือจากไป สองคืออยู่ที่นี่และทำหน้าที่ดูแลฐานต่อไปจนกว่ามันจะหมดหน้าที่ ”

“ แล้วซอมบี้ล่ะ ” วีไม่ตอบคำถามของทหาร เขาไม่ขอพูดถึงซอมบี้เพราะต้องการรู้คำตอบจากอีกฝ่าย เหล่าทหารต่างรู้ดีว่าตนเองถูกทิ้ง เงินค่าจ้างคงไม่ได้ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าหากรอดไปได้จะหาสังกัดใหม่

“ ฉันให้ทุกคนได้เลือก จงเลือกมาว่าจะทำงานที่นี่ต่อไป แต่ค่าจ้างจะเป็นอาหารเท่านั้น หรือว่าจะออกจากที่นี่ไป พวกนายคงรู้ว่าตอนนี้เชื้อไวรัสแพร่กระจายไปทั่วแล้ว การจะใช้ชีวิตปกติคงเป็นไปไม่ได้ ”

ทหารหันมองหน้ากัน พวกเขาไม่รู้ว่าเมืองอื่นๆนอกจากเมืองที่ติดกับเมือง X เป็นเช่นไรบ้าง หลายคนยังคงคิดว่าการแพร่ระบาดน่าจะถูกควบคุมเอาไว้ไม่ให้แพร่กระจายไปไกลมากกว่านี้ อย่างไรก็ตามเมื่อวียกความน่าจะเป็นเกี่ยวกับการแพร่เชื้อซอมบี้ออกมาเล่าให้ทุกคนฟัง ทหารหลายนายจึงลดอาวุธแล้วเลือกที่จะทำตามคำสั่งของเขา หากอยากรอดการปกป้องที่นี่เป็นทางออกเดียว

“ งั้นฉันขอสรุปว่าทุกคนจะทำงานที่นี่ต่อไป เอาล่ะ กฎของเราในตอนนี้มีเพียง 1 ข้อเท่านั้น เราจะไม่ติดต่อกับกลุ่มที่ทิ้งเรา ต่อจากนี้เราจะทำเพื่อเอาชีวิตรอด หากพวกมันกลับมาอีก เราคงหนีไม่พ้นถูกพวกมันใช้เป็นเครื่องมือ เมื่อใดก็ตามที่เราพร้อม เราจะทิ้งที่นี่แล้วออกตามหามนุษย์ที่รอดจากเชื้อซอมบี้ไปพร้อมๆกัน ”.