ตอนที่ 28: ความรักตระกูลใหญ่
ปึก!... โครมมม!
เสียงพุ่งหมัดแกร่งกระแทกเข้าใส่สันกรามของนักเลงแก๊งเสือดำคนแรกเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของชายฉกรรจ์ตัวใหญ่ลอยละลิ่วปลิวละลิ่วข้ามห้องจัดสัดส่วน VIP ไปกระแทกชนเข้ากับกําแพงปูนหรูหราที่ประดับด้วยแจกันจำลองอย่างแรงจนกรามปูนแตกละเอียดและสไลด์ร่วงพับลงมากองสลบคาที่ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ ไปในพริบตา ท่ามกลางความเงียบงันและอุณหภูมิห้องที่เย็นะเืด้วยความตื่นตระหนกสูงสุดของพรรคพวกอีกสองคนที่เหลือที่ก้าวขาไม่ออก ด้วยทักษะความแข็งแกร่งระดับเทพ "พลังกายศิลาเหล็กกล้า" ระดับ 3 ที่ผมเพิ่งได้รับจากการละลายพิษเย็นของระบบ ส่งผลให้กล้ามเนื้อและประสาทััของผมตอบสนองรวดเร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า ทำให้การต่อสู้อันแสนวุ่นวายนี้เริ่มต้นและจบลงในเวลาชั่วพริบตาไม่ถึงสิบวินาทีเด่นชัด
"เฮ้ย!... นี่มันตัวประหลาดอะไรกันวะ?! ชกทีเดียวคนลอยงั้นเรอะ?!" หลิวอู่หัวหน้ากลุ่มนักเลงเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า มือที่ถือไม้เบสบอลเหล็กสั่นสะท้านระริก ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวลนลานอย่างรุนแรงเมื่อเห็นความแข็งแกร่งเหนือกายมนุษย์ธรรมดาของผม
ชึ่ง!
ผมก้าวเท้าพุ่งร่างผ่านอากาศรวดเร็วว่องไวราวกับเงาพรายที่มองไม่ทัน หมัดซ้ายขวาของผมพุ่งชกออกไปอย่างเรียบง่ายทว่าหนักแน่นปานหินผา หมัดแรกกระแทกเข้าลิ้นปี่ของนักเลงคนที่สองจนมันตาเหลือกทรุดฮวบลงไปนอนคุดคู้สำรอกน้ำลายฟองฟอดคาพื้นห้องพักฟื้นทันที ทันทีที่หลิวอู่พยายามรวบรวมพละกำลังหวดไม้เบสบอลเหล็กกล้าเข้าใส่ไหล่ซ้ายของผมเพื่อเอาตัวรอด ผมเพียงแค่ยกท่อนแขนซ้ายแกร่งขึ้นมาบล็อกต้านรับการโจมตีแบบตรงๆ ไม้เบสบอลเหล็กหวดกระทบเนื้อแขนเปลือยเปล่าของผมเสียงดังตึงสนั่นสะท้อนราวกับตีโดนแท่งเหล็กกล้าหนา ทว่าแขนของผมกลับไม่มีแม้แต่รอยแดงหรือรอยฟกช้ำใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียว ขณะเดียวกันไม้เบสบอลเหล็กของมันกลับบิดงอเบี้ยวเสียรูปและเด้งหลุดกระเด็นออกจากฝ่ามือมันไปปะทะผนังห้อง
"อ๊ากกก!... มือ... ข้อมือข้าหักแล้ว!..." หลิวอู่กุมข้อมือที่สั่นเทาร้องโอดโอยดิ้นรนด้วยความทรมานแสนสาหัส
ผมไม่เปิดโอกาสให้มันได้พร่ำพรรณนาขอร้อง ฝ่ามือแกร่งตะปบจับคอเสื้อแจ็คเก็ตหนังของมันยกลอยขึ้นกลางอากาศด้วยพละกำลังมหาศาลเพียงมือเดียว ก่อนจะโยนร่างหนาของมันลอยละลิ่วคว่ำกระแทกกระจกหน้าต่างบานเลื่อนระเบียงนอกห้องแตกละเอียดสลบเหมือดตามเพื่อนๆ ของมันไปนอนกองเกลื่อนกลาดราบคาบไร้ทางสู้ สภาพความพ่ายแพ้ของนักเลงตลาดมืดระดับแนวหน้าสามคนช่างรวดเร็วและน่าอัศจรรย์ใจสร้างความสะใจลึกๆ
ผมหันกลับมาปัดฝุ่นจางๆ ตามร่างกาย ปรับอารมณ์ให้เข้าที่ดึงความสงบกลับคืนมา ก่อนจะรีบเดินกลับไปหาเซียวรั่วเสวี่ยที่ยังคงนั่งหอบหายใจแ่เบาด้วยความอ่อนเพลียอยู่บนเก้าอี้โซฟากำมะหยี่ ร่างระหงของเธอมีชุดสูทนอกตัวโตของผมคลุมทับหน้าอกอูมคู่โตสะสวยเอาไว้ ผิวกายของเธอเปล่งปลั่งอมชมพูสวยงามสุขภาพดีไร้ร่องรอยของโรคชีพจรเย็นอุดกั้นอีกต่อไป
"เสี่ยวเฉินคะ... คุณสุดยอดและแข็งแกร่งเกินไปแล้วค่ะ..." รั่วเสวี่ยช้อนสายตากลมหงส์มองผมด้วยความซาบซึ้ง รักใคร่และบูชาจนหมดหัวใจ สองมือนุ่มละเอียดเอื้อมขึ้นมาประคองกุมแก้มผมอย่างออดอ้อนน่ารักดุจภรรยาตัวน้อย
ผมคลี่ยิ้มแสนอ่อนโยนพลางประคองร่างบางให้นั่งอิงแอบบนพนักโซฟาดีๆ ก้มลงช่วยประคองสวมใส่ชั้นในและจัดระเบียบชุดเดรสราตรีสีน้ำเงินเข้มขลับของเธอให้กลับมาเข้าที่สะสวยสง่างามดั่งเดิม นิ้วมือของผมเผลอััเนื้อนุ่มอุ่นและสีข้างเนียนของเธอเบาๆ จนร่างระหงสะดุ้งตัวสั่นด้วยความซ่านเสียวตกค้างก่อนจะยอมส่งยิ้มเขินอายให้ผม ผมบรรจงติดกระดุมเม็ดบนและรูดซิบหลังซ่อนกลีบเนื้อนุ่มให้อย่างอ่อนโยนและทะนุถนอมประหนึ่งััสมบัติพรีเมียมล้ำค่าที่สุดในชีวิตของผม ทันทีที่การจัดระเบียบร่างกายและความเรียบร้อยภายในห้องพักส่วนตัวเสร็จสิ้นสมบูรณ์
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าเร่งรีบกระชั้นชิดพร้อมกลุ่มบอดี้การ์ดส่วนตัวตระกูลเซียวสวมสูทสีดำนับสิบคนกรูวิ่งเข้ามาล้อมรอบห้องพัก VIP นำทัพมาโดย คุณปู่เซียว ผู้นำสูงสุดแห่งตระกูลเซียวคนปัจจุบันที่มีผมสีดอกเลาใบหน้าชราเต็มไปด้วยความกังวลใจอย่างแสนสาหัส ถือไม้เท้าเหล็กหัวัเดินนำหน้า และเซียวรั่วหยงอาสองของคุณหนูใหญ่ที่เดินตามหลังมาติดๆ ด้วยสีหน้าหน้าซีดเผือดไม่สู้ดีนักเนื่องจากปล่อยให้อดีตคู่ค้าเข้ามาก่อกวนถึงพื้นที่จัดงาน
"รั่วเสวี่ย! ยัยหนูของปู่! แกเป็ยังไงบ้าง?!" เสียงคุณปู่เซียวะโถามลั่นด้วยความร้อนรนลนลาน ก่อนจะหยุดชะงักตะลึงงันเมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้องที่พังยับเยินและร่างนักเลงสามคนนอนหมดสภาพภายนอกประตูกระจัดกระจายกระดูกหัก
คุณปู่เซียวตวัดสายตาพิโรธดุดันจ้องมองอาสองเซียวรั่วหยงจนมันต้องก้มหัวหลบตาร้อนรน "รั่วหยง! แกจัดการความปลอดภัยของงานประมูลประจำปียังไงถึงปล่อยให้พวกขยะตลาดมืดพกอาวุธบุกพังเข้ามาทำร้ายหลานสาวของฉันได้?! หน้าที่ง่ายๆ แค่นี้ถ้าแกไม่มีปัญญาทำก็เชิญลงจากเก้าอี้กรรมการบริหารตระกูลไปซะ!"
"ขอ... ขออภัยครับคุณพ่อ! ผมจะเร่งจัดการไล่ล่าไอ้หลี่เทียนห้าวและดำเนินคดีกับแก๊งนักเลงเดี๋ยวนี้ครับ!" อาสองตอบสั่นระริกหน้าซีดเซียว
ทว่า สิ่งที่สะกดความตื่นตะลึงของคุณปู่เซียวและทุกคนในห้องพักมากที่สุด คือร่างระหงของเซียวรั่วเสวี่ยที่ยืนหยัดตระหง่านอยู่เคียงข้างผม ใบหน้าสะสวยเฉียบคมของเธอเปรอะเปื้อนเหงื่อจางๆ ทว่าแก้มใสกลับอมชมพูแดงระเรื่อสดใส แผ่ออร่าความแข็งแรงและมีชีวิตชีวาแสนแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมานับั้แ่ล้มป่วยหนาวเย็น!
"นี่... นี่มันเื่จริงใช่ไหม?! รั่วเสวี่ย... แกหายดีแล้วจริงๆ งั้นเรอะ?!" คุณปู่เซียวปาดน้ำตาชราพลางก้าวเข้ามาััเรียวข้อมือและเนื้อตัวของหลานสาวคนโต พบว่าอุณหภูมิร่างกายของเธออุ่นร้อนและคงที่ดุจคนปกติ ชีพจรเต้นแข็งแรงมั่นคงเป็ระบบไม่มีร่องรอยของพิษเย็นแช่แข็งขั้วหัวใจอีกต่อไป!
"จริงค่ะคุณปู่... หนูหายดีขาดร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วจริงๆ ค่ะ ทั้งหมดนี้เป็เพราะคุณเย่เฉิน... เขาใช้วิชาฝังเข็มทองและถ่ายทอดกระแสลมปราณรักษาหนูจนหายขาดค่ะ..." รั่วเสวี่ยตอบพลางชำเลืองมองผมด้วยแววตาหวานซึ้งแก้มแดงก่ำด้วยความเขินอายเมื่อนึกถึงวิชาถ่ายทอดพลังปราณร้อนแรงบนเตียงและโซฟาที่ผ่านมาอย่างเร่าร้อนดุดัน
คุณปู่เซียวหันควับมามองจ้องหน้าหล่อเหลาสง่างามของผม แววตาชราเต็มไปด้วยความทึ่ง อัศจรรย์ใจ ซาบซึ้งและเคารพนับถือในตัวผมอย่างถึงขีดสุด ชายชราผู้นำมหาอำนาจหมื่นล้านก้มหัวโค้งคำนับให้ไรเดอร์ส่งอาหารจนๆ อย่างผมทันทีต่อหน้าบอดี้การ์ดนับสิบคนอย่างนอบน้อม
"ผู้ช่วยชีวิตตระกูลเซียว!... คุณชายเย่เฉิน! ตระกูลเซียวของเราเป็หนี้ชีวิตคุณชั่วชีวิต! ฉันไม่รู้จะตอบแทนความเมตตาอันใหญ่หลวงนี้ของคุณยังไงดีจริงๆ!" ชายชราเอ่ยเสียงสั่นเครือตื้นตันลึกซึ้งน้ำตานองหน้า
"ไม่ต้องเกรงใจครับคุณปู่... มันเป็หน้าที่และโชคชะตาที่ผมต้องช่วยเธออยู่แล้วครับ" ผมตอบถ่อมตัวนิ่งสงบเผยมาดปรมาจารย์
อาสองเซียวรั่วหยงยืนซีดถอดสีขยับปากไม่กล้าเอ่ยคัดค้านใดๆ อีกต่อไป เพราะบัดนี้บารมีวิชารักษาระดับมหาเทพและพละกำลังต่อสู้อันลึกลับของผมได้สะกดทุกคนตระกูลเซียวจนยอมสยบศิโรราบราบคาบหมดแล้ว
คุณปู่เซียวตบไหล่ผมเบาๆ ด้วยความรักใคร่และชื่นชมยินดีสูงสุด เอ่ยปากชวนด้วยเสียงทุ้มลึกมีบารมี "คุณชายเย่เฉิน... พรุ่งนี้ค่ำขอเชิญคุณเดินทางไปร่วมโต๊ะอาหารและคุยเื่สำคัญที่คฤหาสน์หลักตระกูลเซียวของพวกเราหน่อยเถอะนะ... ฉัน้าพูดคุยเกี่ยวกับหุ้นส่วนธุรกิจ มรดกตระกูลบางส่วน และเื่งานหมั้นหมายพิธีแต่งงานอย่างเป็ทางการระหว่างคุณกับรั่วเสวี่ย..."
คำว่า "งานหมั้นหมายแต่งงาน" ทำให้เซียวรั่วเสวี่ยแก้มแดงร้อนวาบหน้ามุดซบลงบนอกผมด้วยความเขินอายปลาบปลื้มใจอย่างแสนสุขสมรักใคร่
ผมกำลังจะเอ่ยปากน้อมรับคำเชิญ ทว่าในวินาทีนั้นเอง หน้าจอระบบโฮโลแกรมสแกนโปร่งแสงสีทองสะดุดตาในม่านตาของผมพลันกะพริบสว่างวาบส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงเรืองแสงหนักหน่วงพร้อมพิกัดเป้าหมายใหม่สะดุดตาเด่นชัดเจน:
[ติ๊ง! ระบบผู้ฝึกสอนศิลปะระดับเทพ ค้นพบเป้าหมายคุณภาพสูงอันดับถัดไป!]
【ระบบ: ตรวจพบเป้าหมายที่ 5 ซ่อนตัวอยู่ภายในคฤหาสน์หลักตระกูลเซียว!】
【ข้อมูลเบื้องต้นเป้าหมาย: แพทย์หญิงปริศนาผู้ความงามระดับ 9.3 และมีจุดชีพจรพลังธาตุพิเศษเกื้อหนุนระบบของโฮสต์!】
【คำสั่งระบบ: จงเดินทางไปคฤหาสน์หลักตระกูลเซียวเพื่อค้นหาและปลดล็อกการฝึกสอนเธอเพื่อขยับขยายพลังระดับถัดไป!】
ผมมองจ้องหน้าจอระบบพิกัดเป้าหมายที่ 5 ที่กะพริบเรืองแสงสีแดงลึกลับด้วยแววตาประกายสว่างวาบ ความตื่นเต้นและกิเลสตัณหาความร้อนปะทุขึ้นในอกทันที! แพทย์หญิงระดับ 9.3 ซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเซียวงั้นเรอะ?! งานนี้เห็นทีผมมีเื่สนุกและเื่ต้องเข้าไปจัดการดูแลอย่างใหญ่หลวงเสียแล้ว!
ผมหันไปส่งยิ้มเ้าเล่ห์เปี่ยมเสน่ห์ชวนลุ่มหลงให้คุณปู่เซียวและรั่วเสวี่ยพลางตอบรับคำเสียงนุ่มหนักแน่น:
"ตกลงครับคุณปู่... พรุ่งนี้ค่ำผมจะไปเยือนคฤหาสน์หลักตระกูลเซียวแน่นอนครับ"
2K
