ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          “อะ... เป็นไงบ้างจ้ะใส่ได้พอดีไหม น้าคิดว่าขนาดไซซ์ของเราคงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก”

          โนบุโกะเอี้ยวหลังเอ่ยทักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าริงโกะเดินลงมาจากชั้นสองด้วยชุดเดรสยาวผ้าชีฟองลายดอกไม้ที่เธอเตรียมไว้ให้ขณะที่กำลังจัดเตรียมอาหารเช้า

          “ขอบคุณค่ะใส่ได้พอดีเลยเดียวหนูซักส่งคืนให้ทีหลังนะคะ”

          “ไม่ต้องซีเรียสหรอกจ้ะนั่งลงก่อนสิ”

          ริงโกะค้อมหัวแสดงความขอบคุณเธอดึงเก้าอี้นั่งลงตามคำเชิญ สายตาก็มองดูน้าโนบุโกะที่กำลังทำอาหารอย่างขะมักเขม้นหลังเคาน์เตอร์ มันทำให้เธออดคิดถึงแผ่นหลังของแม่ไม่ได้

          ห้องครัวของบ้านนี้เต็มไปด้วยแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนแสงแห่งความหวังสำหรับเช้าวันใหม่

          ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเรียบง่ายแต่กลับแฝงไปด้วยความน่ารักของครอบครัวนี้บนผนังที่มีกระดานติดรูปถ่ายจำนวนมาก ภาพของครอบครัวนี้สะท้อนความรัก ความใกล้ชิดและความห่วงใย ซึ่งดูเหมือนเป็นการถ่ายทอดความทรงจำอันแสนสุขของพวกเขา

          หลังจากนั้นบนโต๊ะก็ถูกจัดเตรียมอาหารสำหรับมื้อเช้าไว้สำหรับสมาชิกทั้งหมดสี่คนทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะมีทั้งขนมปังปิ้ง ไข่ดาว ซุปมิโสะ และผักสด

          ริงโกะก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆเดินมาพร้อมกับเสียงหาวหวอดใหญ่ตามหลังมาติด ๆ

          “เป็นยังไงบ้างรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังสาวน้อย”

          ริงโกะหันไปยังเจ้าของเสียงเห็นชายที่ช่วยเธอไว้เมื่อคืนปรากฏตัวด้วยสภาพหัวยุ่งเหยิงหน้าตาดูสะลึมสะลือเหมือนยังนอนไม่เต็มตื่นดีนัก

          “อาซึมะริงโกะค่ะ ขอบคุณที่ช่วยหนูไว้นะคะ”

          เธอกุลีกุจอลุกขึ้นยืนค้อมหัวให้กาโต้เพื่อแสดงความขอบคุณอย่างซาบซึ้ง

          “ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ ทานอาหารเช้าก่อนเถอะ”

          ผู้ชายคนดังกล่าวโบกไม้โบกมือเบาว่าไม่ต้องมารยาทมากคงเป็นเพราะท่าทางสบาย ๆ อย่างเป็นกันเองเลยทำให้ริงโกะผ่อนคลายจนหายเกร็งในที่สุด

          “ไหน ๆ ก็ตื่นแล้ว คุณช่วยไปปลุกนานาโกะให้หน่อยสิคะ”

          โนบุโกะหันมาไหว้วานสามี

          “นี่ก็ใกล้ได้เวลา...”

          “หม่ามี๊เมื่อกี้หนูเหมือนได้ยินเสียงของป๊ะป๋าเลยอะ~ ป๊ะป๋ากลับมาแล้วเหรอคะ”

          เสียงเล็ก ๆของเด็กสาวตัวน้อยคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัยขณะยืนขยี้ตาด้วยใบหน้างัวเงียอยู่บนกลางบันไดทางขึ้นชั้นสองของตัวบ้าน

          โดยที่คุณแม่ของเด็กสาวยังไม่ทันเอ่ยตอบกาโต้ก็ปรากฏตัวต่อหน้าลูกสาว แล้วช้อนอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาด้วยสายตารักใคร่

          “ป๊ะป๋า!”

          นานาโกะร้องออกมาอย่างดีใจ โอบคอพ่อของเธอไว้แน่น

          “ว่าไงยัยถั่วต้มตัวน้อยของป๊าโอโห ไม่เจอกันแปบเดียวตัวหนูโตขึ้นอีกแล้วใช่ไหม อีกหน่อยป๊าคงอุ้มไม่ไหวแล้วแน่ๆ”

          กาโต้ใช้เสียงสองคุยกับลูกสาวพร้อมกับฟัดตัวเด็กน้อยอย่างหมั่นเขี้ยวท่ามกลางเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างหน้าชื่นตาบานในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อ

          กลายเป็นภาพอบอุ่นหัวใจจนริงโกะต้องอมยิ้มตาม

          “นี่สองพ่อลูกเกรงใจแขกของเราบ้างสิหยุดเล่นกันแล้วมานั่งทานอาหารเช้าได้แล้ว”

          โนบุโกะเอ็ดทั้งคู่ด้วยสีหน้าอ่อนใจ ขณะจัดเตรียมสำรับอาหารชุดสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย

          “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะคุณน้า...น่ารักดีออก”

          โนบุโกะที่เห็นเด็กสาวยิ้มอย่างสบายใจเป็นครั้งแรกก็ทำให้เธอคลายใจเมื่อนึกถึงสีหน้าของอีกฝ่ายเมื่อคืนที่ผ่านมา

          “เห็นไหมๆ แขกยังไม่ว่าอะไรเลย เน้อออ~”

          กาโต้หัวพร้อมกับหันไปขอความเห็นจากคู่หูตัวน้อย

          “เน้อออ~”

          นานาโกะรับส่งกับป๊ะป๋าของเธออย่างเป็นปี่เป็นขลุ่ยจนคนเป็นแม่ได้แต่ส่ายหัว มองค้อนลูกสาวด้วยสายตารักใคร่

          ระหว่างรับประทานอาหารกาโต้ได้เล่าเรื่องที่ตัวเขากำลังหาสมาชิกทีมเพิ่มจึงหยั่งเชิงลองเอ่ยปากชวนริงโกะมาร่วมงานด้วยกัน

          “เป็นหนูจะดีจริงๆ งั้นเหรอคะ...”

          ริงโกะทวนคำถามด้วยสีหน้าที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยสักนิด

          “ใช่แล้วแต่ว่าตอนนี้ยังมีสมาชิกแค่เพียงสองคนเท่านั้น ถ้านับรวมอาซึมะคุงด้วยก็จะถือว่าเป็นสมาชิกคนที่สาม...หรืออาซึมะคุงเป็นสมาชิกของกิลด์เจ้าพวกนั้นอยู่แล้ว?”

          ริงโกะส่ายหน้าหวือปฏิเสธพร้อมกับสีหน้าที่เริ่มหม่นลง

          “ไม่ใช่หรอกค่ะหนูเพิ่งตื่นรู้ได้ไม่นาน ตอนนี้จึงเป็นเพียงแค่เด็กฝึกงานอยู่เท่านั้น”

          “ป๊ะป๋าคะแล้วหนูล่ะ แล้วหนูล่ะ~ ทำไมไม่ชวนหนูบ้าง หนูอายุหกขวบแล้วสามารถเป็นคู่หูที่ดีของป๊ะป๋าได้เหมือนกันนะ!”

          นานาโกะช่วยกู้สถานการณ์ที่เป็นอยู่เธอยกมือถามอย่างน้อยอกน้อยใจ ริมฝีปากขยับยื่นจนแก้มป่อง

          ความไร้เดียงสาของเด็กน้อยทำให้ริงโกะต้องอมยิ้มออกมาอีกครั้ง

          “โถ่ยัยถั่วต้มของป๊าหนูต้องเป็นคู่หูที่ดีของป๊าได้อย่างแน่นอน... แต่ถ้าป๊าใช้หนูตอนนี้ป๊าจะเป็นป๊าที่แย่มากนะรู้ไหม”

          นานาโกะหน้ามุ่ยแล้วพยายามครุ่นคิดตามตรรกะของเด็กกาโต้ยิ้มให้ลูกสาวพลางเอื้อมมือเช็ดเศษอาหารที่ติดแก้มออกให้อย่างอ่อนโยน

          “ก็ได้งั้นให้พี่สาวเป็นแทนหนูก่อนก็ได้ จนกว่าหนูจะตัวโตเท่าพี่สาว!”

          “ใช่แล้วจ้ะเพราะงั้นหนูน้อยของหม่ามี๊ ต้องทานอาหารให้หมดจานจะได้โตไว ๆ ไงล่ะจ้ะ”

          ด้วยภาพความอบอุ่นตรงหน้าทำให้ริงโกะรู้สึกดีขึ้นมากจนลืมเรื่องร้าย ๆ ไปได้หลังจากนั้นเธอจึงมีความกล้าที่จะเล่าเรื่องครอบครัวและความจำเป็นของเธอที่ต้องมาเป็นฮันเตอร์ให้กาโต้ฟังยิ่งระดับของเธอด้วยแล้ว คงไม่มีกิลด์ไหนอยากรับเข้ากลุ่มด้วย

          ทว่ากาโต้กลับไม่เห็นด้วยเช่นนั้นและยังยืนกรานถึงศักยภาพของริงโกะ ที่เหล่ากิลด์ต้องการตัวอย่างไม่ปิดบัง

          “แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่าทีมของฉันไม่ได้มีสังกัดกิลด์ หากอาซึมะคุงมีตัวเลือกที่ดีกว่าล่ะก็—”

          “ตกลงค่ะให้หนูได้ร่วมงานกับกาโต้ซังด้วยเถอะนะคะ ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหนเรียกใช้งานหนูได้เสมอเลยค่ะ”

          ริงโกะพยักหน้าอย่างมั่นใจว่าตนเองเลือกไม่ผิด

          “ยินดีที่ได้ร่วมงานนะแต่ต้องขอแสดงความเสียใจด้วย ฉันไม่มีทางปล่อยให้เด็กสาวอย่างเธอเสี่ยงอันตรายแทนตัวเองอย่างแน่นอน”

          หลังจากนั้นการรับประทานอาหารเช้าจึงเต็มไปด้วยความชื่นมื่นเมื่อมีเด็กน้อยวัยใสคอยถามเจื้อยแจ้วตลอดช่วงเวลา จนทำให้คนเป็นแม่ต้องรู้สึกปวดหัวน้อยๆกว่าลูกสาวของเธอจะยอมทานอาหารจนหมดจาน