เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

แผนการถูกเปลี่ยนอย่างกะทันหัน ปังปอนรีบโทรหาคุณแม่เพื่อให้เตรียมวัตถุดิบมาทำอาหารที่นี่เลย ซึ่งเธอก็ให้เหตุผลว่าวัตถุดิบพวกนั้นซื้อเอาไว้สำหรับมื้อเย็นอยู่แล้ว และแม่ของเธอก็ซื้อมาเยอะพอสมควร จะเก็บเอาไว้ก็ลำบากทำกินกันไม่หมดอยู่แล้ว ไอซ์ที่ได้ยินเหตุผลดังกล่าว เขาก็ได้แต่ต้องยอมรับเท่านั้น“ถ้าอย่างนั้น ฟางฟางจะแสดงฝีมือทำเค้กให้กับทุกคนทานเองค่ะ..” และมีหรือฟางฟางจะยอมน้อยหน้า เธอกล่าวพร้อมกับรีบโทรหาพ่อบ้านหลินทันที แน่นอนว่าเธอสั่งซื้อของสำหรับการทำเค้ก และให้เขามาส่งให้เร็วที่สุด“ทุกคนดูกระตือรือร้นกันจริงๆเลยนะ น่าสนุก แต่ว่าฉันบาดเจ็บอยู่น่ะสิ เสียดายจัง” บิวตี้ที่เห็นบรรยากาศมันดูครึกครื้นดูน่าสนุก แต่เธอก็ต้องอด เพราะเวลานี้เธอเป็นผู้ป่วยที่ต้องนอนติดเตียง แต่มันก็เป็นการป่วยที่สนุกที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้“ก็นะ.. เฮ้อออ ทำไมฉันรู้สึกไม่ค่อยชินเลยแฮะ..” ครีมกล่าวพร้อมกับมองดูสองสาวสนุกกับการที่พวกเธอจะได้ทำอาหารเย็นในวันนี้ ไอซ์ที่เห็นอย่างนั้นเขาก็ยิ้มออกมาอย่างสุขใจอย่างบอกไม่ถูก“นั่นสิครับ ปกติก็จะมีแค่พวกเราสามคน ไม่ค่อยชินสักเท่าไร แต่ก็ดู..สุขใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะครับ” ไอซ์กล่าวในขณะที่มองพวกเธอทั้งสองคน มันเป็นอะไรที่ดูสุขใจเอามากๆ แต่ครีมก็ต้องกล่าวดักเอาไว้ไม่ให้เขาคิดไปไกลกว่านั้น“เหอะ! ฝันกลางวันอยู่ล่ะสิท่า มันดูวุ่นวายต่างหากเล่า..” ครีมกล่าว แน่นอนว่าไอซ์ก็เบะปากให้กับคำพูดดักความคิดนี้ของเขา ก่อนที่เขาจะขอตัวไปทำธุระ และกล่าวลาสาวๆเล็กน้อย อีกทางด้านหนึ่ง..เกียรติไกร..“เกิดอะไรขึ้น!.. ที่รัก คุณกลับมาตอนไหนคะ แล้วดาบนี้มันอะไรกัน” ปิ่นที่จู่ๆก็ได้สติ เธอประหลาดใจที่สามีของตัวเองมานั่งอยู่ตรงกันข้าม แล้วเธอมานั่งอยู่บนโซฟาประจำบ้านได้ยังไง เธอไม่เข้าใจเลย และยิ่งมึนงงมากกว่าเดิม เพราะดาบที่อยู่ในมือ พร้อมกับรอยเลือดที่ปลายเท้าของเธอ“ที่รัก.. มีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย ไว้ผมจะอธิบายให้ฟัง แต่คุณไม่บาดเจ็บอะไรตรงไหนใช่ไหมครับ” เกียรติไกรกล่าวถาม แน่นอนว่าปิ่นก็ทำตามที่สามีเอ่ยถาม เธอโยนดาบออกไปอีกทางก่อนจะสำรวจร่างกายตัวเอง“ไม่เป็นอะไรนี่คะที่รัก แล้วเลือดพวกนี้... ใช่ มีโจรขึ้นบ้านเรา แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง.. เออ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” ปิ่นพยายามนึกเรื่องที่เกิดขึ้น รอยเลือดพวกนี้เธอไม่อยากจะคิดเลยว่ามันเป็นของพวกโจรพวกนั้นหรือเปล่า เพราะเกียรติไกรได้ขนศพไปกองรวมกันที่ห้องน้ำไว้ก่อนแล้ว แต่เขาก็กังวลใจไม่น้อย เขากลัวว่าภรรยาจะจำเหตุการณ์ตอนที่โดนสะกดจิตได้ แต่เมื่อได้ยินภรรยากล่าวอย่างนั้นแล้วเขาก็ถอนหายใจโล่งเล็กน้อย“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องนึกอะไร โจรพวกนั้นถูกตำรวจจับตัวไปแล้ว ตอนนี้ที่รักเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ เราจะออกไปที่ที่ปลอดภัยกว่านี้..” เกียรติไกรกล่าว ปิ่นเองก็พยักหน้าเชื่อตามที่สามีตัวเองบอก ก่อนที่จะเดินเข้าไปทางห้องนอนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เกียรติไกรที่เห็นอย่างนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับกดโทรไปหาไอซ์..“เป็นยังไงบ้าง.. ภรรยาของนายน่ะ” หลังจากที่ไอซ์รับสาย เขาก็เอ่ยถามเกียรติไกรก่อนเลยทันที“ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เป็นอะไรครับ ความทรงจำในช่วงที่ถูกสะกดจิตหายไปหมด ตอนนี้ผมกำลังจะออกจากที่นี่ ส่วนศพทั้งหมดอยู่ที่ห้องน้ำของตัวบ้านนะครับ..” เกียรติไกรไม่จำเป็นต้องเอ่ยรายงานตั้งแต่ต้น เพราะเขาเชื่อว่าน้องมี่คงจะอธิบายสถานการณ์ให้กับไอซ์ฟังหมดแล้ว“อย่างนั้นเหรอ ครั้งนี้ผมพลาดเอง ไม่คิดว่าพวกมันจะลงมือกับครอบครัวนายด้วย พาภรรยาของนายมาตรวจอาการสักหน่อย แล้วให้ไปรวมตัวกับพวกพี่สาวของผม ที่นั่นปลอดภัยที่สุดแล้ว.. ส่วนเรื่องศพ ผมจะแจ้งกับผู้พันมนัสให้จัดการให้ น้องมี่รอรับตัวนายกับภรรยาที่ชั้นล่างแล้ว..” ไอซ์กล่าว“เข้าใจแล้วครับ ผมจะรีบเดินทางไปที่นั่นครับ..” เกียรติไกรกล่าวพร้อมกับกดวางสายไป เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ในระหว่างรอภรรยาของเขาได้สติ เขาเองก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เขาทั้งเคลียร์สถานที่ เก็บของที่จำเป็นหลายอย่าง เขารู้แค่ว่าจะต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าพวกผู้ก่อการร้ายจะวกกลับมาอีกหรือเปล่า“ที่รัก! ปิ่นขออาบน้ำล้างตัวก่อนนะ..” ปิ่นที่เพิ่งจะเปลี่ยนชุดมาใหม่ แต่ความรู้สึกที่มันไม่สบายตัว เล่นทำเอาเธอไม่สนุกเลย เธอจึงตะโกนมาบอกกับสามีว่าตัวเองขอเวลาส่วนตัวสักครู่เพื่ออาบน้ำ เกียรติไกรสะดุ้งตัวลุกขึ้นมาก่อนจะรีบวิ่งไปทางภรรยาของตัวเองในทันที “ไม่ได้นะที่รัก.. เราต้องรีบไปแล้ว เราไม่รู้ว่าพวกผู้ก่อการร้ายจะวนกลับมาเล่นงานเราหรือเปล่า” เกียรติไกรเกือบจะไปถึงประตูห้องน้ำไม่ทัน ดีที่ปิ่นเปิดมันได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงเห็นศพนับสิบนอนอืดอยู่ในห้องนั้นอย่างสยองขวัญ ปิ่นที่ได้ยินก็ปล่อยมือจากลูกบิด และนำมือกลับมาป้องที่ปาก“ไม่ได้นะที่รัก.. เราต้องรีบไปแล้ว เราไม่รู้ว่าพวกผู้ก่อการร้ายจะวนกลับมาเล่นงานเราหรือเปล่า” เกียรติไกรเกือบจะไปถึงประตูห้องน้ำไม่ทัน ดีที่ปิ่นเปิดมันได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงเห็นศพนับสิบนอนอืดอยู่ในห้องนั้นอย่างสยองขวัญ ปิ่นที่ได้ยินก็ปล่อยมือจากลูกบิด และนำมือกลับมาป้องที่ปาก“ที่รัก ผมอธิบายอะไรตอนนี้ไม่ได้ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อน.. นะ เชื่อผมสักครั้ง” เกียรติไกรกล่าวอย่างขอร้อง แน่นอนว่าปิ่นก็พยักหน้าให้ และเดินกอดแขนสามีของตัวเองออกไปจากห้องด้วยความหวาดระแวง... ไม่นานทั้งสองก็ลงลิฟต์จากคอนโด และพวกเขาพบกับมีมี่ที่ยืนรออยู่ไม่ไกลจากตัวลิฟต์..“พี่ไกร.. ทางนี้เลยค่ะ” มีมี่กล่าว ปิ่นที่เห็นเด็กสาวนักศึกษาสวยทักทายกับสามีของตัวเองอย่างสนิทสนมก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองที่สามีอย่างสงสัย และเมื่อดูใบหน้าของเธอดีๆ มันก็ออกจากคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่ แต่เธอก็นึกมันไม่ออก และเลือกที่จะตามน้ำไปก่อน“น้องมี่.. เราต้องไปที่โรงพยาบาล เพื่อไปพบกับคุณไอซ์ที่นั่น” เกียรติไกรกล่าว มีมี่ที่ได้ยินก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจ ก่อนจะเดินนำไปทางรถที่จอดหน้าคอนโด มันยิ่งทำให้ปิ่นยิ่งจ้องจับผิดทั้งสองเข้าไปใหญ่ พวกเขาทั้งสามขึ้นรถคันหรูของมีมี่ โดยมีคนขับรถบริการขับให้กับพวกเขา นอกจากนี้ยังมีคาราวานรถคุ้มกันอีกสี่คัน เล่นเอาปิ่นพูดไม่ออกเลยสักคำ มีมี่ที่เหมือนเห็นว่าพี่สะใภ้ดูสงสัยในตัวเธอไม่น้อย สายตาที่มองมาเหมือนกับว่าเธอเป็นชู้ของพี่เกียรติไกรอย่างไรอย่างนั้น เธอจึงตัดสินใจพูดออกมากับพี่สะใภ้ของตัวเองเพื่อขจัดความกังวลใจของเธอ“สวัสดีค่ะพี่สะใภ้.. ฉันชื่อนภัสสร หรือพี่จะเรียกฉันว่ามีมี่เหมือนที่พี่ไกรเขาก็ได้นะคะ.. เราเพิ่งเจอกันครั้งแรกพี่ก็คิดว่าฉันเป็นเมียน้อยของพี่ไกรแล้วอย่างนั้นเหรอคะ ฮ่าๆ”มีมี่กล่าวแนะนำตัวเอง และด้วยมาดกวนๆของเธอ มีมี่ก็หยอดแกล้งพี่สะใภ้ของตัวเองเล็กน้อย แน่นอนว่ามันทำให้เกียรติไกรต้องหันกลับมามองหน้าภรรยาของตัวเองทันที เขาไม่คิดว่าภรรยาจะคิดอย่างนั้น และเขาต้องรีบแก้ข่าวก่อนที่จะเข้าใจผิดกันไปมากกว่านี้“ที่รัก น้องมี่เขาเป็นลูกศิษย์ของคุณเทียนหลงน่ะครับ เราสองคนก็เป็นเหมือนพี่น้องร่วมสาบานกัน ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆนะครับ..” เกียรติไกรต้องรีบกล่าวขึ้นทันที“ใช่ค่ะ แล้วตอนนี้เรากำลังจะพบกับคุณไอซ์ที่เป็นตัวแทนของอาจารย์เทียนหลง พี่ไปถึงก็รักษามารยาทหน่อยก็ดีนะคะ เพราะดูเหมือนว่าพี่ไอซ์เขากำลังอารมณ์ไม่ค่อยดีกับเรื่องของพวกผู้ก่อการร้ายพวกนั้น”มีมี่กล่าวเสริมเล็กน้อย ปิ่นที่ได้ยินก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เธอพยักหน้าให้กับมีมี่เบาๆ แน่นอนว่าเธอเคยเจอกับคุณไอซ์แล้วตั้งแต่ไปดันเจี้ยนคราวก่อน แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกันดีๆเลยสักครั้ง เลยไม่รู้ว่าจริงๆแล้วชายคนนั้นเป็นคนแบบไหนกันแน่“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว..”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 116

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 116

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้