มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

พร้อมกับความตายของเคอร์รี่ แผนสังหารซูเฟยตอนนี้ได้จบลง ที่ลานจอดรถเหมือนได้เผชิญกับไต้ฝุ่น รถยนต์พากันจอดไม่เป็นที่บนพื้น บริษัทประกันคงเลือดไหลซิบแน่นอน

เรื่องนี้ถูกตัวแทนจากตระกูลซูเข้ามาจัดการอย่างรวดเร็ว พวกเขาอธิบายว่าสาเหตุของการทำลายนี้มาจากการระเบิดของยางรถยนต์

บางทีผู้ที่มีความสุขที่สุดคงเป็นซูเฟย ผู้ที่สลบตั้งเริ่มยันจบ ดังนั้นเธอจึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเห็นฉินเฉาบาดเจ็บ พร้อมกับลานจอดรถที่ยุ่งเหยิง ซูเฟยก็เข้าใจว่าคงจะเกิดการต่อสู้ที่ไม่อาจจะจินตนาการได้ขึ้น

“เขาเป็นใครกันแน่” ซูเฟยมักจะประหลาดใจกับเรื่องนี้ เธอใช้สายสืบของตระกูลสืบหาพื้นหลังของฉินเฉา เธอรู้แม้กระทั่งว่าเขาเคยลวนลามโลลิน้อยตอนเขายังอยู่อนุบาล

ฉินเฉาเกิดในครอบครัวธรรมดา พ่อของเขาเป็นเจ้าของร้านขายโทรศัพท์เล็ก ๆ ขณะที่แม่ของเขาทำงานในโรงพยาบาล เมื่อเขาโตขึ้น ฉินเฉามีผลการเรียนระดับปานกลาง แล้วเป็นหัวข้อของผู้ปกครองคนอื่น ๆ เมื่อมีประชุมผู้ปกครอง

แม้แต่ตอนที่เขาอยู่ในมหาลัย เขาก็ยังเข้าได้แค่มหาลัยระดับ 3 เขามีแฟนอยู่ที่นั่น แต่สุดท้าย ผู้หญิงคนนั้นก็ตามคนอื่นไป

มันสามารถพูดได้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีความทรงจำแย่ ๆ คนหนึ่ง แต่มาตอนนี้เขาแม้กระทั่งจัดการกับนักฆ่าที่ทรงพลังได้

โดยเฉพาะน้องสาวของเธอ ผู้ที่มักจะภูมิใจแล้วเย่อหยิ่ง เธอแม้กระทั่งไม่ใส่ใจหนุ่มหล่อ แล้วสมบูรณ์แบบอย่างหลี่ชาว แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นแฟนกับฉินเฉา

‘เขามีดีอะไรกัน!?’ ซูเฟยไม่เข้าใจ แต่เธอซื้อของหลายอย่างเพื่อปรับแต่งให้กับเมอร์ซิเดสของเธอตอนนี้

“เจียงตง ไปบ้านฉินเฉา ฉันอยากจะเจอเขา”

“คุณหนูใหญ่ ฉินเฉาเพิ่งจะได้หยุดงาน คุณก็คิดจะไปหาเขาแล้วเหรอ?” เจียงตงสตาร์ทเครื่อง แม้ว่านี่จะไม่ใช่เขาตามปกติ แต่เขาก็ชอบเรื่องซุบซิบเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงอดถามออกไปไม่ได้

“ฉัน ฉันไม่ได้คิดถึงเขาสักหน่อย!” หน้าของซูเฟยแดงก่ำมีท่าทางเขินอาย แล้วเธอพยายามปกปิดมันแล้วพูดว่า “ทำไมฉันต้อง ต้องการเขาด้วย!? เขาทั้งตะกละ ลามก ชั่วช้า แล้วเต็มไปด้วยความผิดพลาด! ทำไม ทำไมนายถึงถามเรื่องนี้ รีบไปได้แล้ว!”

เจียงตงช่วยไม่ได้ เขาคิดว่า ‘ผมไม่ได้พูดว่าคุณชอบเขาซะหน่อย คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ!’

เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของซูเฟยใกล้จะระเบิดออกมา เจียงตงก็ไม่กล้าคุยต่ออีก เขาเงียบแล้วขับไปที่ชุมชนที่อพาร์ตเม้นท์ที่ฉินเฉาอยู่

“ดู ดูสิ! เมอร์ซิเดสล่ะ!” ผู้พักอาศัยรอบ ๆ อพาร์ทเม้นท์ ชี้นิ้วแล้วตะโกนไปที่รถหรู

“ว้าว เมอร์ซิเดส!” เด็กสาวตาเป็นประกาย “เมื่อไหร่ฉันถึงจะสามารถแต่งงานกับสามีที่มีเมอร์ซิเดสได้นะ!?”

“อยากแต่งงานเหรอ? อย่างแรกต้องไปเกาหลี ไปทำหน้าก่อน!” เพื่อนของเธอเยาะเย้ย

“ไปตายซะ! แม่ของเธอคนนี้สวยราวกับดอกไม้! ถ้าดอกไม้ดอกนี้ได้อยู่ข้าง ๆ ชายที่ร่ำรวย ดอกไม้ดอกนี้คงจะผ่อนคลายแล้วมีความสุข!”

“ใช่ เธอเหมือนดอกไม้จริง ๆ ”

“เธอน่ะสิที่เหมือนดอกไม้ ตระกูลของเธอก็เหมือนดอกไม้!”

เซี่ยเหวินจุน ก็มองดูเมอร์ซิเดสที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามาจากที่ไกล ๆ เขามองดูรถด้วยใบหน้าแปลก ๆ ขณะที่เดาะลิ้น ชัดเจนว่าเขาอิจฉา

“ท่านย่ามันเถอะ รถคันนี้ยังสวยกว่าเมียของฉันอีก” เขาทิ้งก้นบุหรี่ที่เพิ่งสูบเมื่อกี้ “ถ้าพ่อเอ็งคนนี้สามารถซื้อรถอย่างนี้ได้นะ ฉันจะขายเมียทิ้งอย่างมีความสุขเลยล่ะ”

ขณะที่พูดไปเรื่อย เขาก็เดินลงบันไดต่อไป “ฉันต้องไปถามค่าเช่าจากฉินเฉาก่อน ทำไมฉันถึงให้มันค้างค่าเช่านานขนาดนี้? มันใหญ่มาจากไหน? พ่อเอ็งคนนี้ไม่ใช่พ่อของมันซะหน่อย!”

พร้อมกันนั้น เขาก็ไปที่ชั้น 3 แล้วเริ่มทุบประตูห้องฉินเฉา

“ฉินเฉา! เปิดประตู! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น! ไอ้เวรเอ๊ย รีบเปิดประตู!”

“ใครน่ะ?” ทันใดนั้นก็มีเสียงหญิงสาวที่หวานมาก ๆ ดังออกมาจากหลังประตู ทำให้เซี่ยเหวินจุนประหลาดใจ

‘นี่มันเรื่องอะไรกัน? แค่ไม่กี่วัน ฉินเฉาก็มีแฟนแล้ว? เจ้าหนูนี่ไม่รีบจ่ายค่าเช่าให้พ่อเอ็งคนนี้ แต่กลับออกไปเที่ยวแล้วตกสาวงั้นเหรอ!’ เซี่ยเหวินจุนฉุนอยู่ในใจ

“เปิดประตู! ฉันเป็นเจ้าของที่!”

“เจ้าของที่?” เสียงหวาน ๆ ชะงักไป แล้วรีบเปิดประตู

เมื่อเห็นหญิงสาว เซี่ยเหวินจุนรู้สึกเหมือนกับมีไฟฟ้าแล่นผ่านร่างของเขา อะดรีนาลีนของเขาพลุ่งพล่าน แล้วความเป็นชายที่สูญเสียไปก็กลับมาเหมือนกับคลื่นสึนามิ ทำให้จู่ ๆ หลังของเขาตั้งตรง

‘สวย โคตรสวยเลย! ดูตานั่นสิ ตาสีฟ้าที่เหมือนกับพูดได้ ดูร่างกายนั่นสิ ทั้งหน้าอกแล้วก้นที่งามพร้อยนั่น’ เซี่ยเหวินจุนกำลังฝันกลางวัน

‘เป็นผู้หญิงที่พร้อมจะตายแทนได้เลย ผู้หญิงที่พร้อมจะโยนเงินให้ เมียขี้โรคที่บ้านไม่มีอะไรเทียบกับเธอได้เลย’

‘เจ้าฉินเฉาคนนี้ ไม่คิดเลยว่าจะมีแฟนสวยขนาดนี้ เขาต้องมีชะตาที่ต้องโชคดีไปตลอดชีวิตแน่ ๆ! บัดซบ พระเจ้าต้องไม่มีตาแน่ ๆ ฉันมีทั้งเงิน ทั้งบ้าน แต่เมียของฉันอัปลักษณ์โคตร ๆ!’

‘ฉินเฉาที่ไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่า แต่แฟนของมันกลับงามราวกับนางสวรรค์! ไม่ยุติธรรม นี่มันไม่ยุติธรรม!’

“คุณคือเจ้าของที่ของฉินเฉา?” ซูจีเอียงหัว มองดูชายที่ท่าทางไม่พอใจตรงหน้าของเธอ เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของเขาทำให้เธออยากจะจับหัวเขาโขกกำแพงจริง ๆ เธอเลยถามขึ้นอย่างแปลกใจ

“อ่า ใช่แล้ว! ฉันเป็นเจ้าของที่ของฉินเฉา ฉันชื่อเซี่ยเหวินจุน!” เขาจะยอมเสียหน้าต่อหน้าสาวงามได้อย่างไร? เซี่ยเหวินจุนรีบยืดอกไก่แห้ง ๆ ของเขา พร้อมกับตบมันด้วยสองมือ แล้วพูดว่า “นี่เป็นอพาร์ตเมนท์ของฉัน!”

“อย่างนั้นเหรอ...แต่ว่าคุณมีหลักฐานอะไรมั้ย?” ซูจีถามด้วยน้ำเสียงน่ารัก ทำให้เซี่ยเหวินจุนแทบจะกระอักเลือดออกมา 3 ลิตร “ถ้ามีลุง หรือป้าที่ไหนก็ไม่รู้อยู่ ๆ มาบอกว่าพวกเขาเป็นเจ้าของที่ฉันจะปล่อยให้เขาเข้ามาได้ยังไง? ฉันเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอ ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นฉันจะทำยังไง?”

“ฉัน ฉันเป็นเจ้าของที่นี่จริง ๆ!” เซี่ยเหวินจุนหายใจถี่ คิดว่า ‘ทำไมเด็กสาวน่ารักอย่างนี้ถึงดื้อนักนะ?’ “ฉันเป็นเจ้าของที่นี่จริง ๆ! ดูสินี่บัตรของฉัน!”

เซี่ยเหวินจุนรีบหยิบบัตรประชาชนออกมา พร้อมกับรูปน่าเวทนาที่ติดอยู่บนนั้น พูดว่า “เห็นมั้ย ฉันคือเซี่ยเหวินจุน นี่ล่ะหลักฐาน”

“โอ้ ทุกคนก็มีบัตรประชาชนกันทั้งนั้นแหละ!” ซูจียังคงเอียงหัวเล่นบทคนโง่ต่อ “ฉันก็มี ลุง ๆ ป้า ๆ ที่ไหนก็มี แล้วสามารถพูดว่าเขาเป็นเจ้าของที่ได้!”

“ถ้างั้น เธอต้องการหลักฐานอะไร?” สำหรับคนอื่น เซี่ยเหวินจุน คงไม่อดทนถึงขนาดนี้ แต่ตอนนี้ คนอื่นเหมือนกับเป็นสาวงามที่ใสซื่อ นี่ทำให้เซี่ยเหวินจุนไม่สามารถปล่อยความโกรธของเขาออกมาได้ แล้วทำได้แค่กลืนมันกลับลงไปในท้องของเขา

“หนังสือรับรองความเป็นเจ้าของ! อะไรอีกนะ? ใช่แล้ว คนที่มีชื่อเหมือนอพาร์ทเมนท์นี้ก็คือเจ้าของที่นี่!”

“โอ้ สวรรค์ใครจะพกใบรับรองมาทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกกัน!? ฉินเฉาไปไหน? มันอยู่ไหน? ให้มันมาพูดกับฉัน เขารู้ว่าฉันเป็นเจ้าของที่”

“เขาอยู่นี่! แต่ฉันไม่สามารถให้ลุง ๆ ป้า ๆ ที่บอกว่ารู้จักฉินเฉาเข้าไปได้! ฉันเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอ มันอันตรายสำหรับฉันที่จะทำอย่างนั้น!”

“ฉัน เธอ” เซี่ยเหวินจุนแทบคลั่ง เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นอีก เขาก็โก่งคอแล้วตะโกนออกไป “ฉินเฉา ฉินเฉาแกอยู่ไหน?! ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่นี่! รีบไสหัวออกมาได้แล้ว! ไม่อย่างนั้นฉันจะขึ้นค่าเช่าแก!”

“ใครกัน?” ฉินเฉาที่กำลังนั่งโคจรลมปราณอยู่ในห้องนอน คราวที่แล้ว ฉินเฉาสูญเสียพลังกายไปมาก ฉะนั้น เขาจึงอยากจะฝึกเพื่อให้สามารถฟื้นตัวได้เร็วขึ้น เหตุผลที่ซูจีมาหาเขาครั้งนี้ ก็เพื่อปกป้องเขาขณะที่เขากำลังฝึกอยู่

หลังจากที่ฝึกไปได้สักพัก เขาก็ได้ยินบางคนตะโกนมาจากข้างนอก นี่ทำให้เขาค่อนข้างไม่พอใจ

“ฉินเฉา! ฉันได้ยินเสียงแกแล้ว! ฉันจะบอกให้ ถ้าแกไม่ออกมา ฉันจะไล่แกออกจากที่นี่!”

‘โอ้ เจ้าของที่!’ ฉินเฉารีบวิ่งออกมาจากห้องนอน เมื่อเขาเห็นเซี่ยเหวินจุนที่เกรี้ยวกราด ที่ถูกซูจีขวางไว้ที่ประตู เขาได้แค่เค้นรอยยิ้มออกมา “พี่เซี่ยผู้ใจดี ทำไมไม่เข้ามาข้างในล่ะ? หรือว่าอากาศที่ระเบียงสดชื่นกว่าอย่างนั้นเหรอ?”

“ฉันก็อยากจะเข้าไป!” เมื่อเห็นเซี่ยเหวินจุนมีใบหน้าโกรธเกรี้ยว แล้วซูจีที่มีรอยยิ้มบนใบหน้า ทันใดนั้นฉินเฉาก็คาดได้ว่าคงเป็นเพราะแฟนของเขา ซูจีที่ร่าย ‘คาถา’ ใส่เซี่ยเหวินจุน

“ซูจีให้เขาเข้ามา เขาเป็นเจ้าของที่นี่! ถ้าเขาไม่มีความสุข ฉันคงต้องไปนอนข้างถนนแล้ว”

ซูจีกลอกตาแล้วพูดว่า “ฮึ่ม ฉันจะปล่อยให้นายไปนอนที่ข้างถนนได้ยังไง? ฉันและพี่มีคฤหาสน์เก่า ๆ ในซู่หนาน มันมีห้องเหลือเยอะแยะ แล้วนายสามารถย้ายเข้าไปได้ถ้านายต้องการ”

“คฤหาสน์?” เมื่อได้ยินคำนี้ เซี่ยเหวินจุนก็หงุดหงิดทันที เขาคิด ‘โอ้ สวรรค์! พวกเขามีคฤหาสน์! ทรัพย์สินของเขา เซี่ยเหวินจุนมีแค่อพาร์ทเมนต์เล็ก ๆ นี่ แล้วเขาปล่อยให้เช่าเพื่อหาค่าใช้จ่าย สาวสวยคนนี้มาจากไหนกัน? ทำไมถึงมีคฤหาสน์ในเมืองที่ค่าที่ดินแพงอย่างซู่หนานนี้กัน?’

‘หรือว่าเธอแค่บลัฟฉัน? ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน ผู้หญิงทุกวันนี้มันรักหน้าตา เธอต้องพยายามรักษาหน้าของเธอ โดยการโม้เรื่องทรัพย์สินที่ไม่มีอยู่จริงแน่นอน’

“อาศัยกับเธอแล้วพี่สาวเธอเหรอ? นั่นทำไม่ได้” ฉินเฉาส่ายหัวแล้วยิ้ม “ทำไมเธอไม่มาอยู่กับฉันแทนล่ะ? เธอใช้ห้องนอนเหมือนเดิม แล้วทีวีก็ยังอยู่ในนั้น”

“ไปตายซะ ใครอยากจะอยู่กับนายกัน!?” ทันใดนั้นหน้าของซูจีก็ขึ้นสี แล้วบุ้ยปาก พลางพูดว่า “เจ้าตัวลามก นายก็แค่อยากใช้เวลาอยู่กับฉันหลาย ๆ วัน ไม่ใช่ว่านายกำลังจะไปทำงานที่เมืองตงชวนเร็ว ๆ นี้หรอกเหรอ!?”

“เจ้าหนู! ไม่ใช่ว่าแกกำลังวางแผนจะหนีหรอกใช่มั้ย!” เซี่ยเหวินจุนเข้าใจขึ้นมาทันที พลางคิดว่า ‘เมืองตงชวน! เจ้าหนูนี่เลื่อนจ่ายค่าเช่า แต่แอบหางานที่เมืองอื่น! โชคดี ที่ฉันมาเก็บค่าเช่าเขาวันนี้ ไม่อย่างนั้น เมื่อเวลามาถึง เจ้าหนูนี่คงเก็บของแล้วจากไป! จีนเป็นประเทศใหญ่! ฉันจะไปทวงค่าเช่าได้ที่ไหน!?’

“รีบจ่ายค่าเช่ามา! เด็กดี หรือว่าแกต้องการหนีจริง ๆ!” เซี่ยเหวินจุนรีบพุ่งเข้ามาคว้าเสื้อฉินเฉาไว้ ไม่ให้เขาไป “ถ้าแกไม่จ่ายค่าเช่าวันนี้ แกจะไปไหนไม่ได้!”

“ผมไม่ได้จะหนี” ฉินเฉามีสีหน้าหมดหนทาง “เราตกลงกันแล้วนี่ ว่าจะจ่ายค่าเช่าตอนเริ่มเดือนใหม่ ก็ได้ ก่อนผมจะไป ผมจะจ่ายค่าเช่าอย่างแน่นอน”

“เหอะ! แกพูดก็ง่ายสิ! จะเป็นยังไงเมื่อถึงเวลา แล้วแกหนีไปล่ะ? ฉันจะไปหาแกที่ไหน?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น? คอมของผมก็ยังอยู่กับคุณนี่!”

“คอมพัง ๆ เครื่องนั้นน่ะนะ ฉันขายให้คนอื่นไปแล้วเมื่อวาน 300 หยวน! แกบอกฉันว่าเจ้าสิ่งนั้นมันมีราคาพันหยวน!”

“บัดซบ!” ฉินเฉาโมโห คอมเครื่องนั้นเป็นของเขากับแฟนเก่าไปซื้อด้วยกัน มันมีความหมายสำหรับเขามาก ฉินเฉาจับคอเสื้อเซี่ยเหวินจุน ยกขึ้นไปในอากาศ “แกขายคอมของฉัน!? ฉันใช้มันจำนำกับแกไว้ ฉันบอกแกไปแล้วว่าอย่าขายมัน! ฉันบอกแกไปแล้ว ถ้าแกซื้อมันกลับมาไม่ได้ อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะได้ค่าเช่าแม้แต่แดงเดียว!”

จบตอน#