เทพจุติพิชิตฟ้า

ตอนที่ 57 งานเลี้ยง

“หุบปาก!” หลินเยี่ยพูดอย่างเย็นชาเพื่อหยุดหญิงผู้นั้น

หากไม่ใช่เพราะกลัวเกิดผลเสียต่อยี่ยี่ หลินเยี่ยคงฉีกปากผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว

“คุณ… ลูกคุณรังแกคนอื่น ยังจะกล้าพูดจาหยิ่งผยองแบบนี้อยู่อีกเหรอ?” หญิงสาวกล่าวด้วยความหวาดกลัว

“ถ้ายังพล่ามไม่หยุด ผมฉีกปากคุณแน่” หลินเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาด้วยแววตาอาฆาต

หญิงผมหยิกถอยหลังด้วยความตกใจ ไม่กล้าแม้จะพูดอะไรต่อ

หญิงสาวรู้สึกหวาดกลัวในใจก่อนจะหยิบมือถือออกมากดโทรหาสามี “คุณคะ ฉันและลูกกำลังจะถูกทำร้ายที่โรงเรียนค่ะ”

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับกำลังจะร้องไห้

หลังวางสาย หญิงสาวผมขู่หลินเยี่ยอย่างหยิ่งผยอง “สามีฉันเป็นรองอธิบดีกรมรักษาความปลอดภัยแห่งหยุนเฉิง หากคุณทำอะไรฉัน คุณได้เข้าคุกแน่!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉาเหยี่ยนรับรู้ได้ทันทีว่าอาจมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นจึงเข้าเกลียกล่อมหลินเยี่ย “คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ยอมขอโทษไปเถอะค่ะจะได้ไม่ติดคุก”

ครูเหยี่ยนเฉาเข้าห้ามเพราะเป็นห่วงและหวังดีต่อหลินเยี่ยและยี่ยี่ ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่ยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็แค่รองผู้อธิบดีฯ” หลินเยี่ยกล่าว

ไม่ใช่เพียงรองผู้ว่า แม้เป็นราชาแห่งสวรรค์เขาก็จะไม่ยอมขอโทษ

แม้ปรมาจารย์แห่งโลกเซียนเขายังไม่ยอมก้มหัวให้ นับประสาอะไรกับคนธรรมดาเช่นนี้

“ถ้า… ถ้าจะเอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ!” เมื่อเห็นความแข็งข้อของหลินเยี่ย เฉาเหยี่ยนจึงนิ่งเงียบด้วยความกังวลใจ

ไม่นาน สามีของหญิงผมหยิกผู้เป็นรองอธิบดีกรมรักษาความปลอดภัยก็มาถึง

“คุณคะ ฉันถูกทำร้าย” หญิงสาวรีบพาลูกชายหลบหลังหลี่ปินพร้อมร้องไห้

“ใครกล้ารังแกภรรยาและลูกชายฉัน?” หลี่ปินจ้องมองหลินเยี่ยพร้อมถามอย่างโกรธเคือง

“ผู้ชายคนนี้ค่ะ” หญิงสาวชี้ไปยังหลินเยี่ยพร้อมกระตุ้นสามี “จับเข้าคุกเลยค่ะ”

"รอก่อน!"

หลี่ปินหยิบกุญแจมือออกมาพลันพุ่งใส่หลินเยี่ยเตรียมจับกุม

“อย่าจับพ่อหนู” ยี่ยี่พุ่งเข้าขวางหลินเยี่ยไว้ด้วยร่างกายอันน้อยนิด

การออกตัวปกป้องของยี่ยี่ทำให้หลินเยี่ยซาบซึ้ง อบอุ่น และมีความสุข

“หนูน้อย ออกไปซะ ไม่อย่างงั้นฉันจะจับเธอ” หลี่ปินขู่พร้อมเขย่ากุญแจมือ

“ไม่เอา หนูไม่ให้จับป่าป๊า” ยี่ยี่อ้าแขนออกพลันกล่าวอย่างดื้อรั้น

“เอาล่ะ ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง” หลี่ปินกัดฟันกล่าวกับหลินเยี่ย “หากนายยอมพาลูกสาวมาขอโทษลูกและภรรยาของฉัน ฉันจะปล่อยนายไป”

“คุณต่างหากที่ควรขอโทษ” หลินเยี่ยเอื้อมมือกอดลูกสาวพร้อมตอบอย่างเย็นชา

“ในเมื่อลูกสาวนายไม่เชื่อฟัง ก็อย่าโทษที่ฉันหยาบคาย” หลี่ปินกล่าวพร้อมถือกุญแจมือพุ่งเข้าหาหลินเยี่ย

ขณะที่เขากำลังเข้าใกล้ หลินเยี่ยลอยขึ้นเตะหลี่ปินจนล้มลงโอดครวญ

หลินเยี่ยเพิกเฉยต่อหลี่ปินที่กำลังโอดครวญ เขาเดินไปหาเฉาเหยี่ยพร้อมกล่าว “ครูเฉาครับ วันนี้ผมขอลาหยุดให้ยี่ยี่หนึ่งวันนะครับ”

"..."

เฉาเหยี่ยนจ้องหลินเยี่ยอย่างตะลึงงัน เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าหาญถึงขั้นทำร้ายรองอธิบดีกรมรักษาความปลอดภัย

“ครูเฉาครับ วันนี้ยี่ยี่ขอลาหยุดนะครับ” หลินเยี่ยย้ำอีกครั้ง

“อ๋อ ค่ะ!” เฉาเหยี่ยนเรียกสติพร้อมพยักหน้ารับ

“งั้นเราขอตัวนะครับ ไว้เจอกันใหม่ครับครูเฉา” หลินเยี่ยอุ้มยี่ยี้หันหลังเดินจากไปทันทีที่พูดจบ โดยไม่หันมามองเธอเลย

หลินเยี่ยกลัวว่ายี่ยี่จะตกใจและหงุดหงิตต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงพาเธอไปสวนสนุกเพื่อบรรเทาอารมณ์

หลินเยี่ยกลับบ้านไปรับหลงซือหยิงก่อนจะออกเดินทางมายังสวนสนุก

ณ สวนสนุก ไม่เพียงยี่ยี่ที่สนุกสนาน หลงซือหยิงเผยรอยยิ้มแห่งความสุขและไร้กังวลราวกับเด็ก

ขณะทั้งสามกำลังเล่นอย่างสนุกสนาน โทรศัพท์ของหลินเยี่ยดังขึ้นก่อนจะพบว่าเป็นเหอจวิน เขารับสายพร้อมถาม “คุณเหอ มีอะไรรึเปล่าครับ?”

“รีบมาที่บริษัทตอนนี้ ด่วนเลย” เหอจวินสั่งด้วยเสียงแข็ง

"เกิดอะไรขึ้น?"

“ยังบอกไม่ได้ รีบมาแล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง”

“ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” หลินเยี่ยวางสายก่อนจะบอกหลงซือหยิง “ผมมีเรื่องต้องจัดการที่บริษัท คุณเล่นกับยี่ยี่ไปก่อน ผมจะรีบกลับมา”

หลินเยี่ยเดินออกจากสวนสนุกก่อนจะขับรถไปยังบริษัทคังหยวนเวชภัณฑ์กรุ๊ป

เมื่อมาถึง เขาเดินตรงไปยังชั้นสองพร้อมบุกเข้าห้องทำงานของเหอจวินโดยไม่เคาะประตู

“ประธานเหอ คุณดูรีบร้อนมาก มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?” หลินเยี่ยถามอย่างงุนงง

“ก็ไม่ได้มีอะไรมาก” เหอจวินกล่าวขณะทำงานอย่างขะมักเขม้น แต่เมื่อเห็นหลินเยี่ย เธอวางงานลงและลุกจากเก้าอี้ทันที

เธอยืนขึ้นพร้อมจัดระเบียบชุดก่อนจะอธิบาย “ลี่ตี้กรุ๊ปอยากเจรจากับฉันเพื่อขอความร่วมมือ ฉันคิดว่าอาจเกี่ยวข้องกับยาเพนนิซิลินจึงอยากให้คุณเข้าร่วมด้วย”

"ได้สิครับ ไม่มีปัญหา"

“งั้นไปกันเถอะ เดี๋ยวนี้เลย” เหอจวินกล่าวก่นจะเดินออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน

หลินเยี่ยเดินตามเธอไป

ทั้งสองขึ้นรถและขับไปยังบริษัทลี่ตี้กรุ๊ปทันที

ลี่ตี้กรุ๊ปเป็นบริษัทยาขนาดเล็กที่เพิ่งก่อตั้ง แต่มีเจ้าของผู้ร่ำรวย เข้าต้องการซื้อยาไว้ในครอบครองมากมายนับสิบล้านชนิด

การที่บริษัทเล็ก ๆ ที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ติดต่อขอซื้อยาจำนวนมากเช่นนี้ทำให้เหอจวินต้องระวังตัวมาก ดังนั้นเธอจึงขอให้หลินเยี่ยมาด้วย

เมื่อมาถึงพบว่าบริษัทแห่งนี้มีพนักงานเพียงไม่กี่คน แต่กลับเป็นบริษัทที่ดูร่ำรวย

เหอหยุนและหลินเยี่ยขึ้นลิฟต์ไปยังสำนักงานผู้จัดการทั่วไปด้วยความระมัดระวัง

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในสำนักงาน กลุ่มชายชุดดำต่างรุมเข้ามาล้อมทั้งสองไว้

“นี่มันอะไรกัน? ฉันมาที่นี่เพื่อเจรจาธุรกิจกับคุณเฉิน” เหอจวินเหลือบมองชายชุดดำพร้อมถามด้วยความงุนงงก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าหาหลินเยี่ย

โชคดีที่เธอสังหรณ์ใจจึงพาหลินเยี่ยมาด้วย ไม่ย่างนั้นอาจตกอยู่ในอันตราย

“คุณเหอ ผมรอคุณมานานแล้ว” ชายชุดสูทวัยกลางคนปรากฏขึ้นเมื่อสิ้นเสียง

ชายผู้นี้คือเฉินหลี่ เจ้าของบริษัทหลี่ตี้กรุ๊ป เขาก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นเพื่อหลอกล่อเหอจวินให้ตกเป็นเหยื่อโดยหวังจะยึดยาเพนนิซิลินจากเธอ

“คุณเฉิน ฉันไม่คิดว่าจะได้รับการต้อนรับแบบนี้ คุณเชิญฉันมาเพื่อเจรจาธุรกิจไม่ใช่เหรอคะ?” เหอจวินถามอย่างเย็นชา 

“ฉลาดจริงเชียว” เฉินหลี่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ที่ผมขอให้คุณมาในวันนี้ไม่ใช่เพื่อเจรจาธุรกิจ แต่เพื่ออย่างอื่นในครอบครองของคุณ”

"อะไร?"

“ด้วยความเฉลียวฉลาดของคุณ ผมว่าคุณน่าจะเดาได้”

“คุณต้องการเพนิซิลลินใช่ไหม?

“ใช่ ผมอยากได้ยาเพนนิซิลิน” เฉินหลี่ก้าวเข้าใกล้เธอ เผยให้เห็นความปรารถนาและความโลภอย่างชัดเจน “คุณเหอ มอบเพนนิชิลินให้ผมมาดี ๆ เถอะ”