Unlucky Man ไอ้หนุ่มดวงซวย

"นั่นสินะ พวกเค้าล้วนใช้อาวุธระดับ Unique กันทุกคนก็จริง แต่หัวหน้าอัศวินนั้นยิ่งเหนือขึ้นไปอีก" ลุงสมิทพูด

"เหนือขึ้นไป..." ผมพูดตาม

"ไม่ใช่แค่อาวุธ ที่เป็นไอเท็มระดับ Unique แต่ทุกอย่างที่เค้าใช้ล้วนแต่เป็นระดับ Unique ทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็นนักผจญภัยที่แข็งแกร่งที่สุดเลยก็ว่าได้" ลุงสมิทเล่าต่อ

"ไอเท็ม...ระดับ Unique ทั้งหมด...." ผมพึมพำ

"นี่มันสุดยอดไปเลยแฮะ อยากเจอคนๆนั้นชะมัด" ผมพูดด้วยความตื่นเต้น

"อื้ม ความแข็งแกร่งระดับนั้น ไม่ว่าใครก็อยากเห็นมันซักครั้งทั้งนั้นแหละนะ" ลุงสมิทพูดตอบ

"แต่ก็อย่างที่บอกไป พวกเค้าต่างได้รับภารกิจที่เรียกได้ว่ามนุษย์ธรรมดาแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้มันสำเร็จ ดังนั้นเราก็ไม่รู้กันหรอกนะว่าพวกเค้าทำอะไรอยู่ที่ไหน" ลุงสมิทพูด

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ซักวันพวกเราก็คงได้เจอเค้าเองนั่นแหละ ... เนอะ" ผมหันไปพยักหน้ากับยัยผมบ๊อบ

"นั่นสินะ" ยัยผมบ๊อบตอบ

"เอาล่ะ ถึงเวลาแล้วนะ พวกเธอควรจะรีบไปทำภารกิจได้แล้ว ป่านนี้เค้าคงรอจะแย่แล้วล่ะ" ลุงสมิทพูด

"อ๊า จริงด้วยสินะ" ผมนึกภารกิจตัวเองได้แล้วรีบวิ่งออกไป

"อ๊ะ ชั้นลืมไปบอกอะไรไปอย่าง" ลุงสมิทเรียกผมกลับมา

"ถ้าเธอไปถึงเมืองท่าเรือทิศตะวันตกแล้วล่ะก็ ถ้าเป็นไปได้เอา 'เลือดนางเงือก'กับ 'ไข่มุก 7 สี' กลับมาด้วยนะ ชั้นจะทำอะไรที่มันตื่นเต้นให้เธอดู" ลุงสมิทขยิบตาเล็กน้อย

"ครับ ผมจะลองหาดูนะครับ" ผมรับปากพร้อมกับวิ่งแบกสินค้าออกไปพร้อมกับยัยผมบ๊อบ

"แค่หามาได้ซักอย่างก็ถือว่าเก่งแล้วล่ะ" ลุงสมิทพูดคนเดียวหลังจากไม่มีใครอยู่แล้ว

...........

หน้าเมืองประตูทิศตะวันตก

"ขอโทษที่ให้รอครับ/ค่ะ" ผมกับยัยผมบ๊อบวิ่งแบกสินค้าออกมา

"พวกเธอขนมันมาจริงๆเหรอเนี่ย บ้ากันจริงๆเลยนะ" คนขับรถม้าตกใจเล็กน้อย

"ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งในการฝึกน่ะครับ" ผมพูดพร้อมกับเบ่งกล้ามโชว์

"ฮะฮะ เอาเถอะ ขอบคุณมากนะ" คนขับรถม้าตอบ

"งั้นก็ไปกันเถอะ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 2-3 วันก็น่าจะถึงแล้วล่ะ" คนขับรถม้าบอก

"3 วัน !!!" ผมตกใจ

"ใช่น่ะสิ ทำไมหรอ" คนขับรถม้าถาม

"เอ่อ เปล่าครับ คือผมยังไม่ได้เตรียมเสบียงไว้เลย" ผมตอบ

"อ้อ เรื่องนั้นเอง ออกจากนี่ไปถ้าถึงช่วงเย็นๆ ก็น่าจะไปถึงโรงแรมแถวชายแดนล่ะนะ พอจะหาของกินกับที่พักได้อยู่" คนขับรถม้าพูด

"ยังงั้นเหรอครับ" ผมใจชื้นขึ้นมาหน่อย

"งั้นก็รีบๆไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน" ยัยผมบ๊อบพูด

"นั่นสินะ งั้นพวกเธอก็ขึ้นมาสิ" คนขับรถม้าพูดจบก็บังคับม้าออกเดินทาง

"แถวนี้ยังนับว่าปลอดภัยหายห่วงอยู่ จนกว่าจะเลยชายแดนโน่นแหละนะ" คนขับรถม้าพูด

"หืมมมมมม เป็นยังงั้นสินะครับ" ผมถาม

"คุณเคยไปเมืองท่าเรือทิศตะวันตกหรือเปล่าคะ ?" ยัยผมบ๊อบถาม

"เคยสิ ชั้นเคยไปประมาณ 3-4 ครั้งได้น่ะ" คนขับรถม้าตอบ

"มันเป็นยังไงบ้างคะ สวยหรือเปล่า" ยัยผมบ๊อบถามต่อ

"อืมมมมมมม เป็นเมืองติดทะเลน่ะ มีเรือเข้า-ออก วันนึงเป็นสิบๆลำเลยล่ะ" คนขับรถม้าเล่า

"อยากเห็นจังน้า ~ ทะเล" ยัยผมบ๊อบพูด

"นี่เธอ ไม่เคยเห็นทะเลอย่างงั้นหรอ ?" ผมหันไปถาม

"ก็ชั้นอยู่แต่ที่หมู่บ้านนี่นา" ยัยผมบ๊อบหันมาตอบ

"ก็จริงแฮะ"

"งั้นตอนนี้พวกเธอก็พักผ่อนกันก่อนก็ได้นะ ไว้ถึงชายแดนแล้วเดี๋ยวชั้นจะปลุกเอง" คนขับรถม้าบอก

"ขอบคุณมากครับ/ค่ะ" ผมกับยัยผมบ๊อบตอบแล้วก็งีบหลับไป

.................

ชายแดน

"เอาล่ะ ถึงโรงแรมที่เราจะพักกันคืนนี้แล้วนะ" คนขับรถม้าพูด

"อื้ออออออออ ถึงแล้วเหรอ ?" ยัยผมบ๊อบขยี้ตา

"หวาวววววว สวยกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย" ยัยผมบ๊อบพูด

"นี่ๆๆๆๆ ดูสิ โรงแรมล่ะ" ยัยผมบ๊อบเขย่าผม

"หือออออออ ถึงแล้วเหรอ ?" ผมตื่นเพราะแรงเขย่า

"โห หยั่งกับหนังจีนแน่ะ" ผมตกใจนิดหน่อย

ภาพโรงแรมที่พวกเราเห็นก็คือโรงเตี๊ยมขนาดเล็กประมาณ 3 ชั้น มีโรงม้าขนาดกว้างพอจะฝากม้าได้ซัก 20 ตัว อยู่ด้านหลัง พร้อมโรงจอดรถม้า

"เอาล่ะ ลงกันตรงนี้นะ เดี๋ยวชั้นจะเอารถไปจอดข้างในพร้อมกับฝากม้าให้เค้าช่วยดูให้" คนขับรถม้าบอก

"ครับ/ค่ะ" ผมกับยัยผมบ๊อบตอบพร้อมลงจากรถม้า

"แล้ว...เราจะทำยังไงกันต่อล่ะเนี่ย" ยัยผมบ๊อบหันมาถามผม

"ก็รอเค้าแล้วเข้าไปพร้อมกันน่ะซี่" ผมตอบ

"ขอโทษที่ให้รอนะ ปะ เข้าไปกัน" คนขับรถม้าเดินมาทางพวกเรา

...........

"อืมมมมม ไม่ค่อยมีคนเลยแฮะ" ผมมองซ้าย มองขวาหลังจากเข้ามาข้างใน

"แบบนี้แหละ คนที่มาพักที่นี่ก็มีแค่คนที่เดินทางข้ามเขตเท่านั้นแหละ" คนขับรถม้าตอบ

สายตาทุกคู่จับจ้องมาทางพวกเราที่เข้ามาใหม่