ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

เขาพยายามรวบรวมความคิดและเชื่อมโยงสิ่งที่เขาเคยรู้กับข้อมูลใหม่ที่เขาเพิ่งค้นพบมันอาจจะเป็นความบังเอิญหรืออาจเป็นการป้องกันที่ถูกวางไว้เบื้องหลังโดยผู้ที่มีอำนาจสูงสุดบางคน

เขาปิดตำราเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

"ยังมีเรื่องราวอีกหลายอย่างที่ข้าไม่รู้...!"

ในขณะที่นาฟกำลังครุ่นคิด จู่ๆ จิตวิญญาณสาวจาชาก็ปรากฏขึ้นข้างกายนาฟสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเห็นแผนที่โบราณขนาดใหญ่ที่เธอนำมาด้วยแผนที่มีสภาพเก่าแก่รายละเอียดค่อนข้างเลือนราง เธอวางมันลงตรงหน้าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"อาณานิคมของเราอยู่ทางทิศใต้ของทวีปนี้ เรียกว่า...อาณานิคมหลงเจ้า"

เธอกล่าวพร้อมกับชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่

"มันถูกปกครองโดยราชวงศ์หลงที่สืบเชื้อสายกันมากว่าสหัสวรรษแล้ว

ความยิ่งใหญ่และมั่นคงของพวกเขาเป็นที่ยอมรับไปทั่วทั้งทวีปแม้แต่ราชวงศ์ของพวกเราในตอนนี้ก็ยังมีรากฐานจากตระกูลนี้"

 นาฟมองตามปลายนิ้วของจิตวิญญาณสาวจาชาและเพ่งดูตำแหน่งของอาณานิคมหลงเจ้า ที่ตั้งอยู่ใกล้แนวชายฝั่งทางใต้ของทวีปเป็นอาณานิคมที่ล้อมรอบด้วยภูเขาสูงใหญ่และป่าทึบเขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างอาณานิคมนี้กับตัวเขา

จิตวิญญาณสาวเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความลึกลับ

“นายท่านเองก็เป็นหนึ่งในเชื้อสายตระกูลหลงเช่นกัน”

นาฟเงยหน้าขึ้นมองจิตวิญญาณสาวที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความสงสัยที่ปนเปกัน จิตวิญญาณสาวยิ้มเล็กน้อย

“ความลับของอาณานิคมและทวีปนี้ยังมีอีกมากมายที่เจ้ายังไม่รู้...”

นาฟยังจ้องมองแผนที่โบราณที่ทอดอยู่เบื้องหน้าภูมิประเทศและตำแหน่งต่างๆ ที่ไม่คุ้นตาเริ่มเป็นที่รู้จักชัดเจนขึ้นเรื่อยๆภายในใจของเขา

ช่วงเวลาที่ผ่านมา นาฟใช้เวลาส่วนใหญ่ฝึกฝนอยู่ในโลกมิติส่วนตัวและในขณะเดียวกัน นาฟก็เริ่มใช้ชีวิตในชุมชนเมืองใหม่ที่เขาได้ครอบครอง นาฟได้ให้เจ้าหน้าที่ภายใต้การบังคับบัญชาของตนเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วย รวมถึงครอบครัวของเจ้าหน้าที่ตามแต่การสมัครใจ

ชุมชนแห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่อัน เงียบสงบและห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลักพื้นที่ถูกพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วตามหลักสถาปัตยกรรม การสรรค์สร้างที่นาฟเชี่ยวชาญอาคารทุกหลังถูกออกแบบด้วยความประณีต สอดคล้องกับธรรมชาติรอบด้านทำให้ชุมชนดูกลมกลืนกับภูมิทัศน์โดยรอบ ทั้งถนน อาคารและสวนถูกสร้างอย่างสวยงามและเป็นระเบียบ

นาฟเลือกที่จะไม่บอกใครว่าพื้นที่แห่งนี้เป็นของตนเองทั้งหมดนี้เพื่อความปลอดภัยและไม่ต้องการให้เป็นที่สนใจจากผู้ไม่หวังดี

โดยเฉพาะสมาคมใต้ดินที่ยังคงเฝ้าจับตาเขาอยู่การสร้างชุมชนนี้มีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น นาฟเตรียมพื้นที่ตรงนี้ไว้สำหรับผู้คนจากแดนนอกที่เขาตั้งใจจะอพยพเข้ามา

หากวันหนึ่งเกิดสถานการณ์ร้ายแรงขึ้นเขาหวังว่าพวกเขาจะได้มีสถานที่ที่ปลอดภัยในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในขณะที่เขายังคงวางแผนและเฝ้ารอเวลาที่เหมาะสม

การพัฒนาของชุมชนนี้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องแต่ก็อยู่ในความเงียบสงบและเป็นความลับ ทั้งหมดนี้เป็นแผนการที่นาฟได้วางไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ณ สถานที่หนึ่ง  ในเขตชุมชนเมืองใหม่  ในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งก็เหมือนบ้านปกติทั่วๆ ไปภายในบ้านกลับมีอากาศที่เย็นสบายกว่าปกติ มีช่องเปิดรับเพียงแสงสว่างแต่ไม่อาจส่งความร้อนผ่านเข้ามาในตัวบ้านได้   ภายในบ้านมีการใช้วัสดุทำผนังที่หนากว่าทั่วๆไป มีการจัดสัดส่วนในแต่ละห้องอย่างเป็นระเบียบ ชายหนุ่มมุ่งมั่นขีดเขียนแผนผังอะไรสักอย่าง

อยู่บนโต๊ะเขียนแบบที่ถูกสร้างมาโดยเฉพาะที่ชายหนุ่มเขียน เป็นแบบแปลน อาคารหรือสิ่งก่อสร้างอะไรสักอย่าง ในรายละเอียดบอกข้อมูลการก่อสร้าง แผนผังรวม รูปร่างส่วนด้านหน้า ด้านข้าง  ระยะและขนาดที่ใช้  พร้อมแนะแนววัสดุที่ใช้ในการสร้าง  รวมถึงขั้นตอนการทำงานอย่างละเอียด

ในขณะกำลังขีดเขียนอยู่นั้น อยู่ๆก็หยุดเขียนแล้วหันหลังไปมอง  เด็กหนุ่มอีกคน ที่นั่งมองตนอยู่ด้านหลังมานานแล้ว  

“ทำไม! นายจะไล่ฉันเหรอ

 “เปล่านี่!

“นาฟเมื่อไหร่นายจะกลับเข้าสถานศึกษา ซะทีรู้ไหมว่าตอนนี้พวกเรากำลังคึกคักกันใหญ่ ต่างคน ต่างมุ่งหวังพิสูจน์ตัวเองเข้า 20 อันแรกในอันดับนักศึกษาเพื่อได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันสุดยอดสถาบัน”

นาฟยิ้มให้กับเพื่อนตัวอ้วนของเขา

“แล้วนายล่ะคิมไม่สนใจหรือ?

“โถ่!....นาฟ ร้อยอันดับแรกข้ายังไม่มีสิทธิ์เลย” เจ้าอ้วนคิมบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“การแข่งขันสุดยอดสถาบันกำลังจะเริ่มในเดือนหน้าแล้วนายไม่คิดจะไปเข้าร่วมหรือไง?"

นาฟเลิกคิ้วขึ้นสูงเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นนักหรอก"เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้ว่าในใจจะมีความรู้สึกบางอย่างที่ถูกปลุกขึ้นมาเล็กน้อย

“โถ่ นาฟ!" คิมร้องออกมา

"นี่เป็นการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอาณานิคมเชียวนะ!เป็นการรวมตัวของอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากทั่วทุกมุมของอาณานิคมเลยนะ”

 นาฟพ่นลมหายใจยาวก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด "แต่ข้ายังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยแถมยังมีเรื่องอื่น ๆ ที่ข้าต้องทำอีกมากมาย..."

คิมส่ายหัวอย่างเอาจริงเอาจัง

"เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้น! การจัดการแข่งขันในครั้งนี้ไม่เหมือนทุกๆครั้ง”