เป่ยจิน...ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย เล่ม 1

“เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” เป่ยจินถามออกไป เมื่อหยางคงเดินกลับมา
 

“ข้ารู้สึกว่าร่างกายสดชื่นมากเลยขอรับ ไม่เหนื่อยง่ายแถมยังเหมือนมีพลังในร่างกายมากกว่าเดิมเสียอีก” หยางคงพยายามตรวจสอบร่างกายตนเองที่เปลี่ยนไปและตอบออกมา
 

“อืม ดีแล้ว ยินดีกับเจ้าด้วย ตอนนี้ระดับพลังของเจ้าอยู่ที่สีเขียวขั้นสูง หลังจากนี้เจ้าก็จงตั้งใจฝึก ข้าจะให้เจี่ยฉงช่วยอีกแรง หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ”
 

“สะ…สีเขียวหรือขอรับคุณหนู ข้าสัญญาขอรับ” เมื่อหยางคงได้ยินว่าตนเองนั้นมีระดับพลังปราณอยู่ในขั้นสีเขียวขั้นสูงถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ เพราะไม่คาดว่าเพียงแค่การถอนผนึกพลังจะทำให้ตนเองก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ 
 

น้ำตาที่ไหลรินออกมาจากหางตาของหยางคง ทำให้คนที่มองอย่างเป่ยจินรู้สึกยินดีไปด้วยทีเดียว 
 

“เช่นนั้นทุกคนแยกย้ายกันฝึกเถิดเจ้าค่ะ อ่อ ทางที่ดีให้ทุกคนเผื่อเวลาพักผ่อนเช่นเดิมนะเจ้าค่ะ ถึงแม้จะมีพลังก็ตาม” เป่ยจินเอ่ยเตือนทุกคนออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะจากที่นางสังเกตดูมาสักพัก ทุกคนเอาแต่ฝึกฝนพลังกัน โดยไม่หยุดพักเลยทีเดียว ทำราวกับว่าอีกไม่กี่วันจะเกิดอันใดขึ้นเสียอย่างนั้น หืม ก็ไม่นะ สงครามยังไม่เริ่มต้นเร็วๆ นี้มิใช่หรือ นางคงต้องออกไปสืบข่าวบ้างแล้วล่ะ
 

“ขอรับคุณหนู” ทุกคนที่กำลังฝึก เมื่อได้ยินคำสั่งของเป่ยจินจึงพร้อมใจกันเอ่ยออกมาและแยกย้ายกันไปฝึกเช่นเดิม
 

เห่อ นี่นางต้องคอยเตือนพวกเค้าอีกกี่รอบกัน หืมม ข้าคงมิได้กดดันพวกเขามากไปหรอกมั้งนะ
 

“เช่นนั้นข้าขออกไปดูสถานการณ์ด้านนอกนะเจ้าค่ะ ฮูหยินซูหยินลี่ที่อยู่ข้างนอกคงเหงาเชียว” เป่ยจินเห็นว่าทุกคนแยกย้ายกันไปแล้วจึง หันไปเอ่ยบอกกล่าวกับครอบครัวตนเองทันที 
 

“อืมไปเถิด เดี๋ยวพ่อแม่ และท่านตาท่านยายของเจ้าขอฝึกพลังสักหน่อย” ท่านแม่ของเป่ยจินเอ่ยออกมา
 

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นแล้วหากใกล้รุ่ง ข้าจะนำทุกคนออกมาเอง” เป่ยจินเอ่ยย้ำอีกคราก่อนออกไป 
 

ซูหยินลี่ นั้นไม่สามารถฝึกพลังได้ เนื่องจากร่างกายของนางนั้นไม่เหมาะสมสำหรับการรับพลัง ซึ่งในหมู่มนุษย์นั้นน้อยคนนักที่จะมีร่างกายลักษณะนี้ แต่หากนางต้องการที่จะฝึกพลังจริงๆ ข้าก็มั่นใจว่าในอนาคตข้าจะสามารถช่วยนางได้
 

“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ อาหยาง…อาหยางปลอดภัยดีหรือไม่” ซูฮูหยินที่เฝ้ารออยู่ด้านนอกเพียงลำพังนั้น เมื่อเห็นว่าเป่ยจินออกมาแล้ว จึงรีบเข้ามาถามเรื่องของบุตรชายตนเองทันที
 

“ปลอดภัยดีเจ้าค่ะ ท่านหายกังวลได้เลย” เป่ยจินเอ่ยตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ 
 

“เช่นนั้น…อาหยางสามารถฝึกพลังได้แล้วหรือเจ้าค่ะ” ซูฮูหยินเอ่ยถามประโยคนั้นกลับไปเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนเองถามออกไปนั้น มากเกินไปหรือไม่
 

“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ แถมตอนนี้ระดับพลังจะพุ่งไปถึงระดับสีเขียวขั้นสูงเชียว ข้าละอิจฉาเค้าจริงๆ เจ้าค่ะ อิอิ” เป่ยจินที่รู้ว่าคนตรงหน้านั้นกังวลเพียงใดจึงเอ่ยตอบออกไปขำๆ
 

“โถ่ คุณหนู ข้าน้อยขอขอบพระคุณคุณหนูมากจริงๆ เจ้าค่ะ” ซูฮูหยินที่ตอนนี้กำลังร้องไห้ดีใจ ที่บุตรชายของตนเองมีวันนี้ได้ ถึงกับก้มลงและคุกเข่าให้กับเป่ยจิน
 

“ท่านป้า อย่าทำเช่นนี้เถิด หากทุกคนภักดีต่อข้าและครอบครัว ข้าก็สัญญาเจ้าค่ะ ว่าจะดูแลทุกคนแน่นอน ว่าแต่ตอนนี้ข้าหิวมากๆ เลยเจ้าค่ะ มีอันใดให้ข้ากินบ้างเจ้าค่ะ”
 

“โถ่ คุณหนูของบ่าว ไปเจ้าค่ะ ไปนั่งรอที่โต๊ะเถิด”
 

“เจ้าค่ะ”
 

เช้าวันถัดมา เป่ยจินนำทุกคนออกมาจากมิติ และพักผ่อนจนถึงยามเหม่า (เวลา 05.00-06.59 น.) ทุกคนจึงออกด้านนอก เพื่อดูแลกิจการต่าง ๆ ด้านนอก
 

อืม ข้าคงต้องเร่งหาคนมาจัดการกิจการต่างๆ เสียแล้ว มิเช่นนั้น ครอบครัวข้าคงต้องเหนื่อยไปเช่นนี้เรื่อยๆ 
 

“อ้าว จะออกไปที่ร้านกันแล้วหรือ” เถ้าแก่ว่าพลางพร้อมกับเดินเข้ามาหาเป่ยจิน
 

“คารวะเถ้าแก่ซื่อเฉินเจ้าค่ะ”
 

“เจ้ามีอันใดงั้นหรือตาแก่”
 

“บ่ะ เจ้านี่ ไม่คิดจะหันมองรอบๆ บ้านหรือไร”
 

“อืมม มองอันใด ข้าก็ไม่เห็นมีอันใด นอกจากต้นไม้ใบหญ้าที่เติบโต”
 

“ตาแก่นี่ มันเหลือเกินจริงเชียว จินเออร์ว่างๆ เจ้าช่วยเอายาบำรุงสายตากับสมองให้ตาเจ้าบ้างเถิด หึ”
 

“อิอิ เถ้าแก่ เช่นนั้นท่านคาดว่าจะสามารถดำเนินการให้สำเร็จภายในกี่วันเจ้าค่ะ”
 

“อืมม เจ้ามาสร้างเรือนพักนี่เอง ข้าก็หลงๆ ลืมๆ ไปบ้างสิ”
 

“หึ เป็นเช่นนั้น แหละตาเฒ่า ส่วนงาน ข้าคิดว่า ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์นะจินเออร์”
 

“หืม  ไวมากเลยเจ้าค่ะ แต่เป็นเช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ หากท่านต้องการอันใดก็บอกพวกข้าได้เลยนะเจ้าค่ะเถ้าแก่”
 

“อืมๆ งั้นข้าไปทำงานต่อแล้วกัน เจ้าไปเถิด ประเดี๋ยวจะสายเอา”
 

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ของโลกภายนอก และเป็นระยะเวลาเกือบหนึ่งปี ของโลกภายในมิติจิตของนาง สำหรับคนที่เข้าไปฝึกพลังด้านใน
 

“อืม บ้านพักและส่วนต่างๆ ที่เจ้าให้ข้าสร้างเสร็จแล้วนะจินเออร์ ต้องการอันใดเพิ่มอีกหรือไม่”
 

“อืม ตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยเจ้าค่ะ อิอิ ไว้ข้าขอดูก่อนนะเจ้าค่ะว่าจะทำกิจการอันใดเพิ่มอีกหรือไม่ ที่ดินข้าเหลือเยอะเลยเจ้าค่ะ”
 

“เจ้าเด็กคนนี้นี่ ฮ่าๆ งั้นข้าไปละ”
 

“ลานะเจ้าค่ะเถ้าแก่”
 

หลังจากนั้น เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ร้านค้าและกิจการต่างๆ ของจินเออร์ในตอนนี้นั้น ต่างกำลังไปได้ดี มีรายได้เข้ามามากมาย เรียกว่ามหาศาลเลยทีเดียวสำหรับร้านขายโอสถและสมุนไพร อีกทั้งเงินที่มาจากการนำของดีในมิติไปขายนั้นอีก จนตอนนี้
 

“คุณหนูขอรับ รายได้ของเดือนนี้ขอรับ”
 

“เกือบหมื่นตำลึงเลยหรือเจ้าค่ะ”
 

“ขอรับ เดือนนี้รายได้ของร้านขายสมุนไพรและโอสถบูมมากเลยขอรับ”
 

“หืมมม บูมหรือเจ้าค่ะ”
 

“ขอรับ บูม ข้าได้ยินอาหยางพูดกับคุณหนูเลยสอบถามมาขอรับ ข้าพูดพูดหรือไม่”
 

“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ท่านลุง”
 

“ฮ่าๆ เช่นนั้นข้าไปก่อนนะขอรับ”
 

“เจ้าค่ะ”
 

ในตอนนี้นั้นหยางคงได้ข้ามไปขั้นของปราณสีน้ำเงินขั้นกลางแล้ว เรียกได้ว่าเด็กคนนี้คือตัวนำโชคที่แท้จริงของนางก็ว่าได้ แตกต่างจากในคราแรกที่เจอหยางคงมีตัวผอมบางและอ่อนแรง หากจินหลงไม่พูดสิ่งใดออกมา นางก็ไม่แน่ใจว่าจะเลือกครอบครัวนี้หรือไม่
 

นอกจากระดับพลังที่พุ่งจนเกินคนธรรมดาไปแล้วนั้น นางยังได้อาจารย์ปรุงโอสถคนใหม่มาเพิ่มเช่นกัน หยางคงในตอนนี้นั้นนอกจากจะเป็นองครักษ์ส่วนตัวของนางแล้วนั้น ยังมีอีกหน้าที่หนึ่งนั้นคือ การปรุงโอสถ 
 

เพราะพลังที่ตื่นขึ้นของเด็กคนนี้คือ ธาตุไฟและน้ำ นอกจากนี้ยังมีธาตุในตำนานเช่นเดียวกับนาง เพียงแต่ธาตุพฤกษาจะเกิดได้ก็ต่อเมื่อ ร่างกายนั้นมีความเหมาะสมที่จะรับระดับพลังทั้งสองที่จะผสานกันจากธาตุไฟและธาตุน้ำ 
 

อีกทั้งจินหลงและเจี่ยฉงยังบอกออีกว่า หยางคงก็คือลูกรักสวรรรค์เช่นเดียวกับนาง จึงทำให้มีธาตุพิเศษนี้เข้ามา สวรรค์ลำเอียงหรือเปล่านะ
 

“อาหยาง ท่านปรุงโอสถกายาหอมหวนให้ข้าหน่อย” เป่ยจินตะโกนออกมา เมื่อเข้ามาในห้องปรุงโอสถ
 

“คุณหนู ข้ากำลังปรุงโอสถรัญจวนหมื่นลี้ให้กับแม่หม้ายเศรษฐีนางนึงอยู่ ท่านปรุงเองเถิดขอรับ ข้าไม่ว่าง” หยางคงตอบกลับไปโดยที่สายตาและใบหน้ายังคงจดจ่ออยู่กับโอสถที่ตนเองกำลังปรุงอยู่
 

“เอ๊ะ เจ้า ๆ นี่ กล้านักนะ” เป่ยจินที่ได้ยินหยางคงเอ่ยเช่นนั้นจึงยกนิ้วขึ้นและชี้ไปทางหยางคงทันที
 

“ทำไมข้าจะไม่กล้าเล่า” หยางคงตอบกลับน้ำเสียงกลั้นขำ
 

“ข้าเป็นคุณหนูของเจ้านะ” เป่ยจินยังคงเถียงกลับไป
 

“ข้าก็ทำงานให้ท่านอยู่นะ” หยางคงก็เถียงกลับไปเช่นกัน
 

“แต่ข้าสั่งเจ้า”
 

“แต่ข้าต้องใช้เวลา”
 

“หึยยยย ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้วว เชอะ” เมื่อเห็นว่าหยางคงไม่มีท่าทีจะยอมยางเลยแม้แต่น้อย เป่ยจินจึงทำท่ากอดออกและเอ่ยแง่งอนออกไป พร้อมกับหันหน้าไปอีกทาง
 

“ฮ่าๆ ถ้าท่านไม่รีบ ก็วางสมุนไพรไว้ขอรับ ไว้ข้าละมือจากโอสถ เมื่อใดแล้วจะปรุงให้ท่านเอง” หยางคงที่แหย่เด็กน้อยตรงหน้าจนพอใจแล้วจึงยอมละมือและหันกลับมา
 

“เอ๊ะ เจ้ากวนข้านักนะ ไม่ต้องข้าปรุงเอง ข้ารีบ” เป่ยจินที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งใจปรุงโอสถอยู่นั้น เพราะในครั้งนี้อีกฝ่ายตั้งใจจะปรุงให้มีได้ระดับขั้นเทวะเต็มสิบส่วนเสียที 
 

“ฮ่าๆ ขอรับๆ ว่าแต่ราคาเท่าไหร่หรือ” 
 

“อืม เม็ดละหมื่นตำลึง หึ” เป่ยจินเอ่ยออกไปโดยในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเอาชนะคนตรงหน้า
 

“โถ่ ของข้านะเม็ดละ หนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงเชียวนะขอรับ” หลังจากเอ่ยจบ หยางคงจึงหันไปดูปฏิกิริยาของเด็กน้อยตรงหน้า ปรากฏว่าในตอนนี้นั้นแววตาได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว กลายเป็นเด็กสาวหิวเงินเสียอย่างนั้น
 

“ดีๆ เช่นนั้นข้าไม่กวนเจ้าแล้วปรุงไปเถิด เอาหลายๆ เม็ดนะ ข้าจะได้มีเงินเยอะๆ อิอิ” ทำท่าผลักมือมาทางหยางคงกับกับรอยยิ้มแบบยินดีปรีดาเสียเต็มที่ เหมือนมีเงินมากองอยู่ตรงหน้าเสียกระนั้น
 

“คุณหนู….ดวงตาของท่านจะกลายเป็นสีทองแล้วขอรับ”
 

ผลจากการที่นางได้ปลดผนึกพลังในกายของหยางคงบวกกับการฝึกฝน และรับโอสถต่างๆ จากนาง หยางคงได้เปลี่ยนไปคล้ายบุคคลที่มีอายุสิบแปดหนาว อีกทั้งยังมีบุคคลิกความเจ้าเล่ห์แบบฉบับคุณชายเจ้าสำราญนั้นอีก เรียกได้ว่าทุกวันนี้ บันไดร้านของนางไม่แห้งเสียที หึ 
 

“พี่หยางเจ้าค่ะ วันนี้ข้านำผัดแตงกวามาให้เจ้าค่ะ”
 

“ขอบคุณขอรับ ตอนนี้ข้ากำลังทำงานอยู่ ไม่ว่างรับจริงๆ แม่นางวางไว้ด้านนนั้นก่อนเถิด”
 

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าไปก่อนนะเจ้าค่ะ”
 

“เดินทางดีๆ ขอรับ”
 

หลังจากที่ทุกคนได้ฝึกฝนและมีความสามารถในการต่อสู้ที่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถทำร้ายได้อีก นางจึงได้ให้ทุกคนเริ่มออกมารับผิดชอบภารกิจด้านนอก โดยเฉพาะหน่วยราตรีกาลนางได้ให้พวกเขาแต่ละคนออกมาสร้างตัวตนด้านนนอก ตามความสามารถที่ทุกคนมี
 

เริ่มตั้งแต่คนงานในร้านแต่ละชั้น จาากที่ปกติจะเป็นความรับผิดชอบ ของคนในครอบครัวนาง หลงจู้ร้านขายสมุนไพรและโอสถ ไปจนถึงผู้ดูแลร้าน ของนาง
 

ผู้ดูแลไร่นาและสวนผักของนางที่นางให้รับผิดชอบในเรื่องสัญญาขายผักรวมไปถึงดูแลบัญชีและนำมาให้ท่านแม่ของนาง รวมไปถึงคนงานในไร่ก็ยังมีคนจากหน่วยราตรีกาลด้วยส่วนหนึ่ง นางใช้คนสิ้นเปลืองไปหรือไม่นะ 
 

อ่อ กิจการการแปรรูปกิมจิของนางนั้น ท่านยายยังเป็นผู้ดูแลเช่นเดิม เพียงแต่ ท่านยายได้ขอคนจากหน่วยราตรีกาลมาเื่อช่วยด้วยเช่นกัน เนื่องจากตอนอยู่ในมิติ ท่านยายได้พูดคุยจนทราบว่าแต่ละคนมีความสามารถในด้านใดบ้าง และเจอคนที่สามารถมาดูแลงานส่วนนี้ได้ 
 

คาดว่าอีกไม่นานเป่ยจินคงต้องหาคนงานเพิ่มเสียแล้ว นางจะเอาหน่วยราตรีกาลมาใช้งานทั่วไปแบบนี้จะเป็นที่สงสัยเอาได้ เพราะเมื่อคนเหล่านี้ฝึกพลัง หน้าตาของแต่ละคนก็สะอาดสะอ้าน ผิวพรรณเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น จนเกือบจะเทียบเท่าคุณหนูคุณชายเสียแล้ว
 

“จินเออร์ แม่และยายของเจ้าคิดว่าเราควรหาทาสเพิ่มดีหรือไม่ลูก”
 

“ทำไมละเจ้าค่ะ”
 

“ก็…คนงานของลูกแต่ละคนนะ หน้าตาดีกันเหลือเกิน คนภายนอกจะส่งใสเอาได้ ว่าทำไมถึงมีคนเช่นนี้มาเดินเพ่นพ่านในตัวบ้านของเรา”
 

“ฮ่าๆ เช่นนั้นหรือเจ้าค่ะ ข้าเห็นด้วยเจ้าค่ะ”
 

“อืมๆ ดีแล้ว เช่นนั้นเจ้าชวนพ่อของเจ้าไปเถิด”
 

“เจ้าค่ะท่านแม่ ไว้จะรีบจัดการ”
 

ตอนนี้บ้านพักคนงานของนางก็เสร็จไปเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ตอนนี้นางมีบ้านพักไว้รองรับคนงานของนางหลายห้องทีเดียว 
 

อีกทั้งในตอนนี้นั้นนางได้ส่งหน่วยราตรีกาลโดยมีหยางคงนำกลุ่มเข้าไปสำรวจป่าที่ติดกับที่ดินของนาง ปรากฏว่า ป่าแถวนี้ยังอุดมสมบูรณ์มากมายนัก เพียงแต่คำเล่าลือเล่าอ้างต่างๆ ส่งผลให้ชาวบ้านไม่เคยย่างกลายเข้าไปในเขตป่าหมอกนี้เลย ถือว่าเป็นโชคดีของนางเสียจริง อิอิ
 

ตอนที่ 55 แล้วครับ ยังอยู่กันมั้ยนะ ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้กับไรด์ตัวใหญ่และน้องนิยายเรื่องนี้กันด้วยนะครับ