ตอนที่ 4 : เงาในป่าลึก
แสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ส่องลอดผ่านยอดไม้สูงของป่าลึก กลายเป็ลำแสงสีทองที่กระทบพื้นดินชื้น ๆ หลังฝนเมื่อคืน
กองไฟที่เคยลุกโชนเมื่อคืนเหลือเพียงเถ้าถ่านจาง ๆ
ลูคัสลืมตาขึ้นก่อน เขายืดแขนบิดตัวเล็กน้อยแล้วหาวยาว
“อืมมม… เช้าแล้วเหรอเนี่ย”
เขาหันไปมองอีกด้าน
ไคเรน—or “เรน” อย่างที่เขาเรียก—นั่งอยู่ตรงโขดหินใกล้ ๆ ั้แ่เมื่อไรไม่รู้ กำลังมองเข้าไปในป่าลึกอย่างเงียบ ๆ
ลูคัสยิ้มมุมปาก
“เรน นายตื่นั้แ่เมื่อไร”
ไคเรนตอบเรียบ ๆ
“สักพักแล้ว”
ลูคัสลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปยืดเส้นยืดสาย
“นายเนี่ยนะ… ตื่นเช้าเกินมนุษย์ไปแล้ว”
ไคเรนไม่ได้ตอบอะไร เพียงมองไปทางหนึ่งของป่า
ลูคัสสังเกตเห็นสายตาของเพื่อน
“อะไรเหรอ”
ไคเรนพูดสั้น ๆ
“มีคน”
ลูคัสหยุดทันที
“มอนสเตอร์?”
ไคเรนส่ายหน้า
“คน”
ลูคัสยิ้มทันที
“อ๋อ… งั้นก็ไม่น่ากลัวเท่าไร”
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ
แกรก!
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากพุ่มไม้รอบ ๆ
ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์หลายคนก็โผล่ออกมาจากเงาป่า
หนึ่ง… สอง… สาม…
รวมแล้วเกือบ สิบคน
ทุกคนถือดาบ มีด หรือธนูในมือ
เสื้อผ้าของพวกเขาดูสกปรกขาด ๆ เหมือนพวกโจรป่า
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินออกมาข้างหน้า เขามีแผลเป็ยาวพาดผ่านจมูก
เขามองทั้งสองคนแล้วหัวเราะ
“โชคดีจริง ๆ เช้านี้”
ลูคัสถอนหายใจ
“อ้าว… โจรเหรอเนี่ย”
หัวหน้าโจรยิ้มเหี้ยม
“ส่งของมีค่ามาซะ”
“อาวุธ เงิน หรือของจากมอนสเตอร์… เอามาให้หมด”
ลูคัสหันไปมองไคเรน
“เรน… ฉันว่าพวกนี้เลือกคนผิดแล้วนะ”
ไคเรนพูดเรียบ ๆ
“อืม”
โจรคนหนึ่งหัวเราะ
“ยังทำเก่งอยู่อีกเหรอ!”
เขายกดาบขึ้นแล้วะโ
“จัดการมัน!”
โจรสองคนพุ่งเข้ามาก่อน
แต่ลูคัสขยับก่อน
ฟึ่บ
เขาหายไปจากตำแหน่งเดิมทันที
“อะไร—”
ปึก!
โจรคนแรกโดนหมัดเข้าที่ท้องจนลอยกระเด็นไปชนต้นไม้
อีกคนเพิ่งยกดาบขึ้น
แต่ลูคัสก็อยู่ข้างหลังเขาแล้ว
“ช้าไปนะเพื่อน”
ปัง!
หมัดอีกครั้งทำให้โจรล้มลงไปกองกับพื้น
หัวหน้าโจรหน้าเปลี่ยนสีทันที
“เวรเอ๊ย… พวกมันเป็นักผจญภัย!”
ลูคัสยืดคอเบา ๆ
“เออ… ก็ใช่แหละ”
โจรที่เหลือเริ่มลังเล
แต่หัวหน้าะโ
“อย่ากลัว!”
“พวกเราเยอะกว่า!”
ทันใดนั้น
โจรคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ
“หัวหน้า… ถ้าเราจัดการพวกมันได้ ท่านขุนนางต้องให้รางวัลเพิ่มแน่”
ลูคัสชะงักนิดหนึ่ง
“หืม?”
เขาหันไปมองเรน
“เรน… นายได้ยินเหมือนฉันมั้ย”
ไคเรนพยักหน้าเล็กน้อย
ลูคัสหันไปถามโจร
“เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ”
โจรคนนั้นชะงัก
หัวหน้าโจรรีบะโ
“หุบปาก!”
แต่สายไปแล้ว
ลูคัสยิ้มกว้าง
“อ๋อ… เข้าใจแล้ว”
“พวกนายไม่ได้ปล้นสุ่ม ๆ สินะ”
หัวหน้าโจรเริ่มเหงื่อตก
ลูคัสเดินเข้าไปช้า ๆ
“ให้เดานะ…”
“มีขุนนางในเมืองจ้างพวกนายให้ปล้นนักผจญภัยที่กลับจากป่า”
เขายิ้ม
“แล้วก็แบ่งของกันใช่มั้ย”
โจรหลายคนหน้าเสีย
หัวหน้าโจรกัดฟัน
“ฆ่ามัน!”
โจรที่เหลือพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
แต่ครั้งนี้
ฟึ่บ
เงาหนึ่งเคลื่อนไหว
ไคเรนขยับเพียงก้าวเดียว
ไม่มีใครเห็นว่าเขาทำอะไร
ปัก ปัก ปัก
โจรสามคนล้มลงทันที
ดาบของพวกเขาหล่นจากมือ
ลูคัสมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจ
“เรน…”
“นายอีกแล้วนะ”
ไคเรนพูดเรียบ ๆ
“จบเร็วดี”
ลูคัสชี้ไปที่โจรที่นอนกองอยู่
“เร็วเกินไปต่างหาก!”
เขาบ่น
“ฉันยังไม่ได้วอร์มร่างกายเลย!”
โจรที่เหลือเริ่มถอยหนีด้วยความกลัว
หัวหน้าโจรตัวสั่น
“พวก… พวกแกเป็ใครกันแน่”
ลูคัสยิ้มกว้าง
“แค่นักผจญภัยธรรมดาเอง”
แล้วเขาก็ยกดาบขึ้น
“แต่ถ้าพวกนายอยากเล่นต่อ…”
เรนพูดเรียบ ๆ
“พอเถอะ”
โจรที่เหลือรีบวิ่งหนีเข้าป่าทันที
ลูคัสเกาหัว
“ปล่อยไปเหรอ”
ไคเรนตอบ
“อืม”
ลูคัสหันกลับไปมองทางเมือง
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“ดูเหมือนเมืองที่เรากำลังจะกลับไป…”
“…จะไม่ได้สงบอย่างที่คิดแล้วนะ เรน”
ไคเรนมองไปทางเดียวกัน
สายตาของเขานิ่งเงียบ
เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่…
1K
